Ρομαντικός επίλογος - Νίκος Καρούζος

Ρομαντικός επίλογος

Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε

παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων

ή έστω μνημόσυνα.

Όταν δεν έχετε

μαντέψει τη δύναμη

που κάνει την αγάπη

εφάμιλλη του θανάτου.

Όταν δεν αμολήσατε αϊτό την Καθαρή Δευτέρα

χωρίς να τον βασανίζετε

τραβώντας ολοένα το σπάγκο.

Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια

ο Νοστράδαμος.

Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά

στην Αποκαθήλωση.

Όταν δεν ξέρετε κανέναν υπερσυντέλικο.

Αν δεν αγαπάτε τα ζώα

και μάλιστα τις νυφίτσες.

Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα

οπουδήποτε.

Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani

τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος

χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του

γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν

κι άρχισε να διαβάζει ώρες δυνατά

ενοχλώντας το σύμπαν.

Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.

Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.

Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα

είναι μάλλον η εποχή μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ

ΧΡΩΜΑΤΑ

Μη με διαβάζετε

όταν

έχετε

δίκιο.

Μη με διαβάζετε όταν

δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα

Ώρα να πηγαίνω

δεν έχω άλλο στήθος.

Νίκος Καρούζος - συλλογή Πενθήματα, 1969

 περιλαμβάνεται στην συγκεντρωτική έκδοση «Νίκος Καρούζος - Τα ποιήματα Α΄ (1961-1978)», 

εκδ. Ίκαρος (ε΄ έκδοση 2013)

σαν σήμερα "απέδρασε"..

όπως αυτοί οι ποιητές που "ξέρουν..και συμφώνησαν  να  φύγουν..

"ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι"..

τα σέβη μου

Ιω

Τα μάτια της Μαγαρίτας - Ν.Βρεττάκος

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τα βιβλία που δεν έγραψα·

πεδιάδες, δάση, πολιτείες, ορίζοντες, κανάλια.

Βρήκα τ’ αυτοκρατορικά όρη της γης κι απάνω τους

τις δύσες με τα κόκκινα σύννεφα. Τα μεγάλα

ταξίδια που δεν έκαμα βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τους γελαστούς μου φίλους

που μου τους σκέπασεν η γης, η χλόη, το χιόνι, η νύχτα.

Τα λόγια που θα μου ’λεγαν βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Όσους σταυρούς δεν έμπηξαν στη γης μετά τις μάχες,

μακριές σειρές, ανώνυμους σταυρούς, πάνω και κάτω,

τους σταυρούς όλων των εθνών, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον πόλεμο τελειωμένο.

Πουλάκια και ήλιος στα κλαδιά! Το παιδικό μου σύμπαν

με τις χρυσές του ζωγραφιές βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα τους μελαγχολικούς γήλοφους της πατρίδας μου

να στέκονται μες στη σιωπή σα ν’ ακούσανε τη φωνή μου.

Έρχομαι! Ως να τους φώναξα «έρχομαι», να κουνάνε

τις ταπεινές τους κουμαριές, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τις νύχτες να κυλάνε

μεγάλους ποταμούς σιωπής, όπως στα έξη μου χρόνια.

Της θλίψης την αστροφεγγιά, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον κόσμο να με θυμάται

κι όλα όσα γνώρισα παιδί να με φωνάζουν με τ’ όνομά μου.

Της δικαιοσύνης τη σκηνή, την καλοσύνη που έγνεφε

να πλησιάσουν τα βουνά, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα την αιωνιότητα του ήλιου ανανεωμένη.

Τη χλόη, τ’ αστέρια, την αυγή. Στ’ άσπρα σαν την Ειρήνη

ντυμένη τη μητέρα μου, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Αν ήτανε όλα εδώ πιο απλά, όπως η «καλημέρα»

κι η «καληνύχτα», όπως το φως στα τζάμια την αυγή,

αν ήτανε όλα εδώ πιο απλά, τότε, σ’ αυτό τον κόσμο,

θε να ’χαμε ένα απέραντο σπίτι. Θε να ’μαστε άγγελοι.

Το αιώνιο μου παράπονο βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Το Βιβλίο της Μαργαρίτας (1949)

ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ, Α΄. 1929 – 1957 

να βλέπεις..

να κοιτάς..

να αντικρίζεις..

να μιλάς συχνά..με τα μάτια..

να ακούς συχνότερα με αυτά..

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=DJjOY4AnCWo

Κι αν τα μάτια σου 

Στίχοι:  Άκος Δασκαλόπουλος -Μουσική:  Μάνος Λοΐζος

https://www.youtube.com/watch?v=iuD5nToDoP8

Μάτια μου

μουσική και στίχοι-Μάκης Σεβίλογλου

https://www.youtube.com/watch?v=VPcBIKB7s_c

Μάτια μου

μουσική και στίχοι-Ορφέας Περίδης

https://www.youtube.com/watch?v=y8PY367wWi8

Κλείσε τα μάτια σου

Στίχοι, Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου

https://www.youtube.com/watch?v=ll3M53FM9rE

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια - Γεράσιμος Ανδρεάτος

Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς, Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου

https://www.youtube.com/watch?v=4iMGiCI5Jm8
Μάτια δίχως λογική
Στίχοι: Ισαάκ Σούσης, Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

ακούς..;

ακούς..;

"Παντού το εφήμερο γκρεμίζεται σ’ ένα βαθύ Είναι. 

Διότι δικό μας καθήκον είναι να εγχαράξουμε την προσωρινή, 

την εύθραυστη τούτη γη τόσο βαθιά, 

με τόσο πόνο και τόσο πάθος μέσα μας, 

ώστε η ουσία της να αναστηθεί και πάλι μέσα μας «αόρατη». 

Είμαστε οι μέλισσες του αόρατου. 

Αέναα συλλέγουμε το μέλι του ορατού, 

για να το συσσωρεύσουμε στη μεγάλη χρυσή κυψέλη του αόρατου."

Ρ.Μ.Ρίλκε

.....

απολαμβάνοντας τη γύμνια της ψυχής της..

ντυμένη κατάσαρκα όλα τα χρώματα του δειλινού τούτου..

ύψωσε χέρια και βλέμμα στον Ουρανό..

"στέκομαι.. εδώ εμπρός σου..

μέχρι σήμερα πάλευα να έχω τον έλεγχο των πάντων..

σήμερα κατανόησα ..

κοινώνησα την ουσία..

τίποτε δεν κατέχω..

ό,τι με αγάπη ..κόπο.. και σεβασμό συλλέγω..

 το συσσωρεύω σε σένα..

στο αόρατο..

και μέσα από σένα ξαναζώ..
αέναα..

ακούς..;

"Είμαστε οι μέλισσες του αόρατου"

σ'ευχαριστώ για την Εντέλεια & το Φως.."

είπε..

και μέσα της..
ο κάθε Ιούλης που έζησε..

χαμογέλασε κι έστησε έναν μικρό νικητήριο χορό..

καλό καλοκαίρι!

να γελάς στο αόρατο..!

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=JQUNTJob078

Madrugada - Honey Bee

σημ1.: φωτογραφία από το διαδίκτυο.

σημ.2: απόσπασμα από το βιβλίο "Η σοφία του Ρίλκε" - Baer, U. - Εκδ. Πατάκης 

"Ο άλλος στρατιώτης"..

Ο άλλος στρατιώτης

Θα παλέψω να μείνω υπήκοος πιστός 

του απάνω κόσμου, ως το τέλος. Να μείνω

ως το τέλος στρατευμένος του σύμπαντος

εν στολή αγάπης και ποίησης. Να ακολουθώ,

πορευόμενος, τον ήλιο, ως το τέλος.

Νικηφόρος Βρεττάκος -Εκκρεμής  Δωρεά- εκδ. Τρία φύλλα -1986

να παλεύεις..

να αγωνίζεσαι..

να πορεύεσαι..

Ιω

Μαγιού..μαγεία

Καλό μήνα!

καλό Μάη..


"Δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει"

"Ο Μάης έχει μυστικά - στίχοι Ηλίας Κατσούλης, μουσική-ερμηνεία Π.Θαλασσινός
https://www.youtube.com/watch?v=zUK8s-tvvlk


 γελάς..
και γελώντας..μυρίζει..άνοιξη..
και υψώνεις πλακάτ..
και σοβαρεύεις..

"τότε οι ζωές ενώθηκαν .. ποθούσαν τρία οχτάρια..
τώρα.. τρεκλίζεις..μοναχός.. πεθαίνεις..σε δυάρια.."

-Καλό μήνα Ιω!

-Καλό μήνα Μάη μου
τους  αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς..
Μωρέ...μάγια σου κάνανε; Τι έπαθες;
Κατεβαίνεις σε πορεία;;;

-Εκφράζω απορία..

κάποτε..ο άνθρωπος..διεκδικούσε
8 ώρες..εργασίας
8 ώρες..ψυχαγωγίας..
8 ώρες..ανάπαυσης..

 άλλαξαν οι καιροί..
άλλαξαν..και οι αριθμοί..
από απλά..ψηφία..στο χαρτί.
γινήκανε..δυνάστες..
μόδιστροι..Υψηλής Ραπτικής...
κόψε..από την ψυχαγωγία..
ράψε..στην εργασία..
ξήλωσε...απ'την ανάπαυση..
μπάλωσε..την περηφάνια..

δεν τους καταλαβαίνω..
αντί να είναι όξω..ξανά..
να γυρεύουν..τα "χαμένα"..τους..
κλείνονται..μονάδες..στα δυάρια..
και δίνουν κι άλλα..
κάθε..αχτίδα ψυχής που τους έμεινε...
κέρασμα στην τσέπη..των σκοταδόψυχων..
τέλος..πάντων..
Πώς είσαι εσύ;

- Ξεμυαλισμένη Μάη μου..ο νους..μου είναι..έξω..
δεν μπορώ..να τον κλείσω μέσα στους τοίχους..

Τώρα..που μεγαλώνει η μέρα..
μεγαλώνει.. θαρρείς..και το ανάστημά μας..
ψηλώνουμε..να φτάσουμε ουρανό..
και ως πιο "ψηλοί"...
"πεινάμε"..περισσότερο..
"διψάμε"..πιο πολύ..
πονούν τα σωθικά μας..
απ'το νιώσιμο τούτο..το βαθύ..

και.το μυαλό ξεγελά..το άτιμο..
λες...και αυξήθηκαν οι ώρες..όχι μόνο το Φως..
και τρέχουμε..να προλάβουμε..όλα τα "οχτάρια" του κόσμου..

-Θα με βοηθήσεις να φτιάξουμε στεφάνι;

-Ναι..μα θέλω..να μου πεις..την όμορφη ιστορία..

που μου λες κάθε χρόνο..αιώνες τώρα..

-Ιω..μα πάλι;

Δεν βαρέθηκες..χρόνια τώρα..;

-Εσύ βαριέσαι..να έρχεσαι κάθε χρόνο.. Μάη;

εγώ..γιατί να βαρεθώ.. τα μέσα..μου.. που κουβαλώ;

Σαν..αναστενάρισσα..με σθένος..και τρέλα..

θα χοροπηδώ.. στα αναμμένα  "κάρβουνα"..

που πυρώνουν..κάθε..κύτταρο..της ύπαρξής μου..

και θα γελώ..ακούς;

θα γελώ..το γέλιο δεν θα μου το πάρουν..

ακούς..;;

ούτε την τρέλα..ούτε τον ήλιο..ούτε εσένα..Μάη..

ακούς;;;

-Πιάσε ένα μπουκέτο..τριαντάφυλλα Ιω

και πασχαλιές..και κρίνα..

κατακόκκινες παπαρούνες..ανύποπτα χαμομηλάκια..

ερωτευμένες..μαργαρίτες..

πιάσε..και το γέλιο..σου..

και..το βλέμμα σου..που χάνεται στις θάλασσες..

βάλε..και γαλάζιο του Ουρανού..

και δάκρυ..απ'το χαμό..

και όνειρα..μεγάλα..

άρπαξε..και τρεις..ευχές..απ΄των παιδιών τα χείλη..

 λίγη τρέλα..απ΄των αφελών τα βήματα..

χρώματα απ΄της φωτιάς το πανηγύρι..

λέξεις..από ποιητές..που καίνε..

πιάσε και το "γιατί"..που το'σκασε..

κι έλα..

έλα να πλέξουμε στεφάνι..

το πιο όμορφο..που είδε ανθρώπου μάτι..

να το κρεμάσουμε

στην εξώπορτα της ζωής μας..

καθένας που μπαίνει..

να καταλαβαίνει..που πάει..

καθένας που βγαίνει..

να νιώθει..τι αφήνει..

να το κρεμάσουμε..εκεί..έξω..

να ξαποσταίνει..

ο Νους..σαν ξεπορτίζει..

και γιομάτος..ήλιο  επιστρέφει...

ξανά..

και πάλι..

να χαμογελάς..

να ξεπορτίζεις..

να μαγεύεσαι..

Καλό Μήνα!!

Ιω

Υ.Γ, Αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε: καλοκαιρινά πορτοκάλια(βαλένσια), φράουλες, κεράσια, αρακάς, αγκινάρες, κολοκύθια, παντζάρια,
κρεμμύδια φρέσκα, πατάτα ανοιξιάτικη, βλίτα.

Καλή Ανάσταση..

Μεγαλοβδομάδα..

με γοργό βηματισμό..

Μεγάλη Πέμπτη..φτάσαμε..

και ολόγυρα..τρέχει..το τίποτε..

όπως..όλα μαθημένα..να τρέχουν..στη ζωή μας..

κόκκινη Πέμπτη..

όλα στο κόκκινο...

απ΄τη μια η καθαριότητα..

απ΄την άλλη..η προετοιμασία..του τραπεζιού..

ψώνια..γλυκά..δώρα..

ανάσες...ξεφεύγουν..με θυμό..

κούραση.."ξεθέωμα"..

και αντί να προσεύχεσαι..

βρίζεις..

αντί..να νιώθεις..την κατάνυξη..

"δε νιώθεις.."..απλά..

ξοδεύεσαι..

φτάνει...βράδυ..

ο δρόμος..που θα έπρεπε..να σε βγάζει..

σε εκκλησία..

σε βγάζει..άκεφη..στον καναπέ..

να τα βάζεις με τη μοίρα..

που σε έπλασε γυναίκα..

οι μόνες..συζητήσεις..

από αμνοερίφια..για αμνοερίφια..

"θα ψήσεις? που θα ψήσεις? πως θα ψήσεις?"

προσμένεις τη γορτή..της "κοιλιάς"..

αντί..να βιώνεις..τη γιορτή της Χαράς..

και ο Υιός..Του..εκεί..

υπομονετικά..

να σου απλώνει το χέρι..

να σε οδηγήσει..

αυτές τις μέρες..

στο μεγαλείο..όλων των ιδεών..

των παθών..

των συναισθημάτων..

στο νόημα..

να σε περιφέρει..ανάμεσα..

σε όλα αυτά..που περιβάλλουν τη μικρή ζωή σου..

στην αναμονή..

στην αμφιβολία..

στο φόβο...στο λύγισμα..

στην προσευχή..

στην προδοσία του φιλιού..

στην ταπείνωση..τον εξευτελισμό..

στον πόνο..στη σιωπή..

στην αντοχή και ανοχή

στη συγχώρεση..

στην αγάπη..

στρέψου στα μέσα σου 

σήμερα..

σαν θα ακούσεις..

τα καρφιά..να μπήγονται 

πάνω στη σάρκα και στο ξύλο..

στο ημίφως..της εκκλησιάς..

σκέψου τον πόνο..

καθώς..η αρμύρα..

φτάσει στην άκρη των χειλιών..

δες το βλέμμα Του

που σε κοιτά..

πάνω στον Σταυρό..

δεν ζητά..τίποτε από σένα..

απλά..υπάρχει..

για να σου θυμίζει..

ότι με τον θάνατό του..κέρδισε τον θάνατο..

με τον θάνατό του..γέννησε την ελπίδα..

θυσιάζοντας τη δική του ζωή..

σου δείχνει την δυνατότητα..

να κάνεις..τη δική σου..

να αξίζει..

ως την αιωνιότητα..

στρέψου στα μέσα..σου..

λογίσου..

αν η ζωή που σου δόθηκε..

αξίζει κάτι..

αν θα την έδινες..χωρίς..δεύτερη σκέψη..

να σώσεις..κάποιον..

οι άνθρωποι..που γέννησαν ζωή..

ευθύς..θα απαντήσουν με αλήθεια..το ναι..

υποκλίνομαι στους ανθρώπους..

που θα απαντήσουν ναι..

χωρίς..να έχουν γεννήσει...

υποκλίνομαι σε αυτούς

που το ναι..το υπαγορεύει..η αγάπη..

σε αυτούς που προσφέρουν

καθημερινά κομμάτι της ζωής τους..

στρέψου στα μέσα..σου

με κατάνυξη..

με σιωπή..

νιώσε την απουσία..

αγαπημένων ψυχών..

που τις νίκησε ο θάνατος..

αγάπησε παραπάνω τη ζωή..

μην μένεις..στα μικρά..

ψάξε..τα "μεγάλα"..

ψιθύρισε..

στο μέγα και άμετρο έλεός Του..

"προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών..

και ζωήν του μέλλοντος αιώνος"..

Αμήν..

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Ιω

Απρίλης..στ'αλήθεια..

καλό μήνα Απρίλη μου..

σαν ψέμα ..μπήκες..

σαν φάρσα..

όπως όταν ήμασταν μικρά..

και μετακομίζαμε.. τάξεις ολάκερες..

για να γελάσουμε τους δασκάλους..

τώρα..μετακομίζουμε τις μικρές ζωές μας..

 σαν φάρσες..μοιάζουν οι ίδιες..

και ξεγελάμε..εαυτούς..

φάρσα μας..κάνει..και η άνοιξη..

ντυμένη χειμωνανθός..
αντί..για πασχαλιά..
να γιορτάσουμε Χριστούγεννα..

- Έλα μη μου θυμώνεις..
δε σε λέω..ψεύτη..
έλα, κάθισε δίπλα μου..έχεις τόσα να μου πεις..
-Τι να σου πω..;
όλο με πειράζεις..

- Πες μου για τη μεγαλοβδομάδα..
που συνήθως κρύβεις..στα σπλάχνα σου..
πες μου για την κορύφωση των παθών του Θεανθρώπου..
 για..τον αγώνα..τιθάσευσης..των παθών των ανθρώπων..
πες μου για την ακολουθία του Νυμφίου..
 για το τροπάριο της Κασσιανής..
για την τελετή του Νιπτήρος
για τα 12 Ευαγγέλια..
για τα κόκκινα αυγά..που τα περνούν λαδάκι..να γυαλίζουν..
πες μου..για το κόκκινο πανί..που θα κρεμάσουν..έξω..ως ένδειξη πένθους..
πες μου για την περιφορά του Επιταφίου..
για τον πένθιμο χτύπο..της καμπάνας..
για την Ανάσταση..
για τη νίκη της ζωής..πάνω στον θάνατο..
για τις ευχές..τις χαρές..
τους υπέροχους ύμνους του Μεγ.Σαββάτου..
για τη μετάνοια..την Θεία κοινωνία..
για το Άγιο Φως..που φαναράκια..
θα φέρουν στο σπίτι..
και ευλαβικά θα το φυλάν..για σαράντα μέρες..μη τυχόν σβήσει..
για την πεντανόστιμη.. μπελαλίδικη μαγειρίτσα..
για το γλέντι..της Κυριακής του Πάσχα..
το σούβλισμα..του οβελία..
τα κουλουράκια της Λαμπρής..
για τον Άι-Γιώργη και τον δράκο..

πες μου όλα όσα..θυμάμαι..
όλα όσα..ξεχνώ..
όλα..όσα πάντα με κάνουν να δακρύζω..
όσα..σαν παιδί με κάνουν..να χαμογελώ..
όσα μου δίνουν τη δύναμη..
να συνεχίζω..να κρατώ..τη φλόγα άσβεστη..

-Ιω, πιστεύεις στα θαύματα;

-Με την καρδιά μου..

-Μην το ξεχνάς..
να το θυμάσαι..

-Να βρεις ξανά..τα βήματα..που θα σε φέρουν εδώ..
"Απρίλη με τα λούλουδα"..ναι..
και θα'ναι..από μόνο του θαύμα.. κάθε φορά..
που θα χτυπάς..την πόρτα μου..

καλό μήνα!

Ιω

Υ.Γ. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
μήλα, φράουλες, αγκινάρες,κρεμμύδια φρέσκα,καρότα, μαρούλια

Σπίτι..είναι..εκεί που η ιστορία σου..ξεκινά..

τελειώνοντας τη δουλειά..

πριν πάρω το δρόμο της επιστροφής..

περπατούσα στους δρόμους τις Θεσσαλονίκης..

κατέβαινα την Κατούνη

διέσχιζα τα λαδάδικα..

έφτανα παραλία στο λιμάνι..

χάζευα..το υπέροχο ηλιοβασίλεμα..

και ψιθύριζα στον εαυτό μου..

"Αυτήν την πόλη..δεν θα την αφήσω..

για τίποτε στον κόσμο.."

Χα!.. τι μας λες...

λένε πως..όταν εσύ κάνεις σχέδια..

"Το Αφεντικό"...επάνω.. γελάει..

και στην περίπτωσή μου...

ξεκαρδιζόταν..

στέλνοντας..μπόλικες..

ακτίνες φωτός..

να γαργαλήσουν..και εμένα..

έτσι τα έφεραν...η μοίρα..και τα χρόνια..

να γίνω.. και εγώ..

οικονομική μετανάστρια..

εσωτερικού..

πως..λέμε..

"παίρνω το καπελάκι.. μου..

και φεύγω"..;;

έτσι ακριβώς...

παρατηρούσα.. τους ανθρώπους..

χωρίς ησυχία..και ύπνο..

να βυθίζονται..στα προβλήματά τους..

 και..

η κατάθλιψη.. να ελλοχεύει..

να χώνεται στα βάθη..

των ματιών τους..

και από..εκεί..στη ψυχή..

όχι κοπελιά..

όχι εγώ..δε θα σε "παίξω"..

 μαύρα..δεν τα βάφω..

και ας μου πάνε..

άντε τα βάφω μπλε..απ'τις θάλασσες..

και φύγαμε..

λεμόνια..πετούσε ο Θεός.;

εγώ..θα έφτιαχνα.. λεμονάδα..

κρύα..δροσερή..

νησιώτικη..

απ'αυτή που τα λεμόνια..

τα κόβεις απ'τον κήπο σου..

και τα στύβεις..

να μοσχοβολήσει το Σύμπαν..

ήδη μετρούσα 4 μετακομίσεις..στο ενεργητικό μου..

μια ως παιδί.. μια ως έφηβη..

δυο ως ενήλικη..

τραβήξαμε..για τα νησιά..

άλλες δυο.. εκεί..

και βλέπουμε..

το είδα έτσι...το είδα αλλιώς..

τελικά.. μου άρεσε..

κάθε τι που σου δίνεται..είναι ευλογία..

είναι ευκαιρία..

ευκαιρία..για ταξιδεμούς..

δύσκολοι καιροί..ναι

αλλά... νέες ομορφιές..

εξερευνήσεις..σε ήθη..έθιμα...παραδόσεις..μουσικές..

καινούργιοι άνθρωποι..

εικόνες..αρχής..

χρώματα..ανανέωσης..

νέα τοπία..

όνειρο..ζωής να ζήσω σε νησί..

μακρινό ίσως..

αλλά..να ..που τα όνειρα..

αν τα ποθείς αληθινά..

καμιά φορά..βγαίνουν..

-"Πώ, πω..σε λυπάμαι...

πάλι..μετακόμιση..;

λέγανε.."εμψυχωτικά"..οι καλοθελητάδες..

- Ναι ωρέ..γιατί..;;;

εσύ..θα τα κουβαλήσεις.. και κόπτεσαι έτσι..;

..μείνε εσύ.. βιδωμένος..

στον μικρόκοσμό σου..

"στα όρια που σ'έχουν φυλακίσει"

χωρίς..να ξεμυτίζεις..ρούπι..

απ'όσα..έχεις μάθει..

και σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής..

και άσε με εμένα..

-Τι..όλα αυτά θα τα πάρεις μαζί σου...;

τι τα θες..δε σου χρειάζονται..

πάρε μόνον τα απαραίτητα..

αφού θα ξαναγυρίσεις...

-Και να ζω..σαν φοιτήτρια..

σε έναν χώρο..που δεν είμαι εγώ...;

μπααα.. όλα θα τα πάρω..

όλα..

όλα όσα αγαπώ..

όλα όσα.. με γεμίζουν..

όλα όσα...μου θυμίζουν...

όλα όσα.. με φυλάνε..

και με προστατεύουν

και ας φύγω..όποτε φύγω..

κάθε σπίτι είναι

ένας ζωντανός οργανισμός..

παίρνει από σένα..

και δίνει σε σένα..

θέλει..αγάπη...

θέλει..μεράκι..

θέλει τη φροντίδα σου..

να το στολίσεις..

να το γεμίσεις..με στιγμές σου..

με σένα..

να το γεμίσεις από σένα..

κι όσο το αγαπάς..

τόσο καλόκαρδο..και ανοιχτόκαρδο..

θα είναι αυτό μαζί σου...

θα σε προσέχει..

στην αγκαλιά του..

θα σου χαρίζει..

όμορφες..εικόνες..

μνήμες..που κάποτε..

θα ξαναζείς..

χαμόγελα..

που θα φωτίζουν το πρόσωπό σου..

να στέκεσαι να το αφουγκράζεσαι..

να νιώθεις..τι χρειάζεται..

αέρα..φως.. ζεστασιά..

θόρυβο..φασαρία..

ζωντάνια..

ηρεμία..

άσε να σου μιλήσει..

το αποπαίρνεις..συνεχώς..

μια το κατηγορείς..ότι είναι μικρό..

και δε χωρά τίποτα..

μια ότι είναι μπελάς..

και σκοτώνεσαι..να το καθαρίσεις...

μια ότι έγινε...φυλακή..

και σε έκλεισε..μέσα..

τι θέλεις.. επιτέλους..;

ξέρεις;;

συνεργάσου μαζί του..

αγάπησέ το...

είτε είναι δώμα..

είτε..ανάκτορο..

είτε..ερείπιο..

είτε..δανεικό..

είναι η φωλιά σου..

το καταφύγιο...

η θαλπωρή..

το κάστρο σου.

το κουκούλι...

που τυλίγει..

με προστασία..

το σώμα...και τη ψυχή σου..

το σπίτι σου.. σου μοιάζει..λένε..

"σπίτι..είναι εκεί..που η ιστορία σου ξεκινά.."

και θα είναι..σπίτι σου...

όσο..έχει..να σου πει..μια ιστορία..

όταν..δε θα'χει πλέον..τίποτε να σου πει..

όταν θα στέκει..βουβό..

θα ξέρεις.. ότι ήρθε ο καιρός..

να ξαναγράψεις...

νέες ιστορίες..

ίσως.. σαν κι αυτές..

για  "τζίντες"..

που δε μένουν σταθερές..

που μετακινούνται συνεχώς..

με φλέβα από τζίντες...

και εγώ..

θα ξαναφτιάχνω..

το σπιτικό μου..

εκεί..

όπου..έχω..μια ιστορία..να πω..

να χαμογελάς..

Ιω

της γης το μυστικό..

ψάχνεις..

ξεκινάς ψάχνοντας..

και .. ξεκινώντας .. ψάχνεις...

στην κοιλιά της μάνας σου την "ηρωική" .. έξοδο..

στο στήθος της.. την τροφή σου..

στην πορεία.. τα παιχνίδια σου..

αργότερα.. την πορεία σου..

όλοι κάτι ψάχνουν..

οι πειρατές σεντούκια θησαυρού..

οι καλλιτέχνες την  ιδέα..

οι αστυνομικοί αποτυπώματα..

οι συλλέκτες.. σπανιότητα..

οι φιλόσοφοι.. το νόημα..

οι πιστοί τη σωτηρία..

οι αφηρημένοι.. τα κλειδιά τους..

από μικρά.. παίζουμε παιχνίδια 

που μας εκπαιδεύουν στο ψάξιμο..

"πουν΄το πουν'το το δαχτυλίδι"..

"το μαντηλάκι πέρασε..κι η  κόρη το γυρεύει.."

τυφλόμυγα...κρυφτό..

μεγαλώνοντας πλέον.. γίναμε τόσο καλοί στο ψάξιμο..

που δεν μπορούμε.. να ζήσουμε χωρίς αυτό..

ιχνηλάτες.. παραμυθιών..

ο καθένας με ένα χάρτη του δικού του "θησαυρού" στο χέρι..

κάτι ψάχνει..

άλλος τα μυαλά του.. 

άλλος τη τσέπη του..

άλλος τα αστέρια..

τη χαμένη μνήμη..

και εγώ μια α-νόητη.. τις λέξεις.. 

ψάχνω..

μπροστά.. πίσω ..ανάμεσα..

σε σελίδες παλιές.. σε μουσικές του απείρου..

ψάχνω ..

τον ήλιο.. σαν τις γάτες.. τη μέρα..

το Φως.. σαν τον τυφλό..

τα όνειρα .. τη νύχτα..

τον Σείριο.. τον μακρινό..

και που και που.. την ησυχία μου.. 

τη σιωπή..

σαν αλλοπαρμένη ψυχή..που κατάπιε το αμίλητο νερό..

απαντήσεις.. δεν έχω βρει.. χρόνια τώρα..

ίσως δεν τις "ζήτησα" .. με το σωστό τρόπο..

ίσως δεν είπα.. "παρακαλώ" .. στο τέλος...

ίσως δεν είμαι ακόμη έτοιμη.. γι'αυτές..

βρήκα.. όμως πολλές ερωτήσεις..

ναι.. χρόνια τώρα..

ερωτήσεις.. πολλές.. 

να ξεσκουριάζουν το μυαλό.. να ξεκουνούν τη σκέψη..

να ανακινούν.. τα νερά.. στις θάλασσες που κολυμπώ..

να κάνουν το ταξίδι.. ενδιαφέρον.. ανεκτό..

γεμάτο.. αστέρια..λέξεις.. χρώματα..

 βήματα μικρά.. 

και μυστικά μεγάλα..

Της γης το μυστικό - στίχοι Γιώργος Γκώνιας - μουσική Βαγγέλης Καζαντζής,

ερμηνεία - Βαγγέλης Καζαντζής- Μαρία Δακανάλη

να ψάχνεις..

πάντα το παιδί μέσα σου..

να χαμογελάς

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον καλό μου φίλο - ταξιδευτή Γιάννη Π. για την "ψαγμένη".. φωτογραφία.

καλή ψαριά..

όχι.. όχι ..αποκλείεται..

μα όχι σου λέω κατηγορηματικά..

το σκέφτηκα ..πολύ..

αποκλείεται οι σκέψεις να γεννιούνται στο μυαλό..

είναι τόσο στενάχωρα εκεί μέσα..

γεμάτο αγκάθια.. γεμάτο σκοτεινές γωνιές..

δεν μπορεί εκεί.. να πάρει τις πρώτες ανάσες της μια Μεγάλη Ιδέα..

κάπου αλλού ..πέφτει ο σπόρος...

κάπου .. μεγαλόπρεπα.. ευρύχωρα.. αγνά..

ας.. πούμε..κάπου ψηλά.. στο Σύμπαν.. λόγου χάρη..

φαντάσου..μια μεγάλη δεξαμενή.. εκεί πάνω...

τεράστια.. διαφανή..γεμάτη αιθέρα..

εκεί μέσα.. "κολυμπούν".. μικρές φλόγες.. φωτός..

άλλες φέγγουν αχνά.. άλλες τυφλώνουν..

διάφορες ιδέες.. αξίες..σκέψεις απ'αρχής του κόσμου..

"πετούν"..ειρηνικά.. απλά.. μαγικά...

τα καλά.. και τα κακά..

τα θετικά.. μαζί με τα αρνητικά..

αναλόγως ..τα συναισθήματά που νιώθεις..

τις δονήσεις... που εκπέμπεις..

το "υλικό"..που κυκλοφορεί.. μέσα σου...

αρχίζεις να ελκύεις..

αρχίζεις να έλκεσαι...

στη δεξαμενή..υπάρχει μια μικρή αναταραχή..

σαν κυματάκι.. όταν περνά.. μια βάρκα ανοιχτά..

και τότε.."ψαρεύεις".. ..

την ιδέα..σου... τη σκέψη σου..

τσουπ.. τη βάνεις καλά.. μέσα στο μυαλό σου...

τότε.."φωτίζεσαι"..ή "σκοτεινιάζεις"...

και αρχίζεις να την επεξεργάζεσαι..

της συστήνεσαι.. την περιεργάζεσαι..

την αναλύεις.. της δίνεις όνομα..

σάρκα ..και οστά..

νομίζεις ότι είναι κατάδική σου...

.. είναι εν μέρη...

την επέλεξες.. ανάμεσα σε εκατομμύρια.. άλλες..

συνέπεσε..η κατάλληλη χρονική στιγμή..

οι δονήσεις.. η επιθυμία σου..

-Πω πω τύχη.. αναφωνείς..!

μόνον τύχη δεν είναι..

"τα πάντα εν σοφία εποίησε"..

τίποτε δε γίνεται τυχαία..

ούτε μιαν ανάσα.. δε ξοδεύεται ανώφελα..

"ψαρεύεις.. τρέφεσαι..ταϊζεις.."

"μεγάλα.. ή μικρά ψάρια... γεμάτα βαρέα μέταλλα, δηλητήρια...

ή αγνά θρεπτικά.. "αιγαιοπελαγίτικα"..

από ανάγκη.. ή από χόμπι...

η "πηγή" υπάρχει..

το δόλωμα.. και τη ψαριά.. 

την επιλέγεις.. εσύ..

χρόνια...τώρα...

"Έχω μια σκέψη - Ψαραντώνης - Στρατάκης - Ζερβάκης

καλή ψαριά.. λοιπόν..!!!

Ιω