άνθρωποι..γυάλινοι..

 άνθρωποι γυάλινοι... ραγισμένοι..

με καρδιές κλεψύδρες..

αν δεις μέσα βαθιά..

αν δεις..

όχι αν κοιτάξεις..

θα διακρίνεις..το μαγικό υλικό της υπόστασής τους..

να χύνεται.. στα τοιχώματα ..

γλείφοντας χίλιες πληγές..

και μόλις..και ο τελευταίος κόκος ..πιάσει πάτο..

με μια αναπνοή..

 δίνουν μια..και γυρνούν τη ζωή τους ..τούμπα..

να αρχίσει..να κυλάει..ο χρόνος ξανά..

στην κλεψύδρα της καρδιάς..

άνθρωποι "Γκρίνουιτς"..

δυο κατευθύνσεων..

δυο κόσμων..

με το ένα πόδι στη γη..το άλλο...στον ουρανό..

να αποζητούν διαρκώς..

να ορίσουν το δικό τους σημείο..

που ο χρόνος και η απόσταση..

ξεκινούν να μετρούν..

άνθρωποι..αέρας...

διάφανα..στέκουν ..

άλλοτε... σιμά..

πότε..μακριά σου..

και είναι η ανάσα τους..

δροσιά..σε μεσημεριανό λιοπύρι καλοκαιριού..

η σκέψη..τους..ομπρέλα σε μπόρα ξαφνική..

και η αφή τους..

χέρι μητέρας.. πρώτη μέρα στο σχολείο..

με τέτοιους ανθρώπους ..

να αγαπήσεις τη ζωή ..

κι όταν τους βρεις..

και απιθώσουν στις παλάμες σου..

την κλεψύδρα τους..

μην ξαφνιαστείς..

σημαίνει..ότι το μέτρημα..

δεν τους αγγίζει..πλέον..

έχουνε κλείσει το λογαριασμό τους..

στην τράπεζα του χρόνου..

μονάχα..να τους αγαπάς..!!

και να χτυπά..διπλά η καρδιά σου..

να είσαι ευγνώμων..

να εύχεσαι..

να χαμογελάς!

Ιω

μια..στο εκατομμύριο..

(Δεκαπενταύγουστος στην Όλυμπο Καρπάθου -

 ο κος Αντώνης Ζωγραφίδης στην τσαμπούνα, ο κος Μιχάλης Ζωγραφίδης στη λύρα

και ο κος Μανώλης Φιλιππάκης στις μαντινάδες)

προχωρούσε.. με αυτό τα χαρακτηριστικό του βάδισμα..

το χοροπηδηχτό..σαν να πετούσε..

..αέρας..

αυτό θυμάμαι..πρώτο..

όλα βιαστικά πάνω του..

να μην τα πιάνει ο χρόνος..

να μην μπορεί να αγγίξει τίποτε.. 

τη μοναδικότητα..

το ταλέντο..

απ'τις πρώτες γνωριμίες μας..

στη λατρεμένη Κάρπαθο..

ένας ακόμη λόγος..

να αγαπήσεις σαν δικό σου ..

αυτό το νησί..

τα μάτια του αστράφτανε φωτιές..

σου μιλούσε και μπορούσες να δεις

τις συνάψεις των νευρώνων.. 

να κεραυνοβολούν τις λέξεις..και τις παύσεις..

αρχιτέκτων, αγιογράφος, μουσικός,

κατασκευαστής παραδοσιακών μουσικών οργάνων, 

μαντιναδόρος άφταστος και γλεντζές..περίτρανος..

γνήσιο τέκνον Ολύμπου γέννας..

όταν πρωτογνώριζε κάποιον..

τη χειραψία..ακολουθούσε πάντα η ίδια ερώτηση..

"Από που είσαι..;"

και όταν έπαιρνε την απάντηση..

έκανε τους συνειρμούς στο μυαλό του..

και κατέληγε..στο συμπέρασμά του..

"Μάλιστα.. εκεί έχετε κέδρο..τέλεια..

αν βρεις ένα κομμάτι 1,00 x 1,00

θα μου το στείλεις..;"

άλλοτε αναζητούσε..καρυδιά..μουρνιά..

ασφένδαμο..

σου μιλούσε με στίχους του Καβάφη..

με ρήσεις αρχαίων..

σε συμπόσια..μαγικά..

τα λεπτά..της ώρας..εξαφανιζόταν..

με το που άνοιγε..το στόμα του..

και εσύ..παρακαλούσες..

να' χες..άλλες δυο - τρεις ζωές..

να μάθεις.. κι άλλα..

ιστορίες απ'την Όλυμπο..

περιγραφές.. από εποχές..

που έχουν χαθεί..

πως διένυε καθημερινά δεκάδες χιλιόμετρα

για να πάει σχολειό στο Απέρι..

πως γλεντούσαν παλιά..

ιστορίες από την Οξφόρδη..

που δίδασκε η γυναίκα του..

καθηγήτρια ανθρωπολογίας και ζωγράφος..

λόγια περηφάνιας για τον υιό..

που πέτυχε στην Αγγλία..

(είναι ο Γιάννης Φιλιππάκης 

του δημοφιλούς..ελπιδοφόρου..

 αγγλικού συγκροτήματος..

FOALS..)

παρέα συνήθως..με τον κο Μιχάλη

αχτύπητο δίδυμο..

αντίδοτο σε καιρούς μίζερους..

στις παρέες.. στα πανηγύρια..

έπαιζε μουσική..χόρευε μπροστά στον κάβο..

και αν δε σε παρέσερνε το χιόνι του χρόνου στα μαλλιά του..

θα έβαζες στοίχημα..

πως ήταν συνομήλικος..

πως έκανε συμφωνία μαγική..με τους καιρούς που περνούσαν..

ένας παντοτινός φίλος 

άνθρωπος..αλλιώτικος..

γεμάτος..

και κάθε που θα έρχεται στο μυαλό μου

θα μου θυμίζει..

πως μια.. στο εκατομμύριο..

βγαίνουν κάτι πλάσματα .. στον κόσμο τούτο..

μοναδικά..

με όλα τα ταλέντα και τα κάλλη που θα μπορούσε

να στολίσει ο Θεός..

όχι..γιατί τον πέτυχαν σε τρελά κέφια..

αλλά γιατί είχαν τη δύναμη τη γενναιότητα και την τόλμη

να διεκδικήσουν..

τα πάντα τους..

μέχρι τελευταίας... ρανίδας... ύπαρξης..

καλή σου ώρα εκεί στο νησί της Καρπάθου..κύριε Μανώλη..

έχεις πάντα την αγάπη και την εκτίμησή μας..

Χαίρε,

Ιω

στιγμές και ευχές..

στιγμές.. γέμισε η μέρα μου

ήρθαν απ'το χθες..

και άρχισαν να στροβιλίζονται

εμπρός μου..

ντυμένες..με γέλια..

πνιγμένες στο συναίσθημα.. 

σαν ροκ πάρτι..

σαν συναυλία..αναμνήσεων..

και σε όλες 

ήσουν εσύ.. φιλενάδα μου..

τόσο δυνατή.. τόσο κυκλωτική η παρουσία σου..

να μου δίνεις.. τη σιγουριά..

να αφήνω στα χέρια σου πάνω..

και παρελθόν..και παρόν.. και μέλλον..

χωρίς γιατί... χωρίς.. αν..χωρίς τίποτε..

αν θα μπορούσα..τον κόσμο..να άλλαζα..

θα έκανα τον χρόνο..Πατέρα..

να σου κάνει τη μεγαλύτερη αγκαλιά που υπάρχει..

να σε κλείσει εκεί ασφαλή..

να σε νανουρίσει..να σε κανακέψει..

να γιάνει .. όλες τι πληγές..

όλα όσα αδυνατώ να κάνω .. εγώ.. από εδώ.. που βρίσκομαι..

και όταν σε γεμίσει.. με ό,τι χρειάζεσαι..

να σε αφήσει στο κατώφλι τούτης της μέρας..

και να σου δώσει την ευχή του..

και γω τη δική μου ευχή..

θα τη φωνάξω... δυνατά..

να ακουστεί στα Σύμπαντα..

Χρόνια Πολλά φιλενάδα μου..

Χρόνια Πολλά

κομμάτι της ψυχής μου..

ο Θεός να σου δώσει απλόχερα..

όσα σου στέρησαν οι στιγμές..

και μη ξεχνάς ποτέ..

σου χρωστά.. ο χρόνος..

σήμερα είναι η μέρα σου..

βγες εκεί.. έξω..

και άλλαξέ της τα φώτα!!

http://taxidemoi.blogspot.gr/2014/05/blog-post_705.html

να χαμογελάς..

Ιω

"je ne regrette rien.."*

μόνη στο Παρίσι..

κάπου εκεί στα μέσα Λυκείου..
αφορμή... ένα πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών..
στόχος .. η γνωριμία  με το  γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα..
αιτία... "πετάω τη σκούφια μου" για ταξιδεμούς...
νέες εμπειρίες.. νέες ανακαλύψεις..

πρώτη στάση ..
Luneville -Nancy

μια εβδομάδα εκπληκτική..

ενδιαφέρουσες γνωριμίες..με όλες τις εθνικότητες..
ένα πολύχρωμο μωσαϊκό...
η γαλλική προφορά να σου ξελογιάζει την ακοή..
 οι  Γάλλοι φίλοι να προσπαθούν να διορθώσουν τη δική μου..
-Oui...έλεγα εγώ...
-Mais not Oui...Ouiii..επέμεναν αυτοί..
όσο για αγγλικά.... ούτε λόγος..
δεν καταδέχονταν..να μιλήσουν άλλη γλώσσα..
τριγύρισα στους δρόμους της ..
"φοίτησα" λιγάκι ..στο σχολείο της
πήρα μέρος στους αθλητικούς σχολικούς αγώνες..
στην παρέλαση-γιορτή ντυμένοι αρχαίοι 'Ελληνες Θεοί..
τους έμαθα να χορεύουν συρτάκι, χασάπικο..
τους έδειξα την Ελλάδα στον χάρτη..διότι την έψαχναν κοντά στην Ινδία..
 περιπλανήθηκα στους υπέροχους κήπους
στο  Parc des Βosquets du château
ψάχνοντας την Ιωάννα της Λωραίνης ...
άκουγα το "Bigmouth strikes again"..των Smiths.. στο walkman
και μουρμούριζα...
"And now I know how Joan of Arc felt
Now I know how Joan of Arc felt
As the flames rose to her roman nose
And her Walkman started to melt
Oh ... "

http://www.chateauluneville.cg54.fr/fr/le-jardin-et-le-parc-des-bosquets.html

 μυήθηκα ..κρυφά..στα μυστικά του καπνίσματος...με Gauloises..

στα μυστικά της κουζίνας.. με quiche lorrain, baguettes..croissants, σούπα Saint-Germain, crepe Suzette..



στη γαλλική μουσική.. με Όφενπμαχ..Μπερλιόζ, Ραβέλ,Μπιζέ..και πιο σύγχρονους..
Εντίθ Πιάφ, Ζαν Μισέλ Ζαρ, Μιλέν Φαρμέρ,Ρενέ Ομπρύ..Αλαίν Σουσόν,

δοκίμασα στα κρυφά κρασί ποικιλίας... Pinot Noir...
και ένα κλεφτό..γαλλικό φιλί.. κυριολεκτικά.. όχι μεταφορικά..
συζητήσαμε για Γάλλους διανοητές - φιλοσόφους.. Βολταίρο...Ντιντερό..Καμύ..Μοντεσκιέ..Σιμόν ντε Μποβουάρ.. Ντεκάρτ..Φουκώ.. Σαρτρ.. κάποιοι τότε.ακόμα.. άγνωστοι σε μένα..
την παράσταση φυσικά έκλεψε ο Μαρκήσιος ντε Σαντ.. που έκανε τα κορίτσια της παρέας να κοκκινίσουν από ντροπή..
όπως κατάλαβες..
η γνωριμία με το γαλλικό "εκπαιδευτικό" σύστημα.. έπιασε τόπο..

δεύτερη στάση Παρίσι..
Αχ! το Παρίσι..ερωτεύσιμο.. με την πρώτη ματιά..

Alone in Paris - Les Ombres


οι δρόμοι του, τα παριζιάνικα καφέ του..
ο Σηκουάνας με τα μπατό μους (καραβάκια )..
οι βόλτες στις όχθες του..χαζεύοντας  μικροπωλητές..
και ζωγράφους.. επί τω έργω..
 τα Ηλύσια Πεδία με την  Αψίδα του Θριάμβου..
η επιβλητική Παναγία των Παρισίων..
 όπου έβαζες στοίχημα ότι κάποιο γκαργκόιλ..
ζωντάνεψε ..κουνώντας λίγο το κεφάλι του..αναζητώντας την Εσμεράλντα..
και τριγύρω αξιοθαύμαστοι καλλιτέχνες του δρόμου..ακροβάτες..
μάγοι..δαμαστές της φωτιάς.. να δίνουν άλλο χρώμα στη ματιά σου..

λίγο πιο εκεί...ο  Πύργος του Άιφελ... με την υπέροχη θέα..

το μουσείο του Λούβρου...
με τη φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης..  στην κορυφή της κλίμακας Daru..
τόνωνε την περηφάνια σου..
η Αφροδίτη της Μήλου.. σου μιλούσε..
και ο πίνακας της σφαγής της Χίου του Ευγένιου Ντελακρουά..
σε έκανε να ανατριχιάζεις.. από συγκίνηση..
μια κυρία με απογοήτευσε λιγάκι... η σαγηνευτική Μόνα Λίζα...
την περίμενα..λίγο πιο μεγάλη...πιο εντυπωσιακή..
αλλά δεν μπορούσα να μην της το συγχωρήσω..

έπειτα...
το μουσείο του Ογκίστ Ροντέν.. με τον "σκεπτόμενο" -
(le penseur de Rodin)
που χρειαζόσουν τουλάχιστον μία ώρα να τον περιεργαστείς..
και άλλο τόσο να τον θαυμάσεις..
το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού ή αλλιώς κέντρο Μπομπούρ
που φιλοξενούσε τη δημόσια βιβλιοθήκη πληροφοριών..
και το εξαιρετικό Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης..
όπου έργα γλυπτικής, ζωγραφικής και φωτογραφίας..
σε οδηγούσαν σε ρεύματα μοντέρνας τέχνης
υπερρεαλισμός..κυβισμός..φωβισμός.. βιομηχανικό σχέδιο..

και αφήνω για το τέλος..
το πιο μποέμικο μέρος.. του κόσμου ολάκερου..
τη Μονμάρτη..
σκαρφαλωμένη σ'έναν λόφο ..
με την εκκλησία της Σακρέ Κερ - "Βασιλική της ιερής καρδιάς"..
στα λιθόστρωτα στενά δρομάκια της νομίζεις..
ότι θα ξεπροβάλλουν  ο Βαν Γκογκ, ο  Ματίς και ο  Πικάσο... ο Ζολά .. ο Ανρί ντε Τουλούζ - Λοτρέκ.. ο Γκυ ντε Μωπασσάν..ο Χέμινγουεϊ.. η Γερτρούδη Σταίν.. ο Φιτζέραλντ.. ο Έζρα Πάουντ
και άλλοι τόσοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες.. της  μπελ επόκ...
Γάλλοι και μη...που σύχναζαν εκεί..

Paris - La Boheme - (Charles Aznavour)


υπέροχος ταξιδεμός..ο παριζιάνικος...
το μυαλό..πάντα θα επιστρέφει εκεί..
και με τη φαντασία του..
θα μπορεί να ζει τη συνέχεια της ιστορίας..
" εγώ να τριγυρνώ με  ασπρόμαυρη ριγέ μπλούζα.  μπερέ..
και  κόκκινο μαντήλι στο λαιμό..
στις όχθες του ποταμού...
"καλοπιάνοντας" το μυαλό..να κατεβάσει την τέλεια ιδέα...
κερνώντας  το.. υγρό ..αέρα..και καπνό gauloises
και μόλις η πολυπόθητη έμπνευση φανεί..
να τρέχω ενθουσιασμένη.. στη σοφίτα της Μονμάρτης..
από'που θα φαίνονται  οι στέγες των σπιτιών..
παρέα μόνον με μια παλιά γραφομηχανή..και κόκκινο Pinot Noir..
και ένα φεγγάρι ολόγιομο, Θεέ μου,..σωστός  κλέφτης..
να μπαίνει απ'το παράθυρο..
χορεύοντας.. στο ρυθμό..της γραφής..
και να τραγουδά...
"ζωή σαν τριαντάφυλλο"..ζωή μου..

La Vie en Rose - Edith Piaf




"μη μετανιώνεις.. για τίποτε"..
όλα είναι δικά σου..και αυτά..που πέρασαν..
και τα άλλα που θα'ρθουν..

να χαμογελάς

Ιω

Υ.Γ.ο τίτλος της ανάρτησης "Je ne regrette rien"  είναι τίτλος από τραγούδι της Edith Piaf  και σημαίνει "δεν μετανιώνω για τίποτα"

υπόσχεση συνάντησης..

η υπόσχεση για συνάντηση είχε δοθεί .. εδώ και μέρες..

τα χέρια σφράγισαν τη συμφωνία..

"πανσέληνος & νυχτερινό μπάνιο"..

 έτσι χαλαρά..

κάποιος έβαλε τον χώρο..

κάποιος έβαλε το μαγκάλι με τα κάρβουνα..

άλλος.. τα χτένια..

άλλος τα χταπόδια..

κάποιος τις σαλάτες..

εμείς το τσίπουρο..για αρχή..

το παγωμένο λιμοντσέλο.. για το τέλος..

άλλος τις μουσικές...

... το πιο σημαντικό ...

 η νύχτα έβαλε την πανσέληνο..

"ζωγραφίζοντας"..

κάνοντας τους πίνακες του Van Gogh..

να μοιάζουν παιδικές ζωγραφιές μπροστά της..

και όλοι μαζί.. το κέφι ..το χαμόγελο.. την τρέλα..

μικροί, μεγάλοι και κατοικίδια..

 γουλιά και "γεια μας" ...

μπουκιά και "όπα"...

οι ατάκες πήγαιναν και ερχόταν..

όπως τα κύματα στην άκρη του γιαλού..

απαραίτητη προϋπόθεση..

το νυχτερινό μπάνιο...

στο φως του φεγγαριού..

κοιταχτήκαμε όλοι συνωμοτικά..

και αρχίσαμε να τραγουδάμε..

"πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι"..;

https://www.youtube.com/watch?v=nApmryw80-0#

κάπως έτσι..

ανανεώσαμε την υπόσχεση συνάντησης..

στο επόμενο.. κάλεσμα του φεγγαριού..

και μια φωνή.. που φαίνεται 

πέρασε καλύτερα απ'ότι περίμενε..

φώναξε στον αποχαιρετισμό...

"και γιατί να περιμένουμε

την πανσέληνο...

υπάρχει και η νέα σελήνη..!"

κάνοντας μας όλους

να σκάσουμε στα γέλια..:)

να "υπόσχεσαι"..

να μοιράζεσαι..

να γελάς..

καληνύχτα

Ιω

να σας συστηθώ..

γεια σας! Είμαι η Φίφη..

έτσι με βάφτισε η καλή μου νονά η Γιώτα..

(νονά χαιρετισμούς.. μου λείπεις)

είμαι 1,5 χρονών, το νεότερο μέλος της οικογένειάς μου.. που με λατρεύει..

αν και είναι όλοι τους λιγότερο τριχωτοί από μένα..

έχουν παράξενη γλώσσα.. και είναι  ψηλοί σαν γίγαντες..

 εγώ τους αγαπώ πολύ..

με αποκαλούν.."κοκέτα"..γιατί φοράω αϊ λάινερ στα μάτια..

με αποκαλούν "χουζουρλού".. γιατί μ'αρέσει ο ύπνος..

με αποκαλούν "ψώνιο" γιατί κάνω γιόγκα..

 με αποκαλούν "κουτσομπόλα".. γιατί θέλω να τα ξέρω όλα...

με αποκαλούν "λοκατζή".. γιατί συχνά παίζω.."κάλυψη-απόκρυψη"..

 με αποκαλούν "σκεπτόμενη".. γιατί συχνά χάνομαι στις σκέψεις μου..

θυμάμαι τότε που ήμουν περίπου 2-3 μηνών..αρχές ενός δροσερού Δεκέμβρη..

και είχα χαθεί απ'τη βιολογική μου μαμά..

 έκανε παγωνιά.. έβρεχε.. κρύωνα..πεινούσα..

φοβόμουν..περιπλανιόμουν μέρες.. νηστική.. 

είχα βραχνιάσει απ'το συνεχές νιαούρισμα..έψαχνα τη μαμά..

ήμουν βρώμικη.. χτυπημένη.. βρεγμένη.. έτρεμα..

είχα κρυφτεί σε ένα χωράφι..

δεν ήξερα τι να κάνω..

ευτυχώς για μένα..

με βρήκε ένα αγόρι ο Γιάννης.. με έσωσε..

με πήγε στην κυρία Γιώτα..

η οποία με έβαλε σε μια ζεστή ρομπίτσα..

και μετά με πήγε

στη μελλοντική μου οικογένεια..

εκεί.. με περιποιήθηκαν.. με φρόντισαν..

με γέμισαν χάδια και στοργή..

μου δώσαν την κουβερτούλα τους.. να ζεσταθώ..

την αφοσίωσή τους..

το χρόνο  τους

με κάναν μέλος της οικογένειάς τους..

και ο καιρός περνούσε..

όμορφα...

 και περνούσεεε...

και μεγάλωνα...

όσο όμως και να μεγαλώσω...

πάντα θα απολαμβάνω να μου κρατούν το χέρι..

για να μη φοβάμαι..

 να ονειρεύεσαι..

να νοιάζεσαι..

να αγαπάς..

Ιω

   

μια ευχή ταξιδεύει..

είναι φορές που.. οι συγγένειες εξ αγχιστείας ..

είναι περισσότερο αληθινές..

ουσιαστικές..

πολύτιμες..

από το "αίμα" που μας δένει..

είμαι ευγνώμων..

νιώθω τυχερή..

που το δικό μου "αίμα"..

έφερε στην οικογένεια

ένα

αληθινό "διαμάντι"..

και μπορώ

με κάθε περηφάνια..

να αποκαλώ..

αδερφό μου..

χρόνια πολλά

ευτυχισμένα γενέθλια!

εύχομαι η ζωή σου

να είναι μόνο..

"βουτιές σε.. αγαπημένα νερά.."

άλλοτε οικία.. ζεστά..γαλαζοπράσινα..

άλλοτε άγνωστα.. μυστηριώδη

βαθύ μπλε..

το νου σου στη βασίλισσα.. και στα μελισσάκια εε..:p

https://www.youtube.com/watch?v=gWAg_diubLM

να χαμογελάς

Ιω

πλούτος είναι..

"Οι άνθρωποι δεν έχουν στο σπίτι τους τον πλούτο και την φτώχεια,

 αλλά στις ψυχές τους"..

Ξενοφών

«Διότι νομίζω, φίλοι μου, ότι οι άνθρωποι τον πλούτον και την πενίαν έχουν όχι εις την οικίαν, αλλ' εις τας ψυχάς των· επειδή βλέπω πολλούς μεν ιδιώτας, οι οποίοι ενώ έχουν πολλά χρήματα τόσον πτωχοί νομίζουν ότι είναι, ώστε αναλαμβάνουν παντός είδους κόπους και κίνδυνους, δια ν' αποκτήσουν περισσότερα. Γνωρίζω δε και αδελφούς, οι οποίοι κληρονομήσαντες ίσην περιουσίαν, ο μεν εξ αυτών έχει και όσα του είναι αρκετά εις την ζωήν και περίσσευμα από τα έξοδά του, ενώ ο άλλος στερείται απ' όλα. Μανθάνω δε ότι και μερικοί τύραννοι τόσην δίψαν έχουν χρημάτων, ώστε φέρονται χειρότερα από τους πλέον απόρους, διότι, ως γνωστόν, εξ αιτίας της ενδείας άλλοι μεν κλέπτουν, άλλοι δε γίνονται τοιχωρύχοι, άλλοι κάμνουν απαγωγάς, ενώ υπάρχουν μερικοί τύραννοι, οι οποίοι ολοκλήρους πόλεις δια χρήματα υποδουλώνουν. Τούτους λοιπόν εγώ και πολύ τους λυπούμαι δια την βαρυτάτην ασθένειάν των, επειδή μου φαίνεται ότι πάσχουν ό,τι και ο τρώγων πολλά αλλά, ο οποίος ποτέ δεν χορταίνει. Ενώ εγώ τόσα πολλά έχω, ώστε και ο ίδιος δύσκολα τα ευρίσκω· και όμως κατορθώνω και να φάγω τόσον ώστε να πεινώ, και να πίνω τόσον ώστε να διψώ, και να ενδύωμαι ώστε έξω μεν να μη κρυώνω περισσότερον τούτου εδώ του πλουσιωτάτου Καλλίου· όταν δε ευρεθώ εις την οικίαν μου πολύ ζεστά επανωφόρια μου φαίνονται ότι είναι οι τοίχοι, πολύ δε παχείαι εφεστρίδες οι όροφοι, στρώμα δε τόσον αρκετόν έχω, ώστε δυσκολεύομαι και να το σηκώσω∙ αν δε ποτέ το σώμα μου και της αφροδίτης αισθανθή την ανάγκην, τόσον αρκετή είναι η παρούσα κατάστασίς μου, ώστε όσας πλησιάσω υπερβολικά με περιποιούνται, διότι κανείς άλλος δεν δέχεται να τας πλησιάζη. Και όλα αυτά εν τούτοις τόσον μου φαίνονται ευχάριστα, ώστε με την εκτέλεσιν του καθενός εξ αυτών δεν θα ηυχόμην να δοκιμάζω μεγαλυτέραν ευχαρίστησιν, αλλά μάλλον ολιγωτέραν. Τόσον περισσότερον παρ' όσον συμφέρει ευχάριστα νομίζω ότι είναι μερικά εξ αυτών. Το δε αξιολογώτερον από όλα του πλούτου μου τα κτήματα θεωρώ το εξής: ότι δηλαδή αν κανείς ήθελε μ' αφαιρέσει και όσα τώρα έχω, δεν βλέπω ποίον εξευτελισμένον επάγγελμα δεν θα μου επρομήθευεν αρκετήν τροφήν, και όταν θελήσω να καλοπεράσω, δεν αγοράζω τα πολυτελή εκ της αγοράς, διότι εκεί είναι ακριβά, αλλά τα προμηθεύομαι εκ της ψυχής· και δια να ευχαριστηθώ μεγαλυτέρα διαφορά υπάρχει, όταν περιμείνω να παρουσιασθή ανάγκη και τότε πλησιάσω, παρά όταν μεταχειρίζωμαι κάποιο ακριβόν πράγμα, όπως και τώρα τον Θάσιον αυτόν οίνον, ευρισκόμενον εμπρός μου, τον πίνω χωρίς να διψώ. Είναι δε άλλως και πολύ δικαιότεροι φυσικά οι επιδιώκοντες την οικονομίαν μάλλον παρά την πολυχρηματίαν. Επειδή όσοι αρκούνται εις όσα έχουν τώρα διόλου δεν επιθυμούν τα ξένα. Αξίζει δε να εννοήση κανείς ότι ο τοιούτος πλούτος κάμνει και ελευθερίους τους ανθρώπους. Διότι και ο Σωκράτης εδώ, από τον οποίον τον πλούτον τούτον απέκτησα, ούτε πολλά ούτε βαριά μου έδιδε, αλλά, όσα ηδυνάμην να φέρω, τόσα μου παρέδιδε, και εγώ τώρα δεν αρνούμαι εις κανένα, αλλ' εις όλους τους φίλους και την αφθονίαν των όσα έχω παρουσιάζω και μεταδίδω από τον ψυχικόν μου πλούτον εις όποιον επιθυμεί· ακόμη δε και το αβρότατον κτήμα, την ελευθερίαν, βλέπετε ότι πάντοτε την έχω, ώστε και τα αξιοθέατα πράγματα να βλέπω και τα αξιάκουστα ν' ακούω και, το πολυτιμότερον δι' εμέ πράγμα, να έχω καιρόν να συναναστρέφωμαι όλην την ημέραν τον Σωκράτην, ο οποίος θαυμάζει όχι τους έχοντας πολύν χρυσόν, αλλ' όσοι του αρέσουν τούτους πάντα συναναστρέφεται».

απόσπασμα από Ξενοφών -  Συμπόσιον  - στ. 4.29 - 4.44

Συζήτηση για την φτώχεια και τον πλούτο

Πηγή : http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/corpora/anthology/content.html?t=483&m=2

πλούτος είναι..

να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου..

πλούτος είναι..

μια Κυριακή πρωί στο κρεββάτι ..

να κοιτάζεις τρυφερά τα παιδιά σου και το ταίρι σου ..

και να λες.. "αν αυτή τη στιγμή το κρεββάτι γινόταν καράβι..

και έπλεε στα πέλαγα..εγώ έχω εδώ πάνω ότι χρειάζομαι..

έχω τον κόσμο όλον..

πλούτος είναι..

οι άνθρωποι..

που σε κάνουν να χαμογελάς..

οικογένεια..σύντροφοι..φίλοι..συνοδοιπόροι..ποιητές..μουσικοί..ταξιδευτές..

πλούτος είναι..

αν είσαι μόνος.. να μην αισθάνεσαι λίγος

πλούτος είναι..

να "φωτογραφίζεις" στιγμές της ζωής σου..

και κάθε που "ξεφυλλίζεις" το άλμπουμ..

να μπορείς να χαμογελάς..

πλούτος είναι..

η αγάπη Του

πλούτος είναι ..

να ζεις ..να δημιουργείς.. να προσφέρεις..

να μοιράζεσαι..

με αγάπη και ταπείνωση

πλούτος είναι να σιγοτραγουδάς..

https://www.youtube.com/watch?v=WnPqD-2FMNA

"με καινούργια όνειρα..μια παλιά ζωή..

κάνει μετακόμιση Κυριακή πρωί.."

να ονειρεύεσαι

Ιω

"Γαργαλιέσαι.;"

σου έχω μια λύση να καθίσουν τα παιδάκια σου...

ήσυχα ... σαν μαγεμένα .. για λίγη ώρα..

όοχιιι δυστυχώς δεν ανακάλυψα κάποιο φίλτρο..

ή κανένα κουμπάκι "mute".. πάνω τους..

(πού τέτοια τύχη.. :pp)..

ανακάλυψα όμως κάτι εξίσου "μαγικό"..

τον "Γαργαληστή" του Δημήτρη Μπασλάμ

είναι ένα παραμυθένιο cd  που κυκλοφόρησε το 2005...

μόλις το βάλεις να παίξει...

ο Αντώνης Καφετζόπουλος σου αφηγείται την ιστορία του Γαργαληστή.. 

πλαισιωμένο με υπέροχα τραγούδια..

που ερμηνεύουν..

ο Μάλαμας, ο Αγγελάκας, ο Θ. Παπακωνσταντίνου, ο Χαρούλης, η Φριτζήλα.. κ.α.

όταν ξεκινήσει το cd.. είτε στο αμάξι.. είτε στο σπίτι..

γίνεται το "θαύμα".. της σιωπής...

κάθονται και ακούνε... 

τι καλύτερο.. απ΄το να εμφυσήσεις στα παιδιά σου ποιοτικά μουσικά ακούσματα..

και να κερδίσεις ταυτόχρονα.. πολύτιμα λεπτά .. χωρίς...

"μαμάαααα .. μαμάαααα με πείραξεεεεεε"...

από την άλλη .. αν δεν έχεις παιδάκια... αλλά παραμένεις εσύ ένα μικρό παιδί...

είμαι σίγουρη ότι θα το απολαύσεις εξίσου...

επίσης αποτελεί μια πολύ καλή λύση για δώρο..σε παιδιά φίλων.. ανίψια.. βαφτιστήρια..

για πάρε μια ιδέα..

(ο Γαργαληστής - μέρος 1ο)

https://www.youtube.com/watch?v=5RO9UmyTd6I

(ο Γαργαληστής -  μέρος 2ο)

https://www.youtube.com/watch?v=vitK0jMA7aY

(ο Γαργαληστής - μέρος 3ο)

https://www.youtube.com/watch?v=BIWbBWCMR64

(ο Γαργαληστής - μέρος 4ο)

καταλαβαίνω ότι τα οικονομικά όλων είναι δύσκολα στην εποχή μας ...

μη ξεχνάς όμως ποτέ.. ότι η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική..

μην μπαίνεις στον πειρασμό να "κατεβάσεις "...

να "κλέψεις" τον κόπο του άλλου..

οι "δημιουργοί" χρειάζονται την επιβράβευσή μας..

αα.. ξέχασα να σου πω ότι εκδόθηκε και σε βιβλίο..

 με την "φανταστική" εικονογράφηση του Βίκτωρα Μοσχόπουλου ..

σ'ευχαριστώ  πολύ Δημήτρη Μπασλάμ για τον υπέροχο "ταξιδεμό".. 

και εγώ και τα παιδιά μου σ'ευγνωμονούμε..

"ίσως πιο πολύ και απ'το πολύ...".. που λες και εσύ..

http://baslam.gr/

σ'ευχαριστούμε για τη "μαγική συνταγή"που μας δίνεις..

"αφού το γέλιο πάρουμε.. το κάνουμε 2 σβούρες..

έτσι θα φύγουν μακριά για πάντα οι σκοτούρες

έπειτα σε ένα δοχείο βαθύ ρίχνουμε και ανακατεύουμε μαζί..

 αγάπη..παιχνίδι..δώρα..παρέα και περίσσια ώρα..

αφού τα κλείσουμε καλά τα βράζουμε μια ώρα"...

εε μη ξεχαστείς.. μόνο μια ώρα.:))

να χαμογελάς..

Ιω

Ένας μοναδικός άνθρωπος

Ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο όλο..

που έχει ζήσει  στο ίδιο φιλόξενο περιβάλλον ..με μένα..

από τη στιγμή της σύλληψής  του μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεύτερης δεκαετίας της ζωής του..

ο μοναδικός άνθρωπος που ενώ του "έκλεψα" την πρωτοκαθεδρία ..

δεν ένιωσα ποτέ να με κοιτά με ίχνος ζήλιας ή ανταγωνισμού.. 

ο μοναδικός άνθρωπος που μου κρατούσε το χέρι κάθε  - μα κάθε - βράδυ για να κοιμηθώ..

χωρίς ποτέ να αρνηθεί.. μέχρι να "μεγαλώσω"..

ο μοναδικός άνθρωπος που όταν με έπιανε  κολικός στην κοιλίτσα το βράδυ..

ξενυχτούσε μαζί μου και μετρούσε τις πασχαλίτσες στην πυτζάμα που φορούσα για να ξεχαστώ..

"μία πασχαλίτσα.. δύο πασχαλίτσες.. τρεις πασχαλίτσες..."

το θυμάμαι σαν τώρα..

ο μοναδικός άνθρωπος που στα γεύματά μας.. συμπληρώναμε η μια την άλλη..

τομάτες γεμιστές εγώ.. πιπεριές αυτή..

την ψίχα του ψωμιού εγώ.. την κόρα αυτή..

το ασπράδι του αυγού εγώ .. τον κρόκο αυτή..

βανίλια εγώ.. σοκολάτα αυτή..

τίποτε.. ποτέ χαμένο.. με εμάς..

και λόγος  για καυγάδες;

ελάχιστοι.. ούτε που θυμάμαι..πια..

ίσως για κανένα ρούχο.. που "δανειζόμουν".. εγώ

στον μοναδικό άνθρωπο που αποτέλεσε το καλύτερο πρότυπο..

ομορφιάς ..στυλ ..εξυπνάδας.. μόρφωσης.. καλλιέργειας.. συμπεριφοράς.. προσφοράς..καλοσύνης..

μου έμαθε τα περισσότερα από όσα ξέρω..

να ντύνομαι.. να δένω κορδόνια... να διαβάζω... να ακούω μουσική..να αγαπώ τον κινηματογράφο και το θέατρο..να διαλέγω μακιγιάζ ..καλλυντικά.. ρούχα.. αγόρια...:)

"όλα τα κοριτσίστικα θέματα" δηλαδή..

ο μοναδικός άνθρωπος που θα μεγάλωνα με ιδιαίτερη χαρά τα παιδιά του σαν δικά μου- αν χρειαζόταν ποτέ- 

και ο μοναδικός άνθρωπος που θα εμπιστευόμουν να μεγαλώσει τα δικά μου παιδιά ..

σαν να ήμουν εγώ..

στον μοναδικό άνθρωπο που χρωστάω ένα τεράστιο ευχαριστώ...

για αυτό που είμαι σήμερα..

για αυτό που έζησα χθες..

και για το "πάντα" .. που θα μας δένει..

"δεν υπάρχει καλύτερη φίλη από μία αδερφή..

και καλύτερη αδερφή...από σένα.. sis.."

ας ξαναγίνουμε παιδιά όπως τότε.. άκου..

https://www.youtube.com/watch?v=D3EtPdX3khk

να χαμογελάς πάντα - εγώ είμαι εδώ

Ιω

"Ποίημα στους Φίλους"

"Ποίημα στους φίλους" - J.L.BORGES

Δεν Μπορώ να σου δώσω λύσεις

για όλα τα προβλήματα της ζωή σου.

Ούτε έχω απαντήσεις

για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου.

Όμως μπορώ να σ’ ακούσω

και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω

το παρελθόν ή το μέλλον σου.

Όμως όταν με χρειάζεσαι

θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.

Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου

να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες

σου δεν είναι δικές μου.

Όμως ειλικρινά απολαμβάνω

να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις

που παίρνεις στη ζωή σου.

Αρκούμαι να σε στηρίξω να σου δώσω κουράγιο

και να σε βοηθήσω αν μου το ζητήσεις.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια

αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,

Όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο

που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου

όταν κάποιες θλίψεις

σου σκίζουν την καρδιά,

Όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου

Και να μαζέψω τα κομμάτια

Για να τη φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι

ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.

Μόνο μπορώ

να σ΄ αγαπώ όπως είσαι

Και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν

τους φίλους μου και τις φίλες μου,

δεν ήσουν πάνω

ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος

ούτε τελευταίος στη λίστα.

Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.

Να εκπέμπεις αγάπη.

Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις μας.

Να αρπάζουμε

τις ευκαιρίες.

Να ακούμε την καρδιά μας.

Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι

ο πρώτος

ο δεύτερος

ή ο τρίτος

στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις σαν φίλο.

Ευχαριστώ που είμαι."

J.L.BORGES (1899 - 1986)

"σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει το όνειρό μου ξαποσταίνει..

νερό και αρμύρα.. να κάνουμε δική μας τη μικρή ζωή μας..

Αλκίνοος Ιωαννίδης

 ευγνώμων για τους φίλους που συνάντησα στα μονοπάτια της ζωής..

κάναν πιο όμορφα τα βήματα..

ακόμα και αν χώρισαν οι δρόμοι μας..ακούσια..

τους κουβαλώ πάντα στις σκέψεις και στην καρδιά μου..

 Ιω