μικρές φιλοσοφίες.. σε φόντο γαλανό..

καθισμένες αγκαλιά στην παραλία με τη μικρή μου..

αγναντεύοντας ορίζοντες γαλάζιους..

ψάχνοντας το σημείο που ενώνονται..

 η Θάλασσα κι ο Ουρανός..

-Μαμά, ξέρεις ότι κάποια πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται ;

- Τι εννοείς, χαρά μου ;

-Να κοίτα.. η Θάλασσα..το νερό..φαίνεται μπλε μα δεν είναι..

το νερό είναι διαφανές..

Ο Ουρανός φαίνεται γαλάζιος..μα δεν είναι..ο αέρας είναι διαφανής..

όμως εμείς νομίζουμε και λέμε ότι είναι μπλε..

-Πολύ σωστή παρατήρηση αγάπη μου..

(άρθρωσα..μόλις μπόρεσα να κλείσω το στόμα μου από την έκπληξη..

μιλάμε για ένα παιδί.. εννέα ετών..)

και συνέχισα..

- Είναι πολλά μικρό μου αυτά που φαίνονται αλλιώς απ'ότι είναι πραγματικά..

άλλα βλέπουμε..άλλα ακούμε..άλλα καταλαβαίνουμε..

άλλα νιώθουμε..

άλλα λέμε..

 έτσι..υπάρχουν όλες αυτές..οι παρανοήσεις..οι παρεξηγήσεις..

και η έλλειψη συνεννόησης..φέρνει..συχνά..

τη δυστυχία..τη μοναξιά..την απογοήτευση..την απομόνωση..

είναι πολλά αυτά που φαίνονται αλλιώς..από αυτό που είναι αληθινά..

τα μάθαμε έτσι..

και πρέπει να τα ξεμάθουμε

και να τα ξαναμάθουμε 

για να κατανοήσουμε τη ζωή..

-Πες μου ένα άλλο.. μαμά..

ένα άλλο που είναι αλλιώς απ'ότι το ξέρουμε..

-Ας πούμε..η αγάπη μάτια μου..

-Η αγάπη..; Τι εννοείς..;

-Σκέψου μέσα σου τι εννοείς εσύ αγάπη..

-Αγάπη είναι ..τα ζωάκια..η αγκαλιά..

-Για σένα αγάπη είναι αυτό..

για κάποιον άλλον..αγάπη είναι οι άνθρωποι..

για άλλον ο εαυτός του..

η δουλειά του..

για άλλον η αγάπη έρχεται και φεύγει..

για άλλον η αγάπη είναι κάτι που τελειώνει..

Τελειώνει ποτέ η αγάπη ..μικρή μου..;

-Δεν τελειώνει.. μαμά; Όταν κάτι που αγαπάς σταματά..τελειώνει..

-Για σκέψου καλύτερα..

ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι..;

το αγαπάς μόνο..τη στιγμή που το ακούς..;

-Όχι το αγαπάω και μέσα στο μυαλό μου..

-Πολύ σωστά..το αγαπάς..και όταν αυτό παύει να υπάρχει..

είπες..τη μαγική λέξη.."μέσα"..στο μυαλό..

μέσα..λοιπόν..

μέσα στην ψυχή..στην καρδιά..στο μυαλό..

Ό,τι αγαπάμε.. είναι μέσα μας..

το κουβαλάμε μέσα μας..και δεν τελειώνει ποτέ..

κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει..

-Ναι ίσως..αλλά όταν δεν έχουμε αυτό που αγαπάμε

είμαστε δυστυχισμένοι.. 

όπως όταν χάσαμε τη Σνόου (τη γατούλα)..

τώρα είμαι στενοχωρημένη χωρίς τη Σνόου..

Σίγουρα νιώθεις στενοχώρια και πόνο..

αλλά η αγάπη είναι άλλο πράγμα..μην τα μπερδεύεις..

Δεν μπορείς να πεις.. "Δεν σ'αγαπώ γιατί δεν σε έχω"..

η αγάπη δεν είναι κτήμα..

αυτό που νιώθεις..είναι εγωισμός..

είναι η έλλειψη της ικανοποίησης της ανάγκης σου

να είσαι με αυτό που αγαπάς..

Η αγάπη δεν είναι κτήμα..

είτε μιλάμε για άνθρωπο..είτε για έννοια..είτε για αντικείμενο..είτε για ζώο..

αγαπώ..δεν σημαίνει έχω..

κανείς..δεν είναι κανενός..

καθένας είναι κύριος του εαυτού του..

η αγάπη δεν είναι κτήμα..

 αγάπη είναι η γνώση της ύπαρξης αυτού που αγαπάς..

ξέρεις ότι υπάρχει απλά..

και ξεχειλίζεις από αγάπη..

ακόμη κι όταν αυτό παύει να υπάρχει..

η αγάπη σου δεν θα πάψει να υπάρχει ποτέ..

είναι μέσα σου..

φτάνει να είναι αληθινή..

όχι καπρίτσιο...όχι εγωισμός..

αληθινή..ατόφια..πως να στο πω..

η αγάπη ενώνει..τα βάθη μας.. 

με τα σπλάχνα της Γης

και το βλέμμα του Θεού..

και μέσα σε αυτό το τρίγωνο..

σε αυτό το "γήπεδο"..

παλεύουν οι αντιθέσεις μας..

νικητής..υπάρχει μόνον..

όταν νικήσει η αγάπη..

μόνον..

-όταν νιώσεις αγάπη μου αυτό που σου λέω..

τότε θα βρεις τις δόσεις ευτυχίας που χρειάζεσαι

για να ζήσεις τη ζωή σου όπως αξίζει..

γιατί αυτό που αγαπάς..δεν θα τελειώνει ποτέ..

θα αγαπάς..ανθρώπους..μουσικές..ποιήματα..χρώματα..

πίνακες..τόξα Ουράνια..γατούλες..φιλίες..γεύσεις..μυρωδιές..

θα τα κουβαλάς μέσα σου..

προσεκτικά..

πολύτιμα..

με αγάπη..

ακόμη..κι όταν εγώ..δε θα είμαι τριγύρω..

θα ξέρεις..

θα νιώθεις..

ότι δεν θα έχω φύγει ποτέ

γιατί σε αγαπώ και με αγαπάς..

γιατί ποτέ δεν θα σταματήσουμε

η μια..να κουβαλά..μέσα της την άλλη..

όπως η Θάλασσα κι ο Ουρανός..

όπως οι μουσούδες και τα χρώματα που αγαπάς..

όπως τα λόγια του Ελύτη..που αγαπώ..

"Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη

Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή

Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος

Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα

Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα"*

- Τι είναι αυτά που λες μαμά, κουνήσου από τη θέση σου

εσύ δε θα φύγεις ποτέ..

(και με αγκαλιάζει σφιχτά)

- Βρε μικρό μου.. τι λέγαμε τόση ώρα.. ; 

το ποτέ..δεν υπάρχει στην αγάπη..

έλα, μη μου ταράζεσαι..

..δεν έχω σκοπό να φύγω σύντομα..

άλλωστε..έχεις ακόμη..

τόσα πολλά να μου μάθεις..!!

να νιώθεις..

να ακούς..

να κοιτάς Ουρανό..

να αγαπάς..αδιάκοπα..

Ιω

*Οδ.Ελύτης - Ηλιος ο πρώτος (1943) - ΙΙ Σώμα του καλοκαιριού 

άνθρωποι..γυάλινοι..

 άνθρωποι γυάλινοι... ραγισμένοι..

με καρδιές κλεψύδρες..

αν δεις μέσα βαθιά..

αν δεις..

όχι αν κοιτάξεις..

θα διακρίνεις..το μαγικό υλικό της υπόστασής τους..

να χύνεται.. στα τοιχώματα ..

γλείφοντας χίλιες πληγές..

και μόλις..και ο τελευταίος κόκος ..πιάσει πάτο..

με μια αναπνοή..

 δίνουν μια..και γυρνούν τη ζωή τους ..τούμπα..

να αρχίσει..να κυλάει..ο χρόνος ξανά..

στην κλεψύδρα της καρδιάς..

άνθρωποι "Γκρίνουιτς"..

δυο κατευθύνσεων..

δυο κόσμων..

με το ένα πόδι στη γη..το άλλο...στον ουρανό..

να αποζητούν διαρκώς..

να ορίσουν το δικό τους σημείο..

που ο χρόνος και η απόσταση..

ξεκινούν να μετρούν..

άνθρωποι..αέρας...

διάφανα..στέκουν ..

άλλοτε... σιμά..

πότε..μακριά σου..

και είναι η ανάσα τους..

δροσιά..σε μεσημεριανό λιοπύρι καλοκαιριού..

η σκέψη..τους..ομπρέλα σε μπόρα ξαφνική..

και η αφή τους..

χέρι μητέρας.. πρώτη μέρα στο σχολείο..

με τέτοιους ανθρώπους ..

να αγαπήσεις τη ζωή ..

κι όταν τους βρεις..

και απιθώσουν στις παλάμες σου..

την κλεψύδρα τους..

μην ξαφνιαστείς..

σημαίνει..ότι το μέτρημα..

δεν τους αγγίζει..πλέον..

έχουνε κλείσει το λογαριασμό τους..

στην τράπεζα του χρόνου..

μονάχα..να τους αγαπάς..!!

και να χτυπά..διπλά η καρδιά σου..

να είσαι ευγνώμων..

να εύχεσαι..

να χαμογελάς!

Ιω

Αγάπης..ευχές..

χρόνια πολλά..

κεντημένα με αστέρια αγάπης..ζεστασιάς..

συχνά..η αγάπη..κρύβεται..

στα πιο απίθανα μέρη..

μέρη που ούτε θα φανταζόσουν ποτέ..

να την αναζητήσεις..

άλλοτε..στην τσέπη σου..καθώς..βγάζεις..

ένα κέρμα ψυχής..να το αφήσεις στα χέρια 

μιας ύπαρξης λιγότερο.."ευνοημένης"..από σένα..

άλλες φορές..στην κουβερτούλα..του καναπέ..

καθώς χέρια οικεία ..σκεπάζουν τρυφερά..το κορμί σου..

έτσι όπως σε πήρε γλυκά ο ύπνος..

συχνά..στην κουτάλα..που ανακατεύει..

μέσα στην κατσαρόλα..το φαγητό που έφτιαξες..

για να θρέψεις..με αγάπη στόματα δικά σου..

μέσα στα καλώδια του ΟΤΕ...

έτσι πως μελώνει η φωνή στο άκουσμα 

ενός ταπεινού "μου έλειψες"..

στα πατήματα μιας ψιψίνας..που άφησε το χουζούρι της..

για να σε ακολουθήσει κατά πόδας..από δωμάτιο σε δωμάτιο..

απλά και μόνο..για να είναι εκεί..μαζί σου..

μέσα σε μια σχολική σάκα..

αφήνοντας..μια καραμέλα...για να την βρουν δυο παιδικά χέρια

και να αστράψουν τα μάτια από χαρά..

σε ένα χάδι..στο μάγουλο...

βγάζοντας..μια τούφα απ'τα μαλλιά που έπεσε..

στο πρόσωπο..και σε ενοχλεί..

σε αυτόν τον ίλιγγο που νιώθει το στομάχι σου..

κάθε που μαθαίνεις..ότι ένα λατρεμένο σου άτομο..

έχει πληγωθεί..

μα υπάρχουν και οι φορές..

που νιώθεις ότι η αγάπη..σε εγκαταλείπει..

κυρίως όταν παρακολουθείς τα δυο σου παιδιά να μαλώνουν διαρκώς..

να φωνάζουν..να μην ανέχονται το ένα το άλλο..

λες και μισιούνται θανάσιμα..

και εκεί που λες..

πάει...η αγάπη..δεν κατοικεί πια εδώ..

ακούς τον παρακάτω διάλογο..

μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..

- Τι δώρο θα σου φέρει φέτος ο Αϊ-Βασίλης;

(ρωτά η 8χρονη μικρή τον 13χρονο αδελφό της)

- Φέτος..δεν θα μου φέρει..δώρο..έχω μεγαλώσει αρκετά..

(τότε πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του..με μάτια φωτιές..ακούγεται..)

-Μη στεναχωριέσαι..μπορείς να πάρεις το δικό μου..θα το έχουμε μαζί..

μην ανησυχείς..

και..τότε..λες..

ναι..

η αγάπη..δεν έφυγε ποτέ..

απλά..είχε κρυφτεί..στα κλαδιά..του έλατου..

για να παίξει..λιγάκι..

με καρδιές..λέξεις..

και ευχές..

  χρόνια πολλά .. 

χρόνια αγάπης..

όσο και να μας κρύβεται..

εμείς..θα την ψάχνουμε..συνεχώς..

να χαμογελάς..

Ιω

σταγόνες..

ο ήλιος πρωινό φιλί..σήμερα

οι λέξεις..
απεγνωσμένα..

 ψάχνουν τις ακτίνες του.. να λιαστούν..

να στεγνώσουν..

έβρεχε συνεχόμενα μια εβδομάδα..

σταγόνες.. υγρασίας..

σαν να τα δάκρυα που κρύβουν..

μέσα τους οι δυστυχισμένοι..του κόσμου όλου..

σταγόνες..υπνωτικού..
πέφτοντας.. να βαυκαλίζουν..το πνεύμα..
και να βάζουν για ύπνο..
όλα μου τα "θέλω"..

να ποτίζουν..
τη μελαγχολία..
που κυρίευε..
μέρα τη μέρα..
κάθε..εξαρτημένο κύτταρο..

δε στέγνωνε τίποτα..
ούτε έξω..
ούτε εντός..
ένας πράσινος μανδύας υγρασίας..
σκέπαζε..
ακόμη και τη πιθανότητα..
να φτάσει.. λίγο φως..
στα μέσα μου..

πόσο μου έλειψε ο ήλιος..οι ακτίνες του..
να ζεσταίνουν..το πρόσωπο..

νομίζω..ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς ήλιο..

θα σταματούσα να αναπνέω..
την επόμενη μέρα..

μόνον τα ζεστά..φιλιά  του.. στους ώμους..

θυμίζουν.. στο μυαλό..πως είναι..

να νιώθεις...
ζωντανός..

μόνον αυτά..
σου δίνουν χίλιες αφορμές..
να χτίσεις..
χαμόγελα..
πάνω σε θεμέλια..υγρά..
από σταγόνες..
που παλεύουν..
να στεγνώσουν..

μόνον στο φως..
θα ξόδευα ..το πνεύμα ..μου..
σταγόνες..ήλιου..
να πίνω..
να μεθώ..


να χαζεύω..τόξα ουράνια..
και ξωτικά..να ψάχνουν
θησαυρούς στην άκρη του..
και να κερνώ..
χαμόγελα..


να λιάζεσαι..
να χαμογελάς..
να κερνάς..

Ιω

Σπίτι..είναι..εκεί που η ιστορία σου..ξεκινά..

τελειώνοντας τη δουλειά..

πριν πάρω το δρόμο της επιστροφής..

περπατούσα στους δρόμους τις Θεσσαλονίκης..

κατέβαινα την Κατούνη

διέσχιζα τα λαδάδικα..

έφτανα παραλία στο λιμάνι..

χάζευα..το υπέροχο ηλιοβασίλεμα..

και ψιθύριζα στον εαυτό μου..

"Αυτήν την πόλη..δεν θα την αφήσω..

για τίποτε στον κόσμο.."

Χα!.. τι μας λες...

λένε πως..όταν εσύ κάνεις σχέδια..

"Το Αφεντικό"...επάνω.. γελάει..

και στην περίπτωσή μου...

ξεκαρδιζόταν..

στέλνοντας..μπόλικες..

ακτίνες φωτός..

να γαργαλήσουν..και εμένα..

έτσι τα έφεραν...η μοίρα..και τα χρόνια..

να γίνω.. και εγώ..

οικονομική μετανάστρια..

εσωτερικού..

πως..λέμε..

"παίρνω το καπελάκι.. μου..

και φεύγω"..;;

έτσι ακριβώς...

παρατηρούσα.. τους ανθρώπους..

χωρίς ησυχία..και ύπνο..

να βυθίζονται..στα προβλήματά τους..

 και..

η κατάθλιψη.. να ελλοχεύει..

να χώνεται στα βάθη..

των ματιών τους..

και από..εκεί..στη ψυχή..

όχι κοπελιά..

όχι εγώ..δε θα σε "παίξω"..

 μαύρα..δεν τα βάφω..

και ας μου πάνε..

άντε τα βάφω μπλε..απ'τις θάλασσες..

και φύγαμε..

λεμόνια..πετούσε ο Θεός.;

εγώ..θα έφτιαχνα.. λεμονάδα..

κρύα..δροσερή..

νησιώτικη..

απ'αυτή που τα λεμόνια..

τα κόβεις απ'τον κήπο σου..

και τα στύβεις..

να μοσχοβολήσει το Σύμπαν..

ήδη μετρούσα 4 μετακομίσεις..στο ενεργητικό μου..

μια ως παιδί.. μια ως έφηβη..

δυο ως ενήλικη..

τραβήξαμε..για τα νησιά..

άλλες δυο.. εκεί..

και βλέπουμε..

το είδα έτσι...το είδα αλλιώς..

τελικά.. μου άρεσε..

κάθε τι που σου δίνεται..είναι ευλογία..

είναι ευκαιρία..

ευκαιρία..για ταξιδεμούς..

δύσκολοι καιροί..ναι

αλλά... νέες ομορφιές..

εξερευνήσεις..σε ήθη..έθιμα...παραδόσεις..μουσικές..

καινούργιοι άνθρωποι..

εικόνες..αρχής..

χρώματα..ανανέωσης..

νέα τοπία..

όνειρο..ζωής να ζήσω σε νησί..

μακρινό ίσως..

αλλά..να ..που τα όνειρα..

αν τα ποθείς αληθινά..

καμιά φορά..βγαίνουν..

-"Πώ, πω..σε λυπάμαι...

πάλι..μετακόμιση..;

λέγανε.."εμψυχωτικά"..οι καλοθελητάδες..

- Ναι ωρέ..γιατί..;;;

εσύ..θα τα κουβαλήσεις.. και κόπτεσαι έτσι..;

..μείνε εσύ.. βιδωμένος..

στον μικρόκοσμό σου..

"στα όρια που σ'έχουν φυλακίσει"

χωρίς..να ξεμυτίζεις..ρούπι..

απ'όσα..έχεις μάθει..

και σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής..

και άσε με εμένα..

-Τι..όλα αυτά θα τα πάρεις μαζί σου...;

τι τα θες..δε σου χρειάζονται..

πάρε μόνον τα απαραίτητα..

αφού θα ξαναγυρίσεις...

-Και να ζω..σαν φοιτήτρια..

σε έναν χώρο..που δεν είμαι εγώ...;

μπααα.. όλα θα τα πάρω..

όλα..

όλα όσα αγαπώ..

όλα όσα.. με γεμίζουν..

όλα όσα...μου θυμίζουν...

όλα όσα.. με φυλάνε..

και με προστατεύουν

και ας φύγω..όποτε φύγω..

κάθε σπίτι είναι

ένας ζωντανός οργανισμός..

παίρνει από σένα..

και δίνει σε σένα..

θέλει..αγάπη...

θέλει..μεράκι..

θέλει τη φροντίδα σου..

να το στολίσεις..

να το γεμίσεις..με στιγμές σου..

με σένα..

να το γεμίσεις από σένα..

κι όσο το αγαπάς..

τόσο καλόκαρδο..και ανοιχτόκαρδο..

θα είναι αυτό μαζί σου...

θα σε προσέχει..

στην αγκαλιά του..

θα σου χαρίζει..

όμορφες..εικόνες..

μνήμες..που κάποτε..

θα ξαναζείς..

χαμόγελα..

που θα φωτίζουν το πρόσωπό σου..

να στέκεσαι να το αφουγκράζεσαι..

να νιώθεις..τι χρειάζεται..

αέρα..φως.. ζεστασιά..

θόρυβο..φασαρία..

ζωντάνια..

ηρεμία..

άσε να σου μιλήσει..

το αποπαίρνεις..συνεχώς..

μια το κατηγορείς..ότι είναι μικρό..

και δε χωρά τίποτα..

μια ότι είναι μπελάς..

και σκοτώνεσαι..να το καθαρίσεις...

μια ότι έγινε...φυλακή..

και σε έκλεισε..μέσα..

τι θέλεις.. επιτέλους..;

ξέρεις;;

συνεργάσου μαζί του..

αγάπησέ το...

είτε είναι δώμα..

είτε..ανάκτορο..

είτε..ερείπιο..

είτε..δανεικό..

είναι η φωλιά σου..

το καταφύγιο...

η θαλπωρή..

το κάστρο σου.

το κουκούλι...

που τυλίγει..

με προστασία..

το σώμα...και τη ψυχή σου..

το σπίτι σου.. σου μοιάζει..λένε..

"σπίτι..είναι εκεί..που η ιστορία σου ξεκινά.."

και θα είναι..σπίτι σου...

όσο..έχει..να σου πει..μια ιστορία..

όταν..δε θα'χει πλέον..τίποτε να σου πει..

όταν θα στέκει..βουβό..

θα ξέρεις.. ότι ήρθε ο καιρός..

να ξαναγράψεις...

νέες ιστορίες..

ίσως.. σαν κι αυτές..

για  "τζίντες"..

που δε μένουν σταθερές..

που μετακινούνται συνεχώς..

με φλέβα από τζίντες...

και εγώ..

θα ξαναφτιάχνω..

το σπιτικό μου..

εκεί..

όπου..έχω..μια ιστορία..να πω..

να χαμογελάς..

Ιω

στιγμές και ευχές..

στιγμές.. γέμισε η μέρα μου

ήρθαν απ'το χθες..

και άρχισαν να στροβιλίζονται

εμπρός μου..

ντυμένες..με γέλια..

πνιγμένες στο συναίσθημα.. 

σαν ροκ πάρτι..

σαν συναυλία..αναμνήσεων..

και σε όλες 

ήσουν εσύ.. φιλενάδα μου..

τόσο δυνατή.. τόσο κυκλωτική η παρουσία σου..

να μου δίνεις.. τη σιγουριά..

να αφήνω στα χέρια σου πάνω..

και παρελθόν..και παρόν.. και μέλλον..

χωρίς γιατί... χωρίς.. αν..χωρίς τίποτε..

αν θα μπορούσα..τον κόσμο..να άλλαζα..

θα έκανα τον χρόνο..Πατέρα..

να σου κάνει τη μεγαλύτερη αγκαλιά που υπάρχει..

να σε κλείσει εκεί ασφαλή..

να σε νανουρίσει..να σε κανακέψει..

να γιάνει .. όλες τι πληγές..

όλα όσα αδυνατώ να κάνω .. εγώ.. από εδώ.. που βρίσκομαι..

και όταν σε γεμίσει.. με ό,τι χρειάζεσαι..

να σε αφήσει στο κατώφλι τούτης της μέρας..

και να σου δώσει την ευχή του..

και γω τη δική μου ευχή..

θα τη φωνάξω... δυνατά..

να ακουστεί στα Σύμπαντα..

Χρόνια Πολλά φιλενάδα μου..

Χρόνια Πολλά

κομμάτι της ψυχής μου..

ο Θεός να σου δώσει απλόχερα..

όσα σου στέρησαν οι στιγμές..

και μη ξεχνάς ποτέ..

σου χρωστά.. ο χρόνος..

σήμερα είναι η μέρα σου..

βγες εκεί.. έξω..

και άλλαξέ της τα φώτα!!

http://taxidemoi.blogspot.gr/2014/05/blog-post_705.html

να χαμογελάς..

Ιω

ταλαντώσεις.. και όρια..

έλυσα τα κορδόνια και έβγαλα τα παπούτσια μου

αφήνοντας τα δίπλα στη σκάλα..

προχωρούσα αργά στο μονοπάτι του κήπου

απολαμβάνοντας το κάθε τι..

τα χρώματα.. τις μυρωδιές..

τον διάλογο.. με τη γη..

η αίσθηση του χώματος στα πέλματά μου

 απολαυστική..

δροσερό.. οικείο.. ιαματικό..

γλιστρώ με μια κίνηση πάνω στην κούνια

τεντώνω τα πόδια μου..

τα λυγίζω..

επαναλαμβάνοντας τη χαρακτηριστική κίνηση

παίρνω φόρα..

ξανά..πάλι..

πιο δυνατά..

οι νόμοι της φυσικής σε όλο τους το μεγαλείο..

ο αέρας έπαιζε με τα μαλλιά μου..

μπροστά.. στο άγνωστο...

πίσω.. στα αναχώματα..

είχα γίνει ένα εκκρεμές.. 

στα χέρια.. του χρόνου..

το γέλιο..έβγαινε αβίαστο.. στο πρόσωπό μου..

η έξαψη.. έκανε τη καρδιά να καλπάζει..

έφτασα.. ψηλά.. ψηλότερα δεν γίνεται..

ή όχι..

που είναι τα όρια.. αναρωτιέμαι..

οι σκέψεις ακροβατούσαν..

στις κορυφογραμμές  των δικών μου ορίων..

μπορούσα να δω.. πέρα απ'τον φράχτη..

θα μπορούσα να δω πέρα..απ'το Αιγαίο..

πέρα..απ΄τη γη..

πέρα απ΄τη σελήνη..

πέρα απ'το Σύμπαν...

"στο άπειρο..και ακόμα παραπέρα.."*

σκέφτηκα δυνατά..

η γάτα με κοιτούσε απορημένη..

"πάει το αφεντικό τρελάθηκε".. θα σκέφτηκε..

τι ξέρεις.. εσύ.."χαζούλα".. τα όρια σου.. είναι 

τα όρια του κήπου.. τίποτα περισσότερο..

άραγε.. το να γνωρίζεις και να αποδέχεσαι τα όριά σου..

είναι πραγματική ευτυχία..;

ή μήπως τα όρια.. περιορίζουν τις δυνατότητές μας..;

οι σκέψεις..πηγαινοέρχονταν.. μαζί μου..

κάνοντας φασαρία...

αυτό είναι το δικό σου οπτικό πεδίο κυρία μου ορίστε..

να.. τα όριά σου.. 

είναι..όμως..και τα όρια του κόσμου..;

τα ξεπέρασες..ποτέ..; 

έκανες καμιά υπέρβαση..;

τα προέκτεινες ποτέ..;

έφτασες στο αδύνατο..;

ο θόρυβος.. από την τριβή των σχοινιών..πάνω στο δέντρο..

έντονος..

το θρόισμα των φύλλων της μουσμουλιάς..

εντονότερο..

τα κλαδιά της..είχαν γίνει..δυο τεράστια χέρια..

και κουνιόταν πέρα δώθε..

σαν φίλος που έρχεται να σε προειδοποιήσει..

"εεε... που πας.. δεν ακούς..

πρέπει να σταματήσεις... έφτασες στα όρια.."

η ψυχή είχε βγει.. και πετούσε και αυτή..

ήθελα.. κι άλλο ..

σαν τα μωρά παιδιά.. 

πιο ψηλά.. να δω που θα φτάσω..

η καρδιά..και αυτή ταξιδιάρα..

ο χτύπος..είχε γίνει..

ενέργεια...

μια επανάληψη στο μοτίβο του Ουρανού.. 

το μυαλό έδωσε εντολή στα πόδια..

να σταματήσουν..

διακοπή κίνησης.. λέμε.. κίνδυνος..

αλλαγή φύλλου πορείας..

στοπ..

το μυαλό ήταν το μόνο..

σε εκείνη τη μαγική στιγμή..

που μπορούσε να με κρατήσει ασφαλή..

η εντολή εδόθη..

την έλαβε..και η ψυχή και η καρδιά..

η κίνηση πιο αρμονική...

ξεκίνησε την αντίστροφη μέτρηση..

για να ενωθούν..τα πόδια με τη γη..

άραγε.. αυτή η πλήρης συμμόρφωση..

η υπακοή..

είναι μειονέκτημα..;

 όταν ένα ανήσυχο.. και ανυπόμονο πνεύμα

 αναγνωρίζει.. τα όρια.. 

και τα αποδέχεται...

πασπαλίζοντάς τα με γενναίες δόσεις υπομονής..

είναι δειλία..;

ή το ένστικτο.. επιβίωσης..

ασφάλειας..

αυτοσυντήρησης...

είναι πιο ισχυρό..;

τις σκέψεις μου διέκοψε..μια φωνή..

-Έλα μαμά.. κατέβα..τόση ώρα περιμένω

να κάνω και εγώ..

άντε ..η κούνια είναι για τα παιδιά.. όχι για μεγάλους..

το "σκασμένο".. είχε ήδη βάλει.. τα "όρια"...

στην έννοια μεγάλος.. και στην κούνια μας..

-Ο.κ. κοπελιά.. έλα να κάνεις...

αλλά το βράδυ.. που θα θελήσεις.. να κάτσεις..

πιο αργά.. γιατί "είσαι μεγάλη"..

να το θυμηθείς.. εντάξει..;

μιας.. και μιλάμε.. για όρια.. 

να χαμογελάς..

να "προεκτείνεσαι"..

Ιω

Υ.Γ. *από την ταινία Toy story (η ιστορία των παιχνιδιών)

"μικρό"...

καλημέρα, καλή εβδομάδα

"Κι άλλο καλοκαίρι πέρασε
Ήλιο και φιλί με κέρασε
Μια μικρή φωλιά θα χτίσω
Χελιδόνι γύρνα πίσω

Κι άλλο καλοκαίρι πέρασε
Ήλιο και φιλί με κέρασε
Μια μικρή φωλιά θα χτίσω
Χελιδόνι γύρνα πίσω..."

"Μικρό" - στίχοι μουσική ερμηνεία Βαγγέλης Γερμανός

τι γίνεται στην περίπτωση.. 

που ανακαλύπτεις μέρη μαγικά.. 

και το "μικρό" μεταμορφώνεται σε "μεγάλο"..;

μπαίνεις στο τριπάκι  .. να αναρωτηθείς αν τελικά το"μέγεθος" μετράει..;

ή συνεχίζεις να υποστηρίζεις..

ότι αυτό που μετράει είναι η ένταση.. η εφευρετικότητα..το πάθος..

ο χρόνος που διαθέτεις.. σε αυτό που αγαπάς..;

εδώ λοιπόν στα νησιά..

ανακαλύπτεις μιαν άλλη χώρα..

 που αν και Φθινόπωρο ..ο ήλιος συνεχίζει με την ίδια ένταση

 να χαϊδεύει το κορμί σου..

να τρέφει την ψυχή σου..

ακόμη και μια βιαστική βουτιά στη θάλασσα.. αρκεί

να φυλακίσει το καλοκαίρι..

εφευρίσκεις τρόπους.. να κάνεις τη μέρα μεγαλύτερη..

τη στιγμή.. ά-χρονη..

ξεμυαλισμένοι..όλοι τριγυρνάμε

κρύβοντας μακριά τα ρολόγια..

και μετράμε το χρόνο..

αναποδογυρίζοντας τα παπούτσια μας να τρέξει η άμμος..

σαν κλεψύδρα..

το βλέμμα συνεχίζει να κοιτά ψηλά στον αιθέρα..

δε βρίσκει εμπόδια στα σύννεφα..

μόνο γαλάζιο..

και σταγόνες νερού.. δε πέφτουν από τον Ουρανό..

αλλά από μάτια κλαμένα.. για ό,τι τους λείπει..

το μόνο παράταιρο στα σοκάκια..

είναι κάτι παράξενα πλάσματα..

που πλέον σηκώνονται νωρίς.. 

και όλο τρέχουν.. 

φορτωμένα με μια σάκα..

να προλάβουν το χρόνο....

να τη γεμίσουν.. με κάτι που ονομάζεται.. "γνώση"..

λες και από μόνα τους δεν κρύβουν μέσα τους όλην τη γνώση του κόσμου..

φωνές.. ζωντανές.. ματιές σπινθηροβόλες...

κάνουν τα πρωινά.. μελίσσι πολύβουο..

- Τι έχει μέσα της η σάκα καρδιά μου και είναι ασήκωτη..;

- Τα γνωστά μαμά.. .Γλώσσα, Μαθηματικά, Ιστορία... αντηλιακό, πετσέτα, μαγιό..

έχουμε τετράωρο και μετά θα πάμε κατευθείαν για μπάνιο με τα παιδιά..:pp

σας λέω .. ότι εδώ.. γίνεται κάτι μαγικό..

αν υπάρχει τελικά οδηγός αισιοδοξίας..

βάλτε πρώτο στη λίστα..

μιαν νέα αρχή.. σε ένα...μικρό..ή μεγάλο.. νησί...

εκεί.. θα το νιώσεις..

το μέγεθος δε μετράει... είναι μύθος..

να χαμογελάς

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον καλό μου φίλο-ταξιδευτή Γιάννη Π.για την "φωτεινή" φωτογραφία.