κοίτα..."βραδείο"

πήρα το πρώτο μου "βραδείο"..που έλεγε και η μικρή μου..μικρότερη..

καλέεε βραβείο...πρώτο...γειτόνοι..

σαν στα όσκαρ αισθάνομαι..

κάτσε να βγάλω...λίστα,,

γκουχ..γκουχ.. λοιπόν..

είναι τιμή μου..που το πρώτο..αυτό..παρθενικό..

βραβείο..μου το χάρισε απλόχερα..

η γκαρντασίνα μου Χριστίνα -Ανδρομέδα..

http://andromeda-mygalaxy.blogspot.gr/

την ευχαριστώ..από καρδιάς..

και εύχομαι..

να συνεχίσει..να μας χαρίζει 

το χιούμορ..το πνεύμα της..

και τη ζεστή της παιδική ψυχή..

για να δούμε...τι θα δούμε...

πάμε παρακάτω..η πανάσχετη..

τώρα...

ανάκριση...προβολέας...

ναι...

Το Ερωτηματολόγιο:

1) Γιατί ξεκινήσατε το blog;

για να μπορώ..να εκφράζομαι..

για μένα..

μάλλον εγωιστικό..

μμμ αλλά αληθινό..

γιατί συχνά..οι σκέψεις..μου ήταν χείμαρρος..

και η έκφρασή τους..εδώ μέσα...ράφτινγκ.. 

2) Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;

οι λέξεις..

οι μουσικές..

οι εικόνες..

η μυρωδιά του καφέ και της βροχής..

και οι άνθρωποί μου..οι αγαπημένοι..

3) Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο;

γιατί...νιώθεις..ότι άγγιξες...

έδωσες..προσέφερες..

ένα κομματάκι..ψυχής στον άλλον..

που μπορεί..να το πήρε...

και να το πήγε παραπέρα..

σαν συγκοινωνούντα δοχεία..

αδειάζει...κάποιος...γεμίζει..απ'τον άλλον..

και τούμπαλιν..

4) Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;

για τις σκέψεις..που γεννούνται..

για αισθήσεις..αισθήματα..ανησυχίες...

για την αγάπη..την προσφορά..

τη δημιουργία..

για τον άνθρωπο..

γιατί...όπως είπε και ο Αντρέ Μπρετόν: 

«Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση»

5) Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά;

Ναι φιλικές σχέσεις..και μάλιστα με τόσο γλυκά συναισθήματα φιλίας

που συχνά εύχομαι και προσεύχομαι γι'αυτούς..

προσωπικά όχι..είμαι του βουνού..

εδώ..και χρόνια πήρα τα βουνά..

που να σκαρφαλώσει..άνθρωπος εδώ..:pp

6) Πώς φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει / να αλλάζει και με ποιο τρόπο;

θα ακολουθήσω..το ένστικτο..και την ψυχή μου..

ότι..διατάξει...

θα γίνει..

7) Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;

Ά... δεν μπορώ να σου πω..είναι προσωπικό..

χαχαχαχαχαχχα..

λοιπόν..

όπως έλεγε ο εθνάρχης..

"δεν έχω συνηθίσει..να ομιλώ δια το άαατοομόον μου"..

οπότε αφήνω να μιλήσουν οι αναγνώστες..

για μένα..

εγώ..θα κρυφακούω..

8) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;

μμμ δυστυχώς..ο χρόνος..γίνεται ά-χρονος..εδώ μέσα..

θα μπορούσα να κοιμάμαι..γράφοντας..

αλλά...όλες οι άλλες υποχρεώσεις..τρέχουν..

και απαιτούν..

μακάρι..να είχα κι άλλο χρόνο..!!

9) Πώς γεννιούνται τα post σας;

πολύ καλή ερώτηση..

γεννιούνται...όπως το λες...

κάποια στιγμή..φυτεύεται..η σύλληψη..μέσα...στο μυαλό..

και μόλις..ωριμάσει..η ιδέα..

μόλις είναι έτοιμη για την πρώτη ανάσα..

δίνει μια σκουντιά..

και πολλές φορές..σε ξυπνά..ακόμη

και απ'τον ύπνο..

τσουπ...επίμονη..και συχνά..επίπονη..

μέχρι..να γίνει..αράδες..στο χαρτί..

10) Ευχές για τον αναγνώστη.

να ζει..να προσφέρει..να δημιουργεί..

με αγάπη & ταπείνωση..

να μην βλάπτει..κανέναν..

να μην ψάχνει τη λύση ούτε δεξιά..ούτε αριστερά..

μέσα του...βαθιά μέσα..

να προσέχει τον εαυτό του και να τον αγαπά..

να νιώθει ευγνωμοσύνη για την ίδια τη ζωή..

για τα μικρά και ασήμαντα..

να εκφράζεται..

να ταξιδεύει...έστω και νοερά..

να ΧΑΜΟΓΕΛΑ..

ουυυφ!..τέλος η ανάκριση..

τώρα..ξέρετε..πολλά..

πρέπει να πεθάνετε..

πάω για το όπλο..

με τη σειρά μου δίνω απλόχερα 

το βραβείο

και με τη σειρά..την καρέκλα.. για ανάκριση...

χι χι χι..

στα κάτωθι ιστολόγια..

http://nikolastsaras.blogspot.gr/

http://acrovatodas-stis-siopes-tis-psyxis.blogspot.gr/

http://aoratigonia.blogspot.gr/

http://pistos-petra.blogspot.gr/

http://taxidistooneiro.blogspot.gr/

σας ευχαριστώ..για την ανοχή...

και το χρόνο σας..

καλή δύναμη σε όλους!!

Ιω

βγάλε με έξω.. απόψε

"βγάλε με έξω απόψε.."
- σου ψιθύρισα.. -
"πήγαινέ με οπουδήποτε.. δε με νοιάζει.."

The Smiths - There is a light that never goes out

"οπουδήποτε..θέλω να χορέψω.."
και εσύ με έπιασες απ'το χέρι..
και με πήγες .. εκεί που θα τριγυρνώ πάντα..
στους δρόμους του Λονδίνου..

λίγο το σκηνικό του καιρού.. λίγο οι εικόνες απ'την ταινία του Χάρι Πότερ..
λίγο οι τύψεις του Μορφέα.. που με "έστησε" ακόμη ένα βράδυ..
μου χάρισαν.. ένα μαγευτικό όνειρο..
δεν ήθελα και πολύ..

ντυμένοι ζεστά..
τυλιγμένοι στα πλεκτά.. μέχρι πάνω..
με περπατησιές άνετες..
ξεγελούσαμε έναν παγωμένο Νοέμβρη..
χέρι..χέρι..
βλέμμα .. βλέμμα..
μια συνωμοσία Συμπαντική..
ανάμεσα.. σε στεριές.. και Ωκεανούς.

προχωρούσαμε δίπλα στον Τάμεση..
στο ύψος της πινακοθήκης Tate Britaine..
με κοιτάς στα μάτια..
μου λες..
"Όλα καλά θα πάνε senorita .. θα δεις"..

γελάω.. με σφίγγεις περισσότερο..
-το τελευταίο βαρκάκι.. για Tate Modern... το χάσαμε
"είδες..όλα καλά θα πάνε..ουυυ".. σε κοροϊδεύω..
με τραβάς..
-"έλα.. με τα πόδια.. κερνάω καυτό "αμερικάνο".. στο κοινοβούλιο"

ο ήχος της καμπάνας από το ρολόι του πύργου του κοινοβουλίου ..
 μας υποδέχτηκε.. κάνοντας τη σιωπή χίλια κομμάτια..
όπως αξίζει.. σε μια στιγμή "γενναία"  που θα περάσει στην αιωνιότητα..

πήραμε τον καφέ στο χέρι.. και περάσαμε τη γέφυρα Westminster..

τα λόγια πολλά... εγκάρδια..θερμά..
σαν τον καφέ που μας έκανε..παρέα..
καίγοντας τα ακροδάχτυλα..

η ματιά μας συνάντησε.. τη "ματιά "του..
το βλέμμα γέμισε χρώματα..
το London Eye..

- ανεβαίνουμε;
-πού;
-στους 7 Ουρανούς..
- μα νόμιζα ότι ήμασταν ήδη..

η θέα του Λονδίνου από ψηλά μαγική..
η τύχη μας ακόμη περισσότερο..
ήταν η βραδιά του Γκάι Φωκς..
πυροτεχνήματα  και κροτίδες
καρφωνόταν στην καρδιά
της νύχτας..
και κάναν το στερέωμα..γιορτή

- τι σκέφτεσαι;
-τον χρόνο..
-γιατί;
-είναι κλέφτης.. άδικο
ένα πυροτέχνημα.. είναι.. παφ.. και τέλος..
-γιατί;
-3 μέρες μόνο.. και μετά;
-δεν υπάρχει μετά..
3 μέρες .. μια αιωνιότητα..
γελάς..

τώρα οι Smiths δώσαν τη θέση τους
στους Foals.
"late night"..

δικό μου το όνειρο..
δικές μου οι μουσικές..
συνεχίζω..

περιπλανηθήκαμε στο Σίτυ..
φωτογραφίζοντας.. το κτίριο αυγό..

επισκεφθήκαμε την Tate Modern..
θαυμάζοντας τα έργα των Warhol,
 Πόλοκ, Ματίς,Νταλί ,Πικάσο

Andy Warhol



"ακολούθησέ με" .. σου φωνάζω..
και τρέχω μπροστά..
"θα περάσουμε απέναντι
απ΄τη γέφυρα της Χιλιετίας..
θα δούμε τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου..
θα αφήσουμε τις "υποσχέσεις" μας
στον "τρούλο των ψιθύρων"..

θα κατηφορίσουμε την Strand street..

θα σου δείξω το μοναδικό κτίριο  της Strand που επιβίωσε
της μεγάλης πυρκαγιάς του Λονδίνου..

θα  συνεχίσουμε στην Fleet street..
εκεί θα σου φανερώσω το κτίριο
που ο δαιμόνιος κουρέας Sweeney Todd
κούρευε για στερνή φορά την κόμη και τα όνειρα των θυμάτων του..

το κρύο διαπεραστικό..
σαν το βλέμμα και τη λεπίδα που θυμάμαι..
απ'την ταινία..

- το βασίλειό μου για λίγο αλκοόλ..

-πάμε να το πουλήσουμε.. ξέρω μια καλή παμπ..στο νούμερο 145!
αν είσαι καλό παιδί θα σου πω ιστορίες για τους διάσημους θαμώνες της..
τον Βολταίρο, τον Μπόσγουελ.. και τον  Κάρολο Ντίκενς.. που τα έπιναν εκεί..

"Ye Olde Cheshire Cheese.."

ιστορική και δαιδαλώδης..
σκοτεινή και μυστηριώδης ..
σαν τα ξενύχτια που άφησαν αποτυπώματα στον αέρα της..
έχουν "ποτίσει" τους τοίχους..
και κάνουν μάρτυρες..τα ρουθούνια σου..

ανάβεις τσιγάρο και με κοιτάς.. μου προσφέρεις το πακέτο..
(πάρε χαζούλα.. όνειρο είναι .. ας το έκοψες χρόνια τώρα..)
η πρώτη ρουφηξιά.. καίει το λαιμό..
κάνει τους πνεύμονες.. να επαναστατούν..
πνίγεσαι και βήχεις..
- μια μαύρη Guiness..για μένα..παρακαλώ..
εσύ επιλέγεις ένα malt ιρλανδέζικο..

-θέλω να χορέψω..
- μόνο;
-και να μεθύσω..
-μόνο;

-..και να μην ξυπνήσω..

η νύχτα γίνεται μέρα..
ο χρόνος τρέχει..
κλέφτης.. που τον κυνηγούν οι στιγμές..
να τον φυλακίσουν εκεί..
στο όνειρο.. για πάντα..
πάνω από υπαίθριες αγορές

στο Spitafields .. στο Camden..στο Portobello..

σε παμπς .. σε θέατρα.. σε τζαζ μπαρ..

στους δρόμους του..
σε ό,τι  κόκκινο.. πιάνει η ματιά σου..

σε αυτό.. που δεν μπορείς..να έχεις..

- χα! ώστε εδώ είναι η φωλιά τους..
σου φωνάζω και αρπάζω τη φωτογραφική μηχανή..

-είσαι όνειρο.. το ξέρεις; ..

-ναι.. κλείσε τα μάτια.. σε λίγο ξημερώνει..




καλημέρα

Ιω

βασανίζοντας το χαρτί..

το παρελθόν σε βρίσκει έξω.. στο δρόμο..

"Ενεος & παραμυθιού" γωνία..

να ανασαίνεις λέξεις.. και παύσεις.. και σιωπές..

στο κάλεσμα ενός καιρού βροχερού..

σαν Ουρανός που ρουφά τα σύννεφα

αλλάζεις διαθέσεις και μορφές..

αίφνης σηκώνεσαι.. "σιάζεις" τα ρούχα σου..

και γίνεσαι βέλος.. 

στο τεντωμένο τόξο του χρόνου..

εκτινάσσεσαι ψηλά.. και ταξιδεύεις..

στο Σύμπαντο*..που έλεγε μια ψυχή..

προσγειώνεσαι.. και καρφώνεσαι στο έδαφος..

παίρνεις την πένα σου..

ν'αποτυπώσεις όσα είδες.. εκεί πάνω..

βασανίζεις το χαρτί..

με μουτζούρες..βελάκια..υπογραφές.. κουκκίδες..

τίποτε..

μόνο η σιωπή σου ψιθυρίζει..

υποτάσσοντας..την πένα..

να χαράξει γραμμές..

σαν τη μοίρα σε απλωμένη παλάμη..

"μην τις μειώνεις.. δε θα' χω αναπνοές

φύγε γρήγορα.. έτσι πρέπει.."

αφήνεις κάτω την πένα..

δένεις τα κορδόνια απ'τα αθλητικά σου..

φοράς τη θήκη στο μπράτσο.. 

κινητό ..κλειδιά..ακουστικά..

και γίνεσαι αγέρας..

τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς..

απομακρύνεσαι.. για λίγο..

απ'τα "έτσι πρέπει..και τα μη"..

μη στεναχωριέσαι.. είναι για λίγο..

επιστρέφοντας..

πάλι εκεί θα τα βρεις στο χαλάκι..

να σε περιμένουν και να σ'ακολουθούν πιστά..

σαν τον Άργο..

ναι..

χρόνια τώρα..

Μάσκες - Σαν Όνειρο, στίχοι-μουσική Νίκος Ιωακειμίδης

να ξεφεύγεις..

να ονειρεύεσαι..

να επιστρέφεις..

σαν τα κύματα στην άκρη του γιαλού..

έτσι..πρέπει..

καλημέρα

Ιω

Υ.Γ. * Σύμπαντο..έτσι αποκαλούσε ο Καζαντζάκης το Σύμπαν..

της γης το μυστικό..

ψάχνεις..

ξεκινάς ψάχνοντας..

και .. ξεκινώντας .. ψάχνεις...

στην κοιλιά της μάνας σου την "ηρωική" .. έξοδο..

στο στήθος της.. την τροφή σου..

στην πορεία.. τα παιχνίδια σου..

αργότερα.. την πορεία σου..

όλοι κάτι ψάχνουν..

οι πειρατές σεντούκια θησαυρού..

οι καλλιτέχνες την  ιδέα..

οι αστυνομικοί αποτυπώματα..

οι συλλέκτες.. σπανιότητα..

οι φιλόσοφοι.. το νόημα..

οι πιστοί τη σωτηρία..

οι αφηρημένοι.. τα κλειδιά τους..

από μικρά.. παίζουμε παιχνίδια 

που μας εκπαιδεύουν στο ψάξιμο..

"πουν΄το πουν'το το δαχτυλίδι"..

"το μαντηλάκι πέρασε..κι η  κόρη το γυρεύει.."

τυφλόμυγα...κρυφτό..

μεγαλώνοντας πλέον.. γίναμε τόσο καλοί στο ψάξιμο..

που δεν μπορούμε.. να ζήσουμε χωρίς αυτό..

ιχνηλάτες.. παραμυθιών..

ο καθένας με ένα χάρτη του δικού του "θησαυρού" στο χέρι..

κάτι ψάχνει..

άλλος τα μυαλά του.. 

άλλος τη τσέπη του..

άλλος τα αστέρια..

τη χαμένη μνήμη..

και εγώ μια α-νόητη.. τις λέξεις.. 

ψάχνω..

μπροστά.. πίσω ..ανάμεσα..

σε σελίδες παλιές.. σε μουσικές του απείρου..

ψάχνω ..

τον ήλιο.. σαν τις γάτες.. τη μέρα..

το Φως.. σαν τον τυφλό..

τα όνειρα .. τη νύχτα..

τον Σείριο.. τον μακρινό..

και που και που.. την ησυχία μου.. 

τη σιωπή..

σαν αλλοπαρμένη ψυχή..που κατάπιε το αμίλητο νερό..

απαντήσεις.. δεν έχω βρει.. χρόνια τώρα..

ίσως δεν τις "ζήτησα" .. με το σωστό τρόπο..

ίσως δεν είπα.. "παρακαλώ" .. στο τέλος...

ίσως δεν είμαι ακόμη έτοιμη.. γι'αυτές..

βρήκα.. όμως πολλές ερωτήσεις..

ναι.. χρόνια τώρα..

ερωτήσεις.. πολλές.. 

να ξεσκουριάζουν το μυαλό.. να ξεκουνούν τη σκέψη..

να ανακινούν.. τα νερά.. στις θάλασσες που κολυμπώ..

να κάνουν το ταξίδι.. ενδιαφέρον.. ανεκτό..

γεμάτο.. αστέρια..λέξεις.. χρώματα..

 βήματα μικρά.. 

και μυστικά μεγάλα..

Της γης το μυστικό - στίχοι Γιώργος Γκώνιας - μουσική Βαγγέλης Καζαντζής,

ερμηνεία - Βαγγέλης Καζαντζής- Μαρία Δακανάλη

να ψάχνεις..

πάντα το παιδί μέσα σου..

να χαμογελάς

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον καλό μου φίλο - ταξιδευτή Γιάννη Π. για την "ψαγμένη".. φωτογραφία.

σσσσσςςςς... καληνύχτα..

το έχω ξαναπεί.. μ'αρέσει η νύχτα..
μ'αρέσει η ησυχία της ..
η σιωπή .. που απλώνεται στον αέρα..
σαν ιστός αράχνης.. παγιδεύοντας με μαεστρία..
κάθε λέξη..που έχεις να μιλήσεις..
για να τραφεί...
αλίμονο στη λέξη..που πιάνεται στα δίχτυα της..
παλεύει  ν'αντισταθεί.. για να ξεφύγει..
κι όσο παλεύει.. τόσο.. μπερδεύεται..
ώσπου ξέπνοη.. να παραιτηθεί..
να θυσιαστεί στο βωμό της..
να περάσει στη λήθη..
μόνο κάτι.. παρεξηγημένοι ήχοι.. γλιτώνουν..
αρχέγονοι..
κοινοί απ'άκρη σ'άκρη..
στον κόσμο ολάκερο..
ένα χασμουρητό.. ένα ροχαλητό..
μετρούν τη νύστα..
δίνοντας  σήμα..
στη ψυχή..
να φύγει από το σώμα..
και να ταξιδέψει..
σε έναστρους ουρανούς..
σε κόσμους φανταστικούς..
σε όνειρα πολύβουα..πολύχρωμα
όπου όλες οι λέξεις έχουν τόσο μεγάλη δύναμη..
που ακούγονται χωρίς να ακουστούν..
από χείλη "ηθοποιών"..
ενός θιάσου.. που παίζει μόνο νύχτες..
στο μεγαλειώδες θέατρο του Ουρανού..
κάπου παραπέρα..στις κερκίδες...
η Σελήνη παρέα με πασατέμπο..
 περνά... τις Ώρες της..
 γελά.. και όσο πιο πολύ..γελά..
τόσο πιο πολύ  φεγγοβολά..

"σα να κάνει πάρτι"..

για να μπορείς εσύ..να τη χαζεύεις...
να ερωτεύεσαι... να δακρύζεις..
να κάνεις ευχές..
να σκαρώνεις στιχάκια..
μέχρι να σε πάρει ο ύπνος...

Το πάρτι -Μανώλης Μητσιάς, στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Kiki Lesendric

να "ονειρεύεσαι"..

καληνύχτα

Ιω

ανασύσταση..

ανασύσταση

γελάς και γελώντας πετάς

και πετώντας εξαϋλώνεσαι

και ανασυστάσαι

προσγειώνεσαι μπροστά μου

πλασμένος από αλμύρα και νότες

 σ'αγγίζω

τα μάτια γεμίζουν 

 τα αυτιά πλημμυρίζουν 
πετώ και εγώ

Ιω

Weather to fly - Elbow

"je ne regrette rien.."*

μόνη στο Παρίσι..

κάπου εκεί στα μέσα Λυκείου..
αφορμή... ένα πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών..
στόχος .. η γνωριμία  με το  γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα..
αιτία... "πετάω τη σκούφια μου" για ταξιδεμούς...
νέες εμπειρίες.. νέες ανακαλύψεις..

πρώτη στάση ..
Luneville -Nancy

μια εβδομάδα εκπληκτική..

ενδιαφέρουσες γνωριμίες..με όλες τις εθνικότητες..
ένα πολύχρωμο μωσαϊκό...
η γαλλική προφορά να σου ξελογιάζει την ακοή..
 οι  Γάλλοι φίλοι να προσπαθούν να διορθώσουν τη δική μου..
-Oui...έλεγα εγώ...
-Mais not Oui...Ouiii..επέμεναν αυτοί..
όσο για αγγλικά.... ούτε λόγος..
δεν καταδέχονταν..να μιλήσουν άλλη γλώσσα..
τριγύρισα στους δρόμους της ..
"φοίτησα" λιγάκι ..στο σχολείο της
πήρα μέρος στους αθλητικούς σχολικούς αγώνες..
στην παρέλαση-γιορτή ντυμένοι αρχαίοι 'Ελληνες Θεοί..
τους έμαθα να χορεύουν συρτάκι, χασάπικο..
τους έδειξα την Ελλάδα στον χάρτη..διότι την έψαχναν κοντά στην Ινδία..
 περιπλανήθηκα στους υπέροχους κήπους
στο  Parc des Βosquets du château
ψάχνοντας την Ιωάννα της Λωραίνης ...
άκουγα το "Bigmouth strikes again"..των Smiths.. στο walkman
και μουρμούριζα...
"And now I know how Joan of Arc felt
Now I know how Joan of Arc felt
As the flames rose to her roman nose
And her Walkman started to melt
Oh ... "

http://www.chateauluneville.cg54.fr/fr/le-jardin-et-le-parc-des-bosquets.html

 μυήθηκα ..κρυφά..στα μυστικά του καπνίσματος...με Gauloises..

στα μυστικά της κουζίνας.. με quiche lorrain, baguettes..croissants, σούπα Saint-Germain, crepe Suzette..



στη γαλλική μουσική.. με Όφενπμαχ..Μπερλιόζ, Ραβέλ,Μπιζέ..και πιο σύγχρονους..
Εντίθ Πιάφ, Ζαν Μισέλ Ζαρ, Μιλέν Φαρμέρ,Ρενέ Ομπρύ..Αλαίν Σουσόν,

δοκίμασα στα κρυφά κρασί ποικιλίας... Pinot Noir...
και ένα κλεφτό..γαλλικό φιλί.. κυριολεκτικά.. όχι μεταφορικά..
συζητήσαμε για Γάλλους διανοητές - φιλοσόφους.. Βολταίρο...Ντιντερό..Καμύ..Μοντεσκιέ..Σιμόν ντε Μποβουάρ.. Ντεκάρτ..Φουκώ.. Σαρτρ.. κάποιοι τότε.ακόμα.. άγνωστοι σε μένα..
την παράσταση φυσικά έκλεψε ο Μαρκήσιος ντε Σαντ.. που έκανε τα κορίτσια της παρέας να κοκκινίσουν από ντροπή..
όπως κατάλαβες..
η γνωριμία με το γαλλικό "εκπαιδευτικό" σύστημα.. έπιασε τόπο..

δεύτερη στάση Παρίσι..
Αχ! το Παρίσι..ερωτεύσιμο.. με την πρώτη ματιά..

Alone in Paris - Les Ombres


οι δρόμοι του, τα παριζιάνικα καφέ του..
ο Σηκουάνας με τα μπατό μους (καραβάκια )..
οι βόλτες στις όχθες του..χαζεύοντας  μικροπωλητές..
και ζωγράφους.. επί τω έργω..
 τα Ηλύσια Πεδία με την  Αψίδα του Θριάμβου..
η επιβλητική Παναγία των Παρισίων..
 όπου έβαζες στοίχημα ότι κάποιο γκαργκόιλ..
ζωντάνεψε ..κουνώντας λίγο το κεφάλι του..αναζητώντας την Εσμεράλντα..
και τριγύρω αξιοθαύμαστοι καλλιτέχνες του δρόμου..ακροβάτες..
μάγοι..δαμαστές της φωτιάς.. να δίνουν άλλο χρώμα στη ματιά σου..

λίγο πιο εκεί...ο  Πύργος του Άιφελ... με την υπέροχη θέα..

το μουσείο του Λούβρου...
με τη φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης..  στην κορυφή της κλίμακας Daru..
τόνωνε την περηφάνια σου..
η Αφροδίτη της Μήλου.. σου μιλούσε..
και ο πίνακας της σφαγής της Χίου του Ευγένιου Ντελακρουά..
σε έκανε να ανατριχιάζεις.. από συγκίνηση..
μια κυρία με απογοήτευσε λιγάκι... η σαγηνευτική Μόνα Λίζα...
την περίμενα..λίγο πιο μεγάλη...πιο εντυπωσιακή..
αλλά δεν μπορούσα να μην της το συγχωρήσω..

έπειτα...
το μουσείο του Ογκίστ Ροντέν.. με τον "σκεπτόμενο" -
(le penseur de Rodin)
που χρειαζόσουν τουλάχιστον μία ώρα να τον περιεργαστείς..
και άλλο τόσο να τον θαυμάσεις..
το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού ή αλλιώς κέντρο Μπομπούρ
που φιλοξενούσε τη δημόσια βιβλιοθήκη πληροφοριών..
και το εξαιρετικό Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης..
όπου έργα γλυπτικής, ζωγραφικής και φωτογραφίας..
σε οδηγούσαν σε ρεύματα μοντέρνας τέχνης
υπερρεαλισμός..κυβισμός..φωβισμός.. βιομηχανικό σχέδιο..

και αφήνω για το τέλος..
το πιο μποέμικο μέρος.. του κόσμου ολάκερου..
τη Μονμάρτη..
σκαρφαλωμένη σ'έναν λόφο ..
με την εκκλησία της Σακρέ Κερ - "Βασιλική της ιερής καρδιάς"..
στα λιθόστρωτα στενά δρομάκια της νομίζεις..
ότι θα ξεπροβάλλουν  ο Βαν Γκογκ, ο  Ματίς και ο  Πικάσο... ο Ζολά .. ο Ανρί ντε Τουλούζ - Λοτρέκ.. ο Γκυ ντε Μωπασσάν..ο Χέμινγουεϊ.. η Γερτρούδη Σταίν.. ο Φιτζέραλντ.. ο Έζρα Πάουντ
και άλλοι τόσοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες.. της  μπελ επόκ...
Γάλλοι και μη...που σύχναζαν εκεί..

Paris - La Boheme - (Charles Aznavour)


υπέροχος ταξιδεμός..ο παριζιάνικος...
το μυαλό..πάντα θα επιστρέφει εκεί..
και με τη φαντασία του..
θα μπορεί να ζει τη συνέχεια της ιστορίας..
" εγώ να τριγυρνώ με  ασπρόμαυρη ριγέ μπλούζα.  μπερέ..
και  κόκκινο μαντήλι στο λαιμό..
στις όχθες του ποταμού...
"καλοπιάνοντας" το μυαλό..να κατεβάσει την τέλεια ιδέα...
κερνώντας  το.. υγρό ..αέρα..και καπνό gauloises
και μόλις η πολυπόθητη έμπνευση φανεί..
να τρέχω ενθουσιασμένη.. στη σοφίτα της Μονμάρτης..
από'που θα φαίνονται  οι στέγες των σπιτιών..
παρέα μόνον με μια παλιά γραφομηχανή..και κόκκινο Pinot Noir..
και ένα φεγγάρι ολόγιομο, Θεέ μου,..σωστός  κλέφτης..
να μπαίνει απ'το παράθυρο..
χορεύοντας.. στο ρυθμό..της γραφής..
και να τραγουδά...
"ζωή σαν τριαντάφυλλο"..ζωή μου..

La Vie en Rose - Edith Piaf




"μη μετανιώνεις.. για τίποτε"..
όλα είναι δικά σου..και αυτά..που πέρασαν..
και τα άλλα που θα'ρθουν..

να χαμογελάς

Ιω

Υ.Γ.ο τίτλος της ανάρτησης "Je ne regrette rien"  είναι τίτλος από τραγούδι της Edith Piaf  και σημαίνει "δεν μετανιώνω για τίποτα"

εφηβεία..όπως.."μικροί θάνατοι"..

εφηβεία..

αυτή η παράξενη περίοδος της ζωής όπου κάποιος

κρατά μπροστά στα μάτια μας έναν τεράστιο μεγεθυντικό φακό..

και όλα μοιάζουν μεγάλα...

μεγάλες αλλαγές...μεγάλες ανησυχίες..μεγάλα προβλήματα..

μεγάλες τρέλες..μεγάλα ψέματα..μεγάλα όνειρα...

μεγάλες φιλίες.. μεγάλοι καβγάδες.. μεγάλες επαναστάσεις..

μεγαλεπήβολα  σχέδια.. μεγάλα κατορθώματα.. μεγάλοι φόβοι..

μεγάλα..."ξεσκεπάσματα"..μεγάλα ξεσπάσματα..

μεγάλα.."προσόντα"..

μεγάλοι έρωτες..

λες και ήδη είχαμε ζήσει..100 χρόνια..

συνειρμικά αναπολώ τη δική μου..

ντυμένη στα μαύρα.. στο γιλέκο..οι κονκάρδες..

να λιώνω τα Dr Martens στους δρόμους της Νεάπολης..

να συχνάζω στο "Κανάλι"..

http://www.pmnews.gr/local-news/local/item/4939-trypes-thryliko-sygkrotima-tripes-stin-polixni-to-1986

https://www.youtube.com/watch?v=OPtVSFbjJPk

και να θέλω να αλλάξω τον κόσμο..

το πρωί να με βρίσκει ξάγρυπνη..

ακούγοντας για νιοστή φορά..

The Cure - Lovesong

 έπειτα...τα χρόνια περνούν..

εσύ μεγαλώνεις..

"ωριμάζεις".. ξεχνάς..βυθίζεσαι..

και εκεί..που είσαι έτοιμη να σε πάρει ο "'ύπνος"

έρχονται..κάτι "απίστευτα"πλάσματα

και περνάς..απ'την άλλη πλευρά του τοίχου..

στο ρόλο του γονιού...

τότε.. "λούζεσαι"..όλα τα "δεν".. και τα "εγώ ποτέ στα δικά μου παιδιά"

που έλεγες με στόμφο..

ξεστομίζεις..λόγους..λες και "κατάπιες " τους γονείς σου..

Πω πω.. το Σύμπαν τελικά έχει απίστευτο χιούμορ..

σου κλείνει επιδεικτικά το μάτι..

και σου'ρχεται ένα κρύο πιάτο...

κάποιοι το αποκαλούν εκδίκηση..

εγώ το αποκαλώ..πολύτιμη γνώση..

και όλα επαναλαμβάνονται... όμοια και απαράλλαχτα..

 ξαναζείς την εφηβεία..

τώρα όμως...ανάποδα...

στον ρόλο του "κακού"..

κάπου διάβασα πως η εφηβεία.. είναι μικροί θάνατοι..

θάβεις μέσα σου..το παιδί..τον παλιό σου εαυτό..

την "ιδανική" εικόνα των γονιών σου...

του κόσμου.. όπως τον έπλασες παιδί..

ίσως γιαυτό 

οι έφηβοι αρέσκονται...στο μαύρο...

ίσως πενθούν... υποσυνείδητα..

έχουν μπροστά τους έναν τοίχο..

πρέπει να βρουν τον τρόπο..

να περάσουν στην άλλη πλευρά..

χωρίς να "σπάσουν" τα μούτρα τους..

χωρίς να ραγίσουν τα όνειρά τους..

θυμάσαι τον μαγικό τοίχο.. στην πλατφόρμα 9 και 3/4

του σταθμού Κίνγκ Κρος στον Χάρι Πότερ;

λίγη μαγεία.. λίγη πίστη... λίγη τύχη..

και περνάς .. στο δικό σου "Χόγκουαρτς"..

αγαπώ και θαυμάζω τους εφήβους..

λατρεύω.. να συγχρωτίζομαι μαζί τους..

να "κολλάω" και γω λίγη "εφηβόσκονη"..λίγη τρέλα..

να ξεσκουριάζω το μυαλό μου..

υπάρχουν όμως και στιγμές..

που τον δικό μου έφηβο...δεν τον πιάνω πουθενά..

και εκεί...

το σκέφτομαι πολύ σοβαρά..να μετοικήσω δίπλα στην Ικαρία..

και να μάθω να παίζω..pro..

:pp

να "μεγαλώνεις"..

να "βελτιώνεσαι"..

μα..να μη χάνεις το παιδί από μέσα σου..

Ιω

"κάθε μια νύχτα"..

Κάθε μια νύχτα

Κάθε μια νύχτα είναι μόνο μια σελίδα
μες στο βιβλίο της ζωής μας το κλειστό, 
που κάθε λέξη έχει κλέψει μιαν ελπίδα
κι αντί μελάνι έχει γραφτεί μ’ ένα λυγμό...

Και τι ψυχή έχει μια νύχτα στους αιώνες, 
και τι ψυχή έχεις κι εσύ να μ’ αρνηθείς...
είμαστ’ οι δυο μας μες στον κόσμο δυο σταγόνες, 
κι εσύ μια θάλασσα ζητάς για να χαθείς...

Κάθε μια νύχτα είναι μόνο μια σελίδα
που θέλει θάρρος και κουράγιο να γραφτεί, 
μα συ τρομάζεις, δεν μπορείς την καταιγίδα
κι αφήνεις πίσω τη σελίδα αυτή λευκή...

(Στίχοι Τάσος Σαμαρτζής, μουσική Νότης Μαυρουδής)

Το έχουν τραγουδήσει αρκετοί αξιόλογοι τραγουδιστές-τραγουδοποιοί..

η αγαπημένη μου ερμηνεία είναι νομίζω προφανής..

https://www.youtube.com/watch?v=i_LsHdvyUm8#t=236

 τα βλέφαρα  βαριά

η ψυχή κίνησε να ξεπορτίζει

καληνύχτα

Ιω