"Γκρεμίστε"..

μια προσταγή..

Γκρεμίστε..

http://taxidemoi.blogspot.gr/2014/08/blog-post_5.html

Ιω

μέρες ζητιάνες..

μέρες ζητιάνες..

με χέρια απλωμένα..

απαιτητικές..

όλο..ζητούν..

"Δώσε καλέ κυρία...

δώσε...μου καλέ κύριε..

πεινάω... δώσ'μου τροφή...

διψάω..δώσε μου...σκέψη..

δώσ'μου..ανάσες...

δώσε μου στιγμές..δώσ'μου χρόνο..

δώσ'μου όνειρο..να ντυθώ..

κρυώνω..δώσ'μου το μυαλό σου..

το ταλέντο σου...

τις χαρές σου..όλες..

δώσ'μου χαμόγελο..

δώσε εαυτό.."

όλο ρουφούν..

αχόρταγα..

όλο ζητούν..

μέρες..ζητιάνες..

με χέρια απλωμένα..

περνάς...ανάμεσα..

και περνώντας.."στεγνώνεις"..

δεν έχεις τίποτε άλλο να δώσεις..

αυτό..νιώθεις.. τουλάχιστον..

ψάχνεις τσέπες..

ψάχνεις..καβάτζες..ξεχασμένες..

τίποτα..

ανοίγεις..βηματισμό..

να περάσουν..οι μέρες..

να 'ρθουν...οι νύχτες..

να πάψουν..να ζητούν..

μα αυτές.. οι νύχτες σου..

βασίλισσες..τσιγγάνες..

μάγισσες..

 όνειρα σου..τάζουν..

με οράματα σε ξεγελούν..

και πάνω..απ'την παλάμη σου γελάνε..

ξάφνου σταματούν.. μόλις την απόγνωση..

αντικρίσουν..

πονετικά..

σου στέλνουν όνειρο..

να πιεις..

 ονειρεύεσαι.. τη θάλασσα..

και βουτάς..να ξεδιψάσεις...

να σε αγκαλιάσει..

να χαθείς..μέσα της..

είναι η μόνη που δε ζητά τίποτε..

μόνο δίνει..

απλόχερα..

άνωση...να κρατηθείς..ψηλά..

ώθηση...κυματισμό...να βρεις ακτή..

ιώδιο..τροφή..

δροσιά...και αλμύρα..

μόνο δίνει..η γιάτρισσα..

και όσο δίνει..τόσο γεμίζει..

αστείρευτη..αιώνες..τώρα..

 από εκεί..που ήσουν στεγνός..

γεμίζεις σταγόνες..

πολύτιμες..ζωηρές..ζωογόνες..

σταγόνες..

να αντιμετωπίσεις..τις μέρες..ζητιάνες..

και είναι πολλές..οι άτιμες...

και ο καθένας... ένας ..μοναχά..

μα..όχι..μόνος..


να κοιτάς ψηλά!
Ιω

"Πόση ελευθερία δικαιούμαστε;"

"Πόση ελευθερία δικαιούμαστε;"

(απόσπασμα από κείμενο του Σαράντου Καργάκου 

2 Μαρτίου 1984 - Προβληματισμοί Β' τεύχος - εκδόσεις Gutenberg)

....

Αλλά και ο πολίτης δεν είναι δυνατό να λειτουργήσει

ως αληθινός πολίτης σε μια ελευθερία υπό όρους.

"Αληθής πολίτης είναι όποιος ζει με ελευθερίαν ή αποθνήσκει διά την ελευθερίαν",

έγραψε ο Ανώνυμος της "Ελληνικής Νομαρχίας".

Η ελευθερία είναι άναρχη.

Χωρίς όρια.

Αυτό δε σημαίνει την άρνηση κάθε μορφής και λογής νόμου.

Ας μην παρεξηγούμε τα πράγματα: οι νόμοι δεν είναι για τους ελεύθερους,

αλλά για τους ανελεύθερους. Γι'αυτούς που θέλουν να παραβιάσουν τις ελευθερίες

και να υπονομεύσουν τα δικαιώματα των ελεύθερων.

Οι πραγματικά ελεύθεροι δε χρειάζονται νόμους, γιατί νόμος είναι μέσα τους

η συνείδησή τους.

Τα ανελεύθερα καθεστώτα δε φοβούνται τους ανελεύθερους, τους πρόθυμους

 να μεταβαπτισθούν σε νομοταγείς· φοβούνται τους ελεύθερους.

Γι'αυτό συχνά οι νόμοι γίνονται μαστίγιο ή χειροπέδες για την ελευθερία.

Και τότε χρέος του πραγματικού πολίτη είναι ν'αντισταθεί στην ανελευθερία

του νόμου, έστω κι αν το τίμημα που θα πληρώσει είναι βαρύ.

Άλλωστε, όσο πιο βαρύ είναι το τίμημα, τόσο πιο μεγάλη είναι η λευτεριά 

που μπορεί να σηκώσει.

Όταν σ'έναν τόπο η ελευθερία διώκεται, τότε η θέση κάθε ελεύθερου πολίτη είναι στη φυλακή.

Αυτό βέβαια στοιχίζει πολύ.

Αλλ' ο αγώνας ο συνεχής για προσφορά, χορταίνει τη δίψα για ανεξαρτησία

και τη πείνα για ευτυχία.

Ο αγώνας για ελευθερία είναι αγώνας για αξιοπρέπεια.

Άλλοτε ο αγώνας αυτός είναι πολιτικός και μιλάει με τη βραχνή φωνή των ρομαντικών επαναστατών, περνάει τους δρόμους με την κοφτερή σιωπή της διαμαρτυρίας, 

μπαίνει στα σπίτια σαν παράνομη εφημερίδα ή σαν παράνομο μήνυμα ραδιοφώνου.

Άλλοτε ο αγώνας είναι καλλιτεχνικός, για την αποτίναξη κάθε δεσμευτικού ταμπού,

που θέλει την τέχνη θεραπαινίδα πρόσκαιρων σκοπιμοτήτων.

Ο καλλιτέχνης κι όταν ακόμη είναι στρατευμένος,
 πρώτα και πριν απ'όλα είναι

στρατευμένος στο κόμμα της αλήθειας. 

Πολιτική του καλλιτέχνη είναι το έργο του. Πάνω σ'αυτό πρέπει να είναι ανυποχώρητος.

Μερικές φορές πάλι ο αγώνας είναι πιο απλός, πιο βασανιστικός, όμως και πιο απελπισμένος.

Είναι ο αγώνας της νοικοκυράς ν'απελευθερωθεί από τα σύνορα της κουζίνας και τη σκόνη

του ξεσκονόπανου, η αγωνία της, οι φόβοι και οι καβγάδες.

Η ελευθερία της "λογικής", δηλαδή η ελευθερία της υποταγής, είναι αυτή που την κάνει

να παιδεύεται και ν'αλέθεται μέσα σ'αυτό το θαυμάσιο κλουβί, με το οποίο 

την έντυσε ο σύγχρονος πολιτισμός.

Το να ξεπεράσει κανείς τη φυσική του αδυναμία, το να σταθεί κάποια στιγμή αντιμέτωπος 

σε κάποια δυσκολία, αντιμέτωπος ακόμη και με τον ίδιο το θάνατο

και να γνωρίζει πως μπορεί να τον διαλέξει ή να τον αρνηθεί,

το ν'ακουστεί κάποτε και να καταφέρει να συγκινήσει,

το να κοιτάξει για λίγο με θάρρος την αλήθεια και να νικήσει το φόβο

ή την επιθυμία του, το να παλέψει όχι για τον εαυτό του μα για τους άλλους,

το ν'αγαπήσει αυτούς που τον μίσησαν, να κλάψει τέλος γι'αυτά

που δεν πρόλαβε να δει, να πει και να πράξει,

αυτό θα πει ελευθερία,

όχι στη μίζερη καθημερινή έκφρασή της,

αλλά στην απόλυτη, στην πιο ευγενική έκφρασή της.

"Η ανώτατη αρετή δεν είναι να'σαι ελεύθερος παρά

να μάχεσαι για ελευθερία", λέει στην "Ασκητική" ο Νίκος Καζαντζάκης.

Πολλοί είπαν άλλα.

Εμείς ένα θα τολμήσουμε να προσθέσουμε:

Το ν'αγνοήσει κανείς την ελευθερία, χωρίς να πεθάνει ψυχικά,

είναι αδύνατο.

Σαράντος Καργάκος - 2 Μαρτίου 1984

Πρώτου βαθμού..

παρατηρώ τις ανοχές.. στο βλέμμα των ανθρώπων..
μπορώ να κάθομαι να παρατηρώ..με τις ώρες..
βλέμματα και κινήσεις..
τον τρόπο..που ακουμπούν τα δάχτυλα..στα χείλη..
όταν σκέφτονται..
πως..παίζουν με την άτακτη τούφα των μαλλιών..
σε στιγμές αμηχανίας..
πως ψάχνουν απεγνωσμένα..το κινητό τους..
μόλις η σιωπή..πέσει..

παρατηρώ..
την ενοχή..σε ότι πρωτογενές..
την αγωνία.. σε ότι απαιτεί..λίγο παραπάνω χρόνο..
την αποστροφή..σε ότι υπενθυμίζει..
λίγο..
έλλειμμα..εαυτού..

παρατηρώ και αποτυπώνω..
εικόνες..στο μυαλό..
εικόνες.. που γεννούν σκέψεις..
σκέψεις..που ξυπνούν συναισθήματα..
συναισθήματα..
που συχνά.. αμήχανα..και "άστοχα"
χύνονται..στο χαρτί..

πάνω σε ευθείες γραμμές..
 ακροβατούν..εκεί..
μαζί με
λοξές.. ματιές..
με.. λέξεις.. "κασκαντέρ"..

επιλύουμε με άνεση..εξισώσεις...πρώτου βαθμού..

συχνά..ανεχόμαστε συγγένειες.. πρώτου βαθμού..

γιατρεύουμε..εγκαύματα  πρώτου βαθμού..

διαβάζουμε διψασμένα..λεπτομέρειες..για φόνους πρώτου βαθμού..

και μόλις..

χρειαστεί..

να 

αντιμετωπίσουμε..

αισθήματα..πρώτου βαθμού..

παίρνουμε..κάτω απ'τη βάση..

και εγώ..μαζί..
παρέα.. στην ίδια τάξη..
ξανά..

δισεκατομμύρια ανθρώπινες ψυχές..στριφογυρίζουν
καθημερινά..μαζί..πάνω στη γη..
μια ερώτηση κοινή..
μόλις οι ματιές ανταμώσουν..
"Τί κάνεις..;"
ακούς εκεί..."Τι κάνεις..;"

"Κουκιά σπέρνω..τζιτζίκια πεταλώνω..
ασπιρίνες κατρακυλάω...
Υπομονή και εντύπωση"..
απαντούσαν οι λίγο πιο τολμηροί..
αποζητώντας.. προσοχή..

αντί να ρωτήσουμε..
"Πως είσαι..;..Πως αισθάνεσαι..;..Πως νιώθεις..;"

 η απάντηση...
και αυτή...κοινή...κοινότυπη..
αδιάφορη..
τόσο "φτωχή"..
τη ξεστομίζουμε μηχανικά..
και δεν ντρεπόμαστε..που λέμε ψέμματα κατάμουτρα..
"καλά"..

καλά..;
λες αλήθεια..;
ή το λες..να ξεμπερδεύεις...;
να σου αδειάζουν τη γωνιά..;

γιατί δεν τολμάς..
να πεις αυτό που νιώθεις..
να απαντήσεις αλήθεια..βρε αδερφέ..

"Νιώθω.. απέραντη ευτυχία"..
" Αισθάνομαι χάλια"..
"Μισώ θανάσιμα"..
"Πλήττω αφόρητα"..
"Διψώ..να ζήσω"..
"Δεν αντέχω..άλλο"..
"Πιστεύω.. στα θαύματα"..
"Ζηλεύω αφάνταστα"..
"Συνεχίζω να ελπίζω"..
"Πενθώ τραγικά"..
"Αγαπώ παράφορα"..
"Παλεύω με την κατάθλιψη"..
"Νιώθω αδιάφορα"..
"Έπιασα πάτο"..

αν απαντήσεις..διαφορετικά απ'ότι..περιμένουν..
θα δεις τον τρόμο.. στα μάτια τους..
την έκπληξη...

δοκίμασέ το...
θα διασκεδάσεις..αφάνταστα..

ναι..ναι.. ξέρω..ξέρω..
μετράμε τη ζωή μας..
σε δευτερόλεπτα..λεπτά..
βαθμούς..πτυχία..διακρίσεις..
στόχους.. αξιώματα..
μηδενικά..τραπεζικών καταθέσεων..
μήνες...ανεργίας..

και ξεχάσαμε
να τη μετράμε..σε στιγμές..
σε αξίες..
σε ανάσες..
σε συναισθήματα..

ας τολμήσουμε μια νέα μονάδα μέτρησης ζωής..
ας την πούμε..
αισθήματα βαθμού..
κατά προτίμηση..

πρώτου..

λοιπόν..

"Πως αισθάνεσαι σήμερα..;"


να τολμάς..
να μιλάς..
να αισθάνεσαι..

Ιω

" η πάλη και ο ελλανόδικος"

Η πάλη και ο ελλανόδικος

Πάλεψα με τη μοίρα σώμα με σώμα.

Προσπαθούσε να μου αφαιρέσει το πρόσωπο.

Και τόσο πολύ χτυπήθηκα, που,

όπως βάδιζα ακούγονταν

σαν σπασμένα γυαλιά τα κόκαλα μέσα μου.

Αυτή τη στιγμή δεν ξέρω σε ποιο σημείο

βρισκόμαστε σε νίκη ή σε ήττα.

Άλλωστε ο ελλανόδικος ήλιος

μας κρίνει ακόμη. 

Γιατί, ως την ώρα, κανείς από τους δυο μας 

δεν παραδόθηκε.

Νικηφόρος Βρεττάκος - Εκκρεμής Δωρεά -  

να ακούς..

να παλεύεις..

Ιω

"Τείχη"..

Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.

Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.

A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. 

Κ.Π.Καβάφης

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Πηγή: http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=3&cat=1

έχουμε πολλά σκοτάδια.. να φωτίσουμε..

πολλές σκιές.. να πολεμήσουμε..

πολλούς ανεμόμυλους να διαλύσουμε..

για να βρούμε εαυτό..

να αγωνίζεσαι..

να χαμογελάς..

Ιω

πόλεμος.. ιερός..

η εκκλησία μισογεμάτη..

το φως τεντωνόταν..σε ευθείες..παίζοντας με τη σκόνη..

το αυστηρό βλέμμα των Αγίων στις εικόνες

εξερευνούσε τα πρόσωπα..και τις σιωπές..

η φωνή των ψαλτών 

εξιστορούσε την ύπαρξη..

η μικρή..είχε γείρει νυσταγμένα στην αγκαλιά μου..

η μυρωδιά των φρεσκολουσμένων της μαλλιών

με έκανε να νιώθω.. ακόμα πιο οικεία..

βυθιζόμουν σε σκέψεις..

τις έδιωχνα συνεχώς..

αυτές εκεί... επίμονες..

ενοχλητικές..

προσπαθούσα να προσευχηθώ..

να Του πω όλα αυτά 

που περίμενε.. να ακούσει..

όχι..όχι.. δεν το παίζω καλή χριστιανή..

έχω πολλές "εργατοώρες" ακόμη.. έστω να πλησιάσω..

και ο συχνός "εκκλησιασμός" αδύνατο σημείο..

η ματιά μου πέφτει.. σε ένα πιτσιρίκι..

γύρω στα 8.. 

το μαλλί του σαν τον ήλιο και ανάκατο..

στα πόδια φορούσε παντόφλες καλοκαιρινές..

ένα σορτσάκι αθλητικό... και ένα ταλαιπωρημένο αμάνικο μπλουζάκι..

έπιασα τον εαυτό μου να "επικρίνει"..

αλλάζω αμέσως..ματιά.. σκοπιά..

ε..και;

εντάξει..ήταν ένα θέαμα ασυνήθιστο..για τους πολλούς..

αλλά ήταν ένα παιδί.. τι σημασία έχει τι φορούσε...

ένα υπέροχο..αληθινό..ζωντανό παιδί...

με μάτια που βγάζαν σπίθες..

πηγαινοερχόταν συνέχεια..μέσα στην εκκλησία..

μπρος..μέχρι την Ωραία πύλη..

κοντά στα άλλα.. παιδιά..

που έμοιαζαν σαν να βγήκαν από σελίδα περιοδικού..

φροντισμένα.. όμοια..στρατιωτάκια..σωστά..

ξανά πάλι πίσω..

στους διαδρόμους... 

το χαμόγελό του ζεστό.. η ικανοποίησή του έκδηλη..

η περηφάνια ..ταϊσμένη..

ξαφνικά.. μια ηλικιωμένη κυρία..σηκώνεται..

το αρπάζει απ'τη μπλούζα..και αρχίζει να του μιλάει..

ήμουν μακριά δεν μπορούσα να ακούσω..

μόνο παρακολουθούσα..την εικόνα..

το ένα χέρι..γραπωμένο στην μπλούζα.. και το άλλο 

με τεντωμένο..το δείκτη..να πηγαινοέρχεται..με μανία..

το στόμα της πολυβόλο..

λέξη και σφαίρα...

και οι σφαίρες..βροχή..

σίγουρα στα μάτια του παιδιού..

φαινόταν  σαν μάγισσα παραμυθιού..

με μυτερά νύχια..και πηγούνι..

το γουρλωμένο βλέμμα του παιδιού

άρχισε σιγά σιγά.. να σκοτεινιάζει..

να συρρικνώνεται.. να σβήνει..

το κεφάλι του..σαν να μαράθηκε και αυτό..

 έγειρε.. ταπεινωμένο καταγής..

το χαμόγελο.. έγινε.. δυο χείλη σφιγμένα..

τρεμόπαιζαν.. 

τα μάτια του βούρκωσαν..

 κρατιόταν με νύχια..και με δόντια.. να μην κλάψει..

όταν η περιποιημένη "κυρία" 

με την εξωφρενικά...απεριποίητη..ψυχή..

τελείωσε τον "εξάψαλμο"..

το αγόρι..έτρεξε ..πίσω..

στην είσοδο της εκκλησία..πάνω στην αγκαλιά της μαμάς του..

η μαμά..συζητούσε με τη διπλανή της..

δεν είχε οπτική επαφή... με το κλαμένο πρόσωπο του παιδιού ..

δεν έδωσε καμιά σημασία.. 

όπως δεν έδωσε σημασία.. ούτε στο ντύσιμό του..

ούτε.. στο να το κρατήσει γλυκά.. δίπλα της

στην ώρα του εκκλησιασμού..

μάλλον δεν έμαθε ποτέ..τι έγινε..

 το παιδί..φορτωμένο με τύψεις και ντροπή..

βυθίστηκε..στη σιωπή..

έμεινε.. πετρωμένο.. και  πικραμένο

για κάτι που μόνο το ίδιο...δεν ευθύνεται... 

δε θα με εκπλήξει.. αν δε ξαναπατήσει... το πόδι του εκεί..

εύχομαι μόνον να αγαπά το Θεό..

άσχετα με ανθρώπους..

Θεέ μου..ήμουν τόσο θυμωμένη..

υποτίθεται..έπρεπε..να είμαι..ήρεμη..

να προσευχηθώ...

όχι να περνούν απ'το μυαλό μου όλα 

τα "κοσμητικά" επίθετα του λεξικού..

ήμουν τόσο θυμωμένη...

όχι με την "καθωσπρέπει  κυρία"... όχι..

αυτή και οι πράξεις..της είναι "δουλειά" Αλλουνού..

ήμουν θυμωμένη με μένα..

με τον εαυτό μου.. με τη δειλία μου.. 

με αυτήν την καταραμένη..διακριτικότητα..

"τους τύπους".. τα πρέπει...

έπρεπε..να σηκωθώ..

να αγκαλιάσω το αγόρι ..

και να βάλω την "κυρία" στη θέση της..

στο ποτισμένο ναφθαλίνη..ταγεράκι της..

"τη κατάντια  μου..μέσα"..

έπρεπε να προστατεύσω..την αθωότητα.. 

την ελπίδα..

και όχι .. 

το σεβασμό.. στο χώρο..στην ηλικία.. στη σήψη..

η ανάγκη για προσευχή.. πιο επιτακτική..από ποτέ..

"Κύριε.. καταλάγιασε το θυμό μέσα μου..

δώσε μου δύναμη.."

δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου..

αυτό σημαίνει.. "πόλεμο"..

με οτιδήποτε στερεί..

απ'το παιδικό πρόσωπο..

το χαμόγελο που του πρέπει..

και εφόσον δόθηκε σε χώρο ιερό..

και ο πόλεμος μου.. θα είναι ιερός.. 

Αυτοί παιδί μου δεν -στίχοι  Μ.Γκανάς - μουσική Μ. Καλογεράκης 

ερμηνεία Μ&Π. Καλογεράκης

είχε πει ο Μαχάτμα Γκάντι...

"Μου αρέσει ο Χριστός σας.. δεν μ'αρέσουν οι χριστιανοί σας..

είναι τόσο διαφορετικοί απ΄τον Χριστό.."

να πολεμάς..

να αντιστέκεσαι

να μένεις "πιστός"..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο μου ταξιδευτή Γιάννη Π.για τη φωτογραφία..

και για τη μοναδική.."ματιά" του.

"Η σιγή"...

Η ΣΙΓΗ 

  (απόσπασμα από Ασκητική - SALVATORES DEI )

Νίκος Καζαντζάκης

"Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε

κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: "∆εν µπορώ να σταθώ, δεν µπορώ να

καώ, κανένας δεν µπορεί να µε σβήσει!" 

∆έντρο φωτιά γίνεται ολοµεµιάς το Σύµπαντο. Ανάµεσα από τους καπνούς κι από τις

φλόγες, αναπαµένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αµόλευτο, δροσερό, 

γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως. 

Από την αψηλή τούτη κορυφή κοιτάζω την κόκκινη γραµµή που ανηφορίζει· 

τρεµάµενο αίµατερό φωσφόρισµα, που σούρνεται σαν έντοµο ερωτεµένο µέσα από

τους αποβροχάρικους γύρους του µυαλού µου. 

Εγώ, ράτσα, άνθρωποι, γης, θεωρία και πράξη, Θεός, φαντάσµατα από χώµα και

µυαλό, καλά για τις απλοϊκές καρδιές που φοβούνται, καλά για τις ανεµογγάστρωτες

ψυχές που θαρρούν πως γεννούνε. 

Από που ερχόµαστε; Που πηγαίνουµε; Τι νόηµα έχει τούτη η ζωή; φωνάζουν οι

καρδιές, ρωτούν οι κεφαλές, χτυπώντας το χάος. 

Και µια φωτιά µέσα µου κίνησε ν' απαντήσει. Θα 'ρθει µια µέρα, σίγουρα, η φωτιά να

καθαρίσει τη γης. Θα 'ρθει µια µέρα, σίγουρα, η φωτιά να εξαφανίσει τη γης. Αυτή

είναι η ∆ευτέρα Παρουσία. 

Μια γλώσσα πύρινη είναι η ψυχή κι αγλείφει και µάχεται να πυρπολήσει τον

κατασκότεινο όγκο του κόσµου. Μια µέρα όλο το Σύµπαντο θα γίνει πυρκαγιά. 

Η φωτιά είναι η πρώτη κι η στερνή προσωπίδα του Θεού µου. Ανάµεσα σε δυο

µεγάλες πυρές χορεύουµε και κλαίµε. 

Λαµποκοπούν, αντηλαρίζουν οι στοχασµοι και τα κορµιά µας. Γαλήνιος στέκουµαι

ανάµεσα στις δυο πυρές κι είναι τα φρένα µου ακίνητα µέσα στον ίλιγγο και λέω: 

Πολύ µικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός είναι ο τόπος ανάµεσα στις δυο πυρές, πολύ

οκνός είναι ο ρυθµός ετούτος της ζωής· δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω! 

Βιάζουµαι! 

Κι ολοµεµιάς ο ρυθµός της γης γίνεται ίλιγγος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγµή

στροβιλίζεται, γίνεται αίωνιότητα, το κάθε σηµείο -θες έντοµο, θες άστρο, θες Ιδέα· 

γίνεται χορός. 

Ήταν φυλακή, κι η φυλακή συντρίβεται κι οι φοβερές δυνάµες µέσα λευτερώνουνται

και το σηµείο δεν υπάρχει πια! 

Ο ανώτατος αυτός βαθµός της άσκησης λέγεται: Σιγή. Όχι γιατί το περιεχόµενο είναι

η ακρότατη άφραστη απελπισία για η ακρότατη άφραστη χαρά κι ελπίδα. Μήτε γιατί

είναι η ακρότατη γνώση, που δεν καταδέχεται να µιλήσει, για η ακρότατη άγνοια, πουδεν µπορεί. 

Σιγή θα πει: Καθένας, αφού τελέψει τη θητεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια

στην ανώτατη κορφή της προσπάθειας· πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε

φωνάζει· ωριµάζει αλάκερος σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια µε το Σύµπαντο. 

Αρµοδέθηκε πια, σοφίλιασε µε την άβυσσο, όπως ο σπόρος του αντρός µε το

σπλάχνο της γυναίκας. 

Είναι πια η άβυσσο η γυναίκα του και τη δουλεύει, ανοίγει, τρώει τα σωθικά της, 

µετουσιώνει το αίµα της, γελάει, κλαίει, ανεβαίνει, 

κατεβαίνει µαζί της, δεν την αφήνει! 

Πώς µπορείς να φτάσεις στο σπλάχνο της άβυσσος και να την καρπίσεις; Αυτό δεν

µπορεί να ειπωθεί, δεν µπορεί να στριµωχτεί σε λόγια, να υποταχτεί σε νόµους· 

καθένας έχει και τη λύτρωση τη δική του, απόλυτα ελεύτερος. 

∆ιδασκαλία δεν υπάρχει, δεν υπάρχει Λυτρωτής που ν' ανοίξει δρόµο. 

∆ρόµος ν' ανοιχτεί δεν υπάρχει. 

Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, 

ξεφεύγει από το µικρό, όλο απορίες µυαλό του. "

πηγή:http://www.empapas.gr/files/117/askitiki-kazantzakis.pdf

"∆εν µπορώ να σταθώ, δεν µπορώ να καώ, 
κανένας δεν µπορεί να µε σβήσει!"

να σέβεσαι το "Σύμπαντο"

για να σε σέβεται και αυτό..

Ιω

"Μια προσταγή..Γκρεμίστε"..

Ὁ γκρεμιστής

"Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.

Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.

Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.

Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,

πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.

ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·

τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης

καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι

τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.

Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,

καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,

παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια

ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.

Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει

τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι

δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει

τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει

Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,

καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.

Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι

καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,

καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,

καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;

Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε

γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: 

Γκρεμίστε!"

Κωστής Παλαμάς

πηγή:http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kwsths_palamas/poihmata.htm#Ο_ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ

να "χτίζετε"

να "γκρεμίζετε"..

να "ξαναχτίζετε"

όσες φορές χρειαστεί..

Ιω

"όταν το έχεις αποφασίσει"..

ν'αγωνίζομαι..

όπως το θυμάρι..αγωνίζεται.. να ζήσει..

πάνω στο ξερόβραχο..

και όχι μόνο επιζεί...

αλλά ανθίζει..

στολίζοντας την πέτρα..

και μοσχοβολάει ο τόπος ολάκερος..

θυμάρι..ελπίδα.. ζωή..

αγώνα..
σε πείσμα
των δύσκολων καιρών..

When your mind's made up - Glen Hansard

"λοιπόν..αν θελήσεις ποτέ κάτι..

και με φωνάξεις..

 θα'ρθω τρέχοντας..

να πολεμήσω..

και θα βρεθώ στην πόρτα σου..

όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο 

άξιο για το οποίο να τρέξεις..." 

"So, if you want something

And you call, call

Then I'll come running

To fight and I'll be at your door

When there's nothing worth running for

When your mind's made up

When your mind's made up

There's no point trying to change it

When your mind's made up

When your mind's made up

There's no point trying to stop it, you see

You're just like everyone

When the shit falls

All you wanna do is run away

And hide all by yourself

When there's far from, there's nothing else

When your mind's made up

When your mind's made up

There's no point trying to change it

When your mind's made up

When your mind's made up

There's no point even talking

When your mind's made up

When your mind's made up

There's no point trying to fight it

When your mind's, your mind

Love, love

There's no point trying to change it

When your love

So if you ever want something

And you call, call

Then I'll come running

Songwriters

HANSARD, GLEN / MACCONIOMAIRE, COLM / DOYLE,, JOSEPH / BOCHNIK, ROBERT

να αγωνίζεσαι
να μοιράζεσαι
να αναρωτιέσαι..

καλημέρα
Ιω