"Πόση ελευθερία δικαιούμαστε;"

"Πόση ελευθερία δικαιούμαστε;"

(απόσπασμα από κείμενο του Σαράντου Καργάκου 

2 Μαρτίου 1984 - Προβληματισμοί Β' τεύχος - εκδόσεις Gutenberg)

....

Αλλά και ο πολίτης δεν είναι δυνατό να λειτουργήσει

ως αληθινός πολίτης σε μια ελευθερία υπό όρους.

"Αληθής πολίτης είναι όποιος ζει με ελευθερίαν ή αποθνήσκει διά την ελευθερίαν",

έγραψε ο Ανώνυμος της "Ελληνικής Νομαρχίας".

Η ελευθερία είναι άναρχη.

Χωρίς όρια.

Αυτό δε σημαίνει την άρνηση κάθε μορφής και λογής νόμου.

Ας μην παρεξηγούμε τα πράγματα: οι νόμοι δεν είναι για τους ελεύθερους,

αλλά για τους ανελεύθερους. Γι'αυτούς που θέλουν να παραβιάσουν τις ελευθερίες

και να υπονομεύσουν τα δικαιώματα των ελεύθερων.

Οι πραγματικά ελεύθεροι δε χρειάζονται νόμους, γιατί νόμος είναι μέσα τους

η συνείδησή τους.

Τα ανελεύθερα καθεστώτα δε φοβούνται τους ανελεύθερους, τους πρόθυμους

 να μεταβαπτισθούν σε νομοταγείς· φοβούνται τους ελεύθερους.

Γι'αυτό συχνά οι νόμοι γίνονται μαστίγιο ή χειροπέδες για την ελευθερία.

Και τότε χρέος του πραγματικού πολίτη είναι ν'αντισταθεί στην ανελευθερία

του νόμου, έστω κι αν το τίμημα που θα πληρώσει είναι βαρύ.

Άλλωστε, όσο πιο βαρύ είναι το τίμημα, τόσο πιο μεγάλη είναι η λευτεριά 

που μπορεί να σηκώσει.

Όταν σ'έναν τόπο η ελευθερία διώκεται, τότε η θέση κάθε ελεύθερου πολίτη είναι στη φυλακή.

Αυτό βέβαια στοιχίζει πολύ.

Αλλ' ο αγώνας ο συνεχής για προσφορά, χορταίνει τη δίψα για ανεξαρτησία

και τη πείνα για ευτυχία.

Ο αγώνας για ελευθερία είναι αγώνας για αξιοπρέπεια.

Άλλοτε ο αγώνας αυτός είναι πολιτικός και μιλάει με τη βραχνή φωνή των ρομαντικών επαναστατών, περνάει τους δρόμους με την κοφτερή σιωπή της διαμαρτυρίας, 

μπαίνει στα σπίτια σαν παράνομη εφημερίδα ή σαν παράνομο μήνυμα ραδιοφώνου.

Άλλοτε ο αγώνας είναι καλλιτεχνικός, για την αποτίναξη κάθε δεσμευτικού ταμπού,

που θέλει την τέχνη θεραπαινίδα πρόσκαιρων σκοπιμοτήτων.

Ο καλλιτέχνης κι όταν ακόμη είναι στρατευμένος,
 πρώτα και πριν απ'όλα είναι

στρατευμένος στο κόμμα της αλήθειας. 

Πολιτική του καλλιτέχνη είναι το έργο του. Πάνω σ'αυτό πρέπει να είναι ανυποχώρητος.

Μερικές φορές πάλι ο αγώνας είναι πιο απλός, πιο βασανιστικός, όμως και πιο απελπισμένος.

Είναι ο αγώνας της νοικοκυράς ν'απελευθερωθεί από τα σύνορα της κουζίνας και τη σκόνη

του ξεσκονόπανου, η αγωνία της, οι φόβοι και οι καβγάδες.

Η ελευθερία της "λογικής", δηλαδή η ελευθερία της υποταγής, είναι αυτή που την κάνει

να παιδεύεται και ν'αλέθεται μέσα σ'αυτό το θαυμάσιο κλουβί, με το οποίο 

την έντυσε ο σύγχρονος πολιτισμός.

Το να ξεπεράσει κανείς τη φυσική του αδυναμία, το να σταθεί κάποια στιγμή αντιμέτωπος 

σε κάποια δυσκολία, αντιμέτωπος ακόμη και με τον ίδιο το θάνατο

και να γνωρίζει πως μπορεί να τον διαλέξει ή να τον αρνηθεί,

το ν'ακουστεί κάποτε και να καταφέρει να συγκινήσει,

το να κοιτάξει για λίγο με θάρρος την αλήθεια και να νικήσει το φόβο

ή την επιθυμία του, το να παλέψει όχι για τον εαυτό του μα για τους άλλους,

το ν'αγαπήσει αυτούς που τον μίσησαν, να κλάψει τέλος γι'αυτά

που δεν πρόλαβε να δει, να πει και να πράξει,

αυτό θα πει ελευθερία,

όχι στη μίζερη καθημερινή έκφρασή της,

αλλά στην απόλυτη, στην πιο ευγενική έκφρασή της.

"Η ανώτατη αρετή δεν είναι να'σαι ελεύθερος παρά

να μάχεσαι για ελευθερία", λέει στην "Ασκητική" ο Νίκος Καζαντζάκης.

Πολλοί είπαν άλλα.

Εμείς ένα θα τολμήσουμε να προσθέσουμε:

Το ν'αγνοήσει κανείς την ελευθερία, χωρίς να πεθάνει ψυχικά,

είναι αδύνατο.

Σαράντος Καργάκος - 2 Μαρτίου 1984

"Όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό"

"- Ο άνθρωπος δε μπορεί να δει το Θεό, τυφλώνεται από το Φως. Μόνο οι άγιοι τον βλέπουν αθάμπωτοι. Αγγέλους, όμως είδα. Αυτοί φανερώνονται άμα η ψυχή σου είναι καθαρή. 

Εκεί που καθόμουν, τον όρθρο, στην εκκλησία, βλέπω να περπατούν στο ιερό 

δυο διάφανοι ίσκιοι, σαν πούσι, φωτεινοί - φωτεινοί, 

με κάτασπρα,

 σαν μετάξι δαντελλωτά φτερά που φτάναν ως το πάτωμα.

Θωρώ να γυροφέρνουν την Αγία Τράπεζα και να βοηθάνε τον πάτερ Ηλία, τον γεροντάκο: 

εκείνος ανασήκωνε τα τρεμάμενα χέρια του και προσευχόταν στο Θεό κι αυτοί τον κρατούσαν

 από τις αμασχάλες. Ήταν πολύ γεροντάκος και τυφλός πια, σκόνταφτε παντού. 

Σε λίγο, ύστερ 'απ'αυτό, τον λυπήθηκε ο Θεός και τον πήρε κοντά Του. 

Τότε, σαν τους είδα, πάγωσα κι απόμεινα από τη χαρά, άρχισε να μου σφίγγεται η καρδιά, 

να τρέχουν τα δάκρυά μου - ωχ, τι ωραία που ήταν!

Αχ, Λένκα, ψυχούλα μου καλή, όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό, και κει στον ουρανό, 

και δω κάτω στη γη, τόσο ωραία!

-Κι εμείς είμαστε καλά εδώ;

Η γιαγιά μου έκανε το σημείο του σταυρού κι είπε:

-Δόξα στην Υπεραγία Θεοτόκο, και μεις καλά είμαστε!

(απόσπασμα από "Τα παιδικά χρόνια" - Μαξίμ Γκόρκι)

κάποια πράγματα θαρρείς.. και περνούν από γενιά σε γενιά.. ως μνήμη.. μέσα στα κύτταρα ..

ζεστά φυλαγμένα.. και ξυπνούν.. με τα κατάλληλα ερεθίσματα..

και σε τυλίγουν.. σε πλημμυρίζουν.. νιώθοντας τόσο οικεία..

έτσι ξυπνούν και οι δικές μου μνήμες..

"κάθε πρωί η γιαγιά με το ολόλευκο μαλλί της ξέπλεκο.. να  φτάνει μέχρι τη μέση..

σαν φιγούρα από όνειρο.. ήρεμη.. φωτεινή...

να βγαίνει στην μικρή αυλή στο σπίτι στο χωριό.. να γυρίζει στο σημείο της Ανατολής και 

να ευχαριστεί το Θεό που και κείνη την ημέρα την ευλόγησε να αντικρίσει το φως του ήλιου..

έπειτα.. πλενόταν..μάζευε το "μαλλί αγγέλου" κρύβοντάς το στο γνώριμο μαύρο μαντήλι της.. 

άναβε το καντήλι ... έκανε την προσευχή της 

και ριχνόταν στη μάχη..της κουζίνας.. του σπιτιού.. της καθημερινότητας..

σήμερα.. πλησιάζοντας τα 90.. 

κάθε που μιλάμε στο τηλέφωνο και τη ρωτώ..

-Γιαγιάκα μου τι κάνεις πως είσαι.. πως περνάς..;

αυτή.. πάντα πρόσχαρη και χαμογελαστή (το νιώθω στη φωνή της..) ..να απαντά..

-Κορίτσι μου, για τα χρόνια μου καλά είμαι Δόξα το Θεό.. μακάρι και εσείς 

να φτάσετε  τα χρόνια μου και να είστε καλά..

και έπειτα μου περιγράφει..

"Σηκώνομαι.. το πρωί.. (όπως ακριβώς τα θυμόμουν)...

μόνο οι πολλές δουλειές ..ελαττώθηκαν... κάνω ένα πράγμα.. κάθομαι..

ένα ακόμη κάθομαι... Δόξα το Θεό.. μπορώ και προσφέρω ακόμη.."

χωρίς γκρίνιες ...χωρίς παράπονα... ταλαιπωρημένοι άνθρωποι.. βοσκοί.. 

μαθημένοι με τα λίγα...

αλλά πάντα με τον ίδιο λόγο στο στόμα.. με το ίδιο πλατύ χαμόγελο..

και αυτή και ο συγχωρεμένος λατρεμένος παππούς..

" Δόξα το θεό"..

να εύχεσαι..

να χαμογελάς..

να ελπίζεις..

Ιω

ευτυχία..απλά..

ευτυχία..

"Η ευτυχία μοιάζει μικρή όταν την κρατάς στα χέρια σου. 

Άφησέ την να φύγει και θα δεις πόσο μεγάλη και πολύτιμη είναι."

Μαξίμ Γκόρκι

να αισθάνεσαι.. ευτυχία..

χωρίς ιδιαίτερο λόγο...

για όλους τους λόγους..

για τα πιο απλά..

τα ταπεινά..

για ένα γλαστράκι..

φορτωμένο κατακόκκινες καυτερές πιπεριές..

που φύτεψες.. εσύ..

η ευτυχία βρίσκεται στα χέρια σου..

είναι εκεί.. κρυμμένη..

πολύτιμη..

μην περιμένεις.. να χαθεί για να την εκτιμήσεις..

Ρίτσος - Το νόημα της απλότητας

να εύχεσαι..

να νιώθεις..

να ευγνωμονείς..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο μου και ταξιδευτή Γιάννη Π. για την "εμπνευσμένη" φωτογραφία.

"Πως θα γεννούνε τα σκοτάδια Φως;"..

Η φλογερή καρδιά του Ντανκό

Τον πιο παλιό καιρό ζούσε εδώ μία κοινότητα Ανθρώπων. 

Γύρω απ’ τις τρεις μεριές του οικισμού, ήταν το Μαύρο Δάσος. Και από την τέταρτη,

 η απέραντη στέπα. Για πολύ καιρό ο ήλιος έλαμπε και ο ουρανός ήταν γαλάζιος, 

και έτσι οι Άνθρωποι ήταν γενναίοι και ευτυχισμένοι. 

Μα κάποια μέρα, ήρθανε απ’ την στέπα άλλοι Άνθρωποι, πιο νέοι, 

πιο βάρβαροι, πιο δυνατοί και έδιωξαν τους πρώτους, βαθιά μέσα στο Μαύρο Δάσος.

 Έλη τους περικύκλωσαν και βάλτοι και το σκοτάδι ήτανε πυκνό. 

Άρχισαν να πεθαίνουν, ο ένας μετά τον άλλο, απ’ τα κουνούπια και τον μολυσμένο αέρα.

 
Τότε, γυναίκες και παιδιά, αρχίσανε τους θρήνους και όλοι μαζί καθίσαν να σκεφτούν

 σαν τι θα κάνουν. -Δυο δρόμοι ανοίγονται για μας. Ο ένας, προς τα πίσω. 

Μα εκεί, βρίσκονται οι δυνατοί εχθροί μας. Ο άλλος μπροστά, πέρα απ’ τα Μαύρα Δάση,

 εκεί που τα μεγάλα δέντρα, με τα πανίσχυρα κλωνιά τους αγκαλιάζονται κι οι κόμποι απ’ τις γυμνές τους ρίζες βυθίζονται βαθιά, στη λιπαρή τη λάσπη. Και το σκοτάδι ήταν πυκνό και τα μεγάλα δέντρα –δέντρα πέτρινα- στεκόντουσαν βουβά και ακίνητα, μέσα στο μαύρο θάμπος και πιο σφιχτά πλησίαζαν το να το άλλο, τριγύρω στους Ανθρώπους. Μα εκείνοι είχαν συνηθίσει την απλωσιά της στέπας και πιο πολύ τους στένευε το Δάσος, παρά θηλιά κρεμάλας στο λαιμό τους. 

Και η Ώρα χτύπησε Έντεκα. Και όμως, κάποτε ήταν δυνατοί και θα μπορούσαν να νικήσουν.

 Μα τώρα, κάτω απ’ τα πυκνά κλαδιά, χάθηκε η ψυχή και –ίσως- το σώμα. 

Και οι θρήνοι γέννησαν την Φρίκη. 
Και οι Μάνες κλαίγανε τους πεθαμένους. Και οι ζωντανοί αλυσοδέθηκαν από τον Φόβο. Λόγια δειλίας άρχισαν να ακούγονται μέσα στο Δάσος. Και ήθελαν στους εχθρούς να παν και γονατίζοντας να τους προσφέρουνε τη λευτεριά τους.

 Και είπε ο Ντανκό: -Σύντροφοι, δεν κυλάει η πέτρα με την σκέψη μόνο.

 Όποιος δεν κάνει τίποτε, δεν του συμβαίνει τίποτε. Γιατί να σπαταλιέται η δύναμή μας στον καημό; Πάμε στο Δάσος και ας το περάσουμε ως πέρα. Σίγουρα θα ‘χει κάποιο τέλος.

 Όλα στον Κόσμο έχουν ένα τέλος. Εμπρός λοιπόν!

 -Οδήγησέ μας, με μια φωνή είπανε όλοι. Και ξεκινήσαν. 

Και σε κάθε βήμα, ο Βάλτος –άπληστο σάπιο στόμα- καταβρόχθιζε Ανθρώπους. Σαν φίδια απλωθήκανε παντού οι ρίζες και κάθε βήμα το πληρώνανε με αίμα. 

Περπάτησαν πολύ καιρό και όλο πυκνώναν τα σκοτάδια. 

Κουράστηκαν και άρχισαν να γκρινιάζουν για τον Ντανκό και έλεγαν πως, άδικα, νέος και άπειρος τους έσυρε εδώ κάτω –κι ας είχαν όλοι τους συμφωνήσει. Και κάποτε, στο Δάσος μπόρα ξέσπασε. Και έγινε το σκοτάδι πιο μαύρο και απ’ της Κόλασης τις νύχτες. Μα ο Ντανκό περπατούσε πάντα εμπρός. Και τα κλαδιά των δέντρων τους κυκλώσανε. Και κεραυνοί σκίζανε τον αιθέρα.

 Όλο δυνάμεις και πιο λίγες τους απόμεναν. Μα εκείνος περπατάει πάντα μπρος –«ένας αυτός, και ζει για χίλιους». 
Τσάκισαν και έχασαν το θάρρος τους και ρίξανε το φταίξιμο στον Ντανκό.

 -«Σας οδηγώ εγώ», μας είπες! -Σας οδήγησα. Μα εσείς; Σέρνεστε όλο πιο πολύ στη λάσπη, μπουσουλώντας με τα τέσσερα, σαν ζώα. Σκοτείνιασαν τα μάτια τους και φάνηκε μέσα σ’ αυτά η λάμψη του θανάτου. «Κοίτα τους», μονολόγησε, «πριν όλοι φίλοι, τώρα όλοι τους θηρία» 

και λάμψανε τα μάτια του σαν φάροι. Και βλέποντάς το αυτό, σκέφτηκαν πως τρελάθηκε και πως, γιαυτό -έτσι ζωηρά- φλογίστηκε η ματιά του και φυλάχτηκαν. Και σαν κοπάδι λύκων –που θήραμα μυρίστηκε- μαζεύτηκαν, γιατί περίμεναν πως θα ριχτεί πάνω τους πρώτος.

 Και άρχισε να στενεύει γύρω του ο κλοιός. Και αυτός κατάλαβε τη σκέψη τους 

και η σκέψη γέννησε στην φλογερή καρδιά του το παράπονο. 

Και όλο το Δάσος άρχισε να ψέλνει το μαύρο, πένθιμο τραγούδι του.

 Και ο κεραυνός βροντάει και η βροχή πέφτει ασταμάτητα. 

-«Αν δεν καώ εγώ –αν δεν καείς εσύ- πως θα γεννούνε τα σκοτάδια φως;» φώναξε,

 κι απ’ τη Βροντή πιο δυνατά. Και έσκισε με τα χέρια του το στήθος του και έβγαλε από μέσα την καρδιά του και την κρατάει ψηλά, απ’ τα κεφάλια πάνω των Ανθρώπων. 

Αναλαμπάδιασε η Καρδιά –σαν ήλιος- 

και το σκοτάδι διαλύθηκε μέσα στο φως. 

Και οι Άνθρωποι –κατάπληκτοι- μαρμάρωσαν. -Εμπρός, φωνάζει ο Ντανκό και ρίχνεται μπροστά, στην πρωτινή του θέση, ψηλά κρατώντας την Φλεγόμενη Καρδιά του -που φώτιζε την Μοίρα των Ανθρώπων. Τον ακολούθησαν σαν μαγεμένοι. Το Δάσος αντιβούησε έκπληκτο, μα η βοή του πνίγηκε στον Ήχο των Χρωμάτων. Και τώρα πέθαιναν, μα πέθαιναν δίχως παράπονα και παρακάλια.

 Έτρεχαν γρήγορα μπροστά, με γενναιότητα, το Φως του Φάρου ακολουθώντας –την Καρδιά του.

 Και ο Ντανκό πάντα προχωρούσε προς τα εμπρός και η Φλόγα της Καρδιάς του όλο φούντωνε και φούντωνε. Και τέλειωσε το Δάσος. Και έμεινε πίσω τους, βουβό. Και στα λιβάδια πέρα, στη μεγάλη στέπα σαν ξεμύτισαν, λούστηκαν ξαφνικά από ηλιόφως και καθαρό αέρα ξεπλυμένο απ’ την βροχή. Και έλαμψε ο ήλιος και πέρα, το ποτάμι, σαν φιδίσιο σώμα αντιφέγγισε. 

Σουρούπωνε. Κατά το λιόγερμα, άρχισε να φαντάζει κόκκινο –σαν αίμα- το ποτάμι.

 Και εκείνος, χαμογέλασε περήφανα. Και έγινε η Ώρα, Δώδεκα. Στο χώμα πέφτει και η Μάνα Γη προστάζει, και λουλούδια τον αγκάλιασαν. Και δεν τον πρόσεξε κανείς που ‘πεσε κάτω. Και μόνο η γενναία του Καρδιά ακόμα άναβε. Και ένας, την πρόσεξε. Και –φοβισμένος- με το πόδι του την πάτησε. 

Και η Φλογερή Καρδιά του Ντανκό, χάθηκε για πάντα.

Μαξίμ Γκόρκι - "Η φλογερή καρδιά του Ντανκό και άλλα διηγήματα"

καληνύχτα..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον αγαπητό μου φίλο Γιάννη Π. για τη μαγική φωτογραφία.

"Γαργαλιέσαι.;"

σου έχω μια λύση να καθίσουν τα παιδάκια σου...

ήσυχα ... σαν μαγεμένα .. για λίγη ώρα..

όοχιιι δυστυχώς δεν ανακάλυψα κάποιο φίλτρο..

ή κανένα κουμπάκι "mute".. πάνω τους..

(πού τέτοια τύχη.. :pp)..

ανακάλυψα όμως κάτι εξίσου "μαγικό"..

τον "Γαργαληστή" του Δημήτρη Μπασλάμ

είναι ένα παραμυθένιο cd  που κυκλοφόρησε το 2005...

μόλις το βάλεις να παίξει...

ο Αντώνης Καφετζόπουλος σου αφηγείται την ιστορία του Γαργαληστή.. 

πλαισιωμένο με υπέροχα τραγούδια..

που ερμηνεύουν..

ο Μάλαμας, ο Αγγελάκας, ο Θ. Παπακωνσταντίνου, ο Χαρούλης, η Φριτζήλα.. κ.α.

όταν ξεκινήσει το cd.. είτε στο αμάξι.. είτε στο σπίτι..

γίνεται το "θαύμα".. της σιωπής...

κάθονται και ακούνε... 

τι καλύτερο.. απ΄το να εμφυσήσεις στα παιδιά σου ποιοτικά μουσικά ακούσματα..

και να κερδίσεις ταυτόχρονα.. πολύτιμα λεπτά .. χωρίς...

"μαμάαααα .. μαμάαααα με πείραξεεεεεε"...

από την άλλη .. αν δεν έχεις παιδάκια... αλλά παραμένεις εσύ ένα μικρό παιδί...

είμαι σίγουρη ότι θα το απολαύσεις εξίσου...

επίσης αποτελεί μια πολύ καλή λύση για δώρο..σε παιδιά φίλων.. ανίψια.. βαφτιστήρια..

για πάρε μια ιδέα..

(ο Γαργαληστής - μέρος 1ο)

https://www.youtube.com/watch?v=5RO9UmyTd6I

(ο Γαργαληστής -  μέρος 2ο)

https://www.youtube.com/watch?v=vitK0jMA7aY

(ο Γαργαληστής - μέρος 3ο)

https://www.youtube.com/watch?v=BIWbBWCMR64

(ο Γαργαληστής - μέρος 4ο)

καταλαβαίνω ότι τα οικονομικά όλων είναι δύσκολα στην εποχή μας ...

μη ξεχνάς όμως ποτέ.. ότι η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική..

μην μπαίνεις στον πειρασμό να "κατεβάσεις "...

να "κλέψεις" τον κόπο του άλλου..

οι "δημιουργοί" χρειάζονται την επιβράβευσή μας..

αα.. ξέχασα να σου πω ότι εκδόθηκε και σε βιβλίο..

 με την "φανταστική" εικονογράφηση του Βίκτωρα Μοσχόπουλου ..

σ'ευχαριστώ  πολύ Δημήτρη Μπασλάμ για τον υπέροχο "ταξιδεμό".. 

και εγώ και τα παιδιά μου σ'ευγνωμονούμε..

"ίσως πιο πολύ και απ'το πολύ...".. που λες και εσύ..

http://baslam.gr/

σ'ευχαριστούμε για τη "μαγική συνταγή"που μας δίνεις..

"αφού το γέλιο πάρουμε.. το κάνουμε 2 σβούρες..

έτσι θα φύγουν μακριά για πάντα οι σκοτούρες

έπειτα σε ένα δοχείο βαθύ ρίχνουμε και ανακατεύουμε μαζί..

 αγάπη..παιχνίδι..δώρα..παρέα και περίσσια ώρα..

αφού τα κλείσουμε καλά τα βράζουμε μια ώρα"...

εε μη ξεχαστείς.. μόνο μια ώρα.:))

να χαμογελάς..

Ιω

Όταν δύει ο ήλιος..

"Ἡ οὐράνια δαντέλα,

ἡ σχεδὸν κυματίζουσα,

τῶν γραμμῶν σου, θαρρεῖς

ὅταν δύει ὁ ἥλιος

καὶ γιομίζει ἀγγέλους.

Προχωροῦν, ἀνεβαίνουν

ἀπ᾿ τὶς δυὸ παρυφὲς

στὴ μεγάλη κορφή σου.

Συγκεντρώνονται πάνω της

σὰν μιὰ χορωδία.

Ὅσο ποὺ τέλος,

κάποιος ἀπ᾿ ὅλους

ἁπλώνει τὸ χέρι

κι ἀνάβει τὸν ἕσπερο."

(Απόσπασμα από " Ποιήματα για το ίδιο βουνό" - Νικηφόρος Βρεττάκος)

λένε πως αν κάνεις ησυχία.. θα μπορέσεις να ακούσεις τον ήλιο να σβήνει μες στο νερό..

Ιω

Το τέλειο θαύμα..

Τὸ καθαρότερο πράγμα τῆς δημιουργίας

"Δὲν ξέρω, μὰ δὲν ἔμεινε καθόλου σκοτάδι.

Ὁ ἥλιος χύθηκε μέσα μου ἀπὸ χίλιες πληγές.

Καὶ τούτη τὴ λευκότητα ποὺ σὲ περιβάλλω

δὲ θὰ τὴ βρεῖς οὔτε στὶς Ἄλπεις, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἀγέρας

στριφογυρνᾶ ὡς ἐκεῖ ψηλὰ καὶ τὸ χιόνι λερώνεται.

Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης.

Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο:

λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ 

στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. Τὸ πιὸ καθαρὸ 

πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι τὸ λυκόφως,

οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι, 

οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. 

Εἶναι ἡ ἀγάπη."

Νικηφόρος Βρεττάκος

-

"τραγούδησέ μου αυτά που αγαπάς να τα θυμάμαι.."

Ιω

"Η μεταφυσική του Φωτός.."

"Φωτεινοί άνθρωποι.. άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στο χρόνο..

και τα λόγια τους.. πυρωμένο σίδερο πάνω στη σάρκα του νου ...

δεν υπάρχουν λόγια  άξια ..να μιλήσεις γι' αυτούς..

μόνο η αίσθηση της ακοής αποκτά τη μέγιστη σημασία..

γίνε όλος.. ακοή.. να τα χορτάσεις..

γίνε όλος συνείδηση.. να ενωθείς μαζί τους..

άκου..

επίσης..

https://www.youtube.com/watch?v=UlpqMtCZHbA

Ο Ελύτης απαγγέλλει  Ελύτη (Άξιον εστί)

"εντολή, σου είπε, αυτός ο κόσμος.. και γραμμένος μες στα σπλάχνα σου είναι..

διάβασε.. και προσπάθησε...και πολέμησε.. είπε..

ο καθείς και τα όπλα του.. είπε.."

Η Γένεσις (Άξιον εστί)

μη στερήσεις αυτό απ΄τον εαυτό σου..

άκου προσεκτικά..

https://www.youtube.com/watch?v=4rmdMGmwzGc

Ο Οδυσσέας Ελύτης περί Ευρώπης:

"τι είναι ελληνικότητα.. παρά ένας τρόπος να βλέπεις και να αισθάνεσαι τα πράγματα..
είτε στην κλίμακα τη μεγάλη.. είτε στην ταπεινή..
είτε σε έναν Παρθενώνα.. είτε σε ένα λυχνάρι..
το παν είναι η ευγένεια, η ποιότητα..
σε αντίθεση με το μέγεθος και την ποσότητα  που χαρακτηρίζουν τη Δύση.."

-
Φωτεινοί άνθρωποι .. γεμάτοι Ελλάδα..
φωτεινά λόγια..


"μαλαματένια λόγια στο μαντήλι.. τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές..."
...............
"πως έγινε με τούτο τον αιώνα και γύρισε καπάκι η ζωή..
πως το' φεραν  η μοίρα και τα χρόνια..
να μην ακούσεις έναν ποιητή..."

στίχοι Μάνος Ελευθερίου

άκουσε τον ποιητή.. λοιπόν.. ποτέ δεν είναι αργά..
Ιω

Γυμναστήρια μυαλού..

γυμναστήριο πηγαίνεις..;

σε αυτό το γυμναστήριο δεν πληρώνεις συνδρομή.., 

μπορείς να πας όσο συχνά θέλεις..

και να γυμναστείς όση ώρα θέλεις..

δεν έχει περιορισμούς..

δεν χρειάζεσαι παρέα..

δεν κινδυνεύεις από τραυματισμούς και κακώσεις..

δεν μυρίζεις ιδρώτα...

μόνο κινδυνεύεις να "χαθείς"..

σε εικόνες..μυρωδιές.. ράφια..

και να χάσεις την αίσθηση του χρόνου..

"Πάντα φανταζόμουν τον παράδεισο σαν ένα είδος βιβλιοθήκης"

Jorge Luis Borges 1899-1986

Δείτε μια ταξιδιάρικη, μαγευτική.. ανάρτηση...

Armageddon: Τα 7 ομορφότερα βιβλιοπωλεία του κόσμου: Ανέκαθεν η σχέση του ανθρώπου με το βιβλίο ήταν ιδιαίτερη. Ακόμα και σήμερα όπου σε μεγάλο βαθμό ο υπολογιστής του έχει «κλέψει» κλέψει...

λίγη μουσική για χαλάρωση...

και διατατικές ασκήσεις...

καλό απόγευμα

Ιω

Ηλιοταξίδεμα..

καλημέρα στον ήλιο.. καλημέρα στο Φως..

καλημέρα στις καρδιές  των ανθρώπων..

"- Τι ώρα είναι σε παρακαλώ;

- Ρώτα τον ήλιο, το μεγάλο ρολόι.

- Τι ώρα είναι, ήλιε;

- Είναι ώρα για μάθημα.

- Ώρα για μάθημα. Πάμε!"

(Από το βιβλίο  Η Γλώσσα μου - Πρώτη δημοτικού -1982)

μάθε να διαβάζεις... μάθε να ακούς τους ποιητές..

έχουν μελετήσει τον ήλιο..αιώνες πριν από εμάς..

και ο ένας.... στον δικό μου θρόνο των ποιητών..

αυτός που με δένει με το απόλυτο Φως & την Εντέλεια..

χωρίς να θέλω να αδικήσω κανέναν άλλον

είναι ο μοναδικός

Νικηφόρος Βρεττάκος..

"Ήλιο τον ήλιο γκρέμισα,

θόλο το θόλο χάλασα,

και είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,

που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό"

(Απόσπασμα από το ποίημα Μεταρσίωση από τη Συλλογή "Η εκλογή μου" : Ποιήματα 1933-1991)

Ιω

"Ανοίγω τα μάτια μου.."

"ανοίγω τα μάτια μου να σε χωρέσω κι όλο κάτι μου ξεφεύγει, ένας κήπος απ'τη μια,

 λίγη θάλασσα απ΄την άλλη, καθρεφτίζομαι στη θάλασσά σου και το πιο πολύ που θέλω, 

να'μαι κι εγώ ένας τόσος καθρέφτης, τόσος σαν αναστεναγμός,

ν'αποτυπώσω την εικόνα σου, της άνοιξης και του χειμώνα, του φθινοπώρου 

και του ζεστού καλοκαιριού, που υπάρχουν γιατί υπάρχεις δικαιολογώντας την ύπαρξη 

όλων των ωραίων πραγμάτων αυτής εδώ της πλάσης.

Βουίζεις και συ, χαρά μου, από μακριά, αλλά εγώ σ'ακούω και σε βλέπω κιόλας.

Ευτυχώς σε βλέπω..."

(Απόσπασμα από "Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων" - το πρώτο βιβλίο 

της Μυρτούς Κοντοβά  -ένα από τα μηνύματα του Ουρανού στη Γη)

-

λίγο ακόμη μπλε..;

μια τεράστια γαλάζια καλημέρα!

να χαμογελάς..

Ιω

Καληνύχτα

"Είναι μια δυνατή σιωπή μες στο βράδυ. Αντίκρυ ανάψανε τα φώτα. 

Ρίχνουμε και μεις τα δίχτυα της ψυχής μας μέσα στον ουρανό, μέσα στη θάλασσα, μέσα στον κόσμο. Να πιάσουμε ένα αστέρι, μια φωνή, κάποιο τραγούδι. 

Κάτι να δώσουμε και μεις, κάτι να πάρουμε.

 Ο φάκελος της μέρας κολλημένος. Μια απλή διεύθυνση: Στους ανθρώπους. Όχι στ' αδέρφια μας. 

Θα ξεδιπλώσουν τη θάλασσα, θα διαβάσουν. Πως φέγγουν τα μάτια τους. Χαμογελάνε. 

Ένα χαμόγελο δικό μας."

Απόσπασμα από Το δικό μας χαμόγελο - Γιάννης Ρίτσος

https://www.youtube.com/watch?v=QypF4M2Cp3g

Ιω

"Ούτε μια μέρα χωρίς γραμμή"

"Nulla dies sine linea" 

"Ούτε μια μέρα χωρίς γραμμή" - Απελλής 4ος αιών  π.Χ.

ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο...
Armageddon: 11 λόγοι να ερωτευτείς κάποιον που διαβάζει: της Λουκίας Μητσάκου Πώς αναγνωρίζεις έναν άνθρωπο που διαβάζει;

να διαβάζεις..

να χαμογελάς..

Ιω