αλάτι..

τα είδωλα αντικριστά..

μα σιωπηλά..ακίνητα..

λες κι ο  χρόνος σαν περνά..

αλάτι στάζει..

 γίνονται στήλες τα κορμιά..

στου χρόνου τον κήπο..

 περιδιαβαίνουν ανάμεσα οι θύμισες..

ξέχειλο του χρόνου τ'αλάτι..

μουσκεύει το βλέμμα..

 στάζει κι αυτό σιωπές..

και ματιές..κλεμμένες..

δεμένες σκιές θαρρείς..

καταμεσής..

ο ένας..στου άλλου το κατάρτι..

 ψιθυρίζει..προσευχές..

ανείπωτες.. άλεκτες..

συνάμα διαλεχτές..

σαν τ'αλάτι.. που μαζεύουν

κουταλάκι..κουταλάκι..

χέρια αληθινά..

σε βράχια φρουρούς..

που δακρύζουν θάλασσα..

να τιμάς

να εκτιμάς..

να "στάζεις αλάτι.."

Ιω

Μάρτης φορεμένος κατάσαρκα..

φόρεσα "Μάρτη" στο χέρι...
έβαλα  το κόκκινο της αγάπης... του πάθους ...της φωτιάς...
το ένωσα  με το λευκό...
της αγνότητας.. του σύννεφου... της τρέλας...
τα βάφτισα δικά μου..

δεμένα..κατάσαρκα..

κάθισα στο πλατύσκαλο του κήπου..

να σε υποδεχτώ..

όπως σου πρέπει..

-Καλώς όρισες Φυτευτή! καλώς μας ήρθες.. -Καλώς σε βρίσκω Ιώ.. άλλος ένας..χρόνος..στην καμπούρα μας..εεε -Δε βαριέσαι, την υγειά μας να'χουμε.. -Ναι..πάνω απ'όλα..και την καρδιά..ζεστή..

πεντάγνωμος... αναποφάσιστος..

άκουσα τα βήματά σου..

από μακρυά..

ασταθή..

ένα στον Χειμώνα..ένα στην Άνοιξη..

μα η καρδιά...εκεί...στην Άνοιξη..δοσμένη..

στην κυρά της σκέψης σου..

γι'αυτό..γεμάτες κλωστές..οι τσέπες σου

καλέ μου..

κόκκινες...λευκές..

ακριβοθώρητο..μεταξωτό μαντήλι..

της υφαίνεις..να τη γλυκάνεις..
που έλειπες..καιρό..

και από τη λαχτάρα σου

να της το φορέσεις στο λαιμό..

σκορπάς...παντού..έρωτες ανυπόμονους..

αυτή..το φοράει στο λαιμό..

και τραγουδά..

"μία η άνοιξη...ένα το σύννεφο..

χρυσή βροχή.."

και στροβιλίζεται..νυφούλα..

λέγοντας το μυστικό..

ψιθυριστά..στις μάνες..

και φτιάχνουν βραχιολάκια..χαμογελώντας..

"να το φορέσετε στις κόρες..μην τις κάψει ο Μάρτης..έρωτας..
να το φορέσετε στους γιους..μην μαυρίσει...η ψυχή τους.."

τα ακούει ο Μάρτης..
και σκοτεινιάζει..
μπουρινιάζει...και γίνεται..Γδάρτης..
σαν "τυφλωμένος..από ζήλια..εραστής"

-Δεν με πιστεύεις..άνοιξη..;
αμφισβητείς..τις προθέσεις μου..;

και κρύσταλλοι γίνονται τα λόγια του..
στις στέγες των σπιτιών..

-Όχι, σε πιστεύω.. μέρες μου..
να..κοίτα με πως ανθίζω..ολάκερη..για σε..

και λουλουδίζει η φύση..
και ανθοβολούν οι ματιές..
σαν μπαμπακένια..σύννεφα..γαντζωμένα...
στην καρδιά.. ενός..απέραντου Ουρανού..

Αγαλλιάζει..η ψυχή..του Μάρτη...

ξάφνου ορθώνει το βλέμμα ψηλά.. στον Ουρανό.. λόγια ψιθυρίζοντας.. προσευχής..στη Μάνα όλων.. για ευλογία.. και της αφιερώνει..μέρα λαμπρή... μέρα Ευαγγελισμού... -Ιω, προσεύχεσαι στη Μάνα; να προσεύχεσαι.. και γι'αυτούς..που ξεχνούν.. γι'αυτούς που πονούν..για αυτούς που αμφιβάλλουν..
για αυτούς που η άνοιξη..ίσως δεν φτάσει ποτέ..

- Ναι, Μάρτη μου..
με όλη μου την καρδιά.. βαμμένη η ματιά..με το γαλάζιο στερέωμα.. θυμάται την Ελλάδα..
δακρύζει.. στέκει ολόρθος..προσοχή
διπλή γιορτή τούτη τη μέρα.. θα'ναι
οι δυο μανάδες..να γιορτάζουν μαζί..αγκαλιασμένες..
..προσευχές..
να παρελαύνει..η ελπίδα..

σηκώνεται..απ'το πλατύσκαλο..

-Ελα μαζί μου.. ήρθε η ώρα..Ιω..

βήματα ανάσες..πριν φύγει..

πιάνεται χέρι..χέρι με τα παιδιά..

απλώνουν τις κλωστούλες τους...

στα δέντρα..

να στολίσουν την πλάση..

να υποδεχτούν τα χελιδόνια..

να τα πάρουν δώρο..

να πλουμίσουν τις φωλιές τους..
μαζί με τα γέλια τους..

-Να μην ξοδεύεις τα χρώματα μέσα σου Ιω..
να τα φοράς στις λέξεις.. 
να γίνονται ταξιδεμοί..
..ξανά..
καλό σου μήνα..!

-Καλό μήνα Μάρτη μου..
..στο πλατύσκαλο..του γερο χρόνου..θα σε περιμένω..πάλι..
να σκαρώνω..λέξεις...κλωστές...με χρώματα δεμένες..
να τις φορά..κατάσαρκα..
μια ηλιογόησσα άνοιξη..


Καλό μήνα!!

Ιω

Υ.Γ. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
λεμόνια, πορτοκάλια, μήλα(ψυγείου), αγκινάρες, καρότα, λάχανο, κουνουπίδι,
μαρούλια, ραδίκια, σπανάκι, σέλινο.

πόλεμος.. ιερός..

η εκκλησία μισογεμάτη..

το φως τεντωνόταν..σε ευθείες..παίζοντας με τη σκόνη..

το αυστηρό βλέμμα των Αγίων στις εικόνες

εξερευνούσε τα πρόσωπα..και τις σιωπές..

η φωνή των ψαλτών 

εξιστορούσε την ύπαρξη..

η μικρή..είχε γείρει νυσταγμένα στην αγκαλιά μου..

η μυρωδιά των φρεσκολουσμένων της μαλλιών

με έκανε να νιώθω.. ακόμα πιο οικεία..

βυθιζόμουν σε σκέψεις..

τις έδιωχνα συνεχώς..

αυτές εκεί... επίμονες..

ενοχλητικές..

προσπαθούσα να προσευχηθώ..

να Του πω όλα αυτά 

που περίμενε.. να ακούσει..

όχι..όχι.. δεν το παίζω καλή χριστιανή..

έχω πολλές "εργατοώρες" ακόμη.. έστω να πλησιάσω..

και ο συχνός "εκκλησιασμός" αδύνατο σημείο..

η ματιά μου πέφτει.. σε ένα πιτσιρίκι..

γύρω στα 8.. 

το μαλλί του σαν τον ήλιο και ανάκατο..

στα πόδια φορούσε παντόφλες καλοκαιρινές..

ένα σορτσάκι αθλητικό... και ένα ταλαιπωρημένο αμάνικο μπλουζάκι..

έπιασα τον εαυτό μου να "επικρίνει"..

αλλάζω αμέσως..ματιά.. σκοπιά..

ε..και;

εντάξει..ήταν ένα θέαμα ασυνήθιστο..για τους πολλούς..

αλλά ήταν ένα παιδί.. τι σημασία έχει τι φορούσε...

ένα υπέροχο..αληθινό..ζωντανό παιδί...

με μάτια που βγάζαν σπίθες..

πηγαινοερχόταν συνέχεια..μέσα στην εκκλησία..

μπρος..μέχρι την Ωραία πύλη..

κοντά στα άλλα.. παιδιά..

που έμοιαζαν σαν να βγήκαν από σελίδα περιοδικού..

φροντισμένα.. όμοια..στρατιωτάκια..σωστά..

ξανά πάλι πίσω..

στους διαδρόμους... 

το χαμόγελό του ζεστό.. η ικανοποίησή του έκδηλη..

η περηφάνια ..ταϊσμένη..

ξαφνικά.. μια ηλικιωμένη κυρία..σηκώνεται..

το αρπάζει απ'τη μπλούζα..και αρχίζει να του μιλάει..

ήμουν μακριά δεν μπορούσα να ακούσω..

μόνο παρακολουθούσα..την εικόνα..

το ένα χέρι..γραπωμένο στην μπλούζα.. και το άλλο 

με τεντωμένο..το δείκτη..να πηγαινοέρχεται..με μανία..

το στόμα της πολυβόλο..

λέξη και σφαίρα...

και οι σφαίρες..βροχή..

σίγουρα στα μάτια του παιδιού..

φαινόταν  σαν μάγισσα παραμυθιού..

με μυτερά νύχια..και πηγούνι..

το γουρλωμένο βλέμμα του παιδιού

άρχισε σιγά σιγά.. να σκοτεινιάζει..

να συρρικνώνεται.. να σβήνει..

το κεφάλι του..σαν να μαράθηκε και αυτό..

 έγειρε.. ταπεινωμένο καταγής..

το χαμόγελο.. έγινε.. δυο χείλη σφιγμένα..

τρεμόπαιζαν.. 

τα μάτια του βούρκωσαν..

 κρατιόταν με νύχια..και με δόντια.. να μην κλάψει..

όταν η περιποιημένη "κυρία" 

με την εξωφρενικά...απεριποίητη..ψυχή..

τελείωσε τον "εξάψαλμο"..

το αγόρι..έτρεξε ..πίσω..

στην είσοδο της εκκλησία..πάνω στην αγκαλιά της μαμάς του..

η μαμά..συζητούσε με τη διπλανή της..

δεν είχε οπτική επαφή... με το κλαμένο πρόσωπο του παιδιού ..

δεν έδωσε καμιά σημασία.. 

όπως δεν έδωσε σημασία.. ούτε στο ντύσιμό του..

ούτε.. στο να το κρατήσει γλυκά.. δίπλα της

στην ώρα του εκκλησιασμού..

μάλλον δεν έμαθε ποτέ..τι έγινε..

 το παιδί..φορτωμένο με τύψεις και ντροπή..

βυθίστηκε..στη σιωπή..

έμεινε.. πετρωμένο.. και  πικραμένο

για κάτι που μόνο το ίδιο...δεν ευθύνεται... 

δε θα με εκπλήξει.. αν δε ξαναπατήσει... το πόδι του εκεί..

εύχομαι μόνον να αγαπά το Θεό..

άσχετα με ανθρώπους..

Θεέ μου..ήμουν τόσο θυμωμένη..

υποτίθεται..έπρεπε..να είμαι..ήρεμη..

να προσευχηθώ...

όχι να περνούν απ'το μυαλό μου όλα 

τα "κοσμητικά" επίθετα του λεξικού..

ήμουν τόσο θυμωμένη...

όχι με την "καθωσπρέπει  κυρία"... όχι..

αυτή και οι πράξεις..της είναι "δουλειά" Αλλουνού..

ήμουν θυμωμένη με μένα..

με τον εαυτό μου.. με τη δειλία μου.. 

με αυτήν την καταραμένη..διακριτικότητα..

"τους τύπους".. τα πρέπει...

έπρεπε..να σηκωθώ..

να αγκαλιάσω το αγόρι ..

και να βάλω την "κυρία" στη θέση της..

στο ποτισμένο ναφθαλίνη..ταγεράκι της..

"τη κατάντια  μου..μέσα"..

έπρεπε να προστατεύσω..την αθωότητα.. 

την ελπίδα..

και όχι .. 

το σεβασμό.. στο χώρο..στην ηλικία.. στη σήψη..

η ανάγκη για προσευχή.. πιο επιτακτική..από ποτέ..

"Κύριε.. καταλάγιασε το θυμό μέσα μου..

δώσε μου δύναμη.."

δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου..

αυτό σημαίνει.. "πόλεμο"..

με οτιδήποτε στερεί..

απ'το παιδικό πρόσωπο..

το χαμόγελο που του πρέπει..

και εφόσον δόθηκε σε χώρο ιερό..

και ο πόλεμος μου.. θα είναι ιερός.. 

Αυτοί παιδί μου δεν -στίχοι  Μ.Γκανάς - μουσική Μ. Καλογεράκης 

ερμηνεία Μ&Π. Καλογεράκης

είχε πει ο Μαχάτμα Γκάντι...

"Μου αρέσει ο Χριστός σας.. δεν μ'αρέσουν οι χριστιανοί σας..

είναι τόσο διαφορετικοί απ΄τον Χριστό.."

να πολεμάς..

να αντιστέκεσαι

να μένεις "πιστός"..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο μου ταξιδευτή Γιάννη Π.για τη φωτογραφία..

και για τη μοναδική.."ματιά" του.

"Αύγουστος είναι"..

καλό μήνα σε όλους!

Αύγουστος είναι..

Αύγουστος είναι 

στίχοι Ηλίας Κατσούλης, μουσική-ερμηνεία  Παντελής Θαλσασινός

"Αύγουστος είναι το τραγούδι του Νικόλα

και κάποια νύχτα στη ζωή που τα'χεις όλα

μια αγκαλιά και φορητό ραδιοφωνάκι

να παίζει Μάλαμα, Περίδη και Λιδάκη

Αύγουστος είναι και του Ρίτσου η σονάτα

αλλά μπορεί κι ένα χωνάκι σοκολάτα

του σεληνόφωτος αυτή η πανδαισία

να ξεγελιέσαι πως υπάρχει αθανασία...

Αύγουστος είναι ο ρεμβασμός του Σκιαθίτη

κι οι αναμνήσεις απ' το φως του Πανορμίτη

φλόγα κεριού σε ταπεινό προσκυνητάρι

με το σπαθί του Αρχαγγέλου στο θηκάρι.

Αύγουστος είναι και το δεύτερο φεγγάρι

προτού προλάβει ο Σεπτέμβρης να το πάρει

πέντε-έξι στίχοι που αγαπάς και τους θυμάσαι

είσαι κι εσύ που ξαγρυπνάς κι όταν κοιμάσαι

Αύγουστος είναι και του Ρίτσου η σονάτα

αλλά μπορεί κι ένα χωνάκι σοκολάτα

του σεληνόφωτος αυτή η πανδαισία

να ξεγελιέσαι πως υπάρχει αθανασία..."

(στίχοι Ηλίας Κατσούλης)

αγαπημένος μήνας ο Αύγουστος..

τον καλοδέχομαι..χαμογελώντας..με χαρά.. 

νηστεύοντας..για την Μεγαλόχαρη την Παναγιά..

με μια προσευχή στα χείλη..

"ως Μάνα θα με καταλάβεις.. να έχεις γερά..όλα τα παιδιά του κόσμου..

στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα...

μαζί και τα δικά μου..μαζί..και αυτά που αναρωτιούνται ατελείωτα γιατί.. σε μια "Λωρίδα"..γης.. 

με γάζες.. και μπαμπάκια.. μαζί και αυτά που υπογράφουν πάνω στις βόμβες..

με καρδούλες και φιλάκια...

να αγκαλιάσεις όλες τις Μάνες της γης..που καρδιοχτυπούν για τα παιδιά τους.."

και έτσι κοιτώντας ψηλά στον ουρανό..

το βλέμμα που πέφτει στο λαμπρότερο άστρο της νύχτας ..

λίγο πριν την ανατολή του Ήλιου..

τον Σείριο..τον λατρεμένο.. τον προστάτη..

την "εώα..επιτολή"..

και σκέφτομαι πόσο τυχερός..είναι ο λαός μου.. μέσα στην ατυχία του..

ξορκίζει το κακό δυνατά..βροντόφωνα...

με Φως.. με ουράνια προστασία..

με γέλια με χαρές..με χορό και πανηγύρια...

και είναι τόσα  μέσα σ'αυτόν τον ευλογημένο μήνα..

η Μεταμόρφωση του Σωτήρα..που γευόμαστε ψαράκι..

της Παναγιάς μας..με όλα τα προσωνύμια.. 

θαρρώ γιορτάζει όλη η Ελλάδα..

μαζί και η Όλυμπος..Καρπάθου...η κλέφτρα της καρδιάς μου..

θα ζητήσουμε την ευλογία του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη

 (αναδόχου του γέροντα Παίσιου) στις 18..

θα φτιάξουμε φανουρόπιτα.. στη χάρη του Αγίου Φανουρίου στις 27..

έπειτα στις 29 του μήνα..

η Αποτομή της τίμιας Κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου..

μαζί και 

του (άγνωστου σε πολλούς) Αγίου Ιωάννη του Καρπάθιου..

το μαγικό πανηγύρι στην Βρουκούντα όπου το εκκλησάκι είναι χτισμένο μέσα σε σπηλιά

και πηγαίνεις είτε πεζός..είτε με γαιδουράκι..είτε από θαλάσσης..

εκεί να δεις τριήμερο...γλέντι..με μαντινάδες..λαούτα..τσαμπούνες και λύρες...

οι ειδικοί.. θα'χουν το νου τους στα "μερομήνια"..

όπου οι πρώτες δώδεκα μέρες του μήνα.. προλέγουν τον καιρό που θα έχουμε..

οι λάτρεις των σύκων..θα γεμίσουν το στομάχι τους..

με αυτόν τον μαγικό γλυκό καρπό..μαζί τους και εγώ..

θα τραγουδήσουμε Ελύτη..στην πανσέληνο..

θα ανάψουμε φωτιές στην παραλία..

θα κάνουμε ευχές..στα πεφταστέρια..

ν' αλλάξουμε τον κόσμο..

θα υποδεχτούμε συγγενείς...αγαπημένα πρόσωπα..

θα αποχαιρετιστούμε...με δάκρυα στα μάτια..

και ευτυχείς..γεμάτοι.."φωτεινοί"...θα τον αποχαιρετήσουμε

λέγοντας..

"Αχ! Αύγουστε, καλέ μου μήνα.. να 'σουν δυο φορές το χρόνο"!!!

να "γεμίσετε"..

να "φωτίσετε"..

να ευχηθείτε..

καλό μήνα !

It is always August - στίχοι Γιώργος Χρονάς, μουσική Τατιάνα Ζωγράφου

ερμηνεία Κώστας Βόμβολος

Ιω

Υ.Γ. 1. Αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής τρώμε : Πεπόνια, σύκα, καρπούζια, αχλάδια, σταφύλια, κολοκυθάκια, ντομάτες, μελιτζάνες, πιπεριές, μπάμιες, κρεμμύδια ξερά, φασολάκια.
2. ευχαριστώ τον καλό μου φίλο και ταξιδευτή Γιάννη Π. για τη "νόστιμη" φωτογραφία

"Όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό"

"- Ο άνθρωπος δε μπορεί να δει το Θεό, τυφλώνεται από το Φως. Μόνο οι άγιοι τον βλέπουν αθάμπωτοι. Αγγέλους, όμως είδα. Αυτοί φανερώνονται άμα η ψυχή σου είναι καθαρή. 

Εκεί που καθόμουν, τον όρθρο, στην εκκλησία, βλέπω να περπατούν στο ιερό 

δυο διάφανοι ίσκιοι, σαν πούσι, φωτεινοί - φωτεινοί, 

με κάτασπρα,

 σαν μετάξι δαντελλωτά φτερά που φτάναν ως το πάτωμα.

Θωρώ να γυροφέρνουν την Αγία Τράπεζα και να βοηθάνε τον πάτερ Ηλία, τον γεροντάκο: 

εκείνος ανασήκωνε τα τρεμάμενα χέρια του και προσευχόταν στο Θεό κι αυτοί τον κρατούσαν

 από τις αμασχάλες. Ήταν πολύ γεροντάκος και τυφλός πια, σκόνταφτε παντού. 

Σε λίγο, ύστερ 'απ'αυτό, τον λυπήθηκε ο Θεός και τον πήρε κοντά Του. 

Τότε, σαν τους είδα, πάγωσα κι απόμεινα από τη χαρά, άρχισε να μου σφίγγεται η καρδιά, 

να τρέχουν τα δάκρυά μου - ωχ, τι ωραία που ήταν!

Αχ, Λένκα, ψυχούλα μου καλή, όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό, και κει στον ουρανό, 

και δω κάτω στη γη, τόσο ωραία!

-Κι εμείς είμαστε καλά εδώ;

Η γιαγιά μου έκανε το σημείο του σταυρού κι είπε:

-Δόξα στην Υπεραγία Θεοτόκο, και μεις καλά είμαστε!

(απόσπασμα από "Τα παιδικά χρόνια" - Μαξίμ Γκόρκι)

κάποια πράγματα θαρρείς.. και περνούν από γενιά σε γενιά.. ως μνήμη.. μέσα στα κύτταρα ..

ζεστά φυλαγμένα.. και ξυπνούν.. με τα κατάλληλα ερεθίσματα..

και σε τυλίγουν.. σε πλημμυρίζουν.. νιώθοντας τόσο οικεία..

έτσι ξυπνούν και οι δικές μου μνήμες..

"κάθε πρωί η γιαγιά με το ολόλευκο μαλλί της ξέπλεκο.. να  φτάνει μέχρι τη μέση..

σαν φιγούρα από όνειρο.. ήρεμη.. φωτεινή...

να βγαίνει στην μικρή αυλή στο σπίτι στο χωριό.. να γυρίζει στο σημείο της Ανατολής και 

να ευχαριστεί το Θεό που και κείνη την ημέρα την ευλόγησε να αντικρίσει το φως του ήλιου..

έπειτα.. πλενόταν..μάζευε το "μαλλί αγγέλου" κρύβοντάς το στο γνώριμο μαύρο μαντήλι της.. 

άναβε το καντήλι ... έκανε την προσευχή της 

και ριχνόταν στη μάχη..της κουζίνας.. του σπιτιού.. της καθημερινότητας..

σήμερα.. πλησιάζοντας τα 90.. 

κάθε που μιλάμε στο τηλέφωνο και τη ρωτώ..

-Γιαγιάκα μου τι κάνεις πως είσαι.. πως περνάς..;

αυτή.. πάντα πρόσχαρη και χαμογελαστή (το νιώθω στη φωνή της..) ..να απαντά..

-Κορίτσι μου, για τα χρόνια μου καλά είμαι Δόξα το Θεό.. μακάρι και εσείς 

να φτάσετε  τα χρόνια μου και να είστε καλά..

και έπειτα μου περιγράφει..

"Σηκώνομαι.. το πρωί.. (όπως ακριβώς τα θυμόμουν)...

μόνο οι πολλές δουλειές ..ελαττώθηκαν... κάνω ένα πράγμα.. κάθομαι..

ένα ακόμη κάθομαι... Δόξα το Θεό.. μπορώ και προσφέρω ακόμη.."

χωρίς γκρίνιες ...χωρίς παράπονα... ταλαιπωρημένοι άνθρωποι.. βοσκοί.. 

μαθημένοι με τα λίγα...

αλλά πάντα με τον ίδιο λόγο στο στόμα.. με το ίδιο πλατύ χαμόγελο..

και αυτή και ο συγχωρεμένος λατρεμένος παππούς..

" Δόξα το θεό"..

να εύχεσαι..

να χαμογελάς..

να ελπίζεις..

Ιω

ακόμη και αν λογίζεσαι τρελός..

ΖΩΗ ΜΙΚΡΗ

"η ζωή μικρή..

ακόμα μικρότερη χωρίς συνείδηση...

και τυφλή... χωρίς ΦΩΣ..

ζήσε .. 

μη ¨ξοδεύεις¨" στιγμές... χρόνο.. εαυτό...

ζήσε.. ακόμα και αν λογίζεσαι "τρελός"..

μη σταματάς να χαμογελάς..."

σαν σήμερα.. 20 χρόνια πριν.. 

άφησε τα εγκόσμια.. 

για να μπορεί.. 

να μας "υπηρετεί".. να "προσεύχεται".. για εμάς..

χωρίς τον πόνο της αρρώστιας.. 

σε ένα περιβάλλον.. που του ταιριάζει.. δίπλα στο Φως..

ο γέροντας Παϊσιος 

ακόμη "ζωντανός"..στη συνείδηση και στην καρδιά 

κάθε χριστιανού..κάθε πονεμένου..

συνεχίζει να βοηθά..να αγκαλιάζει.. 

να καθοδηγεί.. 

με απλοχεριά.. με "πνευματική λεβεντιά και αρχοντιά"..

με την χαρακτηριστική απλότητα του..

όποιον του το ζητήσει..

τα λόγια σου.. βάλσαμο..στη  διψασμένη ψυχή..

πυρωμένο κάρβουνο..  στη φλόγα.. της ελπίδας..

 και "βέλος"..

στο "τεντωμένο τόξο" της πίστης ..

" Για να κάνει κανείς προκοπή, πρέπει να έχει παλαβή φλέβα, 

με την καλή έννοια.

Ανάλογα πως θα αξιοποιήσει την φλέβα

 θα γίνει ή άγιος ή ήρωας."

την ευλογία σου γέροντα..

την αγάπη σου..

τη δύναμή σου..

να χαμογελάς πλατιά..

Ιω

Υ.Γ. στο ησυχαστήριό του  στη Σουρωτή.. ένα πολύχρωμο μωσαϊκό από κόσμο..

σήμερα.. θα ανάψει ένα κερί.. θα προσκυνήσει..  θα προσευχηθεί..

υπομονετικά με ευλάβεια.. θα περιμένει ώρες στην ουρά..

για να πλησιάσει τον τάφο του..

αντικρίζοντας τα λόγια..

της ψυχής του..

όποιος μπορέσει να πάει.. ας ανάψει και ένα κεράκι για εμάς..

http://www.agiosarsenios.com/images/Agioi&Gerontes/G.Paisios/16.JPG

καλημέρα.. με θέα

Μες στου μυαλού σου την επίπονη φυγή

παίρνει ανάσα και γεννιέται μιαν ιδέα

ψάχνει το χρώμα των ματιών σου να ντυθεί

ψάχνει τον ήχο της φωνής σου για παρέα

Μην την αφήσεις να περάσει, να χαθεί

είναι μια στάλα και δεν ξέρει που να πάει

δειξ' της τον ήλιο, τα πουλιά ,τη χαραυγή

δωσ' της το σχήμα της καρδιάς σου που χτυπάει

Αγκάλιασέ την τρυφερά, γίνε παιδί

κουβάλησέ την στου ορίζοντα τη θέα..

άνοιξ' τα αυτιά σου

μη βιαστείς να απαλλαγείς

ίσως να θέλει απλά να πει

μια καλημέρα..

Ιω

("Αυτό το φως δε λιγοστεύει" ,στίχοι Μιχάλης Γκανάς, μουσική Νίκος Αντύπας)

Άσε τη σιωπή να ξεκουραστεί..

Άσε τη σιωπή να ξεκουραστεί.. σε τούτον τον φλύαρο κόσμο..
σταμάτα να μιλάς και άκου..

μιλάμε συνεχώς.. μιλάμε δυνατά ν'ακουστούμε..
να γεμίσουμε το κενό των σκέψεών μας
εμείς η "Αυτού Μεγαλειότης" του Σύμπαντος Κόσμου..
μάθαμε η σιωπή.. να φέρνει αμηχανία..
να μας ανησυχεί...
"μα, δεν έχουμε τίποτε άλλο να πούμε εμείς οι δυο..;"

άσε τη σιωπή να ξεκουραστεί..
μάθε να μιλάς με τις αισθήσεις..
δες την ομορφιά της φύσης ολόγυρα
δε χρειάστηκε ποτέ να διαλαλήσει την "πραμάτια" της..
άκουσε τους ξεχασμένους ήχους..
μίλα με ένα χάδι.. με μια αγκαλιά..
 άσε μια κούπα καφέ να σε ταξιδέψει σε μυρωδιές και γεύσεις..

 ακόμα και όταν προσευχόμαστε.. σιωπηλά Του μιλάμε ..
όλο μας το είναι γίνεται σιωπή.. να μας ακούσει..

άσε τη σιωπή να ξεκουραστεί.. μην τη διακόπτεις..

"Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε τον χτύπο της καρδιάς 
να πει ό,τι είναι για να πει.. στο Φως να γεννηθεί.."
Δ.Ζερβουδάκης


Ιω