αναμνήσεων..υφαντά..

πολύχρωμα κουβάρια στις παλάμες κρατώ..

αναμνήσεις..υφαίνω..

να'χω να ανασαίνω..σε καιρούς χαλεπούς..

με τη ρόκα..τ'αδράχτι ..γνέθω..τα νήματα του χρόνου

κάνω χτένι το νου..γυρεύοντας..κόμπους.. λυγμούς..

την καρδιά..σαϊτα.. στολίζω με θηλιές..αναφιλητά..

τα χέρια μου παίρνουν φωτιά..

σχέσεις ζωής.. δεσμούς συμπαντικούς..

να τους φορώ..πάνω μου κατάσαρκα..μαντήλι..μεταξένιο..

γιατί.τι άλλο να'ναι οι άνθρωποι..

αν όχι ενωμένοι..με τα υλικά των άστρων..

σε αναμνήσεις.. κατοικούν..

με αυτές ταξιδεύουν..

και αυτές τους δένουν..μέχρι..την ζωή την άλλη..την επόμενη..

και σιγοτραγουδούν..

ως γνώση πολύτιμη..η ανάμνηση αποκτιέται..

και χρόνο..δε φοβάται..σαν είναι αληθινή..

ούτε απόσταση.. 

ούτε φθορά..

ούτε κρίση..

αντίθετα..στο άπειρο...

πλανιέται..

ακόμη και το θάνατο..νικά..

σε  φίλους καρδιακούς..

σε αδέρφια ..

σε συντρόφους...

στους ανθρώπους της ζωής μας..

κομμάτια της καρδιάς μας..

που με μια λέξη ή ένα βλέμμα μπορεί..

να μοιραστούμε ..ταξιδεμούς μυστικούς..

χωρίς..κανείς άλλος 

να μπορεί..

να νιώσει..

το πως..

το γιατί..

να χαμογελάς!

Ιω

στιγμές και ευχές..

στιγμές.. γέμισε η μέρα μου

ήρθαν απ'το χθες..

και άρχισαν να στροβιλίζονται

εμπρός μου..

ντυμένες..με γέλια..

πνιγμένες στο συναίσθημα.. 

σαν ροκ πάρτι..

σαν συναυλία..αναμνήσεων..

και σε όλες 

ήσουν εσύ.. φιλενάδα μου..

τόσο δυνατή.. τόσο κυκλωτική η παρουσία σου..

να μου δίνεις.. τη σιγουριά..

να αφήνω στα χέρια σου πάνω..

και παρελθόν..και παρόν.. και μέλλον..

χωρίς γιατί... χωρίς.. αν..χωρίς τίποτε..

αν θα μπορούσα..τον κόσμο..να άλλαζα..

θα έκανα τον χρόνο..Πατέρα..

να σου κάνει τη μεγαλύτερη αγκαλιά που υπάρχει..

να σε κλείσει εκεί ασφαλή..

να σε νανουρίσει..να σε κανακέψει..

να γιάνει .. όλες τι πληγές..

όλα όσα αδυνατώ να κάνω .. εγώ.. από εδώ.. που βρίσκομαι..

και όταν σε γεμίσει.. με ό,τι χρειάζεσαι..

να σε αφήσει στο κατώφλι τούτης της μέρας..

και να σου δώσει την ευχή του..

και γω τη δική μου ευχή..

θα τη φωνάξω... δυνατά..

να ακουστεί στα Σύμπαντα..

Χρόνια Πολλά φιλενάδα μου..

Χρόνια Πολλά

κομμάτι της ψυχής μου..

ο Θεός να σου δώσει απλόχερα..

όσα σου στέρησαν οι στιγμές..

και μη ξεχνάς ποτέ..

σου χρωστά.. ο χρόνος..

σήμερα είναι η μέρα σου..

βγες εκεί.. έξω..

και άλλαξέ της τα φώτα!!

http://taxidemoi.blogspot.gr/2014/05/blog-post_705.html

να χαμογελάς..

Ιω

εφηβεία..όπως.."μικροί θάνατοι"..

εφηβεία..

αυτή η παράξενη περίοδος της ζωής όπου κάποιος

κρατά μπροστά στα μάτια μας έναν τεράστιο μεγεθυντικό φακό..

και όλα μοιάζουν μεγάλα...

μεγάλες αλλαγές...μεγάλες ανησυχίες..μεγάλα προβλήματα..

μεγάλες τρέλες..μεγάλα ψέματα..μεγάλα όνειρα...

μεγάλες φιλίες.. μεγάλοι καβγάδες.. μεγάλες επαναστάσεις..

μεγαλεπήβολα  σχέδια.. μεγάλα κατορθώματα.. μεγάλοι φόβοι..

μεγάλα..."ξεσκεπάσματα"..μεγάλα ξεσπάσματα..

μεγάλα.."προσόντα"..

μεγάλοι έρωτες..

λες και ήδη είχαμε ζήσει..100 χρόνια..

συνειρμικά αναπολώ τη δική μου..

ντυμένη στα μαύρα.. στο γιλέκο..οι κονκάρδες..

να λιώνω τα Dr Martens στους δρόμους της Νεάπολης..

να συχνάζω στο "Κανάλι"..

http://www.pmnews.gr/local-news/local/item/4939-trypes-thryliko-sygkrotima-tripes-stin-polixni-to-1986

https://www.youtube.com/watch?v=OPtVSFbjJPk

και να θέλω να αλλάξω τον κόσμο..

το πρωί να με βρίσκει ξάγρυπνη..

ακούγοντας για νιοστή φορά..

The Cure - Lovesong

 έπειτα...τα χρόνια περνούν..

εσύ μεγαλώνεις..

"ωριμάζεις".. ξεχνάς..βυθίζεσαι..

και εκεί..που είσαι έτοιμη να σε πάρει ο "'ύπνος"

έρχονται..κάτι "απίστευτα"πλάσματα

και περνάς..απ'την άλλη πλευρά του τοίχου..

στο ρόλο του γονιού...

τότε.. "λούζεσαι"..όλα τα "δεν".. και τα "εγώ ποτέ στα δικά μου παιδιά"

που έλεγες με στόμφο..

ξεστομίζεις..λόγους..λες και "κατάπιες " τους γονείς σου..

Πω πω.. το Σύμπαν τελικά έχει απίστευτο χιούμορ..

σου κλείνει επιδεικτικά το μάτι..

και σου'ρχεται ένα κρύο πιάτο...

κάποιοι το αποκαλούν εκδίκηση..

εγώ το αποκαλώ..πολύτιμη γνώση..

και όλα επαναλαμβάνονται... όμοια και απαράλλαχτα..

 ξαναζείς την εφηβεία..

τώρα όμως...ανάποδα...

στον ρόλο του "κακού"..

κάπου διάβασα πως η εφηβεία.. είναι μικροί θάνατοι..

θάβεις μέσα σου..το παιδί..τον παλιό σου εαυτό..

την "ιδανική" εικόνα των γονιών σου...

του κόσμου.. όπως τον έπλασες παιδί..

ίσως γιαυτό 

οι έφηβοι αρέσκονται...στο μαύρο...

ίσως πενθούν... υποσυνείδητα..

έχουν μπροστά τους έναν τοίχο..

πρέπει να βρουν τον τρόπο..

να περάσουν στην άλλη πλευρά..

χωρίς να "σπάσουν" τα μούτρα τους..

χωρίς να ραγίσουν τα όνειρά τους..

θυμάσαι τον μαγικό τοίχο.. στην πλατφόρμα 9 και 3/4

του σταθμού Κίνγκ Κρος στον Χάρι Πότερ;

λίγη μαγεία.. λίγη πίστη... λίγη τύχη..

και περνάς .. στο δικό σου "Χόγκουαρτς"..

αγαπώ και θαυμάζω τους εφήβους..

λατρεύω.. να συγχρωτίζομαι μαζί τους..

να "κολλάω" και γω λίγη "εφηβόσκονη"..λίγη τρέλα..

να ξεσκουριάζω το μυαλό μου..

υπάρχουν όμως και στιγμές..

που τον δικό μου έφηβο...δεν τον πιάνω πουθενά..

και εκεί...

το σκέφτομαι πολύ σοβαρά..να μετοικήσω δίπλα στην Ικαρία..

και να μάθω να παίζω..pro..

:pp

να "μεγαλώνεις"..

να "βελτιώνεσαι"..

μα..να μη χάνεις το παιδί από μέσα σου..

Ιω

"Όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό"

"- Ο άνθρωπος δε μπορεί να δει το Θεό, τυφλώνεται από το Φως. Μόνο οι άγιοι τον βλέπουν αθάμπωτοι. Αγγέλους, όμως είδα. Αυτοί φανερώνονται άμα η ψυχή σου είναι καθαρή. 

Εκεί που καθόμουν, τον όρθρο, στην εκκλησία, βλέπω να περπατούν στο ιερό 

δυο διάφανοι ίσκιοι, σαν πούσι, φωτεινοί - φωτεινοί, 

με κάτασπρα,

 σαν μετάξι δαντελλωτά φτερά που φτάναν ως το πάτωμα.

Θωρώ να γυροφέρνουν την Αγία Τράπεζα και να βοηθάνε τον πάτερ Ηλία, τον γεροντάκο: 

εκείνος ανασήκωνε τα τρεμάμενα χέρια του και προσευχόταν στο Θεό κι αυτοί τον κρατούσαν

 από τις αμασχάλες. Ήταν πολύ γεροντάκος και τυφλός πια, σκόνταφτε παντού. 

Σε λίγο, ύστερ 'απ'αυτό, τον λυπήθηκε ο Θεός και τον πήρε κοντά Του. 

Τότε, σαν τους είδα, πάγωσα κι απόμεινα από τη χαρά, άρχισε να μου σφίγγεται η καρδιά, 

να τρέχουν τα δάκρυά μου - ωχ, τι ωραία που ήταν!

Αχ, Λένκα, ψυχούλα μου καλή, όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό, και κει στον ουρανό, 

και δω κάτω στη γη, τόσο ωραία!

-Κι εμείς είμαστε καλά εδώ;

Η γιαγιά μου έκανε το σημείο του σταυρού κι είπε:

-Δόξα στην Υπεραγία Θεοτόκο, και μεις καλά είμαστε!

(απόσπασμα από "Τα παιδικά χρόνια" - Μαξίμ Γκόρκι)

κάποια πράγματα θαρρείς.. και περνούν από γενιά σε γενιά.. ως μνήμη.. μέσα στα κύτταρα ..

ζεστά φυλαγμένα.. και ξυπνούν.. με τα κατάλληλα ερεθίσματα..

και σε τυλίγουν.. σε πλημμυρίζουν.. νιώθοντας τόσο οικεία..

έτσι ξυπνούν και οι δικές μου μνήμες..

"κάθε πρωί η γιαγιά με το ολόλευκο μαλλί της ξέπλεκο.. να  φτάνει μέχρι τη μέση..

σαν φιγούρα από όνειρο.. ήρεμη.. φωτεινή...

να βγαίνει στην μικρή αυλή στο σπίτι στο χωριό.. να γυρίζει στο σημείο της Ανατολής και 

να ευχαριστεί το Θεό που και κείνη την ημέρα την ευλόγησε να αντικρίσει το φως του ήλιου..

έπειτα.. πλενόταν..μάζευε το "μαλλί αγγέλου" κρύβοντάς το στο γνώριμο μαύρο μαντήλι της.. 

άναβε το καντήλι ... έκανε την προσευχή της 

και ριχνόταν στη μάχη..της κουζίνας.. του σπιτιού.. της καθημερινότητας..

σήμερα.. πλησιάζοντας τα 90.. 

κάθε που μιλάμε στο τηλέφωνο και τη ρωτώ..

-Γιαγιάκα μου τι κάνεις πως είσαι.. πως περνάς..;

αυτή.. πάντα πρόσχαρη και χαμογελαστή (το νιώθω στη φωνή της..) ..να απαντά..

-Κορίτσι μου, για τα χρόνια μου καλά είμαι Δόξα το Θεό.. μακάρι και εσείς 

να φτάσετε  τα χρόνια μου και να είστε καλά..

και έπειτα μου περιγράφει..

"Σηκώνομαι.. το πρωί.. (όπως ακριβώς τα θυμόμουν)...

μόνο οι πολλές δουλειές ..ελαττώθηκαν... κάνω ένα πράγμα.. κάθομαι..

ένα ακόμη κάθομαι... Δόξα το Θεό.. μπορώ και προσφέρω ακόμη.."

χωρίς γκρίνιες ...χωρίς παράπονα... ταλαιπωρημένοι άνθρωποι.. βοσκοί.. 

μαθημένοι με τα λίγα...

αλλά πάντα με τον ίδιο λόγο στο στόμα.. με το ίδιο πλατύ χαμόγελο..

και αυτή και ο συγχωρεμένος λατρεμένος παππούς..

" Δόξα το θεό"..

να εύχεσαι..

να χαμογελάς..

να ελπίζεις..

Ιω