σε σιωπές μεγάλες

σε σιωπές μεγάλες..

 ένας γράφει τη μουσική

 άλλος τους στίχους..

μυημένοι σιγοτραγουδούν

ψιθύρους διαταγές

με το βλέμμα χαμένο

αυτιά δεν υπάρχουν

τα χέρια λείπουν

μόνο μάτια..

αυλαίες του χρόνου

υποκλίνονται

 σφαλίζουν μέσα τους

τ'ανείπωτα..

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=H9ZH4BaoIXs

ή

https://youtu.be/TC-sv1ABuUc

αποχαιρετισμός...

 ο χρόνος.. λένε.. φέρνει δώρα..

ναι.. απλόχερα..

μα παίρνει.. κιόλας..

παίρνει..

παίρνει ανθρώπους αγαπημένους..

στους στερεί..

τη φυσική τους παρουσία τουλάχιστον..

γιατί..

αν αγαπάς..όπως είπαμε..

τους κουβαλάς..πάντα μέσα σου..

και νικάς τον χρόνο..

έφυγε..η γιαγιά..

πλήρης ημερών..
ήρεμα και ήσυχα στον ύπνο..
όπως "τους πρέπει"..τους καλούς ανθρώπους..

τον σέβομαι τον θάνατο..

δεν δυσανασχετώ..

δεν μ'αρέσουν τα κλάματα.. οι οδυρμοί..

σαν ίσος προς ίσον..

τον κοιτώ στα μάτια..

τον υπολογίζω και τον θαυμάζω εξίσου..

όσο αγαπώ τη ζωή..

χωρίς..αυτόν..η ζωή δεν θα υπήρχε..

δεν θα άξιζε μία..

κοσμικός..νόμος..οι αντιθέσεις..

κι εδώ..

μεγαλύτερη αντίθεση..δε θα βρεις..

χωρίς..θλίψη λοιπόν..

με χαμόγελο μεγάλο..

σε αποχαιρετώ γιαγιά..

είναι δύσκολο να ζεις μακριά..
κυρίως κάτι τέτοιες στιγμές..
τελευταία σε είδα τον Αύγουστο..
σε έναν μήνα..θα ήμουν πάλι εκεί..
δεν πρόλαβα..

σε φέρνω στο μυαλό μου..
περιεργάζομαι..όλες αυτές τις λεπτομέρειες..
που κάνουν..τα μικρά που αγαπάς..
πάνω σε έναν άνθρωπο..μεγάλα...

και γράφω..

όχι από ψώνιο..όχι από συνήθεια..

όχι να μοιραστώ..όχι να δεχθώ..συλλυπητήρια..

μα..από ανάγκη..

να σε καταγράψω..στην αιωνιότητα..

"τα γραπτά..μένουν"..

ίσως..τα δισέγγονα..λησμονήσουν..κάποτε..

και..το μετά..απ' το μετά..ακόμη πιο πολύ..

μα έτσι..

θα μείνεις..εδώ..

με λεξούλες..φωναχτές..

σε σελίδες λευκές...

με γράμματα που θα χοροπηδούν..

πάντα...μόλις..ξαναδιαβαστούν..

και θα θυμούνται..όλοι..

ορφανή από μάνα..από μικρή..

με τη δίδυμή σου αδερφή..νεκρή στη γέννα

με έναν πατέρα σκληρό..σαν πέτρα..

και μικροπαντρεμένη.. με έναν σύζυγο..καλό..

μα λίγο..."τζαναμπέτη"..όπως συχνά..

άκουγα να αποκαλούν τον παππού στο σπίτι..

λίγο..νευρικό..

 με εμάς τα εγγόνια..πάντα μελιστάλαχτος..

και με χαμόγελο..γενναίο..

"έφυγε"..πολύ πιο νωρίς..20 χρόνια πριν..

και σε άφησε..

σε μια ησυχία..δύσκολη στην αρχή..

δεν είχες μάθει..χωρίς.."ζυγό"..

μα καλοδεχούμενη..μετά..

σχεδόν..απολαυστική..

μαθημένη στη σκληρή δουλειά των χωραφιών..

στυλάκι...μινιόν..μια ζωή..κιλά 47..

και μέχρι..ένα χρόνο πριν..

στο πόδι...δουλειές..ψώνια..επισκέψεις..

μέχρι και περμανάντ..στα μαλλάκια σου έκανες..κοκέτα..

να είσαι πάντα περιποιημένη..

-Αχ γιαγιά..πάντα στην τρίχα..έτοιμη να σε ξαναπαντρέψουμε..

σε πειράζαμε..

-Αχάαα ξέρεις..τώρα..εγώ...σιγά...9 δισέγγονα έχω..

και χασκογελούσες..."κάτω απ'τα μουστάκια" σου..

κάθε που ερχόμασταν επίσκεψη..στο χωριό..

πάντα μας περίμενες έξω..στο μπαλκόνι..

να μας προϋπαντήσεις..

με χαμόγελο..πλατύ..

η διαδικασία..που ακολουθούσε

ίδια..και απαράλλαχτη...αιώνες τώρα...

φοντάν..λικέρ..δεύτερο κέρασμα..

και χυμό με κρακεράκια..για τα δισέγγονα..

αυτά τα αλμυρά..με τα ζώδια..επάνω...

μμμ πιο πολύ..νομίζω τα περίμενα εγώ..

απ'ότι τα παιδιά..

μετά..συζητήσεις...τα νέα μας..

γέλια..φωνές... αστεία..

και ο χρόνος έτρεχε..νερό..

πάντα αδικημένη..στο χρόνο

που σου διαθέταμε..

γιορτές..αργίες..καλοκαίρια..

κατοικοεδρεύαμε..

στην πάνω..γιαγιά..της μαμάς..

εκεί..ήταν η βάση μας..

έτσι συνήθως δεν γίνεται..

στην ελληνική "οικογένεια"..;

η μαμά..της μαμάς..λιγάκι..πιο..κοντά..

και η μαμά..του μπαμπά..

η "πεθερά"..λιγάκι πιο κείθε..

σε απόσταση ασφαλείας..

μα τα παιδιά..είναι παιδιά..

αγαπούν..

ξέχωρα..απ'τις λογικές των μεγάλων..

έτσι..σε σένα..κάναμε..

επισκέψεις..

είτε..να φάμε..το υπέροχο γιουβέτσι σου..

τον απίθανο μπακλαβά σου..στις γιορτές..

είτε..να πιούμε απογευματινό καφέ..

και κάθε..που εμφανιζόσουν..

στο οπτικό πεδίο..του μπαμπά..

το βλέμμα του άστραφτε...

άλλαζε...χαμογελούσε ολόκληρος..

αυτός..είναι..ο σημαντικότερος..λόγος..

που σ'αγαπώ..πολύ..

κι ας μην στο έλεγα συχνά..

σ'αγαπώ..γιατί έκανες..τον μπαμπά μου

να λάμπει..όταν σε έβλεπε..

όταν ερχόταν η ώρα να επιστρέψουμε

πίσω στη Θεσσαλονίκη

πάντα..μας ξεπροβοδούσες

μέχρι..την αυλόπορτα..

είτε με χιόνι είτε με κρύο ή με βροχή..

εσύ εκεί..όρθια..

να μας σταυρώνεις..στοργικά

και να φωνάζεις..

"Το χαντάκι..πρόσεχε το χαντάκι.."

(κάνοντας στροφή το αυτοκίνητο

να βγει από την αυλή στο δρόμο

υπήρχε παράλληλα..στην άκρη του δρόμου

ένα χαντάκι, ένα μέτρο βαθύ

για να μαζεύει τα βρόχινα νερά..)

αυτή..η τελευταία σου έννοια..πάντα..

το χαντάκι..

αντίο γιαγιά..!

καλό παράδεισο..

φεύγεις..τώρα..που τα χαντάκια της ζωής..

γινήκαν πιο πολλά..και πιο βαθιά..

μα μη σε μέλλει..

είμαι σίγουρη πως η αγάπη

και η ευχή σου..

θα μας ακολουθεί..

όσα χαντάκια..

κι αν βρεθούν στο διάβα μας..

να χαμογελάς..

να θυμάσαι..

να έχεις πίστη βαθιά..

αντίο!

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=411iOnRcjAU

Ludovico Einaudi - Fly

ξεκούρδιστα..

η ώρα άλλαξε..

ακόμη παλεύω..να κουρδίσω..τα μέσα μου..

αντί για "καλοκουρδισμένα"..τικ..τακ..

στις φλέβες χτυπούν..

παράφωνα..ξεκούρδιστα..

δυο λέξεις..πάλι..

άλλες..

πλήρης ανυπακοή..

ανυπακοή..πλήρης..

να παρατηρείς

να ακούς

να νιώθεις..

καλημέρες

Ιω

αλάτι..

τα είδωλα αντικριστά..

μα σιωπηλά..ακίνητα..

λες κι ο  χρόνος σαν περνά..

αλάτι στάζει..

 γίνονται στήλες τα κορμιά..

στου χρόνου τον κήπο..

 περιδιαβαίνουν ανάμεσα οι θύμισες..

ξέχειλο του χρόνου τ'αλάτι..

μουσκεύει το βλέμμα..

 στάζει κι αυτό σιωπές..

και ματιές..κλεμμένες..

δεμένες σκιές θαρρείς..

καταμεσής..

ο ένας..στου άλλου το κατάρτι..

 ψιθυρίζει..προσευχές..

ανείπωτες.. άλεκτες..

συνάμα διαλεχτές..

σαν τ'αλάτι.. που μαζεύουν

κουταλάκι..κουταλάκι..

χέρια αληθινά..

σε βράχια φρουρούς..

που δακρύζουν θάλασσα..

να τιμάς

να εκτιμάς..

να "στάζεις αλάτι.."

Ιω

Μάρτης φορεμένος κατάσαρκα..

φόρεσα "Μάρτη" στο χέρι...
έβαλα  το κόκκινο της αγάπης... του πάθους ...της φωτιάς...
το ένωσα  με το λευκό...
της αγνότητας.. του σύννεφου... της τρέλας...
τα βάφτισα δικά μου..

δεμένα..κατάσαρκα..

κάθισα στο πλατύσκαλο του κήπου..

να σε υποδεχτώ..

όπως σου πρέπει..

-Καλώς όρισες Φυτευτή! καλώς μας ήρθες.. -Καλώς σε βρίσκω Ιώ.. άλλος ένας..χρόνος..στην καμπούρα μας..εεε -Δε βαριέσαι, την υγειά μας να'χουμε.. -Ναι..πάνω απ'όλα..και την καρδιά..ζεστή..

πεντάγνωμος... αναποφάσιστος..

άκουσα τα βήματά σου..

από μακρυά..

ασταθή..

ένα στον Χειμώνα..ένα στην Άνοιξη..

μα η καρδιά...εκεί...στην Άνοιξη..δοσμένη..

στην κυρά της σκέψης σου..

γι'αυτό..γεμάτες κλωστές..οι τσέπες σου

καλέ μου..

κόκκινες...λευκές..

ακριβοθώρητο..μεταξωτό μαντήλι..

της υφαίνεις..να τη γλυκάνεις..
που έλειπες..καιρό..

και από τη λαχτάρα σου

να της το φορέσεις στο λαιμό..

σκορπάς...παντού..έρωτες ανυπόμονους..

αυτή..το φοράει στο λαιμό..

και τραγουδά..

"μία η άνοιξη...ένα το σύννεφο..

χρυσή βροχή.."

και στροβιλίζεται..νυφούλα..

λέγοντας το μυστικό..

ψιθυριστά..στις μάνες..

και φτιάχνουν βραχιολάκια..χαμογελώντας..

"να το φορέσετε στις κόρες..μην τις κάψει ο Μάρτης..έρωτας..
να το φορέσετε στους γιους..μην μαυρίσει...η ψυχή τους.."

τα ακούει ο Μάρτης..
και σκοτεινιάζει..
μπουρινιάζει...και γίνεται..Γδάρτης..
σαν "τυφλωμένος..από ζήλια..εραστής"

-Δεν με πιστεύεις..άνοιξη..;
αμφισβητείς..τις προθέσεις μου..;

και κρύσταλλοι γίνονται τα λόγια του..
στις στέγες των σπιτιών..

-Όχι, σε πιστεύω.. μέρες μου..
να..κοίτα με πως ανθίζω..ολάκερη..για σε..

και λουλουδίζει η φύση..
και ανθοβολούν οι ματιές..
σαν μπαμπακένια..σύννεφα..γαντζωμένα...
στην καρδιά.. ενός..απέραντου Ουρανού..

Αγαλλιάζει..η ψυχή..του Μάρτη...

ξάφνου ορθώνει το βλέμμα ψηλά.. στον Ουρανό.. λόγια ψιθυρίζοντας.. προσευχής..στη Μάνα όλων.. για ευλογία.. και της αφιερώνει..μέρα λαμπρή... μέρα Ευαγγελισμού... -Ιω, προσεύχεσαι στη Μάνα; να προσεύχεσαι.. και γι'αυτούς..που ξεχνούν.. γι'αυτούς που πονούν..για αυτούς που αμφιβάλλουν..
για αυτούς που η άνοιξη..ίσως δεν φτάσει ποτέ..

- Ναι, Μάρτη μου..
με όλη μου την καρδιά.. βαμμένη η ματιά..με το γαλάζιο στερέωμα.. θυμάται την Ελλάδα..
δακρύζει.. στέκει ολόρθος..προσοχή
διπλή γιορτή τούτη τη μέρα.. θα'ναι
οι δυο μανάδες..να γιορτάζουν μαζί..αγκαλιασμένες..
..προσευχές..
να παρελαύνει..η ελπίδα..

σηκώνεται..απ'το πλατύσκαλο..

-Ελα μαζί μου.. ήρθε η ώρα..Ιω..

βήματα ανάσες..πριν φύγει..

πιάνεται χέρι..χέρι με τα παιδιά..

απλώνουν τις κλωστούλες τους...

στα δέντρα..

να στολίσουν την πλάση..

να υποδεχτούν τα χελιδόνια..

να τα πάρουν δώρο..

να πλουμίσουν τις φωλιές τους..
μαζί με τα γέλια τους..

-Να μην ξοδεύεις τα χρώματα μέσα σου Ιω..
να τα φοράς στις λέξεις.. 
να γίνονται ταξιδεμοί..
..ξανά..
καλό σου μήνα..!

-Καλό μήνα Μάρτη μου..
..στο πλατύσκαλο..του γερο χρόνου..θα σε περιμένω..πάλι..
να σκαρώνω..λέξεις...κλωστές...με χρώματα δεμένες..
να τις φορά..κατάσαρκα..
μια ηλιογόησσα άνοιξη..


Καλό μήνα!!

Ιω

Υ.Γ. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
λεμόνια, πορτοκάλια, μήλα(ψυγείου), αγκινάρες, καρότα, λάχανο, κουνουπίδι,
μαρούλια, ραδίκια, σπανάκι, σέλινο.

κοίτα..."βραδείο"

πήρα το πρώτο μου "βραδείο"..που έλεγε και η μικρή μου..μικρότερη..

καλέεε βραβείο...πρώτο...γειτόνοι..

σαν στα όσκαρ αισθάνομαι..

κάτσε να βγάλω...λίστα,,

γκουχ..γκουχ.. λοιπόν..

είναι τιμή μου..που το πρώτο..αυτό..παρθενικό..

βραβείο..μου το χάρισε απλόχερα..

η γκαρντασίνα μου Χριστίνα -Ανδρομέδα..

http://andromeda-mygalaxy.blogspot.gr/

την ευχαριστώ..από καρδιάς..

και εύχομαι..

να συνεχίσει..να μας χαρίζει 

το χιούμορ..το πνεύμα της..

και τη ζεστή της παιδική ψυχή..

για να δούμε...τι θα δούμε...

πάμε παρακάτω..η πανάσχετη..

τώρα...

ανάκριση...προβολέας...

ναι...

Το Ερωτηματολόγιο:

1) Γιατί ξεκινήσατε το blog;

για να μπορώ..να εκφράζομαι..

για μένα..

μάλλον εγωιστικό..

μμμ αλλά αληθινό..

γιατί συχνά..οι σκέψεις..μου ήταν χείμαρρος..

και η έκφρασή τους..εδώ μέσα...ράφτινγκ.. 

2) Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;

οι λέξεις..

οι μουσικές..

οι εικόνες..

η μυρωδιά του καφέ και της βροχής..

και οι άνθρωποί μου..οι αγαπημένοι..

3) Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο;

γιατί...νιώθεις..ότι άγγιξες...

έδωσες..προσέφερες..

ένα κομματάκι..ψυχής στον άλλον..

που μπορεί..να το πήρε...

και να το πήγε παραπέρα..

σαν συγκοινωνούντα δοχεία..

αδειάζει...κάποιος...γεμίζει..απ'τον άλλον..

και τούμπαλιν..

4) Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;

για τις σκέψεις..που γεννούνται..

για αισθήσεις..αισθήματα..ανησυχίες...

για την αγάπη..την προσφορά..

τη δημιουργία..

για τον άνθρωπο..

γιατί...όπως είπε και ο Αντρέ Μπρετόν: 

«Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση»

5) Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά;

Ναι φιλικές σχέσεις..και μάλιστα με τόσο γλυκά συναισθήματα φιλίας

που συχνά εύχομαι και προσεύχομαι γι'αυτούς..

προσωπικά όχι..είμαι του βουνού..

εδώ..και χρόνια πήρα τα βουνά..

που να σκαρφαλώσει..άνθρωπος εδώ..:pp

6) Πώς φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει / να αλλάζει και με ποιο τρόπο;

θα ακολουθήσω..το ένστικτο..και την ψυχή μου..

ότι..διατάξει...

θα γίνει..

7) Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;

Ά... δεν μπορώ να σου πω..είναι προσωπικό..

χαχαχαχαχαχχα..

λοιπόν..

όπως έλεγε ο εθνάρχης..

"δεν έχω συνηθίσει..να ομιλώ δια το άαατοομόον μου"..

οπότε αφήνω να μιλήσουν οι αναγνώστες..

για μένα..

εγώ..θα κρυφακούω..

8) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;

μμμ δυστυχώς..ο χρόνος..γίνεται ά-χρονος..εδώ μέσα..

θα μπορούσα να κοιμάμαι..γράφοντας..

αλλά...όλες οι άλλες υποχρεώσεις..τρέχουν..

και απαιτούν..

μακάρι..να είχα κι άλλο χρόνο..!!

9) Πώς γεννιούνται τα post σας;

πολύ καλή ερώτηση..

γεννιούνται...όπως το λες...

κάποια στιγμή..φυτεύεται..η σύλληψη..μέσα...στο μυαλό..

και μόλις..ωριμάσει..η ιδέα..

μόλις είναι έτοιμη για την πρώτη ανάσα..

δίνει μια σκουντιά..

και πολλές φορές..σε ξυπνά..ακόμη

και απ'τον ύπνο..

τσουπ...επίμονη..και συχνά..επίπονη..

μέχρι..να γίνει..αράδες..στο χαρτί..

10) Ευχές για τον αναγνώστη.

να ζει..να προσφέρει..να δημιουργεί..

με αγάπη & ταπείνωση..

να μην βλάπτει..κανέναν..

να μην ψάχνει τη λύση ούτε δεξιά..ούτε αριστερά..

μέσα του...βαθιά μέσα..

να προσέχει τον εαυτό του και να τον αγαπά..

να νιώθει ευγνωμοσύνη για την ίδια τη ζωή..

για τα μικρά και ασήμαντα..

να εκφράζεται..

να ταξιδεύει...έστω και νοερά..

να ΧΑΜΟΓΕΛΑ..

ουυυφ!..τέλος η ανάκριση..

τώρα..ξέρετε..πολλά..

πρέπει να πεθάνετε..

πάω για το όπλο..

με τη σειρά μου δίνω απλόχερα 

το βραβείο

και με τη σειρά..την καρέκλα.. για ανάκριση...

χι χι χι..

στα κάτωθι ιστολόγια..

http://nikolastsaras.blogspot.gr/

http://acrovatodas-stis-siopes-tis-psyxis.blogspot.gr/

http://aoratigonia.blogspot.gr/

http://pistos-petra.blogspot.gr/

http://taxidistooneiro.blogspot.gr/

σας ευχαριστώ..για την ανοχή...

και το χρόνο σας..

καλή δύναμη σε όλους!!

Ιω

γροθιές..ατόφιες..ενωμένες..

με λερωμένα χέρια ..τ'όνειρο δεν το ακουμπάς..

μόνον με δάχτυλα.. απάνεμα..πλεγμένα.

με..γροθιές..ατόφιες.. ενωμένες..

σε ψυχές.. φουρτουνιασμένες θάλασσες.

μόνον έτσι..η μάχη..κερδίζεται..

ξανά..

και γίνεται..η ταραχή..

 απάγκιο..

τότε πλανεύονται..
..αργά..
και..χρόνοι..και πρόσωπα..και εγκλίσεις..
σε δάχτυλα..που καίνε..
σαν φωτιά..
σε..χέρια ..καθαρά.. σαν συνειδήσεις..

και..τ'όνειρο.
μπορούν..να
αγγίξουν..πάλι..



Ιω

άνθρωποι..γυάλινοι..

 άνθρωποι γυάλινοι... ραγισμένοι..

με καρδιές κλεψύδρες..

αν δεις μέσα βαθιά..

αν δεις..

όχι αν κοιτάξεις..

θα διακρίνεις..το μαγικό υλικό της υπόστασής τους..

να χύνεται.. στα τοιχώματα ..

γλείφοντας χίλιες πληγές..

και μόλις..και ο τελευταίος κόκος ..πιάσει πάτο..

με μια αναπνοή..

 δίνουν μια..και γυρνούν τη ζωή τους ..τούμπα..

να αρχίσει..να κυλάει..ο χρόνος ξανά..

στην κλεψύδρα της καρδιάς..

άνθρωποι "Γκρίνουιτς"..

δυο κατευθύνσεων..

δυο κόσμων..

με το ένα πόδι στη γη..το άλλο...στον ουρανό..

να αποζητούν διαρκώς..

να ορίσουν το δικό τους σημείο..

που ο χρόνος και η απόσταση..

ξεκινούν να μετρούν..

άνθρωποι..αέρας...

διάφανα..στέκουν ..

άλλοτε... σιμά..

πότε..μακριά σου..

και είναι η ανάσα τους..

δροσιά..σε μεσημεριανό λιοπύρι καλοκαιριού..

η σκέψη..τους..ομπρέλα σε μπόρα ξαφνική..

και η αφή τους..

χέρι μητέρας.. πρώτη μέρα στο σχολείο..

με τέτοιους ανθρώπους ..

να αγαπήσεις τη ζωή ..

κι όταν τους βρεις..

και απιθώσουν στις παλάμες σου..

την κλεψύδρα τους..

μην ξαφνιαστείς..

σημαίνει..ότι το μέτρημα..

δεν τους αγγίζει..πλέον..

έχουνε κλείσει το λογαριασμό τους..

στην τράπεζα του χρόνου..

μονάχα..να τους αγαπάς..!!

και να χτυπά..διπλά η καρδιά σου..

να είσαι ευγνώμων..

να εύχεσαι..

να χαμογελάς!

Ιω

αναμνήσεων..υφαντά..

πολύχρωμα κουβάρια στις παλάμες κρατώ..

αναμνήσεις..υφαίνω..

να'χω να ανασαίνω..σε καιρούς χαλεπούς..

με τη ρόκα..τ'αδράχτι ..γνέθω..τα νήματα του χρόνου

κάνω χτένι το νου..γυρεύοντας..κόμπους.. λυγμούς..

την καρδιά..σαϊτα.. στολίζω με θηλιές..αναφιλητά..

τα χέρια μου παίρνουν φωτιά..

σχέσεις ζωής.. δεσμούς συμπαντικούς..

να τους φορώ..πάνω μου κατάσαρκα..μαντήλι..μεταξένιο..

γιατί.τι άλλο να'ναι οι άνθρωποι..

αν όχι ενωμένοι..με τα υλικά των άστρων..

σε αναμνήσεις.. κατοικούν..

με αυτές ταξιδεύουν..

και αυτές τους δένουν..μέχρι..την ζωή την άλλη..την επόμενη..

και σιγοτραγουδούν..

ως γνώση πολύτιμη..η ανάμνηση αποκτιέται..

και χρόνο..δε φοβάται..σαν είναι αληθινή..

ούτε απόσταση.. 

ούτε φθορά..

ούτε κρίση..

αντίθετα..στο άπειρο...

πλανιέται..

ακόμη και το θάνατο..νικά..

σε  φίλους καρδιακούς..

σε αδέρφια ..

σε συντρόφους...

στους ανθρώπους της ζωής μας..

κομμάτια της καρδιάς μας..

που με μια λέξη ή ένα βλέμμα μπορεί..

να μοιραστούμε ..ταξιδεμούς μυστικούς..

χωρίς..κανείς άλλος 

να μπορεί..

να νιώσει..

το πως..

το γιατί..

να χαμογελάς!

Ιω

1η Γενάρη 2015..

πρώτες πρωϊνές ώρες..1ης Ιανουαρίου 2015..

το ρεβεγιόν τελείωσε..

τα τραγούδια..οι χαρές..οι ευχές..

δώσαν τη θέση τους 

σε μια απολαυστική ησυχία..

όλοι..κατάκοποι..και "γεμάτοι"

παραδόθηκαν,

στις υποσχέσεις του Μορφέα..

λίγο πριν τους ακολουθήσω και εγώ..

κάθισα..στον καναπέ..

με συντροφιά.. τα φωτάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..

έμεινα..να αφουγκραστώ..

αυτήν την υπέροχη γαλήνη..

των πρώτων στιγμών...ενός νεογέννητου χρόνου..

άνοιξε την πόρτα ..σιγά σιγά..

 αθόρυβα σχεδόν.. ήρθε και κάθισε δίπλα μου..

ήταν ένας υπέροχος νέος..

ο Ιανουάριος..

-καλή πρωτοχρονιά Ιω..

 ψιθύρισε..

μην ξυπνήσει κανέναν ..

δίνοντας.. ένα φιλί στο μάγουλο..

-καλή πρωτοχρονιά και σε σένα Γενάρη

σαν πρίγκιπας παραμυθιού, ντυμένος σε βελούδα και μετάξια..

ευγενής και ολόλαμπρος..

όπως το φεγγάρι του ..

-ήρθα να σου αφήσω τις ευχές μου..

και να φύγω..

365 φλόγες.. στην καρδιά ..

365 ανάσες..στην ψυχή..

365 όνειρα..στο μυαλό..

είπε..με ηρεμία στη φωνή..

εύχομαι..

να 'ναι οι στιγμές γόνιμες..

μελωδικές..σαν κάλαντα ..

η τύχη σου..μοναδική σαν το φλουρί..της πίτας..

οι μέρες..αλκυονίδες..

οι νύχτες.. ταξιδεμοί με  έλκηθρο στ' αστέρια

κάνοντας..μαγικά..το γύρο της γης..

το πνεύμα σου εναργές..

να γεμίζει.."Φώτα.. και φωτισμούς.."

η πίστη σου.. ζωντανή..

να εμπνέεται

από μορφές αγιοσύνης..

ασκητισμού.. 

το πείσμα σου..

βάπτισμα..ξανά..

και πάλι..

σε χούφτες προσφοράς..

σε βλέμματα αγάπης..

οι αναμνήσεις που θα δημιουργήσεις..

στιχάκια ποιητών..

πλεγμένα ατόφια..

στα φύλλα της καρδιάς

και οι λέξεις...

νερό να κυλούν..

στο μύλο

του χρόνου..

δίνοντας δύναμη στο κορμί..

να αγκαλιάσει..

ότι αρχίζει...

και ότι τελειώνει..

μαγικά..

να ξαναβρίσκεται..

στην αρχή του..πάντα..*

είπε..και έγινε καπνός..

αφήνοντας στη θέση του..

μια πένα..

και ένα σημείωμα..

"στο διάβα σου να βρίσκεις..

πένες..που η ψυχή σου

ποθεί ... να διαβάσει..

έτσι..

θα μπορείς..

να βρίσκεις μελάνι..

να ξεδιψάς..

με τη σειρά σου..

 μάτια.. άνυδρα..καθρέφτες.."

οι ευχές του Γενάρη ευχές μου..

να ακουμπήσουν..

στα μύχια.. της ψυχής ..

καλή χρονιά!

Ιω

"Ο χρόνος του Γενάρη" - στίχοι Ηλίας Κατσούλης

μουσική- ερμηνεία Παντελής Θαλασσινός

Υ.Γ. 1.* Οδυσσέα Ελύτη," Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα που από τη ρίζα αρδεύουμε τη γύρη της καλοκαιριάς"..

2. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
πορτοκάλια, λεμόνια, μανταρίνια, γκρέιπ φρουτ, μήλα, λάχανα, κουνουπίδι, μαρούλι, καρότα, σέλινο, σταφίδες(μελαχρινές ή ξανθές), καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα.

Σπίτι..είναι..εκεί που η ιστορία σου..ξεκινά..

τελειώνοντας τη δουλειά..

πριν πάρω το δρόμο της επιστροφής..

περπατούσα στους δρόμους τις Θεσσαλονίκης..

κατέβαινα την Κατούνη

διέσχιζα τα λαδάδικα..

έφτανα παραλία στο λιμάνι..

χάζευα..το υπέροχο ηλιοβασίλεμα..

και ψιθύριζα στον εαυτό μου..

"Αυτήν την πόλη..δεν θα την αφήσω..

για τίποτε στον κόσμο.."

Χα!.. τι μας λες...

λένε πως..όταν εσύ κάνεις σχέδια..

"Το Αφεντικό"...επάνω.. γελάει..

και στην περίπτωσή μου...

ξεκαρδιζόταν..

στέλνοντας..μπόλικες..

ακτίνες φωτός..

να γαργαλήσουν..και εμένα..

έτσι τα έφεραν...η μοίρα..και τα χρόνια..

να γίνω.. και εγώ..

οικονομική μετανάστρια..

εσωτερικού..

πως..λέμε..

"παίρνω το καπελάκι.. μου..

και φεύγω"..;;

έτσι ακριβώς...

παρατηρούσα.. τους ανθρώπους..

χωρίς ησυχία..και ύπνο..

να βυθίζονται..στα προβλήματά τους..

 και..

η κατάθλιψη.. να ελλοχεύει..

να χώνεται στα βάθη..

των ματιών τους..

και από..εκεί..στη ψυχή..

όχι κοπελιά..

όχι εγώ..δε θα σε "παίξω"..

 μαύρα..δεν τα βάφω..

και ας μου πάνε..

άντε τα βάφω μπλε..απ'τις θάλασσες..

και φύγαμε..

λεμόνια..πετούσε ο Θεός.;

εγώ..θα έφτιαχνα.. λεμονάδα..

κρύα..δροσερή..

νησιώτικη..

απ'αυτή που τα λεμόνια..

τα κόβεις απ'τον κήπο σου..

και τα στύβεις..

να μοσχοβολήσει το Σύμπαν..

ήδη μετρούσα 4 μετακομίσεις..στο ενεργητικό μου..

μια ως παιδί.. μια ως έφηβη..

δυο ως ενήλικη..

τραβήξαμε..για τα νησιά..

άλλες δυο.. εκεί..

και βλέπουμε..

το είδα έτσι...το είδα αλλιώς..

τελικά.. μου άρεσε..

κάθε τι που σου δίνεται..είναι ευλογία..

είναι ευκαιρία..

ευκαιρία..για ταξιδεμούς..

δύσκολοι καιροί..ναι

αλλά... νέες ομορφιές..

εξερευνήσεις..σε ήθη..έθιμα...παραδόσεις..μουσικές..

καινούργιοι άνθρωποι..

εικόνες..αρχής..

χρώματα..ανανέωσης..

νέα τοπία..

όνειρο..ζωής να ζήσω σε νησί..

μακρινό ίσως..

αλλά..να ..που τα όνειρα..

αν τα ποθείς αληθινά..

καμιά φορά..βγαίνουν..

-"Πώ, πω..σε λυπάμαι...

πάλι..μετακόμιση..;

λέγανε.."εμψυχωτικά"..οι καλοθελητάδες..

- Ναι ωρέ..γιατί..;;;

εσύ..θα τα κουβαλήσεις.. και κόπτεσαι έτσι..;

..μείνε εσύ.. βιδωμένος..

στον μικρόκοσμό σου..

"στα όρια που σ'έχουν φυλακίσει"

χωρίς..να ξεμυτίζεις..ρούπι..

απ'όσα..έχεις μάθει..

και σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής..

και άσε με εμένα..

-Τι..όλα αυτά θα τα πάρεις μαζί σου...;

τι τα θες..δε σου χρειάζονται..

πάρε μόνον τα απαραίτητα..

αφού θα ξαναγυρίσεις...

-Και να ζω..σαν φοιτήτρια..

σε έναν χώρο..που δεν είμαι εγώ...;

μπααα.. όλα θα τα πάρω..

όλα..

όλα όσα αγαπώ..

όλα όσα.. με γεμίζουν..

όλα όσα...μου θυμίζουν...

όλα όσα.. με φυλάνε..

και με προστατεύουν

και ας φύγω..όποτε φύγω..

κάθε σπίτι είναι

ένας ζωντανός οργανισμός..

παίρνει από σένα..

και δίνει σε σένα..

θέλει..αγάπη...

θέλει..μεράκι..

θέλει τη φροντίδα σου..

να το στολίσεις..

να το γεμίσεις..με στιγμές σου..

με σένα..

να το γεμίσεις από σένα..

κι όσο το αγαπάς..

τόσο καλόκαρδο..και ανοιχτόκαρδο..

θα είναι αυτό μαζί σου...

θα σε προσέχει..

στην αγκαλιά του..

θα σου χαρίζει..

όμορφες..εικόνες..

μνήμες..που κάποτε..

θα ξαναζείς..

χαμόγελα..

που θα φωτίζουν το πρόσωπό σου..

να στέκεσαι να το αφουγκράζεσαι..

να νιώθεις..τι χρειάζεται..

αέρα..φως.. ζεστασιά..

θόρυβο..φασαρία..

ζωντάνια..

ηρεμία..

άσε να σου μιλήσει..

το αποπαίρνεις..συνεχώς..

μια το κατηγορείς..ότι είναι μικρό..

και δε χωρά τίποτα..

μια ότι είναι μπελάς..

και σκοτώνεσαι..να το καθαρίσεις...

μια ότι έγινε...φυλακή..

και σε έκλεισε..μέσα..

τι θέλεις.. επιτέλους..;

ξέρεις;;

συνεργάσου μαζί του..

αγάπησέ το...

είτε είναι δώμα..

είτε..ανάκτορο..

είτε..ερείπιο..

είτε..δανεικό..

είναι η φωλιά σου..

το καταφύγιο...

η θαλπωρή..

το κάστρο σου.

το κουκούλι...

που τυλίγει..

με προστασία..

το σώμα...και τη ψυχή σου..

το σπίτι σου.. σου μοιάζει..λένε..

"σπίτι..είναι εκεί..που η ιστορία σου ξεκινά.."

και θα είναι..σπίτι σου...

όσο..έχει..να σου πει..μια ιστορία..

όταν..δε θα'χει πλέον..τίποτε να σου πει..

όταν θα στέκει..βουβό..

θα ξέρεις.. ότι ήρθε ο καιρός..

να ξαναγράψεις...

νέες ιστορίες..

ίσως.. σαν κι αυτές..

για  "τζίντες"..

που δε μένουν σταθερές..

που μετακινούνται συνεχώς..

με φλέβα από τζίντες...

και εγώ..

θα ξαναφτιάχνω..

το σπιτικό μου..

εκεί..

όπου..έχω..μια ιστορία..να πω..

να χαμογελάς..

Ιω