Ρομαντικός επίλογος - Νίκος Καρούζος

Ρομαντικός επίλογος

Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε

παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων

ή έστω μνημόσυνα.

Όταν δεν έχετε

μαντέψει τη δύναμη

που κάνει την αγάπη

εφάμιλλη του θανάτου.

Όταν δεν αμολήσατε αϊτό την Καθαρή Δευτέρα

χωρίς να τον βασανίζετε

τραβώντας ολοένα το σπάγκο.

Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια

ο Νοστράδαμος.

Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά

στην Αποκαθήλωση.

Όταν δεν ξέρετε κανέναν υπερσυντέλικο.

Αν δεν αγαπάτε τα ζώα

και μάλιστα τις νυφίτσες.

Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα

οπουδήποτε.

Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani

τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος

χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του

γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν

κι άρχισε να διαβάζει ώρες δυνατά

ενοχλώντας το σύμπαν.

Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.

Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.

Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα

είναι μάλλον η εποχή μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ

ΧΡΩΜΑΤΑ

Μη με διαβάζετε

όταν

έχετε

δίκιο.

Μη με διαβάζετε όταν

δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα

Ώρα να πηγαίνω

δεν έχω άλλο στήθος.

Νίκος Καρούζος - συλλογή Πενθήματα, 1969

 περιλαμβάνεται στην συγκεντρωτική έκδοση «Νίκος Καρούζος - Τα ποιήματα Α΄ (1961-1978)», 

εκδ. Ίκαρος (ε΄ έκδοση 2013)

σαν σήμερα "απέδρασε"..

όπως αυτοί οι ποιητές που "ξέρουν..και συμφώνησαν  να  φύγουν..

"ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι"..

τα σέβη μου

Ιω

Τα μάτια της Μαγαρίτας - Ν.Βρεττάκος

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τα βιβλία που δεν έγραψα·

πεδιάδες, δάση, πολιτείες, ορίζοντες, κανάλια.

Βρήκα τ’ αυτοκρατορικά όρη της γης κι απάνω τους

τις δύσες με τα κόκκινα σύννεφα. Τα μεγάλα

ταξίδια που δεν έκαμα βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τους γελαστούς μου φίλους

που μου τους σκέπασεν η γης, η χλόη, το χιόνι, η νύχτα.

Τα λόγια που θα μου ’λεγαν βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Όσους σταυρούς δεν έμπηξαν στη γης μετά τις μάχες,

μακριές σειρές, ανώνυμους σταυρούς, πάνω και κάτω,

τους σταυρούς όλων των εθνών, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον πόλεμο τελειωμένο.

Πουλάκια και ήλιος στα κλαδιά! Το παιδικό μου σύμπαν

με τις χρυσές του ζωγραφιές βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα τους μελαγχολικούς γήλοφους της πατρίδας μου

να στέκονται μες στη σιωπή σα ν’ ακούσανε τη φωνή μου.

Έρχομαι! Ως να τους φώναξα «έρχομαι», να κουνάνε

τις ταπεινές τους κουμαριές, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τις νύχτες να κυλάνε

μεγάλους ποταμούς σιωπής, όπως στα έξη μου χρόνια.

Της θλίψης την αστροφεγγιά, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον κόσμο να με θυμάται

κι όλα όσα γνώρισα παιδί να με φωνάζουν με τ’ όνομά μου.

Της δικαιοσύνης τη σκηνή, την καλοσύνη που έγνεφε

να πλησιάσουν τα βουνά, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα την αιωνιότητα του ήλιου ανανεωμένη.

Τη χλόη, τ’ αστέρια, την αυγή. Στ’ άσπρα σαν την Ειρήνη

ντυμένη τη μητέρα μου, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Αν ήτανε όλα εδώ πιο απλά, όπως η «καλημέρα»

κι η «καληνύχτα», όπως το φως στα τζάμια την αυγή,

αν ήτανε όλα εδώ πιο απλά, τότε, σ’ αυτό τον κόσμο,

θε να ’χαμε ένα απέραντο σπίτι. Θε να ’μαστε άγγελοι.

Το αιώνιο μου παράπονο βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Το Βιβλίο της Μαργαρίτας (1949)

ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ, Α΄. 1929 – 1957 

να βλέπεις..

να κοιτάς..

να αντικρίζεις..

να μιλάς συχνά..με τα μάτια..

να ακούς συχνότερα με αυτά..

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=DJjOY4AnCWo

Κι αν τα μάτια σου 

Στίχοι:  Άκος Δασκαλόπουλος -Μουσική:  Μάνος Λοΐζος

https://www.youtube.com/watch?v=iuD5nToDoP8

Μάτια μου

μουσική και στίχοι-Μάκης Σεβίλογλου

https://www.youtube.com/watch?v=VPcBIKB7s_c

Μάτια μου

μουσική και στίχοι-Ορφέας Περίδης

https://www.youtube.com/watch?v=y8PY367wWi8

Κλείσε τα μάτια σου

Στίχοι, Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου

https://www.youtube.com/watch?v=ll3M53FM9rE

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια - Γεράσιμος Ανδρεάτος

Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς, Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου

https://www.youtube.com/watch?v=4iMGiCI5Jm8
Μάτια δίχως λογική
Στίχοι: Ισαάκ Σούσης, Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

ακούς..;

ακούς..;

"Παντού το εφήμερο γκρεμίζεται σ’ ένα βαθύ Είναι. 

Διότι δικό μας καθήκον είναι να εγχαράξουμε την προσωρινή, 

την εύθραυστη τούτη γη τόσο βαθιά, 

με τόσο πόνο και τόσο πάθος μέσα μας, 

ώστε η ουσία της να αναστηθεί και πάλι μέσα μας «αόρατη». 

Είμαστε οι μέλισσες του αόρατου. 

Αέναα συλλέγουμε το μέλι του ορατού, 

για να το συσσωρεύσουμε στη μεγάλη χρυσή κυψέλη του αόρατου."

Ρ.Μ.Ρίλκε

.....

απολαμβάνοντας τη γύμνια της ψυχής της..

ντυμένη κατάσαρκα όλα τα χρώματα του δειλινού τούτου..

ύψωσε χέρια και βλέμμα στον Ουρανό..

"στέκομαι.. εδώ εμπρός σου..

μέχρι σήμερα πάλευα να έχω τον έλεγχο των πάντων..

σήμερα κατανόησα ..

κοινώνησα την ουσία..

τίποτε δεν κατέχω..

ό,τι με αγάπη ..κόπο.. και σεβασμό συλλέγω..

 το συσσωρεύω σε σένα..

στο αόρατο..

και μέσα από σένα ξαναζώ..
αέναα..

ακούς..;

"Είμαστε οι μέλισσες του αόρατου"

σ'ευχαριστώ για την Εντέλεια & το Φως.."

είπε..

και μέσα της..
ο κάθε Ιούλης που έζησε..

χαμογέλασε κι έστησε έναν μικρό νικητήριο χορό..

καλό καλοκαίρι!

να γελάς στο αόρατο..!

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=JQUNTJob078

Madrugada - Honey Bee

σημ1.: φωτογραφία από το διαδίκτυο.

σημ.2: απόσπασμα από το βιβλίο "Η σοφία του Ρίλκε" - Baer, U. - Εκδ. Πατάκης 

μ 'αντάμωσε ένα τραγούδι..

τι κι αν αγκαλιάζεις τις χαρές..

τι κι αν ομορφαίνουν την ψυχή σου..

οι λύπες..είναι αυτές..που την σμιλεύουν..

που της δίνουν..μορφή..

σχήμα..

είναι φορές..που νιώθεις..

να κουβαλάς..μέσα σου τον πόνο..του κόσμου ολάκερου..

μια τέτοια..φορά..λοιπόν..

μ'αντάμωσε..ένα τραγούδι..

ήρθε και με βρήκε..

κι έμεινα..ακίνητη..

με ανάσα κρατημένη μη και χάσω..μια νότα..

μια ανάσα..ένα γύρισμα της φωνής..

μια νοτισμένη αστραπή του νου..

 έμεινα..να ακούω..

δεν καταλάβαινα..

δεν γνώριζα τη διάλεκτο..

με τα κουτσά μου ιταλικά..παλεύοντας...

μα τσουκ..

τίποτε..ούτε και με αυτά..

 δεν καταλάβαινα..

 ένιωθα..τον πόνο..

γέμισα δάκρυα..

απ΄την ομορφιά..

ναι..αυτήν την ηδονή.. του πόνου..

"θα έλεγε κανείς ότι ο πόνος δίνει σε ορισμένες ψυχές ένα είδος συνειδήσεως"..

υποστήριζε..ο Γάλλος συγγραφέας Paul-Jean Toulet

ένα είδος συνειδήσεως..

ένα εισιτήριο..για ταξιδεμούς..άλλους..

μια συνωμοσία ..μαγική..

ένα "σουσάμι άνοιξε".. 

για κόσμους..πειρατές..

όχι..δεν είναι κατάθλιψη..

είναι άλλο..φρούτο..

είναι..πονάω..

γιατί είμαι ζωντανός..

αγαπάω..

είμαι άνθρωπος..

πονάω..

εύχομαι..

ταξιδεύω..

τραγουδάω..

θρηνώ..

ελπίζω..

φωνάζω..

είναι όταν δεν έχεις..ανάσες άλλες..

κι εκτιμάς..τον αέρα..

κι αναπνέεις..βαθύτερα μετά..

είναι η Τέχνη..

και κάθε μορφή τέχνης..

που σου θυμίζει την ανθρωπιά σου..

είναι εικόνες.. λέξεις..μουσικές..

που με μαγικές αδιόρατες χορδές..

ενώνουν..τους ανθρώπους..

της συνομοταξίας..αυτής..

της συνειδήσεως του πόνου..

κι όταν σαλεύει..η μουσική..ή η εικόνα..ή η λέξη..τούτη..

ανασαλεύει..η χορδή..και κινεί..την καρδιά σου..

τα χέρια..σου..

λιώνει τους πάγους της ψυχής..

τα μάτια..ξεκινούν να στάζουν..

Amare me - μουσική Nino Rota - ερμηνεία Σοφία Αβραμίδου

αυτό είναι..το τραγούδι..λοιπόν..

Amare me ..ή Maremaje

"Το τραγούδι  αναφέρεται ότι γράφτηκε από άγνωστο στιχουργό στην περιοχή Αbruzzo , της κεντρικής – νότιας  Ιταλίας τον 17ο αιώνα και πρόκειται για το μοιρολόι μιας χήρας  που έχασε τον άνδρα της στη θάλασσα (πρόκειται δλδ για ένα ιταλικό fado).

Οι στίχοι είναι γραμμένοι σε μία τοπική διάλεκτο που μιλούσαν τότε στην περιοχή ,κάτι ανάμεσα σε Ναπολιτάνικα και Γενοβέζικα, γι αυτό και είναι πολύ δύσκολη η μετάφραση του τραγουδιού ακόμα και από Ιταλούς στις μέρες μας..

Το 1973 ο τεράστιος Ιταλός συνθέτης Νino Rota συνθέτει την μουσική της ταινίας με τίτλο Film d'Amore e d'Anarchia (στα ελληνικά «Ταινία του έρωτα και της αναρχίας») και ντύνει τους πρωτότυπους στίχους .

https://www.youtube.com/watch?v=tUp16KNADqU&feature=related

""Ευχαριστώ για την τραγωδία σας. Τη χρειάζομαι για την τέχνη μου". 

έλεγε ο Kurt Combain..

και νιώθεις..γιατί..

AMARA ME 

Maremma' le scure maie 

Tu si morte io che fazze 

Comme strazze trezze n'fazze 

Come cede n'chel eta 

E maremma maremma maremma 

E scure ma scur ma scur ma 

E mo' m' accido mo' m' accido mo' m' accido 

Un gol altar. 

Son 'na pachira spergiuta 

Lu muntum m' ha lassate 

Lu guaggiu non simpre abbaie 

Per la fare vo sarraie 

E maremma maremma maremma 

E scure ma scur ma scur ma 

E mo' m' accido mo' m' accido mo' m' accido 

Un gol altar. 

Io tine' na caseniella 

Or sun sola e abbandunata 

Sinza casa a sinza letto 

Sinza pane e compenaie 

E maremma maremma maremma 

E scure ma scur ma scur ma 

E mo' m' accido mo' m' accido mo' m' accido 

Un gol altar. 

ΘΑ Μ' ΑΓΑΠΑΣ 

Βαλτοτόπια και μαύρη θάλασσα 

εσύ είσαι πεθαμένος κι εγώ τι θ' απογίνω 

σαν κουρέλια οι πλεξίδες μου 

πέφτουν στο πρόσωπό μου 

τα βαλτοτόπια τα βαλτοτόπια 

κι η μαύρη, μαύρη θάλασσα 

κι εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ 

να χαθώ. 

Είμαι μια ψυχή χαμένη 

ο άνθρωπός μας μ' άφησε για πάντα 

το σκυλί πια δεν γαυγίζει 

τα παραθύρια κλείσαν 

τα βαλτοτόπια τα βαλτοτόπια 

κι μαύρη, μαύρη θάλασσα 

κι εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ 

να χαθώ. 

Είχα κάποτε ένα καλυβάκι 

τώρα είμαι μόνη κι έρημη 

δίχως σπίτι και κρεβάτι 

δίχως ψωμί και συντροφιά 

τα βαλτοτόπια τα βαλτοτόπια 

κι μαύρη, μαύρη θάλασσα 

κι εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ 

να χαθώ.

πηγή: http://www.activeradio.gr/index.php?topic=2243.0

"η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο.. η θλίψη πιο δίκαιο.."

ψιθυρίζει..ο Τάσος Λειβαδίτης στα αυτιά μου..

πήρε χρόνια..να καταλάβω 

τι εννοούσε ο ποιητής..

μα άξιζε..τον κόπο..

τον χρόνο..

κάθε δευτερόλεπτο σιωπής..

την κάθε αμυχή..

και ξέρω..γιατί μπορώ να χαμογελώ..

διάπλατα..

ξανά..

να πονάς..

να αγαπάς..

να παλεύεις για το δίκιο..

Ιω

"Γκρεμίστε"..

μια προσταγή..

Γκρεμίστε..

http://taxidemoi.blogspot.gr/2014/08/blog-post_5.html

Ιω

"Ο άλλος στρατιώτης"..

Ο άλλος στρατιώτης

Θα παλέψω να μείνω υπήκοος πιστός 

του απάνω κόσμου, ως το τέλος. Να μείνω

ως το τέλος στρατευμένος του σύμπαντος

εν στολή αγάπης και ποίησης. Να ακολουθώ,

πορευόμενος, τον ήλιο, ως το τέλος.

Νικηφόρος Βρεττάκος -Εκκρεμής  Δωρεά- εκδ. Τρία φύλλα -1986

να παλεύεις..

να αγωνίζεσαι..

να πορεύεσαι..

Ιω

"Πόση ελευθερία δικαιούμαστε;"

"Πόση ελευθερία δικαιούμαστε;"

(απόσπασμα από κείμενο του Σαράντου Καργάκου 

2 Μαρτίου 1984 - Προβληματισμοί Β' τεύχος - εκδόσεις Gutenberg)

....

Αλλά και ο πολίτης δεν είναι δυνατό να λειτουργήσει

ως αληθινός πολίτης σε μια ελευθερία υπό όρους.

"Αληθής πολίτης είναι όποιος ζει με ελευθερίαν ή αποθνήσκει διά την ελευθερίαν",

έγραψε ο Ανώνυμος της "Ελληνικής Νομαρχίας".

Η ελευθερία είναι άναρχη.

Χωρίς όρια.

Αυτό δε σημαίνει την άρνηση κάθε μορφής και λογής νόμου.

Ας μην παρεξηγούμε τα πράγματα: οι νόμοι δεν είναι για τους ελεύθερους,

αλλά για τους ανελεύθερους. Γι'αυτούς που θέλουν να παραβιάσουν τις ελευθερίες

και να υπονομεύσουν τα δικαιώματα των ελεύθερων.

Οι πραγματικά ελεύθεροι δε χρειάζονται νόμους, γιατί νόμος είναι μέσα τους

η συνείδησή τους.

Τα ανελεύθερα καθεστώτα δε φοβούνται τους ανελεύθερους, τους πρόθυμους

 να μεταβαπτισθούν σε νομοταγείς· φοβούνται τους ελεύθερους.

Γι'αυτό συχνά οι νόμοι γίνονται μαστίγιο ή χειροπέδες για την ελευθερία.

Και τότε χρέος του πραγματικού πολίτη είναι ν'αντισταθεί στην ανελευθερία

του νόμου, έστω κι αν το τίμημα που θα πληρώσει είναι βαρύ.

Άλλωστε, όσο πιο βαρύ είναι το τίμημα, τόσο πιο μεγάλη είναι η λευτεριά 

που μπορεί να σηκώσει.

Όταν σ'έναν τόπο η ελευθερία διώκεται, τότε η θέση κάθε ελεύθερου πολίτη είναι στη φυλακή.

Αυτό βέβαια στοιχίζει πολύ.

Αλλ' ο αγώνας ο συνεχής για προσφορά, χορταίνει τη δίψα για ανεξαρτησία

και τη πείνα για ευτυχία.

Ο αγώνας για ελευθερία είναι αγώνας για αξιοπρέπεια.

Άλλοτε ο αγώνας αυτός είναι πολιτικός και μιλάει με τη βραχνή φωνή των ρομαντικών επαναστατών, περνάει τους δρόμους με την κοφτερή σιωπή της διαμαρτυρίας, 

μπαίνει στα σπίτια σαν παράνομη εφημερίδα ή σαν παράνομο μήνυμα ραδιοφώνου.

Άλλοτε ο αγώνας είναι καλλιτεχνικός, για την αποτίναξη κάθε δεσμευτικού ταμπού,

που θέλει την τέχνη θεραπαινίδα πρόσκαιρων σκοπιμοτήτων.

Ο καλλιτέχνης κι όταν ακόμη είναι στρατευμένος,
 πρώτα και πριν απ'όλα είναι

στρατευμένος στο κόμμα της αλήθειας. 

Πολιτική του καλλιτέχνη είναι το έργο του. Πάνω σ'αυτό πρέπει να είναι ανυποχώρητος.

Μερικές φορές πάλι ο αγώνας είναι πιο απλός, πιο βασανιστικός, όμως και πιο απελπισμένος.

Είναι ο αγώνας της νοικοκυράς ν'απελευθερωθεί από τα σύνορα της κουζίνας και τη σκόνη

του ξεσκονόπανου, η αγωνία της, οι φόβοι και οι καβγάδες.

Η ελευθερία της "λογικής", δηλαδή η ελευθερία της υποταγής, είναι αυτή που την κάνει

να παιδεύεται και ν'αλέθεται μέσα σ'αυτό το θαυμάσιο κλουβί, με το οποίο 

την έντυσε ο σύγχρονος πολιτισμός.

Το να ξεπεράσει κανείς τη φυσική του αδυναμία, το να σταθεί κάποια στιγμή αντιμέτωπος 

σε κάποια δυσκολία, αντιμέτωπος ακόμη και με τον ίδιο το θάνατο

και να γνωρίζει πως μπορεί να τον διαλέξει ή να τον αρνηθεί,

το ν'ακουστεί κάποτε και να καταφέρει να συγκινήσει,

το να κοιτάξει για λίγο με θάρρος την αλήθεια και να νικήσει το φόβο

ή την επιθυμία του, το να παλέψει όχι για τον εαυτό του μα για τους άλλους,

το ν'αγαπήσει αυτούς που τον μίσησαν, να κλάψει τέλος γι'αυτά

που δεν πρόλαβε να δει, να πει και να πράξει,

αυτό θα πει ελευθερία,

όχι στη μίζερη καθημερινή έκφρασή της,

αλλά στην απόλυτη, στην πιο ευγενική έκφρασή της.

"Η ανώτατη αρετή δεν είναι να'σαι ελεύθερος παρά

να μάχεσαι για ελευθερία", λέει στην "Ασκητική" ο Νίκος Καζαντζάκης.

Πολλοί είπαν άλλα.

Εμείς ένα θα τολμήσουμε να προσθέσουμε:

Το ν'αγνοήσει κανείς την ελευθερία, χωρίς να πεθάνει ψυχικά,

είναι αδύνατο.

Σαράντος Καργάκος - 2 Μαρτίου 1984

"λικνίζοντας..το άπειρό σου.."

"Ο γύρος της φυλακής"

(μια μικρή επισκόπηση.. του βιβλίου..)

 "... Ο Καβάφης", γράφει η Γιουρσενάρ, "θυμίζει στον ταξιδιώτη του 

ότι δεν θα βγει από τον τόπο της καταγωγής του, ότι όπου κι αν πάει, 

η πόλη του θα τον ακολουθεί. 

Ο άνθρωπος του Μπωντλέρ, όπου και αν πηγαίνει, 

απλώς λικνίζει το άπειρό του 

στις πεπερασμένες θάλασσες ...

όμως ο ίδιος αυτός Μπωντλέρ που τόσο συχνά περιφρονεί το ταξίδι, 

αναγνώρισε τη σχεδόν άλογη επιθυμία που υπολανθάνει 

σε όλους μας...

 μια ανάγκη αποδημίας, μια ζωτική ανάγκη να νιώσει 

ότι βρίσκεται αλλού..

.Αλλά πραγματικοί ταξιδευτές είναι μονάχα εκείνοι που φεύγουν ..

Για να φύγουν- ανάλαφρες καρδιές που μοιάζουν με μπαλόνια... 

Από τη μοίρα τους ποτέ δεν ξεφεύγουν..."

 Όλοι μας ταξιδεύουμε. Το θέμα είναι τι βλέπουμε, τι γυρεύουμε σ ένα ταξίδι 

και τι αποκομίζουμε απ αυτό. 

Λίγα χρόνια πριν από το θάνατό της η Γιουρσενάρ ένιωσε την ανάγκη να ταξιδέψει, 

"να κάνει το γύρο της φυλακής της"...

Μαργκερίτ Γιουρσενάρ* - Ο γύρος της φυλακής

 Η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (φιλολογικό ψευδώνυμο-αναγραμματισμός του επωνύμου της, το πραγματικό της όνομα ήταν Marguerite Ghislaine Cleenewerck de Crayencour) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας και ποιήτρια. Μάλιστα ήταν η πρώτη γυναίκα ακαδημαϊκός.(αναγορεύτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1980). Έτρεφε μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό.

Προτεινόμενα έργα της: Φωτιές, 1936, - Τα όνειρα και οι μοίρες, 1938,  - Διηγήματα της Ανατολής, 1938, - Η χαριστική βολή, 1939, -Αδριανού Απομνημονεύματα, 1951,  -Θέατρο Ι και ΙΙ (1971),  -

Η άβυσσος, 1976, - Τί; Η αιωνιότητα, 1988

πηγή:http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%84_%CE%93%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CF%83%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81

ταξιδεμός.. 

πάντα θα "φεύγω"..για να βρίσκω χίλιους δύο ..λόγους.. να επιστρέφω..

πάντα.. ως άλλος άνθρωπος..του Μπωντλέρ..

"θα λικνίζω το άπειρό μου..στις πεπερασμένες..θάλασσες..

υποκύπτοντας..σε άλογες επιθυμίες.. και ζωτικές ανάγκες.."

μα..πάντα οι θάλασσες..θα με γυρίζουν..

στην ίδια ακρογιαλιά..

χρόνια τώρα..

να ταξιδεύεις..

να χαμογελάς..

να εύχεσαι..

Ιω

Ελευθερία..χρόνια..τώρα..

σκέψεις .. 

επηρεασμένη απ'τη σημερινή γιορτή..

"Ελευθερία"..

υπάρχει...;

ουσιαστική.. ελευθερία..

ή η ψευδαίσθησή της.. ξεγελά..τόσο υπέροχα..

όσο ακούγεται..η λέξη..;

είσαι ελεύθερος.. 

καθώς..ανοίγεις..το πρωί.. τα μάτια σου..;

 νιώθεις ελεύθερος..

να κάνεις..αυτό που πραγματικά θέλεις..

αυτό που αγαπάς..

αυτό..που λαχταράς..;

είσαι ελεύθερος..να ζήσεις τη ζωή που επέλεξες..;

χα.!.έστω.. να "ψηφίσεις"...αυτούς που επέλεξες..

χωρίς..την απειλή..να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι σου..;

να έχεις.. ΕΣΥ.. την  "ελευθερία" επιλογής..

και όχι  να "παίρνεις πακέτο"..αυτό που άλλοι επέλεξαν για σένα..;

και ..όταν δεν υπάρχει..κάτι να επιλέξεις.. στον κόσμο των τυφλών.;

που πάει..η ελευθερία σου..;

που εξαντλείται..; στον .."μονόφθαλμο"...;

μη βιαστείς να απαντήσεις..

σκέψου..

συλλογίσου..

"όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά"..

είπε ο Ρήγας Φεραίος..

μήπως δεν συλλογιζόμαστε πλέον ελεύθερα..

γι'αυτό.. δεν πάμε καλά..;

μήπως..

η μόνη και ουσιαστική ελευθερία

που μας απέμεινε..

είναι..

σε ποια χωράφια..

θα επιλέξουμε να μπήξουμε..

τους πασσάλους της σκλαβιάς μας..;

Ο Albert Camus έλεγε..

"Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα."

χμμ λες..;

πόσα ψέματα λέμε καθημερινά..;

πόσο παραμυθιάζουμε..

την Αυτού Μεγαλειότης..

τον εαυτό μας..;

πόσα καταπίνουμε..

στο βωμό του ξεβολέματος..;

κλείσε τα πάντα..

καθάρισε το μυαλό σου..

άδειασέ το από τα πάντα..

το μόνο που οφείλεις να κρατήσεις ανοιχτό..

είναι το παράθυρο στη γνώση..

ψάξε..διάβασε.. επιλεξε..

κάνε την αρχή..

ψάχνοντας την αλήθεια..

"η αλήθεια απελευθερώνει.."

ξεκίνα απ'το λάθος...

"Η αλήθεια είναι πάντοτε παράλογος, 

και διά τούτο δεν την λέγουσι ποτέ οι φρόνιμοι και ηλικιωμένοι άνθρωποι, 

αλλά την ομολογούσιν οι μεθυσμένοι, οι τρελλοί, οι άρρωστοι και τα μικρά παιδία."

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,  

(«Οι Έμποροι των Εθνών»)

παιδιά.. να ξαναγίνουμε..δύσκολο..

άρρωστοι...(μακριά από εμάς)..δεν το ευχόμαστε..

μεθυσμένοι.. βλάπτει..στο συκώτι..

μήπως.. να το ρίξουμε λίγο..

στην τρέλα..;

τουλάχιστον ως τρελοί.. 

έχουμε..το ακαταλόγιστο..

να φωνάξουμε ..

"με αρετή και τόλμη"..

Ζήτω.. η ελευθερία..!!

και να το πιστεύουμε..με όλη τη δύναμη..

της ψυχής μας..

Ιω

" η πάλη και ο ελλανόδικος"

Η πάλη και ο ελλανόδικος

Πάλεψα με τη μοίρα σώμα με σώμα.

Προσπαθούσε να μου αφαιρέσει το πρόσωπο.

Και τόσο πολύ χτυπήθηκα, που,

όπως βάδιζα ακούγονταν

σαν σπασμένα γυαλιά τα κόκαλα μέσα μου.

Αυτή τη στιγμή δεν ξέρω σε ποιο σημείο

βρισκόμαστε σε νίκη ή σε ήττα.

Άλλωστε ο ελλανόδικος ήλιος

μας κρίνει ακόμη. 

Γιατί, ως την ώρα, κανείς από τους δυο μας 

δεν παραδόθηκε.

Νικηφόρος Βρεττάκος - Εκκρεμής Δωρεά -  

να ακούς..

να παλεύεις..

Ιω

ο καιρός των βροχών..

σε κάποια νησιά..

το καλοκαίρι..δεν βρέχει ποτέ..

πιάνεις Ιούνη..

και ξεκινά η "δίψα"..

ούτε σταγόνα.. ούτε χάδι..ούτε μυρωδιά..

ούτε ουράνια τόξα..

και οι μέρες περνούν..στεγνές..

λιάζοντας ψυχή και κορμί..

σε σχοινιά..κρεμασμένα..

στου Αιγαίου τις μπουγάδες..

και φτάνεις.. Οκτώβρη..

ευλογημένος μήνας..

ανοίγεις..τα μάτια ένα πρωί..

και η μυρωδιά βρεγμένου χώματος

σου χαϊδεύει τα ρουθούνια..

επιτέλους ψιθυρίζεις..

επιτέλους θα πιω..

θα ξεδιψάσω..

αισθήσεις μηνών κρυμμένες..

και κλείνεις τις μουσικές..

να ακούσεις άλλες.. μελωδικότερες..

και κρατάς ορθάνοιχτα τα μάτια..

μη τυχόν και χάσεις κάποια απόχρωση του Ουρανού..

σαν χύνεται στη θάλασσα..

φοράς γαλότσες..

και βγαίνεις έξω..

να νιώσεις τις σταγόνες στο πρόσωπο..

στα χείλη..

να αισθανθείς..

να μυρίσεις..

βρεγμένο ξύλο..

βρεγμένα φύλλα..

βρεγμένες...ψυχές.. χαμένες..

και κουλουριάζεσαι στην πιο ζεστή γωνιά σου..

 ξαναδιαβάζεις..τα πιο αγαπημένα βιβλία...

ξαναγεύεσαι τους πιο γευστικούς αχνιστούς καφέδες...

αποτραβιέσαι...

στην αδήριτη ανάγκη..να κοιτάξεις.. μέσα σου..

σε χώρους κρυπτικούς..

να αφεθείς.. 

σε αφύσικες παραξενιές.. να ξαναβρεθείς..

χωρίς καν την επιθυμία ..

να γράψεις..

να κρυφτείς.. πίσω.. από συντακτικά σχήματα..

και λέξεις..που γλιστρούν..

στα χέρια..

ώσπου...

να βγεις.. στην επιφάνεια.. ξανά..

σύμμετρος.. πλέον..

έχοντας.. μέσα...

στον καιρό των βροχών..

.. ορίσει.. εκ νέου..

εαυτό..

ήρθε.. ο καιρός των βροχών..

για μένα..

θα πάρει.. όσο πάρει...

εις το επανιδείν..

Ιω

"Υπέροχο"..

ΚΑΝΤ

ΥΠΕΡΟΧΟ (ΥΨΗΛΟ)

(απόσπασμα) 

 "το αίσθημα του Υπέροχου (Υψηλού) συνεπάγεται το βίωμα του μη πεπερασμένου. Αυτό που προκαλεί το αίσθημα αυτό είναι η αγριότητα, το χάος, η αταξία και η ερήμωση."

Ονομάζουμε υπέροχο (Υψηλό) αυτό που είναι απόλυτα μεγάλο. Η ικανότητα της φαντασίας να αντιληφθεί ολόκληρη την παράσταση με μία και μόνη εποπτεία έχει ένα ανώτερο όριο. Το αντικείμενο του οποίου το αισθητό ή το νοητό μέγεθος ωθεί την ικανότητα της φαντασίας ως τα όριά της είναι απόλυτα μεγάλο( υποκειμενικά): φτάνει στα όρια που νιώσαμε και εμφανίζεται σαν να ήταν άπειρο.

 Η "φύση" λέει ο Καντ" είναι υπέροχη σε εκείνα τα φαινόμενα της, των οποίων η εποπτεία παρέχει 

την Ιδέα της απειρότητάς τους". Όταν γεννιέται αυτή η Ιδέα, ο Λόγος απαιτεί να αποδοθεί ως ολοκληρωμένη ολότητα, να παρασταθεί ως δυνατή εμπειρία. Προσπαθώντας να το ικανοποιήσει, η φαντασία φτάνει στα όρια των δυνατοτήτων της, αποκαλύπτει την αποτυχία και την ακαταλληλότητά της, όταν συγκρίνεται με τις απαιτήσεις του Λόγου, και μας κάνει αντιστικτικά να αντιληφθούμε τη μεγαλοπρέπεια του ίδιου του Λόγου. Έτσι γεννιέται το αίσθημα του Υπέροχου (Υψηλού).

Η χαρά και η ανάταση που νιώθουμε στην παρουσία του Υπέροχου (Υψηλού) είναι η φυσική ανθρώπινη ηδονή που νιώθουμε όταν μας υπενθυμίζουν ότι διαθέτουμε "μια νοητική ικανότητα που υπερβαίνει κάθε μέτρο της αίσθησης". Το συναίσθημα του Υπέροχου (Υψηλού) εμπεριέχει μια οδύνη, τη συναίσθηση της διαφοράς ανάμεσα στη φαντασία και το Λόγο, αλλά μετασχηματίζεται σε ηδονή, επειδή αντανακλά τη μεγαλοσύνη του Λόγου. Έτσι το Υπέροχο (Υψηλό) μας συγκινεί, δεν μας φέρνει σε κατάσταση "ήρεμης θέασης" όπως το ωραίο. Το συναίσθημά μας έχει κάποια ομοιότητα με το σεβασμό μας για τον ηθικό νόμο. Το "υπέροχο αντικείμενο, μολονότι το ίδιο δεν έχει καμία τελικότητα  μας γνωστοποιεί μια υποκειμενική τελικότητα στη χρήση της γνωστικής λειτουργίας μας". Ο Λόγος δεν μας παρέχει υπεραισθητές γνώσεις, αλλά παίζει το ρόλο του ρυθμιστή των πράξεων της διανοίας πάνω στην αίσθηση, απαιτώντας να υπάρξει στο σύστημα των γνώσεων μας μια πληρότητα που θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνον αν ξεπερνούσαμε τα όρια του φαίνεσθαι και φτάναμε ως τα πράγματα καθ' εαυτά. Η μεγαλοσύνη μας, ως έλλογων όντων, είναι ότι εκτιμάμε και χαιρόμαστε το Υπέροχο (Υψηλό).

(Παρατηρήσεις πάνω στο αίσθημα του ωραίου και του υπέροχου. Μετάφρ. Χάρης Τασάκος.
 "Printa", Αθ. 1999)

πηγή: http://www.netschoolbook.gr/solomos/kant.html

Το ωραίο γοητεύει...
απλά..

το ΥΠΕΡΟΧΟ.. ταράσσει.

επέμενε..ο Ιμμάνουελ Καντ

κάνοντας εμάς.. τους "αδαείς."

να αναφωνούμε..

"υπέροχο"..;



να βρίσκεις το χρόνο..
να ανακαλύπτεις.. το "υπέροχο"..
όχι απλά το ωραίο..

Ιω

μέσα απ'τις λέξεις..

εμένα τα χέρια μου είναι λερωμένα.. με λέξεις..

αυτές έχω..μόνο..

αυτές τις ανυπόφορες κουκκίδες στο χαρτί..

αυτό το μελάνι τυράνιας..

αυτές.. που χωρίς ησυχία και αναπαμό..

τρυπώνουν στα βάθη του μυαλού..

και ρέουν.. άτακτα..

οδηγώντας .. σε έκσταση.. εγκεφαλική..

Σέβομαι τις λέξεις..

εκείνες τις ευγενικές..

τη διακριτικότητά τους..

τη μελωδία της ανατροπή τους..

τις λέξεις.. που αγγίζουν..που νιώθουν..

αυτές που οριοθετούν.. και ταυτόχρονα απελευθερώνουν..

Χρειάζομαι τις λέξεις..

τις αποζητώ.. τις ψάχνω..

πίσω..μπρος.. ανάμεσα..

γδυτές.. η ντυμένες..

τα κόμματα.. τις διακοπές.. τις ανάσες τους..

τον αντικατοπτρισμό τους..

Ξελογιάζομαι από τις λέξεις..

από τον λόγο..

πότε ολβιόδωρος..

πότε αδυσώπητος.. πότε εναργής... πότε οικείος..

πάντα..μα πάντα...

να "γαλβανίζει".. 

κάθε κρυμμένο μέταλλο της ψυχής μου..

Ντύνομαι με τις λέξεις..

με εκείνες.. που έχουν μάθει..

να αγαπούν τη γύμνια τους..

τη πείνα .. τη δίψα..

τη μοναξιά και την απόγνωσή τους..

Τρέφομαι με τις λέξεις..

ψωμί.. μαζί και αλάτι.. στις πληγές..

Αναπνέω.. το οξυγόνο τους..

Σιωπώ.. μέσα από τις λέξεις..

λυγίζω.. 

κραυγάζω.. μέσα από τις σιωπές μου..

ξανασηκώνομαι..

ζω.. μέσα από τις λέξεις..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο και ταξιδευτή Γιάννη Π. που με αφήνει να "ταξιδεύω"..τις φωτογραφίες του.. όποτε.. το νιώθω..

"Όλος ο κόσμος, ένας κόσμος, γύφτος"..

απόσπασμα από

Ο Δωδεκάλογος Του Γύφτου

ΛΟΓΟΣ   Ζ'

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΚΑΚΑΒΑΣ

...

Κι αν µας έλεγες:«Γύφτοι, θα γυρίσετε

στην πρώτη σας κοιτίδα την ξεχειλιστή

απ' τη ζωή που δίχως µετρηµό διαβαίνει

και σύνορα δεν έχει, ανάκατα όλα της,

απ' τα βουνά ώς τα χόρτα, όλα γιγάντικα,

κι όλα ένα ξαφνισµα σα να τα δένει,

η πρώτη σας πατρίδα σάς προσµένει εκεί

να σας δώσει τη δόξα την απάντεχη

πόδωκε σε σοφούς και ηρώους, ω σκηνίτες,

θρονιά µαxαραγιάδων να σας στήσει,

και να σας προσκυνήσει λωτοστέφανους

µε τους πανάγιους ασκητές και τους προφήτες.»

Και τότε θα σου κράζαµε:«Δε θέλουµε,

το πανηγύρι µη χαλάς· γιορτάζουµε

το συντριµµό των αλυσίδων,

ό,τι κι αν είναι, από διαµάντια ή από σίδερα·

οι τρανοί λυτρωµένοι είµαστ' εµείς.

Γιούχα και πάντα γιούχα των πατρίδων!»

Κι αν πέσαµε σε πέσιµο πρωτάκουστο

και σε γκρεµό κατρακυλίσαµε

που πιο βαθύ καµιά φυλή δεν είδε ώς τώρα,

είναι γιατί µε των καιρών το πλήρωµα

όµοια βαθύ έν' ανέβασµα µας µέλλεται

προς ύψη ουρανοφόρα.

Το γένος το µοιρόγραφτο είµαστε

που θα σκοτώσει τις πατρίδες·

του κόσµου η Μάγια, η ακριβή του Βράµα,

θα υφάνει µε τα χέρια της, χαρά

κι ανθρώπων και θεών, το έργο της,

το πιο ξαφνιστικό της θάµα.

Όλος ο κόσµος, ένας κόσµος, γύφτος,

σε δόξας θρόνο απάνω, πλάστης,

µε το σφυρί του και µε το βιολί,

της αψεγάδιαστης Ιδέας· η πλάση

σε περιβόλι του Μαγιού ένα πανηγύρι,

και µια πατρίδα η Γη.

Κι ο κόσµος θα διαλέξει κάποιον Άτλαντα

ή κάποιον Άθω να σκαλίσει απάνω του,

µεγαλοφάνταστος τεχνίτης, το άγαλµά µας·

και θ' ανατείλει στ' ουρανού τα τρίσβαθα

πρωτόφαντο άστρο ξενοχάραγο,

κι ο κόσµος θα το πει µε τ' όνοµά µας!»

Κωστής Παλαμάς

η πατρίδα δεν είναι λέξη..

είναι σφυγμός στο αίμα..

χωρίς.. σφυγμό.. μπορείς να ζήσεις..;

τότε γιατί την λησμονείς.. κάθε μέρα..

να αγωνίζεσαι..

να νοιάζεσαι..

να θυμάσαι..

να χαμογελάς..

Ιώ

"Τείχη"..

Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.

Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.

A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. 

Κ.Π.Καβάφης

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Πηγή: http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=3&cat=1

έχουμε πολλά σκοτάδια.. να φωτίσουμε..

πολλές σκιές.. να πολεμήσουμε..

πολλούς ανεμόμυλους να διαλύσουμε..

για να βρούμε εαυτό..

να αγωνίζεσαι..

να χαμογελάς..

Ιω

απλά.. και αγαπημένα..

Το νόημα της απλότητας 

Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε

αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα,

θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου,

θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας.

H κάθε λέξη είναι μια έξοδος

Για μια συνάντηση πολλές φορές ματαιωμένη

Πάντα η σιωπή μένει γονατισμένη

Και τότε μια λέξη αληθινή,

Σαν επιμένει στη συνάντηση.

Γιάννης Ρίτσος

Όλα σε θυμίζουν - στίχοι Μανώλης Ρασούλης, μουσική Μάνος Λοίζος

να σιγοτραγουδάς..

καλημέρα

Ιω

"με κάτι το άπιαστο.."

"Όλα γνώριμα και ήσυχα. Κάθε ήχος, κάθε φτερούγισμα, κάθε θρόισμα των φύλλων, που πέφτουν, σου φαίνεται βροντερό, σε συνταράζει από κάποιο φόβο, μα αμέσως πάλι βουλιάζει στη σιγαλιά, που έχει απλωθεί κι έχει αγκαλιάσει όλη τη γη και σου γεμίζει τα στήθια.

Σε τέτοιες στιγμές, γεννιούνται εξαιρετικά καθαρές, ανάλαφρες σκέψεις, μα λεπτές, διάφανες, 

σαν αράχνη, από ασύλληπτα λόγια. Ανάβουνε και σβήνουνε σαν τα πεφταστέρια 

στον ουρανό, φλογίζοντας την ψυχή, θλιμμένα, με κάτι το άπιαστο,

 την χαϊδεύουνε, τη νανουρίζουνε, τη διεγείρουν, 

και, ξαφνικά αυτή βράζει και λειώνει, σα μέταλλο,

 και παίρνει το σχήμα της για όλη σου τη ζωή,

 εδώ δημιουργείται το πρόσωπό της."

απόσπασμα από "Τα παιδικά χρόνια" - Μαξίμ Γκόργκι  

River Flows In You (orchestral version) - Yiruma

πόσο μοιάζει η ψυχή με το νερό..

να ξεδιψάς..

Ιω

η άλλη φωνή..

Η άλλη φωνή

"Υπάρχουν φωνές που τις όρισε

η μοίρα να είναι ταυτόσημες

με το φως, καθαρές σαν την πρώτη

ύλη που πλάστηκε με αυτήν

στον παράδεισο το πρώτο λουλούδι

(οι φωνές των ποιητών

φωνή του Θεού, που τυχαίνει

σπάνια να ακούγεται)"

Νικηφόρος Βρεττάκος

Αυτό το Φως δε λιγοστεύει - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
στίχοι Μιχάλης Γκανάς, μουσική Νίκος Αντύπας





να γυρεύεις το φως..
Ιω