Καλή Ανάσταση..

Μεγαλοβδομάδα..

με γοργό βηματισμό..

Μεγάλη Πέμπτη..φτάσαμε..

και ολόγυρα..τρέχει..το τίποτε..

όπως..όλα μαθημένα..να τρέχουν..στη ζωή μας..

κόκκινη Πέμπτη..

όλα στο κόκκινο...

απ΄τη μια η καθαριότητα..

απ΄την άλλη..η προετοιμασία..του τραπεζιού..

ψώνια..γλυκά..δώρα..

ανάσες...ξεφεύγουν..με θυμό..

κούραση.."ξεθέωμα"..

και αντί να προσεύχεσαι..

βρίζεις..

αντί..να νιώθεις..την κατάνυξη..

"δε νιώθεις.."..απλά..

ξοδεύεσαι..

φτάνει...βράδυ..

ο δρόμος..που θα έπρεπε..να σε βγάζει..

σε εκκλησία..

σε βγάζει..άκεφη..στον καναπέ..

να τα βάζεις με τη μοίρα..

που σε έπλασε γυναίκα..

οι μόνες..συζητήσεις..

από αμνοερίφια..για αμνοερίφια..

"θα ψήσεις? που θα ψήσεις? πως θα ψήσεις?"

προσμένεις τη γορτή..της "κοιλιάς"..

αντί..να βιώνεις..τη γιορτή της Χαράς..

και ο Υιός..Του..εκεί..

υπομονετικά..

να σου απλώνει το χέρι..

να σε οδηγήσει..

αυτές τις μέρες..

στο μεγαλείο..όλων των ιδεών..

των παθών..

των συναισθημάτων..

στο νόημα..

να σε περιφέρει..ανάμεσα..

σε όλα αυτά..που περιβάλλουν τη μικρή ζωή σου..

στην αναμονή..

στην αμφιβολία..

στο φόβο...στο λύγισμα..

στην προσευχή..

στην προδοσία του φιλιού..

στην ταπείνωση..τον εξευτελισμό..

στον πόνο..στη σιωπή..

στην αντοχή και ανοχή

στη συγχώρεση..

στην αγάπη..

στρέψου στα μέσα σου 

σήμερα..

σαν θα ακούσεις..

τα καρφιά..να μπήγονται 

πάνω στη σάρκα και στο ξύλο..

στο ημίφως..της εκκλησιάς..

σκέψου τον πόνο..

καθώς..η αρμύρα..

φτάσει στην άκρη των χειλιών..

δες το βλέμμα Του

που σε κοιτά..

πάνω στον Σταυρό..

δεν ζητά..τίποτε από σένα..

απλά..υπάρχει..

για να σου θυμίζει..

ότι με τον θάνατό του..κέρδισε τον θάνατο..

με τον θάνατό του..γέννησε την ελπίδα..

θυσιάζοντας τη δική του ζωή..

σου δείχνει την δυνατότητα..

να κάνεις..τη δική σου..

να αξίζει..

ως την αιωνιότητα..

στρέψου στα μέσα..σου..

λογίσου..

αν η ζωή που σου δόθηκε..

αξίζει κάτι..

αν θα την έδινες..χωρίς..δεύτερη σκέψη..

να σώσεις..κάποιον..

οι άνθρωποι..που γέννησαν ζωή..

ευθύς..θα απαντήσουν με αλήθεια..το ναι..

υποκλίνομαι στους ανθρώπους..

που θα απαντήσουν ναι..

χωρίς..να έχουν γεννήσει...

υποκλίνομαι σε αυτούς

που το ναι..το υπαγορεύει..η αγάπη..

σε αυτούς που προσφέρουν

καθημερινά κομμάτι της ζωής τους..

στρέψου στα μέσα..σου

με κατάνυξη..

με σιωπή..

νιώσε την απουσία..

αγαπημένων ψυχών..

που τις νίκησε ο θάνατος..

αγάπησε παραπάνω τη ζωή..

μην μένεις..στα μικρά..

ψάξε..τα "μεγάλα"..

ψιθύρισε..

στο μέγα και άμετρο έλεός Του..

"προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών..

και ζωήν του μέλλοντος αιώνος"..

Αμήν..

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Ιω

Απρίλης..στ'αλήθεια..

καλό μήνα Απρίλη μου..

σαν ψέμα ..μπήκες..

σαν φάρσα..

όπως όταν ήμασταν μικρά..

και μετακομίζαμε.. τάξεις ολάκερες..

για να γελάσουμε τους δασκάλους..

τώρα..μετακομίζουμε τις μικρές ζωές μας..

 σαν φάρσες..μοιάζουν οι ίδιες..

και ξεγελάμε..εαυτούς..

φάρσα μας..κάνει..και η άνοιξη..

ντυμένη χειμωνανθός..
αντί..για πασχαλιά..
να γιορτάσουμε Χριστούγεννα..

- Έλα μη μου θυμώνεις..
δε σε λέω..ψεύτη..
έλα, κάθισε δίπλα μου..έχεις τόσα να μου πεις..
-Τι να σου πω..;
όλο με πειράζεις..

- Πες μου για τη μεγαλοβδομάδα..
που συνήθως κρύβεις..στα σπλάχνα σου..
πες μου για την κορύφωση των παθών του Θεανθρώπου..
 για..τον αγώνα..τιθάσευσης..των παθών των ανθρώπων..
πες μου για την ακολουθία του Νυμφίου..
 για το τροπάριο της Κασσιανής..
για την τελετή του Νιπτήρος
για τα 12 Ευαγγέλια..
για τα κόκκινα αυγά..που τα περνούν λαδάκι..να γυαλίζουν..
πες μου..για το κόκκινο πανί..που θα κρεμάσουν..έξω..ως ένδειξη πένθους..
πες μου για την περιφορά του Επιταφίου..
για τον πένθιμο χτύπο..της καμπάνας..
για την Ανάσταση..
για τη νίκη της ζωής..πάνω στον θάνατο..
για τις ευχές..τις χαρές..
τους υπέροχους ύμνους του Μεγ.Σαββάτου..
για τη μετάνοια..την Θεία κοινωνία..
για το Άγιο Φως..που φαναράκια..
θα φέρουν στο σπίτι..
και ευλαβικά θα το φυλάν..για σαράντα μέρες..μη τυχόν σβήσει..
για την πεντανόστιμη.. μπελαλίδικη μαγειρίτσα..
για το γλέντι..της Κυριακής του Πάσχα..
το σούβλισμα..του οβελία..
τα κουλουράκια της Λαμπρής..
για τον Άι-Γιώργη και τον δράκο..

πες μου όλα όσα..θυμάμαι..
όλα όσα..ξεχνώ..
όλα..όσα πάντα με κάνουν να δακρύζω..
όσα..σαν παιδί με κάνουν..να χαμογελώ..
όσα μου δίνουν τη δύναμη..
να συνεχίζω..να κρατώ..τη φλόγα άσβεστη..

-Ιω, πιστεύεις στα θαύματα;

-Με την καρδιά μου..

-Μην το ξεχνάς..
να το θυμάσαι..

-Να βρεις ξανά..τα βήματα..που θα σε φέρουν εδώ..
"Απρίλη με τα λούλουδα"..ναι..
και θα'ναι..από μόνο του θαύμα.. κάθε φορά..
που θα χτυπάς..την πόρτα μου..

καλό μήνα!

Ιω

Υ.Γ. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
μήλα, φράουλες, αγκινάρες,κρεμμύδια φρέσκα,καρότα, μαρούλια

Μάρτης φορεμένος κατάσαρκα..

φόρεσα "Μάρτη" στο χέρι...
έβαλα  το κόκκινο της αγάπης... του πάθους ...της φωτιάς...
το ένωσα  με το λευκό...
της αγνότητας.. του σύννεφου... της τρέλας...
τα βάφτισα δικά μου..

δεμένα..κατάσαρκα..

κάθισα στο πλατύσκαλο του κήπου..

να σε υποδεχτώ..

όπως σου πρέπει..

-Καλώς όρισες Φυτευτή! καλώς μας ήρθες.. -Καλώς σε βρίσκω Ιώ.. άλλος ένας..χρόνος..στην καμπούρα μας..εεε -Δε βαριέσαι, την υγειά μας να'χουμε.. -Ναι..πάνω απ'όλα..και την καρδιά..ζεστή..

πεντάγνωμος... αναποφάσιστος..

άκουσα τα βήματά σου..

από μακρυά..

ασταθή..

ένα στον Χειμώνα..ένα στην Άνοιξη..

μα η καρδιά...εκεί...στην Άνοιξη..δοσμένη..

στην κυρά της σκέψης σου..

γι'αυτό..γεμάτες κλωστές..οι τσέπες σου

καλέ μου..

κόκκινες...λευκές..

ακριβοθώρητο..μεταξωτό μαντήλι..

της υφαίνεις..να τη γλυκάνεις..
που έλειπες..καιρό..

και από τη λαχτάρα σου

να της το φορέσεις στο λαιμό..

σκορπάς...παντού..έρωτες ανυπόμονους..

αυτή..το φοράει στο λαιμό..

και τραγουδά..

"μία η άνοιξη...ένα το σύννεφο..

χρυσή βροχή.."

και στροβιλίζεται..νυφούλα..

λέγοντας το μυστικό..

ψιθυριστά..στις μάνες..

και φτιάχνουν βραχιολάκια..χαμογελώντας..

"να το φορέσετε στις κόρες..μην τις κάψει ο Μάρτης..έρωτας..
να το φορέσετε στους γιους..μην μαυρίσει...η ψυχή τους.."

τα ακούει ο Μάρτης..
και σκοτεινιάζει..
μπουρινιάζει...και γίνεται..Γδάρτης..
σαν "τυφλωμένος..από ζήλια..εραστής"

-Δεν με πιστεύεις..άνοιξη..;
αμφισβητείς..τις προθέσεις μου..;

και κρύσταλλοι γίνονται τα λόγια του..
στις στέγες των σπιτιών..

-Όχι, σε πιστεύω.. μέρες μου..
να..κοίτα με πως ανθίζω..ολάκερη..για σε..

και λουλουδίζει η φύση..
και ανθοβολούν οι ματιές..
σαν μπαμπακένια..σύννεφα..γαντζωμένα...
στην καρδιά.. ενός..απέραντου Ουρανού..

Αγαλλιάζει..η ψυχή..του Μάρτη...

ξάφνου ορθώνει το βλέμμα ψηλά.. στον Ουρανό.. λόγια ψιθυρίζοντας.. προσευχής..στη Μάνα όλων.. για ευλογία.. και της αφιερώνει..μέρα λαμπρή... μέρα Ευαγγελισμού... -Ιω, προσεύχεσαι στη Μάνα; να προσεύχεσαι.. και γι'αυτούς..που ξεχνούν.. γι'αυτούς που πονούν..για αυτούς που αμφιβάλλουν..
για αυτούς που η άνοιξη..ίσως δεν φτάσει ποτέ..

- Ναι, Μάρτη μου..
με όλη μου την καρδιά.. βαμμένη η ματιά..με το γαλάζιο στερέωμα.. θυμάται την Ελλάδα..
δακρύζει.. στέκει ολόρθος..προσοχή
διπλή γιορτή τούτη τη μέρα.. θα'ναι
οι δυο μανάδες..να γιορτάζουν μαζί..αγκαλιασμένες..
..προσευχές..
να παρελαύνει..η ελπίδα..

σηκώνεται..απ'το πλατύσκαλο..

-Ελα μαζί μου.. ήρθε η ώρα..Ιω..

βήματα ανάσες..πριν φύγει..

πιάνεται χέρι..χέρι με τα παιδιά..

απλώνουν τις κλωστούλες τους...

στα δέντρα..

να στολίσουν την πλάση..

να υποδεχτούν τα χελιδόνια..

να τα πάρουν δώρο..

να πλουμίσουν τις φωλιές τους..
μαζί με τα γέλια τους..

-Να μην ξοδεύεις τα χρώματα μέσα σου Ιω..
να τα φοράς στις λέξεις.. 
να γίνονται ταξιδεμοί..
..ξανά..
καλό σου μήνα..!

-Καλό μήνα Μάρτη μου..
..στο πλατύσκαλο..του γερο χρόνου..θα σε περιμένω..πάλι..
να σκαρώνω..λέξεις...κλωστές...με χρώματα δεμένες..
να τις φορά..κατάσαρκα..
μια ηλιογόησσα άνοιξη..


Καλό μήνα!!

Ιω

Υ.Γ. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
λεμόνια, πορτοκάλια, μήλα(ψυγείου), αγκινάρες, καρότα, λάχανο, κουνουπίδι,
μαρούλια, ραδίκια, σπανάκι, σέλινο.

"Όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό"

"- Ο άνθρωπος δε μπορεί να δει το Θεό, τυφλώνεται από το Φως. Μόνο οι άγιοι τον βλέπουν αθάμπωτοι. Αγγέλους, όμως είδα. Αυτοί φανερώνονται άμα η ψυχή σου είναι καθαρή. 

Εκεί που καθόμουν, τον όρθρο, στην εκκλησία, βλέπω να περπατούν στο ιερό 

δυο διάφανοι ίσκιοι, σαν πούσι, φωτεινοί - φωτεινοί, 

με κάτασπρα,

 σαν μετάξι δαντελλωτά φτερά που φτάναν ως το πάτωμα.

Θωρώ να γυροφέρνουν την Αγία Τράπεζα και να βοηθάνε τον πάτερ Ηλία, τον γεροντάκο: 

εκείνος ανασήκωνε τα τρεμάμενα χέρια του και προσευχόταν στο Θεό κι αυτοί τον κρατούσαν

 από τις αμασχάλες. Ήταν πολύ γεροντάκος και τυφλός πια, σκόνταφτε παντού. 

Σε λίγο, ύστερ 'απ'αυτό, τον λυπήθηκε ο Θεός και τον πήρε κοντά Του. 

Τότε, σαν τους είδα, πάγωσα κι απόμεινα από τη χαρά, άρχισε να μου σφίγγεται η καρδιά, 

να τρέχουν τα δάκρυά μου - ωχ, τι ωραία που ήταν!

Αχ, Λένκα, ψυχούλα μου καλή, όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό, και κει στον ουρανό, 

και δω κάτω στη γη, τόσο ωραία!

-Κι εμείς είμαστε καλά εδώ;

Η γιαγιά μου έκανε το σημείο του σταυρού κι είπε:

-Δόξα στην Υπεραγία Θεοτόκο, και μεις καλά είμαστε!

(απόσπασμα από "Τα παιδικά χρόνια" - Μαξίμ Γκόρκι)

κάποια πράγματα θαρρείς.. και περνούν από γενιά σε γενιά.. ως μνήμη.. μέσα στα κύτταρα ..

ζεστά φυλαγμένα.. και ξυπνούν.. με τα κατάλληλα ερεθίσματα..

και σε τυλίγουν.. σε πλημμυρίζουν.. νιώθοντας τόσο οικεία..

έτσι ξυπνούν και οι δικές μου μνήμες..

"κάθε πρωί η γιαγιά με το ολόλευκο μαλλί της ξέπλεκο.. να  φτάνει μέχρι τη μέση..

σαν φιγούρα από όνειρο.. ήρεμη.. φωτεινή...

να βγαίνει στην μικρή αυλή στο σπίτι στο χωριό.. να γυρίζει στο σημείο της Ανατολής και 

να ευχαριστεί το Θεό που και κείνη την ημέρα την ευλόγησε να αντικρίσει το φως του ήλιου..

έπειτα.. πλενόταν..μάζευε το "μαλλί αγγέλου" κρύβοντάς το στο γνώριμο μαύρο μαντήλι της.. 

άναβε το καντήλι ... έκανε την προσευχή της 

και ριχνόταν στη μάχη..της κουζίνας.. του σπιτιού.. της καθημερινότητας..

σήμερα.. πλησιάζοντας τα 90.. 

κάθε που μιλάμε στο τηλέφωνο και τη ρωτώ..

-Γιαγιάκα μου τι κάνεις πως είσαι.. πως περνάς..;

αυτή.. πάντα πρόσχαρη και χαμογελαστή (το νιώθω στη φωνή της..) ..να απαντά..

-Κορίτσι μου, για τα χρόνια μου καλά είμαι Δόξα το Θεό.. μακάρι και εσείς 

να φτάσετε  τα χρόνια μου και να είστε καλά..

και έπειτα μου περιγράφει..

"Σηκώνομαι.. το πρωί.. (όπως ακριβώς τα θυμόμουν)...

μόνο οι πολλές δουλειές ..ελαττώθηκαν... κάνω ένα πράγμα.. κάθομαι..

ένα ακόμη κάθομαι... Δόξα το Θεό.. μπορώ και προσφέρω ακόμη.."

χωρίς γκρίνιες ...χωρίς παράπονα... ταλαιπωρημένοι άνθρωποι.. βοσκοί.. 

μαθημένοι με τα λίγα...

αλλά πάντα με τον ίδιο λόγο στο στόμα.. με το ίδιο πλατύ χαμόγελο..

και αυτή και ο συγχωρεμένος λατρεμένος παππούς..

" Δόξα το θεό"..

να εύχεσαι..

να χαμογελάς..

να ελπίζεις..

Ιω

ακόμη και αν λογίζεσαι τρελός..

ΖΩΗ ΜΙΚΡΗ

"η ζωή μικρή..

ακόμα μικρότερη χωρίς συνείδηση...

και τυφλή... χωρίς ΦΩΣ..

ζήσε .. 

μη ¨ξοδεύεις¨" στιγμές... χρόνο.. εαυτό...

ζήσε.. ακόμα και αν λογίζεσαι "τρελός"..

μη σταματάς να χαμογελάς..."

σαν σήμερα.. 20 χρόνια πριν.. 

άφησε τα εγκόσμια.. 

για να μπορεί.. 

να μας "υπηρετεί".. να "προσεύχεται".. για εμάς..

χωρίς τον πόνο της αρρώστιας.. 

σε ένα περιβάλλον.. που του ταιριάζει.. δίπλα στο Φως..

ο γέροντας Παϊσιος 

ακόμη "ζωντανός"..στη συνείδηση και στην καρδιά 

κάθε χριστιανού..κάθε πονεμένου..

συνεχίζει να βοηθά..να αγκαλιάζει.. 

να καθοδηγεί.. 

με απλοχεριά.. με "πνευματική λεβεντιά και αρχοντιά"..

με την χαρακτηριστική απλότητα του..

όποιον του το ζητήσει..

τα λόγια σου.. βάλσαμο..στη  διψασμένη ψυχή..

πυρωμένο κάρβουνο..  στη φλόγα.. της ελπίδας..

 και "βέλος"..

στο "τεντωμένο τόξο" της πίστης ..

" Για να κάνει κανείς προκοπή, πρέπει να έχει παλαβή φλέβα, 

με την καλή έννοια.

Ανάλογα πως θα αξιοποιήσει την φλέβα

 θα γίνει ή άγιος ή ήρωας."

την ευλογία σου γέροντα..

την αγάπη σου..

τη δύναμή σου..

να χαμογελάς πλατιά..

Ιω

Υ.Γ. στο ησυχαστήριό του  στη Σουρωτή.. ένα πολύχρωμο μωσαϊκό από κόσμο..

σήμερα.. θα ανάψει ένα κερί.. θα προσκυνήσει..  θα προσευχηθεί..

υπομονετικά με ευλάβεια.. θα περιμένει ώρες στην ουρά..

για να πλησιάσει τον τάφο του..

αντικρίζοντας τα λόγια..

της ψυχής του..

όποιος μπορέσει να πάει.. ας ανάψει και ένα κεράκι για εμάς..

http://www.agiosarsenios.com/images/Agioi&Gerontes/G.Paisios/16.JPG

η "Μεγάλη Απόκριση"..

Ο Χριστός είναι η Μεγάλη Απόκριση σε όλες τις απορίες· 

όλα ξηγούνται, φωτίζουνται, μπαίνουν σε τάξη,

 κι η ψυχή ησυχάζει.

Ρωτάει, αγωνιάει, χάνει το δρόμο του,

 απελπίζεται 

μονάχα ο άπιστος.

Νίκος Καζαντζάκης - Αναφορά στον Γκρέκο

να εύχεσαι

να ελπίζεις..

Ιω

ν' αναζητάς..

"'Αν θέλεις να έχεις επίγνωση και μετριοφροσύνη και να μην είσαι δούλος στο πάθος του εγωισμού,

να αναζητάς στα όντα, τι είναι εκείνο που διαφεύγει τη γνώση σου.

Θα βρεις τότε, ότι σου διαφεύγουν πάρα πολλά και διάφορα, 

και θα θαυμάσεις για την άγνοιά σου και θα ταπεινωθείς.

Και αφού γνωρίσεις τον εαυτό σου,

θα κατανοήσεις πολλά και σπουδαία και θαυμαστά πράγματα.

Γιατί η φανταστική γνώση, δεν αφήνει κανέναν να προχωρήσει στην πραγματική γνώση."

-Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής-

Ιω