..και μετά..;

και..μετά.. και μετά;;

ρωτούσε ανυπόμονα..χοροπηδώντας σαν παιδί..

και μετά..;

ρωτούσε..τα παιχνίδια..

τα βήματα..

τη μέρα..τον ήλιο..

ενοχλούσε..τον Ουρανό της..τα σύννεφα..

ζητούσε να μάθει..απ΄τα αστέρια..

το Φεγγάρι..

και..μετά..;

ρωτούσε..τη θάλασσα..την άμμο..

τα ζώα..τα λουλούδια..

τις λέξεις..

τους ήχους..τους ανέμους..

σπάνια..ρωτούσε τους ανθρώπους..
δεν καταλάβαινε..τη γλώσσα τους..

και..μετά..;

κάποτε..ο χρόνος μόνον απάντησε..
"και..μετά..δεν υπάρχει μετά..μόνο τώρα.."

έπρεπε να φτάσει..στο "ποτέ"..
για να μάθει..το μετά..

τώρα ξέρει..
μα ακόμη και τώρα..
συχνά..ξεχνιέται..
..χοροπηδά..
και μέσα της
μια πείνα..
αχόρταγα..ρωτάει..

..και μετά..;;

"Αυτό" - Στίχοι: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Μουσική: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Διονύσης Σαββόπουλος

να αναρωτιέσαι
να χοροπηδάς
να ξεχνιέσαι

Ιω

ταξιδεμός..άλλος..

στα μάτια του φούσκωνε η θάλασσα..ξανά..και ξανά..

η απώλεια..η απόγνωση..η αλμύρα..

γινήκανε χρόνια χίλια

και χύμηξαν απάνω του..

φορτώθηκαν εκεί..

να σέρνονται..ες αεί..

σε ρυτίδες..

σε συσπάσεις..

σε βλέμματα χαμένα..

ήταν φοιτητής ιατρικής πίσω στην πατρίδα του..

έμοιαζε κατά πολύ μεγαλύτερος..

μόνος.. 

με χέρια αμήχανα..να κρατούν ένα διαβατήριο..

στην αναμονή..

σε σειρά..προτεραιότητας..

για μια ζωή που δικαιούται..

που δεν έκλεψε..

που δεν..επέλεξε..

που..

έχασε..με βία..

κάθε που απασφάλιζε..

το στόμα του όπλο..

λέξεις..δεμένες..μπαρούτι 

να βρίσκουν ..στόχο..

καρδιά..μυαλό..

κοιμισμένες..συνειδήσεις..

να κάνει..την γκρίνια σου.. να ντρέπεται..

να ντρέπεται..

να γονατίζει..

γιατί εσένα σου φαίνονται όλα μαύρα..

με τα "ελάχιστα"..που νομίζεις πως περνάς..

κι αυτός..να στέκεται εκεί μπροστά σου..

αξιοπρεπής..

με τη ζωή του όλη στοιβαγμένη..σε ένα σακίδιο..

μια τσάντα πλαστική..

κι ένα κινητό..γεμάτο..με όσα έχασε..

-Κοίτα, αυτό ήταν το σπίτι μου..πριν..από..

μου έδειξε στο κινητό την φωτογραφία..μιας μεζονέτας..

σαν τη δική σου...

σαν τη δική μου..που άφησα πίσω στη δική μου"πατρίδα"..

με γκαζόν..με χρώματα..ζωής..αληθινής..

ευτυχισμένης..

-Έτσι, έγινε μετά τον βομβαρδισμό..

και τα μάτια μου αντίκρισαν..ερειπωμένες..πληγές..

-Αυτός..ήταν ο πατέρας μου, τον σκότωσαν..

αυτή ήταν η μητέρα μου, πνίγηκε..

πήγαινε σε συγγενείς..στη Γερμανία..

Τα χέρια του..ήταν σταθερά

η φωνή του..ακόμα πιο σταθερή..

ένιωθα..το δάπεδο..να ανεβοκατεβαίνει..

όση αστάθεια..του κέρδισε ο πόνος..

τόση καταλάμβανε εμένα..

με πρωτόγνωρη..υπόσταση..

σάστισα..

-Που πηγαίνεις;..ψέλλισα..

-Γερμανία..με τη βοήθεια του Θεού..

-Υπάρχει;

-Παρακαλώ;

-Υπάρχει ;..(διστάζω)..ο Θεός..υπάρχει;;

-Είμαι εδώ και σου μιλώ..

σίγουρα υπάρχει..

και δείχνει..με το βλέμμα του..

τη μικρή μου..δίπλα μου..που κοίταζε με μάτια ορθάνοιχτα..

είχε απλώσει τα χεράκια της..και του έδινε..το χυμό της..

Σ'ευχαριστώ μικρή μου!

-Καλή τύχη!

-Ευχαριστώ!

 και σε σένα!

............

για κάποιους..οι πρόσφυγες..είναι εικόνες στο γυαλί..

αριθμοί..που ενοχλούν..

για εμάς στα νησιά

είναι..η πραγματικότητά μας..

το ξύπνημα της συνείδησης..
μια ανάμνηση παρελθόντος..

μια μελλοντική πιθανότητα..

το χαστούκι!

τα βήματά της καθημερινότητάς μας..

βαφήκανε πορτοκαλί από τα σωσίβια..

τα μάτια μας γινήκαν ποταμοί από τον πόνο..

και κάποιων (ελαχίστων)..

πήραν το χρώμα του χρήματος..

δυστυχώς..υπάρχουν και αυτοί..

(Σταύρο σε ευχαριστώ που κόντεψες να δείρεις 

τον "ψιλικατζή" (όνομα και πράμα)..

που ήθελε να πουλήσει μπροστά σου, 5 ευρώ το 1.5 λίτρο..εμφιαλωμένο νερό..

σε έναν πρόσφυγα, και μάλιστα του το κέρασες εσύ!με ένα ευρώ φυσικά!!...)

δυστυχώς υπάρχουν και οι γελοίοι..

που κατοικοεδρεύουν στις τηλεοράσεις 

και στις μικρές ζωές μας..

οι γελοίοι..που παραπονιούνται..για "ύψη"..ανεμοδαρμένα..

ρε γελοίοι..

το ύψος μπορεί να το δίνει ο Θεός..

αλλά το ανάστημα το φτιάχνουμε μόνοι μας..

και εσείς..είστε νάνοι..

γελοίοι..

νάνοι..ενός..παραμυθιού..

που δε λέει..να τελειώσει..

φτάνει..ως εδώ..

να χτυπάς το χέρι στο τραπέζι!

να ραγίζει το τραπέζι..

να ραγίζει το χέρι..

να μη ραγίζει..άλλο η ψυχή..

βάστα γερά!

Ιω

Cache Cache - Ludovico Einaudi

"Γκρεμίστε"..

μια προσταγή..

Γκρεμίστε..

http://taxidemoi.blogspot.gr/2014/08/blog-post_5.html

Ιω

"Ο άλλος στρατιώτης"..

Ο άλλος στρατιώτης

Θα παλέψω να μείνω υπήκοος πιστός 

του απάνω κόσμου, ως το τέλος. Να μείνω

ως το τέλος στρατευμένος του σύμπαντος

εν στολή αγάπης και ποίησης. Να ακολουθώ,

πορευόμενος, τον ήλιο, ως το τέλος.

Νικηφόρος Βρεττάκος -Εκκρεμής  Δωρεά- εκδ. Τρία φύλλα -1986

να παλεύεις..

να αγωνίζεσαι..

να πορεύεσαι..

Ιω

Μαγιού..μαγεία

Καλό μήνα!

καλό Μάη..


"Δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει"

"Ο Μάης έχει μυστικά - στίχοι Ηλίας Κατσούλης, μουσική-ερμηνεία Π.Θαλασσινός
https://www.youtube.com/watch?v=zUK8s-tvvlk


 γελάς..
και γελώντας..μυρίζει..άνοιξη..
και υψώνεις πλακάτ..
και σοβαρεύεις..

"τότε οι ζωές ενώθηκαν .. ποθούσαν τρία οχτάρια..
τώρα.. τρεκλίζεις..μοναχός.. πεθαίνεις..σε δυάρια.."

-Καλό μήνα Ιω!

-Καλό μήνα Μάη μου
τους  αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς..
Μωρέ...μάγια σου κάνανε; Τι έπαθες;
Κατεβαίνεις σε πορεία;;;

-Εκφράζω απορία..

κάποτε..ο άνθρωπος..διεκδικούσε
8 ώρες..εργασίας
8 ώρες..ψυχαγωγίας..
8 ώρες..ανάπαυσης..

 άλλαξαν οι καιροί..
άλλαξαν..και οι αριθμοί..
από απλά..ψηφία..στο χαρτί.
γινήκανε..δυνάστες..
μόδιστροι..Υψηλής Ραπτικής...
κόψε..από την ψυχαγωγία..
ράψε..στην εργασία..
ξήλωσε...απ'την ανάπαυση..
μπάλωσε..την περηφάνια..

δεν τους καταλαβαίνω..
αντί να είναι όξω..ξανά..
να γυρεύουν..τα "χαμένα"..τους..
κλείνονται..μονάδες..στα δυάρια..
και δίνουν κι άλλα..
κάθε..αχτίδα ψυχής που τους έμεινε...
κέρασμα στην τσέπη..των σκοταδόψυχων..
τέλος..πάντων..
Πώς είσαι εσύ;

- Ξεμυαλισμένη Μάη μου..ο νους..μου είναι..έξω..
δεν μπορώ..να τον κλείσω μέσα στους τοίχους..

Τώρα..που μεγαλώνει η μέρα..
μεγαλώνει.. θαρρείς..και το ανάστημά μας..
ψηλώνουμε..να φτάσουμε ουρανό..
και ως πιο "ψηλοί"...
"πεινάμε"..περισσότερο..
"διψάμε"..πιο πολύ..
πονούν τα σωθικά μας..
απ'το νιώσιμο τούτο..το βαθύ..

και.το μυαλό ξεγελά..το άτιμο..
λες...και αυξήθηκαν οι ώρες..όχι μόνο το Φως..
και τρέχουμε..να προλάβουμε..όλα τα "οχτάρια" του κόσμου..

-Θα με βοηθήσεις να φτιάξουμε στεφάνι;

-Ναι..μα θέλω..να μου πεις..την όμορφη ιστορία..

που μου λες κάθε χρόνο..αιώνες τώρα..

-Ιω..μα πάλι;

Δεν βαρέθηκες..χρόνια τώρα..;

-Εσύ βαριέσαι..να έρχεσαι κάθε χρόνο.. Μάη;

εγώ..γιατί να βαρεθώ.. τα μέσα..μου.. που κουβαλώ;

Σαν..αναστενάρισσα..με σθένος..και τρέλα..

θα χοροπηδώ.. στα αναμμένα  "κάρβουνα"..

που πυρώνουν..κάθε..κύτταρο..της ύπαρξής μου..

και θα γελώ..ακούς;

θα γελώ..το γέλιο δεν θα μου το πάρουν..

ακούς..;;

ούτε την τρέλα..ούτε τον ήλιο..ούτε εσένα..Μάη..

ακούς;;;

-Πιάσε ένα μπουκέτο..τριαντάφυλλα Ιω

και πασχαλιές..και κρίνα..

κατακόκκινες παπαρούνες..ανύποπτα χαμομηλάκια..

ερωτευμένες..μαργαρίτες..

πιάσε..και το γέλιο..σου..

και..το βλέμμα σου..που χάνεται στις θάλασσες..

βάλε..και γαλάζιο του Ουρανού..

και δάκρυ..απ'το χαμό..

και όνειρα..μεγάλα..

άρπαξε..και τρεις..ευχές..απ΄των παιδιών τα χείλη..

 λίγη τρέλα..απ΄των αφελών τα βήματα..

χρώματα απ΄της φωτιάς το πανηγύρι..

λέξεις..από ποιητές..που καίνε..

πιάσε και το "γιατί"..που το'σκασε..

κι έλα..

έλα να πλέξουμε στεφάνι..

το πιο όμορφο..που είδε ανθρώπου μάτι..

να το κρεμάσουμε

στην εξώπορτα της ζωής μας..

καθένας που μπαίνει..

να καταλαβαίνει..που πάει..

καθένας που βγαίνει..

να νιώθει..τι αφήνει..

να το κρεμάσουμε..εκεί..έξω..

να ξαποσταίνει..

ο Νους..σαν ξεπορτίζει..

και γιομάτος..ήλιο  επιστρέφει...

ξανά..

και πάλι..

να χαμογελάς..

να ξεπορτίζεις..

να μαγεύεσαι..

Καλό Μήνα!!

Ιω

Υ.Γ, Αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε: καλοκαιρινά πορτοκάλια(βαλένσια), φράουλες, κεράσια, αρακάς, αγκινάρες, κολοκύθια, παντζάρια,
κρεμμύδια φρέσκα, πατάτα ανοιξιάτικη, βλίτα.

έχει ήλιο..

καλημέρα..

έχει βγει ένας ήλιος δυνατός..επιβλητικός..

βασιλιάς..ξέρεις..

διατάζει..

και εσύ υπακούς..

αυτό είναι το δικό μου φιλί..ζωής..

να  δίνει ανάσες..στις ασφυξίες των καιρών..

έχει ήλιο ..

αυτό μου φτάνει..

με γεμίζει και με κάνει να χαμογελώ..

τα δέντρα μου έξω..και τα φυτά μου..

κάθησα λίγο μαζί τους..

τα έβλεπα..χαρούμενα..καταπράσινα..
να πολυλογούν μεταξύ τους..
πω.πω..ψίθυροι...χαχανητά..κουτσομπολιά..
τα νέα..της ημέρας..
ίσως της νύχτας που πέρασε..

ξεπρόβαλαν  ανθάκια..απ'τη μανταρινιά τη χιώτικη..

μοσχοβολά το Σύμπαντο...

με ενα πέπλο..πάνω τους από ζουζούνια μέλισσες..

παιχνιδιάρικα..τρυγούν...μέλι..
η δάφνη..γέμισε μωβ "τσαμπιά"..
να ομορφαίνει η πλάση..
η μουσμουλιά...φορτωμένη..καρπούς..
και τα πιτσιρίκια..να ξερογλείφονται ..από κάτω..
τα κλαδιά της λεμονιάς..έχουν αρχίσει να γέρνουν
από το βάρος..
και τα λεμόνια..σαν στήθη μάνας..
στέκονται..περήφανα..
περιμένοντας.."τα παιδιά" της..να τρυγήσουν χυμούς..

σε λίγο θα είναι έτοιμα..και τα κρίνα που φυτέψαμε..
να..θυμίζουν..μια αγνότητα άλλη..χαμένη..
μια Μαρία..που περιμένει..
ένα πλήθος..που υπομένει..

τα μυρωδικά..αυξάνουν και πληθαίνουν..
με το φασκόμηλο..πρώτο και καλύτερο..
να περηφανεύεται..μπρος
στο βασιλικό..στη ρίγανη...στο δεντρολίβανο..
"άκου..μυρωδιά...άκου..να μαθαίνεις..."

η Έλλη η χελώνα..κόβει βόλτες ανενόχλητη..
με "ταχύτητες φωτός"..
και οι γάτες ολόγυρά..
την κάνουν χάζι..

εκεί..έξω..άλλος κόσμος..

τι καλά..

δεν τους νοιάζει..τίποτε..

ούτε θεσμοί..ούτε..πρωτόκολλα..ούτε συμβόλαια...
ούτε πράξεις..νομοθετικού περιεχομένου..

μονάχα..μυρωδιές..πλεγμένες..

με ακτίνες..

μια σπιθαμή γης...δεκάδες μεσημβρινοί..

να συμβιώνουν..

πετούμενα..στεκούμενα..κρεμούμενα..έρποντα..

έβγαλα..αθλητικά..κάλτσες..

ακούμπησα...τα πόδια..στο χορτάρι..

έγειρα λίγο ..πίσω το κεφάλι..

να με χτυπά..ο ήλιος στο πρόσωπο..

ήπια εκεί..τον πρωινό καφέ..

με τη Φι..στα πόδια μου..

να συζητάμε..

να γουργουρίζουμε και οι δυο..

να αντέχεις..

να πεισμώνεις..

να βρίσκεις..το νόημα..ακούς ;

ακόμη..κι αν τίποτε δε βγάζει νόημα..

Ιω

Καλή Ανάσταση..

Μεγαλοβδομάδα..

με γοργό βηματισμό..

Μεγάλη Πέμπτη..φτάσαμε..

και ολόγυρα..τρέχει..το τίποτε..

όπως..όλα μαθημένα..να τρέχουν..στη ζωή μας..

κόκκινη Πέμπτη..

όλα στο κόκκινο...

απ΄τη μια η καθαριότητα..

απ΄την άλλη..η προετοιμασία..του τραπεζιού..

ψώνια..γλυκά..δώρα..

ανάσες...ξεφεύγουν..με θυμό..

κούραση.."ξεθέωμα"..

και αντί να προσεύχεσαι..

βρίζεις..

αντί..να νιώθεις..την κατάνυξη..

"δε νιώθεις.."..απλά..

ξοδεύεσαι..

φτάνει...βράδυ..

ο δρόμος..που θα έπρεπε..να σε βγάζει..

σε εκκλησία..

σε βγάζει..άκεφη..στον καναπέ..

να τα βάζεις με τη μοίρα..

που σε έπλασε γυναίκα..

οι μόνες..συζητήσεις..

από αμνοερίφια..για αμνοερίφια..

"θα ψήσεις? που θα ψήσεις? πως θα ψήσεις?"

προσμένεις τη γορτή..της "κοιλιάς"..

αντί..να βιώνεις..τη γιορτή της Χαράς..

και ο Υιός..Του..εκεί..

υπομονετικά..

να σου απλώνει το χέρι..

να σε οδηγήσει..

αυτές τις μέρες..

στο μεγαλείο..όλων των ιδεών..

των παθών..

των συναισθημάτων..

στο νόημα..

να σε περιφέρει..ανάμεσα..

σε όλα αυτά..που περιβάλλουν τη μικρή ζωή σου..

στην αναμονή..

στην αμφιβολία..

στο φόβο...στο λύγισμα..

στην προσευχή..

στην προδοσία του φιλιού..

στην ταπείνωση..τον εξευτελισμό..

στον πόνο..στη σιωπή..

στην αντοχή και ανοχή

στη συγχώρεση..

στην αγάπη..

στρέψου στα μέσα σου 

σήμερα..

σαν θα ακούσεις..

τα καρφιά..να μπήγονται 

πάνω στη σάρκα και στο ξύλο..

στο ημίφως..της εκκλησιάς..

σκέψου τον πόνο..

καθώς..η αρμύρα..

φτάσει στην άκρη των χειλιών..

δες το βλέμμα Του

που σε κοιτά..

πάνω στον Σταυρό..

δεν ζητά..τίποτε από σένα..

απλά..υπάρχει..

για να σου θυμίζει..

ότι με τον θάνατό του..κέρδισε τον θάνατο..

με τον θάνατό του..γέννησε την ελπίδα..

θυσιάζοντας τη δική του ζωή..

σου δείχνει την δυνατότητα..

να κάνεις..τη δική σου..

να αξίζει..

ως την αιωνιότητα..

στρέψου στα μέσα..σου..

λογίσου..

αν η ζωή που σου δόθηκε..

αξίζει κάτι..

αν θα την έδινες..χωρίς..δεύτερη σκέψη..

να σώσεις..κάποιον..

οι άνθρωποι..που γέννησαν ζωή..

ευθύς..θα απαντήσουν με αλήθεια..το ναι..

υποκλίνομαι στους ανθρώπους..

που θα απαντήσουν ναι..

χωρίς..να έχουν γεννήσει...

υποκλίνομαι σε αυτούς

που το ναι..το υπαγορεύει..η αγάπη..

σε αυτούς που προσφέρουν

καθημερινά κομμάτι της ζωής τους..

στρέψου στα μέσα..σου

με κατάνυξη..

με σιωπή..

νιώσε την απουσία..

αγαπημένων ψυχών..

που τις νίκησε ο θάνατος..

αγάπησε παραπάνω τη ζωή..

μην μένεις..στα μικρά..

ψάξε..τα "μεγάλα"..

ψιθύρισε..

στο μέγα και άμετρο έλεός Του..

"προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών..

και ζωήν του μέλλοντος αιώνος"..

Αμήν..

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Ιω

Απρίλης..στ'αλήθεια..

καλό μήνα Απρίλη μου..

σαν ψέμα ..μπήκες..

σαν φάρσα..

όπως όταν ήμασταν μικρά..

και μετακομίζαμε.. τάξεις ολάκερες..

για να γελάσουμε τους δασκάλους..

τώρα..μετακομίζουμε τις μικρές ζωές μας..

 σαν φάρσες..μοιάζουν οι ίδιες..

και ξεγελάμε..εαυτούς..

φάρσα μας..κάνει..και η άνοιξη..

ντυμένη χειμωνανθός..
αντί..για πασχαλιά..
να γιορτάσουμε Χριστούγεννα..

- Έλα μη μου θυμώνεις..
δε σε λέω..ψεύτη..
έλα, κάθισε δίπλα μου..έχεις τόσα να μου πεις..
-Τι να σου πω..;
όλο με πειράζεις..

- Πες μου για τη μεγαλοβδομάδα..
που συνήθως κρύβεις..στα σπλάχνα σου..
πες μου για την κορύφωση των παθών του Θεανθρώπου..
 για..τον αγώνα..τιθάσευσης..των παθών των ανθρώπων..
πες μου για την ακολουθία του Νυμφίου..
 για το τροπάριο της Κασσιανής..
για την τελετή του Νιπτήρος
για τα 12 Ευαγγέλια..
για τα κόκκινα αυγά..που τα περνούν λαδάκι..να γυαλίζουν..
πες μου..για το κόκκινο πανί..που θα κρεμάσουν..έξω..ως ένδειξη πένθους..
πες μου για την περιφορά του Επιταφίου..
για τον πένθιμο χτύπο..της καμπάνας..
για την Ανάσταση..
για τη νίκη της ζωής..πάνω στον θάνατο..
για τις ευχές..τις χαρές..
τους υπέροχους ύμνους του Μεγ.Σαββάτου..
για τη μετάνοια..την Θεία κοινωνία..
για το Άγιο Φως..που φαναράκια..
θα φέρουν στο σπίτι..
και ευλαβικά θα το φυλάν..για σαράντα μέρες..μη τυχόν σβήσει..
για την πεντανόστιμη.. μπελαλίδικη μαγειρίτσα..
για το γλέντι..της Κυριακής του Πάσχα..
το σούβλισμα..του οβελία..
τα κουλουράκια της Λαμπρής..
για τον Άι-Γιώργη και τον δράκο..

πες μου όλα όσα..θυμάμαι..
όλα όσα..ξεχνώ..
όλα..όσα πάντα με κάνουν να δακρύζω..
όσα..σαν παιδί με κάνουν..να χαμογελώ..
όσα μου δίνουν τη δύναμη..
να συνεχίζω..να κρατώ..τη φλόγα άσβεστη..

-Ιω, πιστεύεις στα θαύματα;

-Με την καρδιά μου..

-Μην το ξεχνάς..
να το θυμάσαι..

-Να βρεις ξανά..τα βήματα..που θα σε φέρουν εδώ..
"Απρίλη με τα λούλουδα"..ναι..
και θα'ναι..από μόνο του θαύμα.. κάθε φορά..
που θα χτυπάς..την πόρτα μου..

καλό μήνα!

Ιω

Υ.Γ. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
μήλα, φράουλες, αγκινάρες,κρεμμύδια φρέσκα,καρότα, μαρούλια

Μάρτης φορεμένος κατάσαρκα..

φόρεσα "Μάρτη" στο χέρι...
έβαλα  το κόκκινο της αγάπης... του πάθους ...της φωτιάς...
το ένωσα  με το λευκό...
της αγνότητας.. του σύννεφου... της τρέλας...
τα βάφτισα δικά μου..

δεμένα..κατάσαρκα..

κάθισα στο πλατύσκαλο του κήπου..

να σε υποδεχτώ..

όπως σου πρέπει..

-Καλώς όρισες Φυτευτή! καλώς μας ήρθες.. -Καλώς σε βρίσκω Ιώ.. άλλος ένας..χρόνος..στην καμπούρα μας..εεε -Δε βαριέσαι, την υγειά μας να'χουμε.. -Ναι..πάνω απ'όλα..και την καρδιά..ζεστή..

πεντάγνωμος... αναποφάσιστος..

άκουσα τα βήματά σου..

από μακρυά..

ασταθή..

ένα στον Χειμώνα..ένα στην Άνοιξη..

μα η καρδιά...εκεί...στην Άνοιξη..δοσμένη..

στην κυρά της σκέψης σου..

γι'αυτό..γεμάτες κλωστές..οι τσέπες σου

καλέ μου..

κόκκινες...λευκές..

ακριβοθώρητο..μεταξωτό μαντήλι..

της υφαίνεις..να τη γλυκάνεις..
που έλειπες..καιρό..

και από τη λαχτάρα σου

να της το φορέσεις στο λαιμό..

σκορπάς...παντού..έρωτες ανυπόμονους..

αυτή..το φοράει στο λαιμό..

και τραγουδά..

"μία η άνοιξη...ένα το σύννεφο..

χρυσή βροχή.."

και στροβιλίζεται..νυφούλα..

λέγοντας το μυστικό..

ψιθυριστά..στις μάνες..

και φτιάχνουν βραχιολάκια..χαμογελώντας..

"να το φορέσετε στις κόρες..μην τις κάψει ο Μάρτης..έρωτας..
να το φορέσετε στους γιους..μην μαυρίσει...η ψυχή τους.."

τα ακούει ο Μάρτης..
και σκοτεινιάζει..
μπουρινιάζει...και γίνεται..Γδάρτης..
σαν "τυφλωμένος..από ζήλια..εραστής"

-Δεν με πιστεύεις..άνοιξη..;
αμφισβητείς..τις προθέσεις μου..;

και κρύσταλλοι γίνονται τα λόγια του..
στις στέγες των σπιτιών..

-Όχι, σε πιστεύω.. μέρες μου..
να..κοίτα με πως ανθίζω..ολάκερη..για σε..

και λουλουδίζει η φύση..
και ανθοβολούν οι ματιές..
σαν μπαμπακένια..σύννεφα..γαντζωμένα...
στην καρδιά.. ενός..απέραντου Ουρανού..

Αγαλλιάζει..η ψυχή..του Μάρτη...

ξάφνου ορθώνει το βλέμμα ψηλά.. στον Ουρανό.. λόγια ψιθυρίζοντας.. προσευχής..στη Μάνα όλων.. για ευλογία.. και της αφιερώνει..μέρα λαμπρή... μέρα Ευαγγελισμού... -Ιω, προσεύχεσαι στη Μάνα; να προσεύχεσαι.. και γι'αυτούς..που ξεχνούν.. γι'αυτούς που πονούν..για αυτούς που αμφιβάλλουν..
για αυτούς που η άνοιξη..ίσως δεν φτάσει ποτέ..

- Ναι, Μάρτη μου..
με όλη μου την καρδιά.. βαμμένη η ματιά..με το γαλάζιο στερέωμα.. θυμάται την Ελλάδα..
δακρύζει.. στέκει ολόρθος..προσοχή
διπλή γιορτή τούτη τη μέρα.. θα'ναι
οι δυο μανάδες..να γιορτάζουν μαζί..αγκαλιασμένες..
..προσευχές..
να παρελαύνει..η ελπίδα..

σηκώνεται..απ'το πλατύσκαλο..

-Ελα μαζί μου.. ήρθε η ώρα..Ιω..

βήματα ανάσες..πριν φύγει..

πιάνεται χέρι..χέρι με τα παιδιά..

απλώνουν τις κλωστούλες τους...

στα δέντρα..

να στολίσουν την πλάση..

να υποδεχτούν τα χελιδόνια..

να τα πάρουν δώρο..

να πλουμίσουν τις φωλιές τους..
μαζί με τα γέλια τους..

-Να μην ξοδεύεις τα χρώματα μέσα σου Ιω..
να τα φοράς στις λέξεις.. 
να γίνονται ταξιδεμοί..
..ξανά..
καλό σου μήνα..!

-Καλό μήνα Μάρτη μου..
..στο πλατύσκαλο..του γερο χρόνου..θα σε περιμένω..πάλι..
να σκαρώνω..λέξεις...κλωστές...με χρώματα δεμένες..
να τις φορά..κατάσαρκα..
μια ηλιογόησσα άνοιξη..


Καλό μήνα!!

Ιω

Υ.Γ. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
λεμόνια, πορτοκάλια, μήλα(ψυγείου), αγκινάρες, καρότα, λάχανο, κουνουπίδι,
μαρούλια, ραδίκια, σπανάκι, σέλινο.

καλή σαρακοστή!

βρήκα τις σκέψεις σου..

να καθρεφτίζονται στην ψυχή μου..

τις έδεσα στην ουρά ενός χαρταετού..

μαζί με το μεγαλύτερο χαμόγελό μου..

τα ταξίδεψα στους ουρανούς..

έβγαλα και εγώ.."φτερά"..

καλή σαρακοστή!

Ιω

μέρες ζητιάνες..

μέρες ζητιάνες..

με χέρια απλωμένα..

απαιτητικές..

όλο..ζητούν..

"Δώσε καλέ κυρία...

δώσε...μου καλέ κύριε..

πεινάω... δώσ'μου τροφή...

διψάω..δώσε μου...σκέψη..

δώσ'μου..ανάσες...

δώσε μου στιγμές..δώσ'μου χρόνο..

δώσ'μου όνειρο..να ντυθώ..

κρυώνω..δώσ'μου το μυαλό σου..

το ταλέντο σου...

τις χαρές σου..όλες..

δώσ'μου χαμόγελο..

δώσε εαυτό.."

όλο ρουφούν..

αχόρταγα..

όλο ζητούν..

μέρες..ζητιάνες..

με χέρια απλωμένα..

περνάς...ανάμεσα..

και περνώντας.."στεγνώνεις"..

δεν έχεις τίποτε άλλο να δώσεις..

αυτό..νιώθεις.. τουλάχιστον..

ψάχνεις τσέπες..

ψάχνεις..καβάτζες..ξεχασμένες..

τίποτα..

ανοίγεις..βηματισμό..

να περάσουν..οι μέρες..

να 'ρθουν...οι νύχτες..

να πάψουν..να ζητούν..

μα αυτές.. οι νύχτες σου..

βασίλισσες..τσιγγάνες..

μάγισσες..

 όνειρα σου..τάζουν..

με οράματα σε ξεγελούν..

και πάνω..απ'την παλάμη σου γελάνε..

ξάφνου σταματούν.. μόλις την απόγνωση..

αντικρίσουν..

πονετικά..

σου στέλνουν όνειρο..

να πιεις..

 ονειρεύεσαι.. τη θάλασσα..

και βουτάς..να ξεδιψάσεις...

να σε αγκαλιάσει..

να χαθείς..μέσα της..

είναι η μόνη που δε ζητά τίποτε..

μόνο δίνει..

απλόχερα..

άνωση...να κρατηθείς..ψηλά..

ώθηση...κυματισμό...να βρεις ακτή..

ιώδιο..τροφή..

δροσιά...και αλμύρα..

μόνο δίνει..η γιάτρισσα..

και όσο δίνει..τόσο γεμίζει..

αστείρευτη..αιώνες..τώρα..

 από εκεί..που ήσουν στεγνός..

γεμίζεις σταγόνες..

πολύτιμες..ζωηρές..ζωογόνες..

σταγόνες..

να αντιμετωπίσεις..τις μέρες..ζητιάνες..

και είναι πολλές..οι άτιμες...

και ο καθένας... ένας ..μοναχά..

μα..όχι..μόνος..


να κοιτάς ψηλά!
Ιω

γροθιές..ατόφιες..ενωμένες..

με λερωμένα χέρια ..τ'όνειρο δεν το ακουμπάς..

μόνον με δάχτυλα.. απάνεμα..πλεγμένα.

με..γροθιές..ατόφιες.. ενωμένες..

σε ψυχές.. φουρτουνιασμένες θάλασσες.

μόνον έτσι..η μάχη..κερδίζεται..

ξανά..

και γίνεται..η ταραχή..

 απάγκιο..

τότε πλανεύονται..
..αργά..
και..χρόνοι..και πρόσωπα..και εγκλίσεις..
σε δάχτυλα..που καίνε..
σαν φωτιά..
σε..χέρια ..καθαρά.. σαν συνειδήσεις..

και..τ'όνειρο.
μπορούν..να
αγγίξουν..πάλι..



Ιω

άνθρωποι..γυάλινοι..

 άνθρωποι γυάλινοι... ραγισμένοι..

με καρδιές κλεψύδρες..

αν δεις μέσα βαθιά..

αν δεις..

όχι αν κοιτάξεις..

θα διακρίνεις..το μαγικό υλικό της υπόστασής τους..

να χύνεται.. στα τοιχώματα ..

γλείφοντας χίλιες πληγές..

και μόλις..και ο τελευταίος κόκος ..πιάσει πάτο..

με μια αναπνοή..

 δίνουν μια..και γυρνούν τη ζωή τους ..τούμπα..

να αρχίσει..να κυλάει..ο χρόνος ξανά..

στην κλεψύδρα της καρδιάς..

άνθρωποι "Γκρίνουιτς"..

δυο κατευθύνσεων..

δυο κόσμων..

με το ένα πόδι στη γη..το άλλο...στον ουρανό..

να αποζητούν διαρκώς..

να ορίσουν το δικό τους σημείο..

που ο χρόνος και η απόσταση..

ξεκινούν να μετρούν..

άνθρωποι..αέρας...

διάφανα..στέκουν ..

άλλοτε... σιμά..

πότε..μακριά σου..

και είναι η ανάσα τους..

δροσιά..σε μεσημεριανό λιοπύρι καλοκαιριού..

η σκέψη..τους..ομπρέλα σε μπόρα ξαφνική..

και η αφή τους..

χέρι μητέρας.. πρώτη μέρα στο σχολείο..

με τέτοιους ανθρώπους ..

να αγαπήσεις τη ζωή ..

κι όταν τους βρεις..

και απιθώσουν στις παλάμες σου..

την κλεψύδρα τους..

μην ξαφνιαστείς..

σημαίνει..ότι το μέτρημα..

δεν τους αγγίζει..πλέον..

έχουνε κλείσει το λογαριασμό τους..

στην τράπεζα του χρόνου..

μονάχα..να τους αγαπάς..!!

και να χτυπά..διπλά η καρδιά σου..

να είσαι ευγνώμων..

να εύχεσαι..

να χαμογελάς!

Ιω

1η Γενάρη 2015..

πρώτες πρωϊνές ώρες..1ης Ιανουαρίου 2015..

το ρεβεγιόν τελείωσε..

τα τραγούδια..οι χαρές..οι ευχές..

δώσαν τη θέση τους 

σε μια απολαυστική ησυχία..

όλοι..κατάκοποι..και "γεμάτοι"

παραδόθηκαν,

στις υποσχέσεις του Μορφέα..

λίγο πριν τους ακολουθήσω και εγώ..

κάθισα..στον καναπέ..

με συντροφιά.. τα φωτάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..

έμεινα..να αφουγκραστώ..

αυτήν την υπέροχη γαλήνη..

των πρώτων στιγμών...ενός νεογέννητου χρόνου..

άνοιξε την πόρτα ..σιγά σιγά..

 αθόρυβα σχεδόν.. ήρθε και κάθισε δίπλα μου..

ήταν ένας υπέροχος νέος..

ο Ιανουάριος..

-καλή πρωτοχρονιά Ιω..

 ψιθύρισε..

μην ξυπνήσει κανέναν ..

δίνοντας.. ένα φιλί στο μάγουλο..

-καλή πρωτοχρονιά και σε σένα Γενάρη

σαν πρίγκιπας παραμυθιού, ντυμένος σε βελούδα και μετάξια..

ευγενής και ολόλαμπρος..

όπως το φεγγάρι του ..

-ήρθα να σου αφήσω τις ευχές μου..

και να φύγω..

365 φλόγες.. στην καρδιά ..

365 ανάσες..στην ψυχή..

365 όνειρα..στο μυαλό..

είπε..με ηρεμία στη φωνή..

εύχομαι..

να 'ναι οι στιγμές γόνιμες..

μελωδικές..σαν κάλαντα ..

η τύχη σου..μοναδική σαν το φλουρί..της πίτας..

οι μέρες..αλκυονίδες..

οι νύχτες.. ταξιδεμοί με  έλκηθρο στ' αστέρια

κάνοντας..μαγικά..το γύρο της γης..

το πνεύμα σου εναργές..

να γεμίζει.."Φώτα.. και φωτισμούς.."

η πίστη σου.. ζωντανή..

να εμπνέεται

από μορφές αγιοσύνης..

ασκητισμού.. 

το πείσμα σου..

βάπτισμα..ξανά..

και πάλι..

σε χούφτες προσφοράς..

σε βλέμματα αγάπης..

οι αναμνήσεις που θα δημιουργήσεις..

στιχάκια ποιητών..

πλεγμένα ατόφια..

στα φύλλα της καρδιάς

και οι λέξεις...

νερό να κυλούν..

στο μύλο

του χρόνου..

δίνοντας δύναμη στο κορμί..

να αγκαλιάσει..

ότι αρχίζει...

και ότι τελειώνει..

μαγικά..

να ξαναβρίσκεται..

στην αρχή του..πάντα..*

είπε..και έγινε καπνός..

αφήνοντας στη θέση του..

μια πένα..

και ένα σημείωμα..

"στο διάβα σου να βρίσκεις..

πένες..που η ψυχή σου

ποθεί ... να διαβάσει..

έτσι..

θα μπορείς..

να βρίσκεις μελάνι..

να ξεδιψάς..

με τη σειρά σου..

 μάτια.. άνυδρα..καθρέφτες.."

οι ευχές του Γενάρη ευχές μου..

να ακουμπήσουν..

στα μύχια.. της ψυχής ..

καλή χρονιά!

Ιω

"Ο χρόνος του Γενάρη" - στίχοι Ηλίας Κατσούλης

μουσική- ερμηνεία Παντελής Θαλασσινός

Υ.Γ. 1.* Οδυσσέα Ελύτη," Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα που από τη ρίζα αρδεύουμε τη γύρη της καλοκαιριάς"..

2. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
πορτοκάλια, λεμόνια, μανταρίνια, γκρέιπ φρουτ, μήλα, λάχανα, κουνουπίδι, μαρούλι, καρότα, σέλινο, σταφίδες(μελαχρινές ή ξανθές), καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα.

Αγάπης..ευχές..

χρόνια πολλά..

κεντημένα με αστέρια αγάπης..ζεστασιάς..

συχνά..η αγάπη..κρύβεται..

στα πιο απίθανα μέρη..

μέρη που ούτε θα φανταζόσουν ποτέ..

να την αναζητήσεις..

άλλοτε..στην τσέπη σου..καθώς..βγάζεις..

ένα κέρμα ψυχής..να το αφήσεις στα χέρια 

μιας ύπαρξης λιγότερο.."ευνοημένης"..από σένα..

άλλες φορές..στην κουβερτούλα..του καναπέ..

καθώς χέρια οικεία ..σκεπάζουν τρυφερά..το κορμί σου..

έτσι όπως σε πήρε γλυκά ο ύπνος..

συχνά..στην κουτάλα..που ανακατεύει..

μέσα στην κατσαρόλα..το φαγητό που έφτιαξες..

για να θρέψεις..με αγάπη στόματα δικά σου..

μέσα στα καλώδια του ΟΤΕ...

έτσι πως μελώνει η φωνή στο άκουσμα 

ενός ταπεινού "μου έλειψες"..

στα πατήματα μιας ψιψίνας..που άφησε το χουζούρι της..

για να σε ακολουθήσει κατά πόδας..από δωμάτιο σε δωμάτιο..

απλά και μόνο..για να είναι εκεί..μαζί σου..

μέσα σε μια σχολική σάκα..

αφήνοντας..μια καραμέλα...για να την βρουν δυο παιδικά χέρια

και να αστράψουν τα μάτια από χαρά..

σε ένα χάδι..στο μάγουλο...

βγάζοντας..μια τούφα απ'τα μαλλιά που έπεσε..

στο πρόσωπο..και σε ενοχλεί..

σε αυτόν τον ίλιγγο που νιώθει το στομάχι σου..

κάθε που μαθαίνεις..ότι ένα λατρεμένο σου άτομο..

έχει πληγωθεί..

μα υπάρχουν και οι φορές..

που νιώθεις ότι η αγάπη..σε εγκαταλείπει..

κυρίως όταν παρακολουθείς τα δυο σου παιδιά να μαλώνουν διαρκώς..

να φωνάζουν..να μην ανέχονται το ένα το άλλο..

λες και μισιούνται θανάσιμα..

και εκεί που λες..

πάει...η αγάπη..δεν κατοικεί πια εδώ..

ακούς τον παρακάτω διάλογο..

μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..

- Τι δώρο θα σου φέρει φέτος ο Αϊ-Βασίλης;

(ρωτά η 8χρονη μικρή τον 13χρονο αδελφό της)

- Φέτος..δεν θα μου φέρει..δώρο..έχω μεγαλώσει αρκετά..

(τότε πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του..με μάτια φωτιές..ακούγεται..)

-Μη στεναχωριέσαι..μπορείς να πάρεις το δικό μου..θα το έχουμε μαζί..

μην ανησυχείς..

και..τότε..λες..

ναι..

η αγάπη..δεν έφυγε ποτέ..

απλά..είχε κρυφτεί..στα κλαδιά..του έλατου..

για να παίξει..λιγάκι..

με καρδιές..λέξεις..

και ευχές..

  χρόνια πολλά .. 

χρόνια αγάπης..

όσο και να μας κρύβεται..

εμείς..θα την ψάχνουμε..συνεχώς..

να χαμογελάς..

Ιω