..και μετά..;

και..μετά.. και μετά;;

ρωτούσε ανυπόμονα..χοροπηδώντας σαν παιδί..

και μετά..;

ρωτούσε..τα παιχνίδια..

τα βήματα..

τη μέρα..τον ήλιο..

ενοχλούσε..τον Ουρανό της..τα σύννεφα..

ζητούσε να μάθει..απ΄τα αστέρια..

το Φεγγάρι..

και..μετά..;

ρωτούσε..τη θάλασσα..την άμμο..

τα ζώα..τα λουλούδια..

τις λέξεις..

τους ήχους..τους ανέμους..

σπάνια..ρωτούσε τους ανθρώπους..
δεν καταλάβαινε..τη γλώσσα τους..

και..μετά..;

κάποτε..ο χρόνος μόνον απάντησε..
"και..μετά..δεν υπάρχει μετά..μόνο τώρα.."

έπρεπε να φτάσει..στο "ποτέ"..
για να μάθει..το μετά..

τώρα ξέρει..
μα ακόμη και τώρα..
συχνά..ξεχνιέται..
..χοροπηδά..
και μέσα της
μια πείνα..
αχόρταγα..ρωτάει..

..και μετά..;;

"Αυτό" - Στίχοι: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Μουσική: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Διονύσης Σαββόπουλος

να αναρωτιέσαι
να χοροπηδάς
να ξεχνιέσαι

Ιω

σσσσσςςςς... καληνύχτα..

το έχω ξαναπεί.. μ'αρέσει η νύχτα..
μ'αρέσει η ησυχία της ..
η σιωπή .. που απλώνεται στον αέρα..
σαν ιστός αράχνης.. παγιδεύοντας με μαεστρία..
κάθε λέξη..που έχεις να μιλήσεις..
για να τραφεί...
αλίμονο στη λέξη..που πιάνεται στα δίχτυα της..
παλεύει  ν'αντισταθεί.. για να ξεφύγει..
κι όσο παλεύει.. τόσο.. μπερδεύεται..
ώσπου ξέπνοη.. να παραιτηθεί..
να θυσιαστεί στο βωμό της..
να περάσει στη λήθη..
μόνο κάτι.. παρεξηγημένοι ήχοι.. γλιτώνουν..
αρχέγονοι..
κοινοί απ'άκρη σ'άκρη..
στον κόσμο ολάκερο..
ένα χασμουρητό.. ένα ροχαλητό..
μετρούν τη νύστα..
δίνοντας  σήμα..
στη ψυχή..
να φύγει από το σώμα..
και να ταξιδέψει..
σε έναστρους ουρανούς..
σε κόσμους φανταστικούς..
σε όνειρα πολύβουα..πολύχρωμα
όπου όλες οι λέξεις έχουν τόσο μεγάλη δύναμη..
που ακούγονται χωρίς να ακουστούν..
από χείλη "ηθοποιών"..
ενός θιάσου.. που παίζει μόνο νύχτες..
στο μεγαλειώδες θέατρο του Ουρανού..
κάπου παραπέρα..στις κερκίδες...
η Σελήνη παρέα με πασατέμπο..
 περνά... τις Ώρες της..
 γελά.. και όσο πιο πολύ..γελά..
τόσο πιο πολύ  φεγγοβολά..

"σα να κάνει πάρτι"..

για να μπορείς εσύ..να τη χαζεύεις...
να ερωτεύεσαι... να δακρύζεις..
να κάνεις ευχές..
να σκαρώνεις στιχάκια..
μέχρι να σε πάρει ο ύπνος...

Το πάρτι -Μανώλης Μητσιάς, στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Kiki Lesendric

να "ονειρεύεσαι"..

καληνύχτα

Ιω

υπόσχεση συνάντησης..

η υπόσχεση για συνάντηση είχε δοθεί .. εδώ και μέρες..

τα χέρια σφράγισαν τη συμφωνία..

"πανσέληνος & νυχτερινό μπάνιο"..

 έτσι χαλαρά..

κάποιος έβαλε τον χώρο..

κάποιος έβαλε το μαγκάλι με τα κάρβουνα..

άλλος.. τα χτένια..

άλλος τα χταπόδια..

κάποιος τις σαλάτες..

εμείς το τσίπουρο..για αρχή..

το παγωμένο λιμοντσέλο.. για το τέλος..

άλλος τις μουσικές...

... το πιο σημαντικό ...

 η νύχτα έβαλε την πανσέληνο..

"ζωγραφίζοντας"..

κάνοντας τους πίνακες του Van Gogh..

να μοιάζουν παιδικές ζωγραφιές μπροστά της..

και όλοι μαζί.. το κέφι ..το χαμόγελο.. την τρέλα..

μικροί, μεγάλοι και κατοικίδια..

 γουλιά και "γεια μας" ...

μπουκιά και "όπα"...

οι ατάκες πήγαιναν και ερχόταν..

όπως τα κύματα στην άκρη του γιαλού..

απαραίτητη προϋπόθεση..

το νυχτερινό μπάνιο...

στο φως του φεγγαριού..

κοιταχτήκαμε όλοι συνωμοτικά..

και αρχίσαμε να τραγουδάμε..

"πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι"..;

https://www.youtube.com/watch?v=nApmryw80-0#

κάπως έτσι..

ανανεώσαμε την υπόσχεση συνάντησης..

στο επόμενο.. κάλεσμα του φεγγαριού..

και μια φωνή.. που φαίνεται 

πέρασε καλύτερα απ'ότι περίμενε..

φώναξε στον αποχαιρετισμό...

"και γιατί να περιμένουμε

την πανσέληνο...

υπάρχει και η νέα σελήνη..!"

κάνοντας μας όλους

να σκάσουμε στα γέλια..:)

να "υπόσχεσαι"..

να μοιράζεσαι..

να γελάς..

καληνύχτα

Ιω