"Πόση ελευθερία δικαιούμαστε;"

"Πόση ελευθερία δικαιούμαστε;"

(απόσπασμα από κείμενο του Σαράντου Καργάκου 

2 Μαρτίου 1984 - Προβληματισμοί Β' τεύχος - εκδόσεις Gutenberg)

....

Αλλά και ο πολίτης δεν είναι δυνατό να λειτουργήσει

ως αληθινός πολίτης σε μια ελευθερία υπό όρους.

"Αληθής πολίτης είναι όποιος ζει με ελευθερίαν ή αποθνήσκει διά την ελευθερίαν",

έγραψε ο Ανώνυμος της "Ελληνικής Νομαρχίας".

Η ελευθερία είναι άναρχη.

Χωρίς όρια.

Αυτό δε σημαίνει την άρνηση κάθε μορφής και λογής νόμου.

Ας μην παρεξηγούμε τα πράγματα: οι νόμοι δεν είναι για τους ελεύθερους,

αλλά για τους ανελεύθερους. Γι'αυτούς που θέλουν να παραβιάσουν τις ελευθερίες

και να υπονομεύσουν τα δικαιώματα των ελεύθερων.

Οι πραγματικά ελεύθεροι δε χρειάζονται νόμους, γιατί νόμος είναι μέσα τους

η συνείδησή τους.

Τα ανελεύθερα καθεστώτα δε φοβούνται τους ανελεύθερους, τους πρόθυμους

 να μεταβαπτισθούν σε νομοταγείς· φοβούνται τους ελεύθερους.

Γι'αυτό συχνά οι νόμοι γίνονται μαστίγιο ή χειροπέδες για την ελευθερία.

Και τότε χρέος του πραγματικού πολίτη είναι ν'αντισταθεί στην ανελευθερία

του νόμου, έστω κι αν το τίμημα που θα πληρώσει είναι βαρύ.

Άλλωστε, όσο πιο βαρύ είναι το τίμημα, τόσο πιο μεγάλη είναι η λευτεριά 

που μπορεί να σηκώσει.

Όταν σ'έναν τόπο η ελευθερία διώκεται, τότε η θέση κάθε ελεύθερου πολίτη είναι στη φυλακή.

Αυτό βέβαια στοιχίζει πολύ.

Αλλ' ο αγώνας ο συνεχής για προσφορά, χορταίνει τη δίψα για ανεξαρτησία

και τη πείνα για ευτυχία.

Ο αγώνας για ελευθερία είναι αγώνας για αξιοπρέπεια.

Άλλοτε ο αγώνας αυτός είναι πολιτικός και μιλάει με τη βραχνή φωνή των ρομαντικών επαναστατών, περνάει τους δρόμους με την κοφτερή σιωπή της διαμαρτυρίας, 

μπαίνει στα σπίτια σαν παράνομη εφημερίδα ή σαν παράνομο μήνυμα ραδιοφώνου.

Άλλοτε ο αγώνας είναι καλλιτεχνικός, για την αποτίναξη κάθε δεσμευτικού ταμπού,

που θέλει την τέχνη θεραπαινίδα πρόσκαιρων σκοπιμοτήτων.

Ο καλλιτέχνης κι όταν ακόμη είναι στρατευμένος,
 πρώτα και πριν απ'όλα είναι

στρατευμένος στο κόμμα της αλήθειας. 

Πολιτική του καλλιτέχνη είναι το έργο του. Πάνω σ'αυτό πρέπει να είναι ανυποχώρητος.

Μερικές φορές πάλι ο αγώνας είναι πιο απλός, πιο βασανιστικός, όμως και πιο απελπισμένος.

Είναι ο αγώνας της νοικοκυράς ν'απελευθερωθεί από τα σύνορα της κουζίνας και τη σκόνη

του ξεσκονόπανου, η αγωνία της, οι φόβοι και οι καβγάδες.

Η ελευθερία της "λογικής", δηλαδή η ελευθερία της υποταγής, είναι αυτή που την κάνει

να παιδεύεται και ν'αλέθεται μέσα σ'αυτό το θαυμάσιο κλουβί, με το οποίο 

την έντυσε ο σύγχρονος πολιτισμός.

Το να ξεπεράσει κανείς τη φυσική του αδυναμία, το να σταθεί κάποια στιγμή αντιμέτωπος 

σε κάποια δυσκολία, αντιμέτωπος ακόμη και με τον ίδιο το θάνατο

και να γνωρίζει πως μπορεί να τον διαλέξει ή να τον αρνηθεί,

το ν'ακουστεί κάποτε και να καταφέρει να συγκινήσει,

το να κοιτάξει για λίγο με θάρρος την αλήθεια και να νικήσει το φόβο

ή την επιθυμία του, το να παλέψει όχι για τον εαυτό του μα για τους άλλους,

το ν'αγαπήσει αυτούς που τον μίσησαν, να κλάψει τέλος γι'αυτά

που δεν πρόλαβε να δει, να πει και να πράξει,

αυτό θα πει ελευθερία,

όχι στη μίζερη καθημερινή έκφρασή της,

αλλά στην απόλυτη, στην πιο ευγενική έκφρασή της.

"Η ανώτατη αρετή δεν είναι να'σαι ελεύθερος παρά

να μάχεσαι για ελευθερία", λέει στην "Ασκητική" ο Νίκος Καζαντζάκης.

Πολλοί είπαν άλλα.

Εμείς ένα θα τολμήσουμε να προσθέσουμε:

Το ν'αγνοήσει κανείς την ελευθερία, χωρίς να πεθάνει ψυχικά,

είναι αδύνατο.

Σαράντος Καργάκος - 2 Μαρτίου 1984

"Φλεβάρης των φλεβών.."

Φλεβάρης..
το νιώθεις..στις φλέβες..

σαν κυλά..

ποτάμια..βροχές..

να ξεπλυθείς...να εξαγνιστείς..

ο ίδιος..παλεύει αιώνες τώρα..

νιώθοντας την απώλεια στο πετσί..του

μια μέρα χαμένη..

κάθε τόσο επιστρέφει...

για να ξαναφύγει..πονεμένη..

σαν και σένα..πότε τη χάνεις..
τη μέρα..
πότε την κερδίζεις..

μελαγχολικός..υπέροχα υγρός..

με μάτια καθρέφτες...λίμνες..

άλλοτε..να ταξιδεύει..

μέσα τους ένα τόξο..ουράνιο..

άλλοτε...αμυγδαλιές ολάνθιστες..νυφούλες..

με το που ανοίγει.. τα χέρια του

σου χαρίζει... αγίους.. ευλογίες...

πρώτη..Φλεβάρη.. του Αϊ Τρύφωνος

δεύτερη...της Υπαπαντής..

στις 10 του Αγ. Χαραλάμπους 

στις 19.. η αγαπημένη Αγ.Φιλοθέη η Αθηναία..

σου στέλνει..μαντάτο.. να σκεφτείς..
να αποφασίσεις..

Τελώνης..ή....Φαρισαίος...;;

και μες στις παλάμες σφιχτά..κρατεί..

κομμάτι της ψυχής μας...

της δικής μας απώλειας...

Ψυχοσάββατο..θαρρώ..το ονοματίζει..

"και  στα σπίτια των απόντων φτερουγίζει"..*

και γίνεται..η μέρα..

"μουρμούρισμα ψυχών"...
"ψυχοθρόισμα"..**

 ταπεινά...με λαχτάρα αποζητούν..

τα ελάχιστα..

μια προσευχή..ένα κερί..

λίγο στάρι..και ρόδια..και καρύδια...και άχνη..και κανέλα..

να γλυκαθεί..η ψυχή..να αναπαυθεί..η μνήμη..

Φλεβάρη μου θλιμμένε... πρίγκιπα.. λειψέ..

το χέρι..μου αγγίζεις..

και γίνεται το χάδι σου... χαρταετός..

στους ουρανούς ψηλά..

με πάει..

και είναι..τόσες..ψυχές εκεί ψηλά..

τόσοι πολύχρωμοι χαρταετοί..

με αγέρες..να παλεύουν..

σε Δευτέρες...Καθαρές..

σε αγώνες..Σαρακοστής..

σε αγώνες..περισυλλογής..

σε μάχες..μητέρες..μαχών..

για τη ζωή τους..

Φλεβάρη..κουτσοφλέβαρε..

 απ΄τις φλέβες σου..κυλούν

οι τελευταίες αναμνήσεις του Χειμώνα

και με ξεδιψούν..με δροσιά

 με φλογίζουν με επιθυμία..

γιατί..

αυτό που αντικρίζω..

στο τελευταίο σου αντίο...

δεν είναι η απώλεια..

ούτε ο αποχαιρετισμός..

είναι 

ο ερχομός..

μιας ζεστής..

μιας ποθητής Άνοιξης..

καλό μήνα!

να ξεδιψάς..

Ιω

* στίχος Ηλία Κατσούλη από το τραγούδι "Φλεβάρης των φλεβών"
** από απόσπασμα του Γεώργιου Δημητροκάλλη για το Ψυχοσάββατο

Φλεβάρης των φλεβών - στίχοι Ηλίας Κατσούλης-

μουσική -  ερμηνεία Παντελής Θαλασσινός

Υ.Γ. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:

λεμόνια, πορτοκάλια, μήλα, κουνουπίδι, λάχανο, καρότα, μαρούλια, ραδίκια, 
σταφίδες(ξανθές, μαύρες), κάστανα, αμύγδαλα, καρύδια

κοίτα..."βραδείο"

πήρα το πρώτο μου "βραδείο"..που έλεγε και η μικρή μου..μικρότερη..

καλέεε βραβείο...πρώτο...γειτόνοι..

σαν στα όσκαρ αισθάνομαι..

κάτσε να βγάλω...λίστα,,

γκουχ..γκουχ.. λοιπόν..

είναι τιμή μου..που το πρώτο..αυτό..παρθενικό..

βραβείο..μου το χάρισε απλόχερα..

η γκαρντασίνα μου Χριστίνα -Ανδρομέδα..

http://andromeda-mygalaxy.blogspot.gr/

την ευχαριστώ..από καρδιάς..

και εύχομαι..

να συνεχίσει..να μας χαρίζει 

το χιούμορ..το πνεύμα της..

και τη ζεστή της παιδική ψυχή..

για να δούμε...τι θα δούμε...

πάμε παρακάτω..η πανάσχετη..

τώρα...

ανάκριση...προβολέας...

ναι...

Το Ερωτηματολόγιο:

1) Γιατί ξεκινήσατε το blog;

για να μπορώ..να εκφράζομαι..

για μένα..

μάλλον εγωιστικό..

μμμ αλλά αληθινό..

γιατί συχνά..οι σκέψεις..μου ήταν χείμαρρος..

και η έκφρασή τους..εδώ μέσα...ράφτινγκ.. 

2) Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;

οι λέξεις..

οι μουσικές..

οι εικόνες..

η μυρωδιά του καφέ και της βροχής..

και οι άνθρωποί μου..οι αγαπημένοι..

3) Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο;

γιατί...νιώθεις..ότι άγγιξες...

έδωσες..προσέφερες..

ένα κομματάκι..ψυχής στον άλλον..

που μπορεί..να το πήρε...

και να το πήγε παραπέρα..

σαν συγκοινωνούντα δοχεία..

αδειάζει...κάποιος...γεμίζει..απ'τον άλλον..

και τούμπαλιν..

4) Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;

για τις σκέψεις..που γεννούνται..

για αισθήσεις..αισθήματα..ανησυχίες...

για την αγάπη..την προσφορά..

τη δημιουργία..

για τον άνθρωπο..

γιατί...όπως είπε και ο Αντρέ Μπρετόν: 

«Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση»

5) Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά;

Ναι φιλικές σχέσεις..και μάλιστα με τόσο γλυκά συναισθήματα φιλίας

που συχνά εύχομαι και προσεύχομαι γι'αυτούς..

προσωπικά όχι..είμαι του βουνού..

εδώ..και χρόνια πήρα τα βουνά..

που να σκαρφαλώσει..άνθρωπος εδώ..:pp

6) Πώς φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει / να αλλάζει και με ποιο τρόπο;

θα ακολουθήσω..το ένστικτο..και την ψυχή μου..

ότι..διατάξει...

θα γίνει..

7) Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;

Ά... δεν μπορώ να σου πω..είναι προσωπικό..

χαχαχαχαχαχχα..

λοιπόν..

όπως έλεγε ο εθνάρχης..

"δεν έχω συνηθίσει..να ομιλώ δια το άαατοομόον μου"..

οπότε αφήνω να μιλήσουν οι αναγνώστες..

για μένα..

εγώ..θα κρυφακούω..

8) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;

μμμ δυστυχώς..ο χρόνος..γίνεται ά-χρονος..εδώ μέσα..

θα μπορούσα να κοιμάμαι..γράφοντας..

αλλά...όλες οι άλλες υποχρεώσεις..τρέχουν..

και απαιτούν..

μακάρι..να είχα κι άλλο χρόνο..!!

9) Πώς γεννιούνται τα post σας;

πολύ καλή ερώτηση..

γεννιούνται...όπως το λες...

κάποια στιγμή..φυτεύεται..η σύλληψη..μέσα...στο μυαλό..

και μόλις..ωριμάσει..η ιδέα..

μόλις είναι έτοιμη για την πρώτη ανάσα..

δίνει μια σκουντιά..

και πολλές φορές..σε ξυπνά..ακόμη

και απ'τον ύπνο..

τσουπ...επίμονη..και συχνά..επίπονη..

μέχρι..να γίνει..αράδες..στο χαρτί..

10) Ευχές για τον αναγνώστη.

να ζει..να προσφέρει..να δημιουργεί..

με αγάπη & ταπείνωση..

να μην βλάπτει..κανέναν..

να μην ψάχνει τη λύση ούτε δεξιά..ούτε αριστερά..

μέσα του...βαθιά μέσα..

να προσέχει τον εαυτό του και να τον αγαπά..

να νιώθει ευγνωμοσύνη για την ίδια τη ζωή..

για τα μικρά και ασήμαντα..

να εκφράζεται..

να ταξιδεύει...έστω και νοερά..

να ΧΑΜΟΓΕΛΑ..

ουυυφ!..τέλος η ανάκριση..

τώρα..ξέρετε..πολλά..

πρέπει να πεθάνετε..

πάω για το όπλο..

με τη σειρά μου δίνω απλόχερα 

το βραβείο

και με τη σειρά..την καρέκλα.. για ανάκριση...

χι χι χι..

στα κάτωθι ιστολόγια..

http://nikolastsaras.blogspot.gr/

http://acrovatodas-stis-siopes-tis-psyxis.blogspot.gr/

http://aoratigonia.blogspot.gr/

http://pistos-petra.blogspot.gr/

http://taxidistooneiro.blogspot.gr/

σας ευχαριστώ..για την ανοχή...

και το χρόνο σας..

καλή δύναμη σε όλους!!

Ιω

γροθιές..ατόφιες..ενωμένες..

με λερωμένα χέρια ..τ'όνειρο δεν το ακουμπάς..

μόνον με δάχτυλα.. απάνεμα..πλεγμένα.

με..γροθιές..ατόφιες.. ενωμένες..

σε ψυχές.. φουρτουνιασμένες θάλασσες.

μόνον έτσι..η μάχη..κερδίζεται..

ξανά..

και γίνεται..η ταραχή..

 απάγκιο..

τότε πλανεύονται..
..αργά..
και..χρόνοι..και πρόσωπα..και εγκλίσεις..
σε δάχτυλα..που καίνε..
σαν φωτιά..
σε..χέρια ..καθαρά.. σαν συνειδήσεις..

και..τ'όνειρο.
μπορούν..να
αγγίξουν..πάλι..



Ιω

άνθρωποι..γυάλινοι..

 άνθρωποι γυάλινοι... ραγισμένοι..

με καρδιές κλεψύδρες..

αν δεις μέσα βαθιά..

αν δεις..

όχι αν κοιτάξεις..

θα διακρίνεις..το μαγικό υλικό της υπόστασής τους..

να χύνεται.. στα τοιχώματα ..

γλείφοντας χίλιες πληγές..

και μόλις..και ο τελευταίος κόκος ..πιάσει πάτο..

με μια αναπνοή..

 δίνουν μια..και γυρνούν τη ζωή τους ..τούμπα..

να αρχίσει..να κυλάει..ο χρόνος ξανά..

στην κλεψύδρα της καρδιάς..

άνθρωποι "Γκρίνουιτς"..

δυο κατευθύνσεων..

δυο κόσμων..

με το ένα πόδι στη γη..το άλλο...στον ουρανό..

να αποζητούν διαρκώς..

να ορίσουν το δικό τους σημείο..

που ο χρόνος και η απόσταση..

ξεκινούν να μετρούν..

άνθρωποι..αέρας...

διάφανα..στέκουν ..

άλλοτε... σιμά..

πότε..μακριά σου..

και είναι η ανάσα τους..

δροσιά..σε μεσημεριανό λιοπύρι καλοκαιριού..

η σκέψη..τους..ομπρέλα σε μπόρα ξαφνική..

και η αφή τους..

χέρι μητέρας.. πρώτη μέρα στο σχολείο..

με τέτοιους ανθρώπους ..

να αγαπήσεις τη ζωή ..

κι όταν τους βρεις..

και απιθώσουν στις παλάμες σου..

την κλεψύδρα τους..

μην ξαφνιαστείς..

σημαίνει..ότι το μέτρημα..

δεν τους αγγίζει..πλέον..

έχουνε κλείσει το λογαριασμό τους..

στην τράπεζα του χρόνου..

μονάχα..να τους αγαπάς..!!

και να χτυπά..διπλά η καρδιά σου..

να είσαι ευγνώμων..

να εύχεσαι..

να χαμογελάς!

Ιω

αναμνήσεων..υφαντά..

πολύχρωμα κουβάρια στις παλάμες κρατώ..

αναμνήσεις..υφαίνω..

να'χω να ανασαίνω..σε καιρούς χαλεπούς..

με τη ρόκα..τ'αδράχτι ..γνέθω..τα νήματα του χρόνου

κάνω χτένι το νου..γυρεύοντας..κόμπους.. λυγμούς..

την καρδιά..σαϊτα.. στολίζω με θηλιές..αναφιλητά..

τα χέρια μου παίρνουν φωτιά..

σχέσεις ζωής.. δεσμούς συμπαντικούς..

να τους φορώ..πάνω μου κατάσαρκα..μαντήλι..μεταξένιο..

γιατί.τι άλλο να'ναι οι άνθρωποι..

αν όχι ενωμένοι..με τα υλικά των άστρων..

σε αναμνήσεις.. κατοικούν..

με αυτές ταξιδεύουν..

και αυτές τους δένουν..μέχρι..την ζωή την άλλη..την επόμενη..

και σιγοτραγουδούν..

ως γνώση πολύτιμη..η ανάμνηση αποκτιέται..

και χρόνο..δε φοβάται..σαν είναι αληθινή..

ούτε απόσταση.. 

ούτε φθορά..

ούτε κρίση..

αντίθετα..στο άπειρο...

πλανιέται..

ακόμη και το θάνατο..νικά..

σε  φίλους καρδιακούς..

σε αδέρφια ..

σε συντρόφους...

στους ανθρώπους της ζωής μας..

κομμάτια της καρδιάς μας..

που με μια λέξη ή ένα βλέμμα μπορεί..

να μοιραστούμε ..ταξιδεμούς μυστικούς..

χωρίς..κανείς άλλος 

να μπορεί..

να νιώσει..

το πως..

το γιατί..

να χαμογελάς!

Ιω

1η Γενάρη 2015..

πρώτες πρωϊνές ώρες..1ης Ιανουαρίου 2015..

το ρεβεγιόν τελείωσε..

τα τραγούδια..οι χαρές..οι ευχές..

δώσαν τη θέση τους 

σε μια απολαυστική ησυχία..

όλοι..κατάκοποι..και "γεμάτοι"

παραδόθηκαν,

στις υποσχέσεις του Μορφέα..

λίγο πριν τους ακολουθήσω και εγώ..

κάθισα..στον καναπέ..

με συντροφιά.. τα φωτάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..

έμεινα..να αφουγκραστώ..

αυτήν την υπέροχη γαλήνη..

των πρώτων στιγμών...ενός νεογέννητου χρόνου..

άνοιξε την πόρτα ..σιγά σιγά..

 αθόρυβα σχεδόν.. ήρθε και κάθισε δίπλα μου..

ήταν ένας υπέροχος νέος..

ο Ιανουάριος..

-καλή πρωτοχρονιά Ιω..

 ψιθύρισε..

μην ξυπνήσει κανέναν ..

δίνοντας.. ένα φιλί στο μάγουλο..

-καλή πρωτοχρονιά και σε σένα Γενάρη

σαν πρίγκιπας παραμυθιού, ντυμένος σε βελούδα και μετάξια..

ευγενής και ολόλαμπρος..

όπως το φεγγάρι του ..

-ήρθα να σου αφήσω τις ευχές μου..

και να φύγω..

365 φλόγες.. στην καρδιά ..

365 ανάσες..στην ψυχή..

365 όνειρα..στο μυαλό..

είπε..με ηρεμία στη φωνή..

εύχομαι..

να 'ναι οι στιγμές γόνιμες..

μελωδικές..σαν κάλαντα ..

η τύχη σου..μοναδική σαν το φλουρί..της πίτας..

οι μέρες..αλκυονίδες..

οι νύχτες.. ταξιδεμοί με  έλκηθρο στ' αστέρια

κάνοντας..μαγικά..το γύρο της γης..

το πνεύμα σου εναργές..

να γεμίζει.."Φώτα.. και φωτισμούς.."

η πίστη σου.. ζωντανή..

να εμπνέεται

από μορφές αγιοσύνης..

ασκητισμού.. 

το πείσμα σου..

βάπτισμα..ξανά..

και πάλι..

σε χούφτες προσφοράς..

σε βλέμματα αγάπης..

οι αναμνήσεις που θα δημιουργήσεις..

στιχάκια ποιητών..

πλεγμένα ατόφια..

στα φύλλα της καρδιάς

και οι λέξεις...

νερό να κυλούν..

στο μύλο

του χρόνου..

δίνοντας δύναμη στο κορμί..

να αγκαλιάσει..

ότι αρχίζει...

και ότι τελειώνει..

μαγικά..

να ξαναβρίσκεται..

στην αρχή του..πάντα..*

είπε..και έγινε καπνός..

αφήνοντας στη θέση του..

μια πένα..

και ένα σημείωμα..

"στο διάβα σου να βρίσκεις..

πένες..που η ψυχή σου

ποθεί ... να διαβάσει..

έτσι..

θα μπορείς..

να βρίσκεις μελάνι..

να ξεδιψάς..

με τη σειρά σου..

 μάτια.. άνυδρα..καθρέφτες.."

οι ευχές του Γενάρη ευχές μου..

να ακουμπήσουν..

στα μύχια.. της ψυχής ..

καλή χρονιά!

Ιω

"Ο χρόνος του Γενάρη" - στίχοι Ηλίας Κατσούλης

μουσική- ερμηνεία Παντελής Θαλασσινός

Υ.Γ. 1.* Οδυσσέα Ελύτη," Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα που από τη ρίζα αρδεύουμε τη γύρη της καλοκαιριάς"..

2. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
πορτοκάλια, λεμόνια, μανταρίνια, γκρέιπ φρουτ, μήλα, λάχανα, κουνουπίδι, μαρούλι, καρότα, σέλινο, σταφίδες(μελαχρινές ή ξανθές), καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα.