μέρες ζητιάνες..

μέρες ζητιάνες..

με χέρια απλωμένα..

απαιτητικές..

όλο..ζητούν..

"Δώσε καλέ κυρία...

δώσε...μου καλέ κύριε..

πεινάω... δώσ'μου τροφή...

διψάω..δώσε μου...σκέψη..

δώσ'μου..ανάσες...

δώσε μου στιγμές..δώσ'μου χρόνο..

δώσ'μου όνειρο..να ντυθώ..

κρυώνω..δώσ'μου το μυαλό σου..

το ταλέντο σου...

τις χαρές σου..όλες..

δώσ'μου χαμόγελο..

δώσε εαυτό.."

όλο ρουφούν..

αχόρταγα..

όλο ζητούν..

μέρες..ζητιάνες..

με χέρια απλωμένα..

περνάς...ανάμεσα..

και περνώντας.."στεγνώνεις"..

δεν έχεις τίποτε άλλο να δώσεις..

αυτό..νιώθεις.. τουλάχιστον..

ψάχνεις τσέπες..

ψάχνεις..καβάτζες..ξεχασμένες..

τίποτα..

ανοίγεις..βηματισμό..

να περάσουν..οι μέρες..

να 'ρθουν...οι νύχτες..

να πάψουν..να ζητούν..

μα αυτές.. οι νύχτες σου..

βασίλισσες..τσιγγάνες..

μάγισσες..

 όνειρα σου..τάζουν..

με οράματα σε ξεγελούν..

και πάνω..απ'την παλάμη σου γελάνε..

ξάφνου σταματούν.. μόλις την απόγνωση..

αντικρίσουν..

πονετικά..

σου στέλνουν όνειρο..

να πιεις..

 ονειρεύεσαι.. τη θάλασσα..

και βουτάς..να ξεδιψάσεις...

να σε αγκαλιάσει..

να χαθείς..μέσα της..

είναι η μόνη που δε ζητά τίποτε..

μόνο δίνει..

απλόχερα..

άνωση...να κρατηθείς..ψηλά..

ώθηση...κυματισμό...να βρεις ακτή..

ιώδιο..τροφή..

δροσιά...και αλμύρα..

μόνο δίνει..η γιάτρισσα..

και όσο δίνει..τόσο γεμίζει..

αστείρευτη..αιώνες..τώρα..

 από εκεί..που ήσουν στεγνός..

γεμίζεις σταγόνες..

πολύτιμες..ζωηρές..ζωογόνες..

σταγόνες..

να αντιμετωπίσεις..τις μέρες..ζητιάνες..

και είναι πολλές..οι άτιμες...

και ο καθένας... ένας ..μοναχά..

μα..όχι..μόνος..


να κοιτάς ψηλά!
Ιω

Δεκέμβρης..χαρτί και καλαμάρι..

ένα ματσάκι..νάρκισσους 

βρήκα..στο μαξιλάρι..

ανοίγοντας  τα μάτια ..

υπέροχους..ποιητικούς..εύοσμους..

με λευκά..και κίτρινα άνθη..

στόλισα τα μαλλιά μου εκείνο το πρωί..

και είχες σταθεί στην πόρτα..

περιμένοντας..

ανυπόμονα σαν παιδί..

να με καλωσορίσεις..
είδες που δεν ξυπνούσα..
και άρχισες να ξεροβήχεις..

καλόκαρδε Δεκέμβρη..

που θα 'ρχόσουν με άδεια χέρια..

με τη στολή σου ολόλευκη..
σαν τα χιονισμένα..μαλλιά σου..
και έναν κατακόκκινο..γιορτινό..σάκο..
φορτωμένο..με χίλια δυο καλούδια..
κρατούσες δυο κόλλες χαρτί..στο χέρι..

-Τί είναι αυτά.;.σε ρωτάω
-Θα δεις..θα δεις.. μου απαντάς "μελωμένα"..
Φέρε μολύβι...μπόλικη αγάπη..
και έλα..στο τραπέζι..να τα πούμε..

Με πιάνεις..απ΄το χέρι..όλα γυρίζουν..
κλείνω τα μάτια..
κρατιέμαι σφιχτά..πάνω σου...

-Μη φοβάσαι..περπάτα..απλώς..

-Μα αυτό..δεν είναι το σπίτι μου..
Αυτή είναι η κουζίνα στο σπίτι που γεννήθηκα..
εκεί..που μεγάλωσα...
Μα τι γίνεται..που είμαστε..;

Το τραπέζι..στρωμένο..γιορτινά.. αχνιστός..καφές...
(καφές...Πέτρα μου, ..όχι κεφτές...:pppp)..
τσάι..και βουτήματα...λογιών λογιών..
όλα νηστίσιμα..πορτοκαλιού..κανέλας..
με ταχίνι..μουστοκούλουρα..
και οι μυρωδιές..να χορεύουν στον αέρα..
παρέα..με χιονονιφάδες.. και χριστουγεννιάτικες μουσικές..
Στο βάθος..μια γυναίκα..στην κουζίνα..
να φτιάχνει.. διάφορα..γλυκίσματα
και μπροστά..στην σόμπα..στο φως απ΄τις φλόγες..
ένα μικρό κοριτσάκι.. να κόβει πολύχρωμα
χαρτόνια..και να φτιάχνει καμπανούλες..αγγελούδια..
χριστουγεννιάτικα δέντρα..και αστέρια..
σε όλα τα χρώματα..
και οι φιγούρες..να ζωντανεύουν στις φλόγες..
τρεμοπαίζοντας..

-Δεν μπορούν να μας δουν..ούτε να μας ακούσουν..
Κάθισε..δίπλα μου..έλα..

Έχω μείνει μαγεμένη να κοιτάω..

-Έρχονται..μέρες γιορτινές..
αυτή..και άλλες τριάντα..
θα σου φέρουνε..θύμισες..και σκέψεις..
θα σου..δώσουν..αλλά..θα σου πάρουν κιόλας...
θα γελάσεις..θα χαρείς..θα κλάψεις..
θα χαρίσεις..θα δωρίσεις..
θα "κλέψεις".. θα στερηθείς..

θα ευχηθείς..στη Βαρβάρα..
στον Σάββα..στον Νικόλα..
στη γατούλα σου..που μέρα σαν και κείνη..τη βρήκες..
..γιορτινό δώρο..και αυτή..
στις 9.. η Αννούλα του χιονιά..
θα κεράσει..γλυκά..
στις 12 του Αγίου Σπυρίδωνα..
θα χαμογελάσεις..κοιτώντας
έξω απ'το παράθυρο..να δεις..
αν μεγάλωσε..ένα σπυρί η μέρα...

του Αγίου Ελευθερίου..15..
σηματοδοτεί..τα μισά της διαδρομής..
θα ανεβάσεις μανίκια..
θα φτιάξεις..κουλουράκια..
να μοσχομυρίσει το σπίτι..
μελομακάρονα και κουραμπιέδες..

στις 24 θα γεμίσεις..τις χούφτες
με καραμέλες..και σοκολατάκια..
να γλυκάνεις..τις παιδικές φωνούλες
που θα λένε τα κάλαντα..
"Τρίγωνα κάλαντα..σκόρπισαν παντού..
κάθε σπίτι μια γωνιά..του μικρού Χριστού.."
Χεέέέιιιιι..φωνάζουν.δυνατά..

Ξημερώματα στην εκκλησία..
όπως..στο παραμύθι..
με τα αρκουδάκια που "ρουφούσες" μικρή..
έξω..νύχτα..
και εκατοντάδες φαναράκια..να φέγγουν..
το δρόμο..σαν την ελπίδα..
σαν την προσμονή στα μάτια των πιστών..
"Άγια Νύχτα..σε προσμένουν.. με χαρά οι χριστιανοί.."
δοξολογίες..ύμνοι αγγέλων..
θα ζητήσεις συγχώρεση..και θα μεταλάβεις..
"σώμα και αίμα"..

θα κάτσεις δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..
με κλειστά..όλα τα φώτα..
με ένα ποτήρι..κόκκινο κρασί..
και τα λαμπιόνια..θα βάφουν με χρώματα τις σκέψεις σου..

θα στείλεις γράμμα στον Αϊ Βασίλη..
θα φτιάξεις..καρτούλες..
θα τυλίξεις..προσεκτικά..
τα δωράκια για τα αγαπημένα σου πρόσωπα..

θα ξαναπείς τα κάλαντα..
παραμονή Πρωτοχρονιάς..
και το ίδιο βράδυ..
με μοσχοβολιστή βασιλόπιτα..
με επιτραπέζια παιχνίδια..
με γλέντια..και χαρές..
θα μου τραγουδήσεις...
"Γέρε χρόνε..φύγε τώρα..πάει η δική σου η σειρά.."

και έτσι..θα με αποχαιρετήσεις..
με ένα φιλί..και τρεις ευχές στα χείλη..
ζαλισμένη απ'το κρασί..και τον αχό..

-Δεν μου είπες.. όμως..
τι είναι οι δυο κόλλες που κρατάς..;

-Ααα οι δυο κόλλες χαρτί..
η μια γραμμένη...η άλλη άγραφη..

"το καλαμάρι..έγραφε..τη μοίρα του την έλεγε..
και το χαρτί..ομίλει..."

στη μια..είναι γραμμένα..όλα όσα έκανες..τη χρονιά αυτή..
όλα..μικρά.. μεγάλα..φωτεινά..σκοτεινά..
αξίας..ή μηδαμινά..
να τα διαβάσεις..να τα θυμηθείς...ξανά..
να σκεφτείς..
τι σου έδωσε ο γέρος..χρόνος..που σε λίγο..εκπνέει..
έχεις..τη δυνατότητα..να αλλάξεις..
ένα... από αυτά..
αν πραγματικά το θέλεις..
αν το ευχηθείς..από καρδιάς..

Το βράδυ της 31ης Δεκέμβρη..ότι επιλέξεις..
να μην έχει συμβεί..δε θα έχει συμβεί..
αλλά στο μυαλό σου..θα υπάρχει πάντα..
και δεν θα το ξεχάσεις ποτέ..
όσα χρόνια και να περάσουν..

-Πω..πω.. αυτό είναι παράξενο..
αλλοπρόσαλλο..
θέλει..πολλή σκέψη..
ψιθυρίζω..σκυθρωπή..

-Η άλλη κόλλα..είναι λευκή επίτηδες..
για να κάτσεις να τη γεμίσεις..
με όλα όσα θέλεις..
να πραγματοποιήσεις..
τη χρονιά που θα έρθει..
αποφάσεις..ταξιδεμούς..
όνειρα..
μελωδίες..
αφές..

σαν σελίδα...που τη γεμίζεις..με αράδες..έμπνευσης..
έτσι...γέμισε και αυτήν εδώ..
τη χρονιά..που θα ανατείλει..

με έμπνευση..
με πνεύμα..
με αυθεντικότητα..

με πράξεις καλλιγραφίας..
με όμορφες..εικόνες..
με λέξεις..
που θα ακουμπούν..όχι μόνον γραμμές..
αλλά..και ψυχές..

Σηκώνεσαι..και μου απλώνεις το χέρι..
-Έναν τελευταίο χορό.. σε έναν γέρο..χρόνο..;
-Μετά χαράς...
υποκλίνομαι..και βάζω το χέρι στη χούφτα  σου..
Ξαφνικά..έχω γίνει εκείνο..το μικρό κοριτσάκι..της τρίτης δημοτικού..
που έκοβε..πολύχρονα χαρτόνια..
στροβιλίζομαι..ρυθμικά..
τα μαλλιά γεμίζουν..αστερόσκονη..
το μυαλό θύμισες..
τα μάτια..με δάκρυα χαράς..

ο χορός τελειώνει..ανοίγω τα μάτια..
ξαπλωμένη στο κρεββάτι..μου..
δίπλα στο μαξιλάρι μου ένα ματσάκι..νάρκισσοι..
χαμογελώ..


-Καλό μήνα Δεκέμβρη μου!
Σε ευχαριστώ..για τα δώρα..


Καλό Μήνα!

να χαμογελάς..
να ελπίζεις..
να ονειρεύεσαι..

Ιω


Υ.Γ.Αυτόν την μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
Μανταρίνια, πορτοκάλια, λεμόνια, μήλα, αχλάδια, καρότα, σπανάκι, λάχανα, κουνουπίδι, σέλινο, ραδίκια, πατάτα φθινοπωρινή, σταφίδες, ξερά σύκα, φουντούκια, αμύγδαλα, κάστανα,
ευχές..κάλαντα..και αγάπη..

νύχτα ιερή..

κόσμος παράξενος..

νύχτα ιερή..

έξω ακόμη τραγουδούν τα τριζόνια 

καντάδα μυστική στο παράθυρο..

γεμίζει  μουσική τους Ουρανούς..

και το μυαλό.. με "θέλω"..

"θέλω"..που μάλλον..

ποτέ δε θέλησα αρκετά..

ζεστά φυλαγμένα

στης λήθης τα πέπλα..

και η Ειμαρμένη να γελά..

"σαν στήνει χορό με τη ζωή σου"..

να χαμογελάς..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο και ταξιδευτή Γιάννη Π. για την υπέροχη φωτογραφία

βγάλε με έξω.. απόψε

"βγάλε με έξω απόψε.."
- σου ψιθύρισα.. -
"πήγαινέ με οπουδήποτε.. δε με νοιάζει.."

The Smiths - There is a light that never goes out

"οπουδήποτε..θέλω να χορέψω.."
και εσύ με έπιασες απ'το χέρι..
και με πήγες .. εκεί που θα τριγυρνώ πάντα..
στους δρόμους του Λονδίνου..

λίγο το σκηνικό του καιρού.. λίγο οι εικόνες απ'την ταινία του Χάρι Πότερ..
λίγο οι τύψεις του Μορφέα.. που με "έστησε" ακόμη ένα βράδυ..
μου χάρισαν.. ένα μαγευτικό όνειρο..
δεν ήθελα και πολύ..

ντυμένοι ζεστά..
τυλιγμένοι στα πλεκτά.. μέχρι πάνω..
με περπατησιές άνετες..
ξεγελούσαμε έναν παγωμένο Νοέμβρη..
χέρι..χέρι..
βλέμμα .. βλέμμα..
μια συνωμοσία Συμπαντική..
ανάμεσα.. σε στεριές.. και Ωκεανούς.

προχωρούσαμε δίπλα στον Τάμεση..
στο ύψος της πινακοθήκης Tate Britaine..
με κοιτάς στα μάτια..
μου λες..
"Όλα καλά θα πάνε senorita .. θα δεις"..

γελάω.. με σφίγγεις περισσότερο..
-το τελευταίο βαρκάκι.. για Tate Modern... το χάσαμε
"είδες..όλα καλά θα πάνε..ουυυ".. σε κοροϊδεύω..
με τραβάς..
-"έλα.. με τα πόδια.. κερνάω καυτό "αμερικάνο".. στο κοινοβούλιο"

ο ήχος της καμπάνας από το ρολόι του πύργου του κοινοβουλίου ..
 μας υποδέχτηκε.. κάνοντας τη σιωπή χίλια κομμάτια..
όπως αξίζει.. σε μια στιγμή "γενναία"  που θα περάσει στην αιωνιότητα..

πήραμε τον καφέ στο χέρι.. και περάσαμε τη γέφυρα Westminster..

τα λόγια πολλά... εγκάρδια..θερμά..
σαν τον καφέ που μας έκανε..παρέα..
καίγοντας τα ακροδάχτυλα..

η ματιά μας συνάντησε.. τη "ματιά "του..
το βλέμμα γέμισε χρώματα..
το London Eye..

- ανεβαίνουμε;
-πού;
-στους 7 Ουρανούς..
- μα νόμιζα ότι ήμασταν ήδη..

η θέα του Λονδίνου από ψηλά μαγική..
η τύχη μας ακόμη περισσότερο..
ήταν η βραδιά του Γκάι Φωκς..
πυροτεχνήματα  και κροτίδες
καρφωνόταν στην καρδιά
της νύχτας..
και κάναν το στερέωμα..γιορτή

- τι σκέφτεσαι;
-τον χρόνο..
-γιατί;
-είναι κλέφτης.. άδικο
ένα πυροτέχνημα.. είναι.. παφ.. και τέλος..
-γιατί;
-3 μέρες μόνο.. και μετά;
-δεν υπάρχει μετά..
3 μέρες .. μια αιωνιότητα..
γελάς..

τώρα οι Smiths δώσαν τη θέση τους
στους Foals.
"late night"..

δικό μου το όνειρο..
δικές μου οι μουσικές..
συνεχίζω..

περιπλανηθήκαμε στο Σίτυ..
φωτογραφίζοντας.. το κτίριο αυγό..

επισκεφθήκαμε την Tate Modern..
θαυμάζοντας τα έργα των Warhol,
 Πόλοκ, Ματίς,Νταλί ,Πικάσο

Andy Warhol



"ακολούθησέ με" .. σου φωνάζω..
και τρέχω μπροστά..
"θα περάσουμε απέναντι
απ΄τη γέφυρα της Χιλιετίας..
θα δούμε τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου..
θα αφήσουμε τις "υποσχέσεις" μας
στον "τρούλο των ψιθύρων"..

θα κατηφορίσουμε την Strand street..

θα σου δείξω το μοναδικό κτίριο  της Strand που επιβίωσε
της μεγάλης πυρκαγιάς του Λονδίνου..

θα  συνεχίσουμε στην Fleet street..
εκεί θα σου φανερώσω το κτίριο
που ο δαιμόνιος κουρέας Sweeney Todd
κούρευε για στερνή φορά την κόμη και τα όνειρα των θυμάτων του..

το κρύο διαπεραστικό..
σαν το βλέμμα και τη λεπίδα που θυμάμαι..
απ'την ταινία..

- το βασίλειό μου για λίγο αλκοόλ..

-πάμε να το πουλήσουμε.. ξέρω μια καλή παμπ..στο νούμερο 145!
αν είσαι καλό παιδί θα σου πω ιστορίες για τους διάσημους θαμώνες της..
τον Βολταίρο, τον Μπόσγουελ.. και τον  Κάρολο Ντίκενς.. που τα έπιναν εκεί..

"Ye Olde Cheshire Cheese.."

ιστορική και δαιδαλώδης..
σκοτεινή και μυστηριώδης ..
σαν τα ξενύχτια που άφησαν αποτυπώματα στον αέρα της..
έχουν "ποτίσει" τους τοίχους..
και κάνουν μάρτυρες..τα ρουθούνια σου..

ανάβεις τσιγάρο και με κοιτάς.. μου προσφέρεις το πακέτο..
(πάρε χαζούλα.. όνειρο είναι .. ας το έκοψες χρόνια τώρα..)
η πρώτη ρουφηξιά.. καίει το λαιμό..
κάνει τους πνεύμονες.. να επαναστατούν..
πνίγεσαι και βήχεις..
- μια μαύρη Guiness..για μένα..παρακαλώ..
εσύ επιλέγεις ένα malt ιρλανδέζικο..

-θέλω να χορέψω..
- μόνο;
-και να μεθύσω..
-μόνο;

-..και να μην ξυπνήσω..

η νύχτα γίνεται μέρα..
ο χρόνος τρέχει..
κλέφτης.. που τον κυνηγούν οι στιγμές..
να τον φυλακίσουν εκεί..
στο όνειρο.. για πάντα..
πάνω από υπαίθριες αγορές

στο Spitafields .. στο Camden..στο Portobello..

σε παμπς .. σε θέατρα.. σε τζαζ μπαρ..

στους δρόμους του..
σε ό,τι  κόκκινο.. πιάνει η ματιά σου..

σε αυτό.. που δεν μπορείς..να έχεις..

- χα! ώστε εδώ είναι η φωλιά τους..
σου φωνάζω και αρπάζω τη φωτογραφική μηχανή..

-είσαι όνειρο.. το ξέρεις; ..

-ναι.. κλείσε τα μάτια.. σε λίγο ξημερώνει..




καλημέρα

Ιω

σσσσσςςςς... καληνύχτα..

το έχω ξαναπεί.. μ'αρέσει η νύχτα..
μ'αρέσει η ησυχία της ..
η σιωπή .. που απλώνεται στον αέρα..
σαν ιστός αράχνης.. παγιδεύοντας με μαεστρία..
κάθε λέξη..που έχεις να μιλήσεις..
για να τραφεί...
αλίμονο στη λέξη..που πιάνεται στα δίχτυα της..
παλεύει  ν'αντισταθεί.. για να ξεφύγει..
κι όσο παλεύει.. τόσο.. μπερδεύεται..
ώσπου ξέπνοη.. να παραιτηθεί..
να θυσιαστεί στο βωμό της..
να περάσει στη λήθη..
μόνο κάτι.. παρεξηγημένοι ήχοι.. γλιτώνουν..
αρχέγονοι..
κοινοί απ'άκρη σ'άκρη..
στον κόσμο ολάκερο..
ένα χασμουρητό.. ένα ροχαλητό..
μετρούν τη νύστα..
δίνοντας  σήμα..
στη ψυχή..
να φύγει από το σώμα..
και να ταξιδέψει..
σε έναστρους ουρανούς..
σε κόσμους φανταστικούς..
σε όνειρα πολύβουα..πολύχρωμα
όπου όλες οι λέξεις έχουν τόσο μεγάλη δύναμη..
που ακούγονται χωρίς να ακουστούν..
από χείλη "ηθοποιών"..
ενός θιάσου.. που παίζει μόνο νύχτες..
στο μεγαλειώδες θέατρο του Ουρανού..
κάπου παραπέρα..στις κερκίδες...
η Σελήνη παρέα με πασατέμπο..
 περνά... τις Ώρες της..
 γελά.. και όσο πιο πολύ..γελά..
τόσο πιο πολύ  φεγγοβολά..

"σα να κάνει πάρτι"..

για να μπορείς εσύ..να τη χαζεύεις...
να ερωτεύεσαι... να δακρύζεις..
να κάνεις ευχές..
να σκαρώνεις στιχάκια..
μέχρι να σε πάρει ο ύπνος...

Το πάρτι -Μανώλης Μητσιάς, στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Kiki Lesendric

να "ονειρεύεσαι"..

καληνύχτα

Ιω

υπόσχεση συνάντησης..

η υπόσχεση για συνάντηση είχε δοθεί .. εδώ και μέρες..

τα χέρια σφράγισαν τη συμφωνία..

"πανσέληνος & νυχτερινό μπάνιο"..

 έτσι χαλαρά..

κάποιος έβαλε τον χώρο..

κάποιος έβαλε το μαγκάλι με τα κάρβουνα..

άλλος.. τα χτένια..

άλλος τα χταπόδια..

κάποιος τις σαλάτες..

εμείς το τσίπουρο..για αρχή..

το παγωμένο λιμοντσέλο.. για το τέλος..

άλλος τις μουσικές...

... το πιο σημαντικό ...

 η νύχτα έβαλε την πανσέληνο..

"ζωγραφίζοντας"..

κάνοντας τους πίνακες του Van Gogh..

να μοιάζουν παιδικές ζωγραφιές μπροστά της..

και όλοι μαζί.. το κέφι ..το χαμόγελο.. την τρέλα..

μικροί, μεγάλοι και κατοικίδια..

 γουλιά και "γεια μας" ...

μπουκιά και "όπα"...

οι ατάκες πήγαιναν και ερχόταν..

όπως τα κύματα στην άκρη του γιαλού..

απαραίτητη προϋπόθεση..

το νυχτερινό μπάνιο...

στο φως του φεγγαριού..

κοιταχτήκαμε όλοι συνωμοτικά..

και αρχίσαμε να τραγουδάμε..

"πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι"..;

https://www.youtube.com/watch?v=nApmryw80-0#

κάπως έτσι..

ανανεώσαμε την υπόσχεση συνάντησης..

στο επόμενο.. κάλεσμα του φεγγαριού..

και μια φωνή.. που φαίνεται 

πέρασε καλύτερα απ'ότι περίμενε..

φώναξε στον αποχαιρετισμό...

"και γιατί να περιμένουμε

την πανσέληνο...

υπάρχει και η νέα σελήνη..!"

κάνοντας μας όλους

να σκάσουμε στα γέλια..:)

να "υπόσχεσαι"..

να μοιράζεσαι..

να γελάς..

καληνύχτα

Ιω

"η κόρη του ανέμου"..

σαν να προσπαθεί να φυσήξει κάθε σκοτεινό σύννεφο..

από πάνω μας..

σαν να προσπαθεί να φυσήξει όλη τη σκόνη..

που κατακάθισε στις ψυχές μας..

ο αέρας.. 

παλεύει  απ'το πρωί..

την ημέρα είσαι απασχολημένος..

δεν ακούς..

τη νύχτα όμως.. στην απόλυτη σιωπή..

σου ψιθυρίζει ένα μήνυμα 

που ήρθε.. μόνο για σένα..

μια τέντα που χτυπάει..

ένα παντζούρι  που παίζει..

μια χαραμάδα που σφυρίζει

μια βοή..

γίνονται μυστική μελωδία..

που "παίζει" μόνο για σένα..

Wind - Bryan Crain

κάθε που φυσά.. δυνατά..

μια γλυκιά ανυπομονησία με πιάνει..

περιμένω.. το μήνυμα..

και ανησυχώ.. μήπως.. 

και το "προσπεράσω".. χωρίς να το καταλάβω..

μήπως και με πάρει ο ύπνος..

και ο άνεμος.. δεν έχει κάπου να "τα πει"..

κάθε που φυσάει..

ένα τραγούδι γυρνάει πάντα στο μυαλό μου..

και το σιγοψιθυρίζω.. μέχρι να κοιμηθώ..

"η κόρη του ανέμου"..

έτσι έχω και 'γω κάτι να πω στον Αίολο..

έστω συνειρμικά..

χωρίς λόγο..

and..so.. it..is..

The Blower's Daughter - Damien Rise

καλό βράδυ

Ιώ

Μουσική Παραδείσου..

Yo Yo Ma - Bach Cello Suite No 1 - Prelude

 ρώτησαν κάποτε μια γυναίκα...

τι θα ήθελε να έχει μαζί της..

αν ποτέ..ναυαγούσε σε ένα ερημονήσι..

αυτή απάντησε..

"Τον Yo Yo Ma με το τσέλο του..

έτσι θα έχω έναν άντρα, έναν καλλιτέχνη

και μουσική παραδείσου.."

εσύ.. τι θα απαντούσες.. το έχεις σκεφτεί ποτέ;

 όνειρα μελωδικά..

καληνύχτα

Ιω

"κάθε μια νύχτα"..

Κάθε μια νύχτα

Κάθε μια νύχτα είναι μόνο μια σελίδα
μες στο βιβλίο της ζωής μας το κλειστό, 
που κάθε λέξη έχει κλέψει μιαν ελπίδα
κι αντί μελάνι έχει γραφτεί μ’ ένα λυγμό...

Και τι ψυχή έχει μια νύχτα στους αιώνες, 
και τι ψυχή έχεις κι εσύ να μ’ αρνηθείς...
είμαστ’ οι δυο μας μες στον κόσμο δυο σταγόνες, 
κι εσύ μια θάλασσα ζητάς για να χαθείς...

Κάθε μια νύχτα είναι μόνο μια σελίδα
που θέλει θάρρος και κουράγιο να γραφτεί, 
μα συ τρομάζεις, δεν μπορείς την καταιγίδα
κι αφήνεις πίσω τη σελίδα αυτή λευκή...

(Στίχοι Τάσος Σαμαρτζής, μουσική Νότης Μαυρουδής)

Το έχουν τραγουδήσει αρκετοί αξιόλογοι τραγουδιστές-τραγουδοποιοί..

η αγαπημένη μου ερμηνεία είναι νομίζω προφανής..

https://www.youtube.com/watch?v=i_LsHdvyUm8#t=236

 τα βλέφαρα  βαριά

η ψυχή κίνησε να ξεπορτίζει

καληνύχτα

Ιω

Δείξε μου τη νύχτα..

Δείξε μου τη νύχτα με τα μάτια σου..

Ο Βασίλης Μεταλληνός βάζει την εικόνα..

(ένα καταπληκτικό timelapse video)

Ο Γιάννης Μηλιάδης βάζει τη μουσική..

(μια μαγευτική σύνθεση)

και μας ταξιδεύουν στην "παρέα των αστεριών"

καλόν "ταξιδεμό" τούτη τη  νύχτα..

"ας χτίσουμε μια σκάλα να φτάσουμε στ'αστέρια.."

Καληνύχτα

Ιω

Γλυκιά Καληνύχτα

μια γλυκιά καληνύχτα..

- καληνύχτα μαμά, Σ'αγαπώ πολύ..

- καληνύχτα μικρή μου, εγώ πιο πολύ..

- εγώ σ'αγαπώ απ'τον υπόμονο (εννοεί τον υπόνομο- κάτω απ΄τη γη).. 

ως τον πλανήτη Νάνο..

- εγώ απ΄τον υπόμονο  στον πλανήτη Νάνο και ξανά πάλι πίσω αμέτρητες φορές..

-εγώ χίλιες φορές πιο αμέτρητες..

θα μπορούσαμε .. να το ξημερώσουμε..έτσι.. μετρώντας..

και μετρώντας.. 

να κλείσουν νυσταγμένα τα βλέφαρά μας..

 καληνύχτα

Ιω

Καληνύχτα

"Είναι μια δυνατή σιωπή μες στο βράδυ. Αντίκρυ ανάψανε τα φώτα. 

Ρίχνουμε και μεις τα δίχτυα της ψυχής μας μέσα στον ουρανό, μέσα στη θάλασσα, μέσα στον κόσμο. Να πιάσουμε ένα αστέρι, μια φωνή, κάποιο τραγούδι. 

Κάτι να δώσουμε και μεις, κάτι να πάρουμε.

 Ο φάκελος της μέρας κολλημένος. Μια απλή διεύθυνση: Στους ανθρώπους. Όχι στ' αδέρφια μας. 

Θα ξεδιπλώσουν τη θάλασσα, θα διαβάσουν. Πως φέγγουν τα μάτια τους. Χαμογελάνε. 

Ένα χαμόγελο δικό μας."

Απόσπασμα από Το δικό μας χαμόγελο - Γιάννης Ρίτσος

https://www.youtube.com/watch?v=QypF4M2Cp3g

Ιω