μ 'αντάμωσε ένα τραγούδι..

τι κι αν αγκαλιάζεις τις χαρές..

τι κι αν ομορφαίνουν την ψυχή σου..

οι λύπες..είναι αυτές..που την σμιλεύουν..

που της δίνουν..μορφή..

σχήμα..

είναι φορές..που νιώθεις..

να κουβαλάς..μέσα σου τον πόνο..του κόσμου ολάκερου..

μια τέτοια..φορά..λοιπόν..

μ'αντάμωσε..ένα τραγούδι..

ήρθε και με βρήκε..

κι έμεινα..ακίνητη..

με ανάσα κρατημένη μη και χάσω..μια νότα..

μια ανάσα..ένα γύρισμα της φωνής..

μια νοτισμένη αστραπή του νου..

 έμεινα..να ακούω..

δεν καταλάβαινα..

δεν γνώριζα τη διάλεκτο..

με τα κουτσά μου ιταλικά..παλεύοντας...

μα τσουκ..

τίποτε..ούτε και με αυτά..

 δεν καταλάβαινα..

 ένιωθα..τον πόνο..

γέμισα δάκρυα..

απ΄την ομορφιά..

ναι..αυτήν την ηδονή.. του πόνου..

"θα έλεγε κανείς ότι ο πόνος δίνει σε ορισμένες ψυχές ένα είδος συνειδήσεως"..

υποστήριζε..ο Γάλλος συγγραφέας Paul-Jean Toulet

ένα είδος συνειδήσεως..

ένα εισιτήριο..για ταξιδεμούς..άλλους..

μια συνωμοσία ..μαγική..

ένα "σουσάμι άνοιξε".. 

για κόσμους..πειρατές..

όχι..δεν είναι κατάθλιψη..

είναι άλλο..φρούτο..

είναι..πονάω..

γιατί είμαι ζωντανός..

αγαπάω..

είμαι άνθρωπος..

πονάω..

εύχομαι..

ταξιδεύω..

τραγουδάω..

θρηνώ..

ελπίζω..

φωνάζω..

είναι όταν δεν έχεις..ανάσες άλλες..

κι εκτιμάς..τον αέρα..

κι αναπνέεις..βαθύτερα μετά..

είναι η Τέχνη..

και κάθε μορφή τέχνης..

που σου θυμίζει την ανθρωπιά σου..

είναι εικόνες.. λέξεις..μουσικές..

που με μαγικές αδιόρατες χορδές..

ενώνουν..τους ανθρώπους..

της συνομοταξίας..αυτής..

της συνειδήσεως του πόνου..

κι όταν σαλεύει..η μουσική..ή η εικόνα..ή η λέξη..τούτη..

ανασαλεύει..η χορδή..και κινεί..την καρδιά σου..

τα χέρια..σου..

λιώνει τους πάγους της ψυχής..

τα μάτια..ξεκινούν να στάζουν..

Amare me - μουσική Nino Rota - ερμηνεία Σοφία Αβραμίδου

αυτό είναι..το τραγούδι..λοιπόν..

Amare me ..ή Maremaje

"Το τραγούδι  αναφέρεται ότι γράφτηκε από άγνωστο στιχουργό στην περιοχή Αbruzzo , της κεντρικής – νότιας  Ιταλίας τον 17ο αιώνα και πρόκειται για το μοιρολόι μιας χήρας  που έχασε τον άνδρα της στη θάλασσα (πρόκειται δλδ για ένα ιταλικό fado).

Οι στίχοι είναι γραμμένοι σε μία τοπική διάλεκτο που μιλούσαν τότε στην περιοχή ,κάτι ανάμεσα σε Ναπολιτάνικα και Γενοβέζικα, γι αυτό και είναι πολύ δύσκολη η μετάφραση του τραγουδιού ακόμα και από Ιταλούς στις μέρες μας..

Το 1973 ο τεράστιος Ιταλός συνθέτης Νino Rota συνθέτει την μουσική της ταινίας με τίτλο Film d'Amore e d'Anarchia (στα ελληνικά «Ταινία του έρωτα και της αναρχίας») και ντύνει τους πρωτότυπους στίχους .

https://www.youtube.com/watch?v=tUp16KNADqU&feature=related

""Ευχαριστώ για την τραγωδία σας. Τη χρειάζομαι για την τέχνη μου". 

έλεγε ο Kurt Combain..

και νιώθεις..γιατί..

AMARA ME 

Maremma' le scure maie 

Tu si morte io che fazze 

Comme strazze trezze n'fazze 

Come cede n'chel eta 

E maremma maremma maremma 

E scure ma scur ma scur ma 

E mo' m' accido mo' m' accido mo' m' accido 

Un gol altar. 

Son 'na pachira spergiuta 

Lu muntum m' ha lassate 

Lu guaggiu non simpre abbaie 

Per la fare vo sarraie 

E maremma maremma maremma 

E scure ma scur ma scur ma 

E mo' m' accido mo' m' accido mo' m' accido 

Un gol altar. 

Io tine' na caseniella 

Or sun sola e abbandunata 

Sinza casa a sinza letto 

Sinza pane e compenaie 

E maremma maremma maremma 

E scure ma scur ma scur ma 

E mo' m' accido mo' m' accido mo' m' accido 

Un gol altar. 

ΘΑ Μ' ΑΓΑΠΑΣ 

Βαλτοτόπια και μαύρη θάλασσα 

εσύ είσαι πεθαμένος κι εγώ τι θ' απογίνω 

σαν κουρέλια οι πλεξίδες μου 

πέφτουν στο πρόσωπό μου 

τα βαλτοτόπια τα βαλτοτόπια 

κι η μαύρη, μαύρη θάλασσα 

κι εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ 

να χαθώ. 

Είμαι μια ψυχή χαμένη 

ο άνθρωπός μας μ' άφησε για πάντα 

το σκυλί πια δεν γαυγίζει 

τα παραθύρια κλείσαν 

τα βαλτοτόπια τα βαλτοτόπια 

κι μαύρη, μαύρη θάλασσα 

κι εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ 

να χαθώ. 

Είχα κάποτε ένα καλυβάκι 

τώρα είμαι μόνη κι έρημη 

δίχως σπίτι και κρεβάτι 

δίχως ψωμί και συντροφιά 

τα βαλτοτόπια τα βαλτοτόπια 

κι μαύρη, μαύρη θάλασσα 

κι εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ 

να χαθώ.

πηγή: http://www.activeradio.gr/index.php?topic=2243.0

"η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο.. η θλίψη πιο δίκαιο.."

ψιθυρίζει..ο Τάσος Λειβαδίτης στα αυτιά μου..

πήρε χρόνια..να καταλάβω 

τι εννοούσε ο ποιητής..

μα άξιζε..τον κόπο..

τον χρόνο..

κάθε δευτερόλεπτο σιωπής..

την κάθε αμυχή..

και ξέρω..γιατί μπορώ να χαμογελώ..

διάπλατα..

ξανά..

να πονάς..

να αγαπάς..

να παλεύεις για το δίκιο..

Ιω

Δεκέμβρης..χαρτί και καλαμάρι..

ένα ματσάκι..νάρκισσους 

βρήκα..στο μαξιλάρι..

ανοίγοντας  τα μάτια ..

υπέροχους..ποιητικούς..εύοσμους..

με λευκά..και κίτρινα άνθη..

στόλισα τα μαλλιά μου εκείνο το πρωί..

και είχες σταθεί στην πόρτα..

περιμένοντας..

ανυπόμονα σαν παιδί..

να με καλωσορίσεις..
είδες που δεν ξυπνούσα..
και άρχισες να ξεροβήχεις..

καλόκαρδε Δεκέμβρη..

που θα 'ρχόσουν με άδεια χέρια..

με τη στολή σου ολόλευκη..
σαν τα χιονισμένα..μαλλιά σου..
και έναν κατακόκκινο..γιορτινό..σάκο..
φορτωμένο..με χίλια δυο καλούδια..
κρατούσες δυο κόλλες χαρτί..στο χέρι..

-Τί είναι αυτά.;.σε ρωτάω
-Θα δεις..θα δεις.. μου απαντάς "μελωμένα"..
Φέρε μολύβι...μπόλικη αγάπη..
και έλα..στο τραπέζι..να τα πούμε..

Με πιάνεις..απ΄το χέρι..όλα γυρίζουν..
κλείνω τα μάτια..
κρατιέμαι σφιχτά..πάνω σου...

-Μη φοβάσαι..περπάτα..απλώς..

-Μα αυτό..δεν είναι το σπίτι μου..
Αυτή είναι η κουζίνα στο σπίτι που γεννήθηκα..
εκεί..που μεγάλωσα...
Μα τι γίνεται..που είμαστε..;

Το τραπέζι..στρωμένο..γιορτινά.. αχνιστός..καφές...
(καφές...Πέτρα μου, ..όχι κεφτές...:pppp)..
τσάι..και βουτήματα...λογιών λογιών..
όλα νηστίσιμα..πορτοκαλιού..κανέλας..
με ταχίνι..μουστοκούλουρα..
και οι μυρωδιές..να χορεύουν στον αέρα..
παρέα..με χιονονιφάδες.. και χριστουγεννιάτικες μουσικές..
Στο βάθος..μια γυναίκα..στην κουζίνα..
να φτιάχνει.. διάφορα..γλυκίσματα
και μπροστά..στην σόμπα..στο φως απ΄τις φλόγες..
ένα μικρό κοριτσάκι.. να κόβει πολύχρωμα
χαρτόνια..και να φτιάχνει καμπανούλες..αγγελούδια..
χριστουγεννιάτικα δέντρα..και αστέρια..
σε όλα τα χρώματα..
και οι φιγούρες..να ζωντανεύουν στις φλόγες..
τρεμοπαίζοντας..

-Δεν μπορούν να μας δουν..ούτε να μας ακούσουν..
Κάθισε..δίπλα μου..έλα..

Έχω μείνει μαγεμένη να κοιτάω..

-Έρχονται..μέρες γιορτινές..
αυτή..και άλλες τριάντα..
θα σου φέρουνε..θύμισες..και σκέψεις..
θα σου..δώσουν..αλλά..θα σου πάρουν κιόλας...
θα γελάσεις..θα χαρείς..θα κλάψεις..
θα χαρίσεις..θα δωρίσεις..
θα "κλέψεις".. θα στερηθείς..

θα ευχηθείς..στη Βαρβάρα..
στον Σάββα..στον Νικόλα..
στη γατούλα σου..που μέρα σαν και κείνη..τη βρήκες..
..γιορτινό δώρο..και αυτή..
στις 9.. η Αννούλα του χιονιά..
θα κεράσει..γλυκά..
στις 12 του Αγίου Σπυρίδωνα..
θα χαμογελάσεις..κοιτώντας
έξω απ'το παράθυρο..να δεις..
αν μεγάλωσε..ένα σπυρί η μέρα...

του Αγίου Ελευθερίου..15..
σηματοδοτεί..τα μισά της διαδρομής..
θα ανεβάσεις μανίκια..
θα φτιάξεις..κουλουράκια..
να μοσχομυρίσει το σπίτι..
μελομακάρονα και κουραμπιέδες..

στις 24 θα γεμίσεις..τις χούφτες
με καραμέλες..και σοκολατάκια..
να γλυκάνεις..τις παιδικές φωνούλες
που θα λένε τα κάλαντα..
"Τρίγωνα κάλαντα..σκόρπισαν παντού..
κάθε σπίτι μια γωνιά..του μικρού Χριστού.."
Χεέέέιιιιι..φωνάζουν.δυνατά..

Ξημερώματα στην εκκλησία..
όπως..στο παραμύθι..
με τα αρκουδάκια που "ρουφούσες" μικρή..
έξω..νύχτα..
και εκατοντάδες φαναράκια..να φέγγουν..
το δρόμο..σαν την ελπίδα..
σαν την προσμονή στα μάτια των πιστών..
"Άγια Νύχτα..σε προσμένουν.. με χαρά οι χριστιανοί.."
δοξολογίες..ύμνοι αγγέλων..
θα ζητήσεις συγχώρεση..και θα μεταλάβεις..
"σώμα και αίμα"..

θα κάτσεις δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..
με κλειστά..όλα τα φώτα..
με ένα ποτήρι..κόκκινο κρασί..
και τα λαμπιόνια..θα βάφουν με χρώματα τις σκέψεις σου..

θα στείλεις γράμμα στον Αϊ Βασίλη..
θα φτιάξεις..καρτούλες..
θα τυλίξεις..προσεκτικά..
τα δωράκια για τα αγαπημένα σου πρόσωπα..

θα ξαναπείς τα κάλαντα..
παραμονή Πρωτοχρονιάς..
και το ίδιο βράδυ..
με μοσχοβολιστή βασιλόπιτα..
με επιτραπέζια παιχνίδια..
με γλέντια..και χαρές..
θα μου τραγουδήσεις...
"Γέρε χρόνε..φύγε τώρα..πάει η δική σου η σειρά.."

και έτσι..θα με αποχαιρετήσεις..
με ένα φιλί..και τρεις ευχές στα χείλη..
ζαλισμένη απ'το κρασί..και τον αχό..

-Δεν μου είπες.. όμως..
τι είναι οι δυο κόλλες που κρατάς..;

-Ααα οι δυο κόλλες χαρτί..
η μια γραμμένη...η άλλη άγραφη..

"το καλαμάρι..έγραφε..τη μοίρα του την έλεγε..
και το χαρτί..ομίλει..."

στη μια..είναι γραμμένα..όλα όσα έκανες..τη χρονιά αυτή..
όλα..μικρά.. μεγάλα..φωτεινά..σκοτεινά..
αξίας..ή μηδαμινά..
να τα διαβάσεις..να τα θυμηθείς...ξανά..
να σκεφτείς..
τι σου έδωσε ο γέρος..χρόνος..που σε λίγο..εκπνέει..
έχεις..τη δυνατότητα..να αλλάξεις..
ένα... από αυτά..
αν πραγματικά το θέλεις..
αν το ευχηθείς..από καρδιάς..

Το βράδυ της 31ης Δεκέμβρη..ότι επιλέξεις..
να μην έχει συμβεί..δε θα έχει συμβεί..
αλλά στο μυαλό σου..θα υπάρχει πάντα..
και δεν θα το ξεχάσεις ποτέ..
όσα χρόνια και να περάσουν..

-Πω..πω.. αυτό είναι παράξενο..
αλλοπρόσαλλο..
θέλει..πολλή σκέψη..
ψιθυρίζω..σκυθρωπή..

-Η άλλη κόλλα..είναι λευκή επίτηδες..
για να κάτσεις να τη γεμίσεις..
με όλα όσα θέλεις..
να πραγματοποιήσεις..
τη χρονιά που θα έρθει..
αποφάσεις..ταξιδεμούς..
όνειρα..
μελωδίες..
αφές..

σαν σελίδα...που τη γεμίζεις..με αράδες..έμπνευσης..
έτσι...γέμισε και αυτήν εδώ..
τη χρονιά..που θα ανατείλει..

με έμπνευση..
με πνεύμα..
με αυθεντικότητα..

με πράξεις καλλιγραφίας..
με όμορφες..εικόνες..
με λέξεις..
που θα ακουμπούν..όχι μόνον γραμμές..
αλλά..και ψυχές..

Σηκώνεσαι..και μου απλώνεις το χέρι..
-Έναν τελευταίο χορό.. σε έναν γέρο..χρόνο..;
-Μετά χαράς...
υποκλίνομαι..και βάζω το χέρι στη χούφτα  σου..
Ξαφνικά..έχω γίνει εκείνο..το μικρό κοριτσάκι..της τρίτης δημοτικού..
που έκοβε..πολύχρονα χαρτόνια..
στροβιλίζομαι..ρυθμικά..
τα μαλλιά γεμίζουν..αστερόσκονη..
το μυαλό θύμισες..
τα μάτια..με δάκρυα χαράς..

ο χορός τελειώνει..ανοίγω τα μάτια..
ξαπλωμένη στο κρεββάτι..μου..
δίπλα στο μαξιλάρι μου ένα ματσάκι..νάρκισσοι..
χαμογελώ..


-Καλό μήνα Δεκέμβρη μου!
Σε ευχαριστώ..για τα δώρα..


Καλό Μήνα!

να χαμογελάς..
να ελπίζεις..
να ονειρεύεσαι..

Ιω


Υ.Γ.Αυτόν την μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
Μανταρίνια, πορτοκάλια, λεμόνια, μήλα, αχλάδια, καρότα, σπανάκι, λάχανα, κουνουπίδι, σέλινο, ραδίκια, πατάτα φθινοπωρινή, σταφίδες, ξερά σύκα, φουντούκια, αμύγδαλα, κάστανα,
ευχές..κάλαντα..και αγάπη..

μια..στο εκατομμύριο..

(Δεκαπενταύγουστος στην Όλυμπο Καρπάθου -

 ο κος Αντώνης Ζωγραφίδης στην τσαμπούνα, ο κος Μιχάλης Ζωγραφίδης στη λύρα

και ο κος Μανώλης Φιλιππάκης στις μαντινάδες)

προχωρούσε.. με αυτό τα χαρακτηριστικό του βάδισμα..

το χοροπηδηχτό..σαν να πετούσε..

..αέρας..

αυτό θυμάμαι..πρώτο..

όλα βιαστικά πάνω του..

να μην τα πιάνει ο χρόνος..

να μην μπορεί να αγγίξει τίποτε.. 

τη μοναδικότητα..

το ταλέντο..

απ'τις πρώτες γνωριμίες μας..

στη λατρεμένη Κάρπαθο..

ένας ακόμη λόγος..

να αγαπήσεις σαν δικό σου ..

αυτό το νησί..

τα μάτια του αστράφτανε φωτιές..

σου μιλούσε και μπορούσες να δεις

τις συνάψεις των νευρώνων.. 

να κεραυνοβολούν τις λέξεις..και τις παύσεις..

αρχιτέκτων, αγιογράφος, μουσικός,

κατασκευαστής παραδοσιακών μουσικών οργάνων, 

μαντιναδόρος άφταστος και γλεντζές..περίτρανος..

γνήσιο τέκνον Ολύμπου γέννας..

όταν πρωτογνώριζε κάποιον..

τη χειραψία..ακολουθούσε πάντα η ίδια ερώτηση..

"Από που είσαι..;"

και όταν έπαιρνε την απάντηση..

έκανε τους συνειρμούς στο μυαλό του..

και κατέληγε..στο συμπέρασμά του..

"Μάλιστα.. εκεί έχετε κέδρο..τέλεια..

αν βρεις ένα κομμάτι 1,00 x 1,00

θα μου το στείλεις..;"

άλλοτε αναζητούσε..καρυδιά..μουρνιά..

ασφένδαμο..

σου μιλούσε με στίχους του Καβάφη..

με ρήσεις αρχαίων..

σε συμπόσια..μαγικά..

τα λεπτά..της ώρας..εξαφανιζόταν..

με το που άνοιγε..το στόμα του..

και εσύ..παρακαλούσες..

να' χες..άλλες δυο - τρεις ζωές..

να μάθεις.. κι άλλα..

ιστορίες απ'την Όλυμπο..

περιγραφές.. από εποχές..

που έχουν χαθεί..

πως διένυε καθημερινά δεκάδες χιλιόμετρα

για να πάει σχολειό στο Απέρι..

πως γλεντούσαν παλιά..

ιστορίες από την Οξφόρδη..

που δίδασκε η γυναίκα του..

καθηγήτρια ανθρωπολογίας και ζωγράφος..

λόγια περηφάνιας για τον υιό..

που πέτυχε στην Αγγλία..

(είναι ο Γιάννης Φιλιππάκης 

του δημοφιλούς..ελπιδοφόρου..

 αγγλικού συγκροτήματος..

FOALS..)

παρέα συνήθως..με τον κο Μιχάλη

αχτύπητο δίδυμο..

αντίδοτο σε καιρούς μίζερους..

στις παρέες.. στα πανηγύρια..

έπαιζε μουσική..χόρευε μπροστά στον κάβο..

και αν δε σε παρέσερνε το χιόνι του χρόνου στα μαλλιά του..

θα έβαζες στοίχημα..

πως ήταν συνομήλικος..

πως έκανε συμφωνία μαγική..με τους καιρούς που περνούσαν..

ένας παντοτινός φίλος 

άνθρωπος..αλλιώτικος..

γεμάτος..

και κάθε που θα έρχεται στο μυαλό μου

θα μου θυμίζει..

πως μια.. στο εκατομμύριο..

βγαίνουν κάτι πλάσματα .. στον κόσμο τούτο..

μοναδικά..

με όλα τα ταλέντα και τα κάλλη που θα μπορούσε

να στολίσει ο Θεός..

όχι..γιατί τον πέτυχαν σε τρελά κέφια..

αλλά γιατί είχαν τη δύναμη τη γενναιότητα και την τόλμη

να διεκδικήσουν..

τα πάντα τους..

μέχρι τελευταίας... ρανίδας... ύπαρξης..

καλή σου ώρα εκεί στο νησί της Καρπάθου..κύριε Μανώλη..

έχεις πάντα την αγάπη και την εκτίμησή μας..

Χαίρε,

Ιω

νύχτα ιερή..

κόσμος παράξενος..

νύχτα ιερή..

έξω ακόμη τραγουδούν τα τριζόνια 

καντάδα μυστική στο παράθυρο..

γεμίζει  μουσική τους Ουρανούς..

και το μυαλό.. με "θέλω"..

"θέλω"..που μάλλον..

ποτέ δε θέλησα αρκετά..

ζεστά φυλαγμένα

στης λήθης τα πέπλα..

και η Ειμαρμένη να γελά..

"σαν στήνει χορό με τη ζωή σου"..

να χαμογελάς..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο και ταξιδευτή Γιάννη Π. για την υπέροχη φωτογραφία

το τέλειο έγκλημα..

πάντα σε σένα θα γυρνώ..
 ασήμαντη.. να στέκομαι στα ακροδάχτυλά σου..
να ξαποσταίνω τις σκέψεις μου..
να ρουφώ τον ήλιο που πέφτει πάνω σου..
θυσία..
να σπάει σε χιλιάδες καθρεφτάκια..
και συ να ανατριχιάζεις..

πάντα σε σένα θα γυρνώ..
σαν  δολοφόνος που επιστρέφει
 στου εγκλήματος τον τόπο..
εσύ.. το τέλειο έγκλημά μου..
μόνο μέσα σου..
μπορώ να πνίξω..
κάθε τι που πονάει..
μόνο μέσα σου..
δεν μπορεί κανείς να με δει να κλαίω..
γιατί
γίνομαι ολόκληρη μια σταγόνα...
χωρίς αποτυπώματα..

πάντα σε σένα θα γυρνώ..
κάνω συλλέκτη την ψυχή..
της εικόνας σου.. της μυρωδιάς..των ήχων..
της φωτιάς σου..
γεμίζω..από σένα..
και σαν πυρωμένο σίδερο
σβήνω τη ψυχή μου στο νερό..
να γίνει ατσάλι..
να πάρει πάλι τη μορφή..
που της πρέπει..


https://www.youtube.com/watch?v=srZafJbeBRM

Πες μου θάλασσα - στίχοι Ελένη Ζιώγα, μουσική Αντώνης Μιτζέλος

ερμηνεία Άλκηστις Πρωτοψάλτη


να γεμίζεις..
καλημέρες..

να χαμογελάς..

Ιω

απλά.. και αγαπημένα..

Το νόημα της απλότητας 

Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε

αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματα,

θ’ αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου,

θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας.

H κάθε λέξη είναι μια έξοδος

Για μια συνάντηση πολλές φορές ματαιωμένη

Πάντα η σιωπή μένει γονατισμένη

Και τότε μια λέξη αληθινή,

Σαν επιμένει στη συνάντηση.

Γιάννης Ρίτσος

Όλα σε θυμίζουν - στίχοι Μανώλης Ρασούλης, μουσική Μάνος Λοίζος

να σιγοτραγουδάς..

καλημέρα

Ιω

Οκτώβρης ο παραπονιάρης..

τρεις δυνατοί χτύποι στην πόρτα μου

έκαναν τα μάτια μου να απασφαλίσουν βιαστικά..

μάζεψα πάνω τα ανακατωμένα μαλλιά μου

και κατέβηκα δυο δυο τα σκαλοπάτια..

άνοιξα... με μια τεράστια περιέργεια..

απίστευτο.. ο Οκτώβρης.. ήταν εκεί μπροστά μου..

- Χαίρεται! μου λέει..

-Καλημέρα..καλό μήνα!

-Μμμ ...που τον είδες..;

..εμένα κανείς.. δε με θέλει.. 

όλοι παραπονιούνται...

τα παιδιά για το σχολείο..

οι μεγάλοι... που αρρωσταίνουν..και κρεβατώνονται..

οι μεσαίοι.. που νυχτώνει νωρίς.. και δεν προλαβαίνουν..

Ούτε "μ" δε μου έδωσαν εμένα..

ο Σεπτέμβρης έχει.. ο  Νοέμβρης.. επίσης...

ο Δεκέμβρης ..κι αυτός..

εγώ.. τίποτα..

το μυαλό.. αγουροξυπνημένο..πάλευε να πάρει στροφές..

έπρεπε να βρω να του πω κάτι.. να τον ενθαρρύνω..

-Ναι... αλλά εσένα σου δώσαν για αρχή..

ένα υπέροχο..ολοστρόγγυλο.. Ο..

που συμβολίζει..τον κύκλο της ζωής..

κανείς άλλος.. δε ξεκινά.. με Ο.. 

είχε κατεβάσει το κεφάλι και κοιτούσε τις γαλότσες του..

τον λυπήθηκε η ψυχή μου έτσι απροκάλυπτα..εκτεθειμένο..

μπροστά στα μάτια μου..

-Έλα πάνω κερνάω καφέ.. ή τσάι του βουνού ότι προτιμάς..

μια λάμψη φώτισε τη σκιά...

αναθάρρησαν οι μέρες..μες στο βλέμμα του..

-Αλήθεια.. θέλεις..να έρθω..; ρώτησε διστακτικά..

-Και το ρωτάς.; έλα ανέβα..

καθίσαμε στο τραπέζι της κουζίνας..

φτερνίζεται δυνατά.. και ψάχνει τις τσέπες του..

βγάζει κάτι πολυβιταμίνες.. 

συνεχίζει να ψάχνει..

βγάζει.. ένα σακουλάκι σπόρους.. ένα κουδουνάκι..

-Μα που'ναι ..να τα πάρει η ευχή..μουρμουρίζει

ψάχνει την άλλη τσέπη...

ψαρεύει.. έναν ταξιδιωτικό οδηγό της Θεσσαλονίκης..

μια επιμελώς διπλωμένη γαλανόλευκη σημαία..

ένα άδειο καραφάκι ούζο.. και χαρτομάντιλα..

-να'τα.. τα χαμένα.. 

σκουπίζει τη μύτη και τα μάτια που τρέχουν..

-Τί είναι αυτά..; ρωτώ απορημένα..

-Όλα όσα χρειάζομαι.. 

άλλωστε ταξιδεύω ελαφρά..

οι πολυβιταμίνες και τα χαρτομάντιλα.. είναι για το συνάχι και τα κρυολογήματα..

οι σπόροι.. για τους αγρότες..

το κουδουνάκι.. έπεσε από κάποιο.. πρόβατο..που πήγαινε στα χειμαδιά..

ο ταξιδιωτικός οδηγός.. είναι για τη Θεσσαλονίκη.. 

πάντα στη γιορτή του Αγίου Δημητρίου..

βρίσκομαι..εκεί..

η σημαία.. είναι για το μπαλκόνι μου.. την 28η μέρα..

-Και το άδειο καραφάκι..; 

(πάει..κατέληξε αλκοολικός απ΄τη στενοχώρια.. σκέφτηκα..)

- Α!.. αυτό είναι.. για τις "καζανιές"..που με καλούν..

-Τις ποιες..;

-Τις καζανιές.. τις γιορτές που κάνουν.. αυτοί που βγάζουν ούζο..και τσίπουρο..

και φωνάζουν καλούς φίλους.. και τρώνε..και πίνουν και γελούν..

Φέτος.. με καλέσανε στον Τύρναβο..

Στριφογύριζε συνέχεια.. την κούπα με το τσάι του.. προβληματισμένος...

-Να σου πω κάτι..; τον ρωτώ

-Ό,τι θέλεις..

-Εμένα πάντως είσαι ο αγαπημένος μου μήνας..

Θεωρώ ότι είσαι ο πιο χρήσιμος.. ο πιο πολύτιμος..

-Λες..;

-Λέω... (και συνεχίζω..)

Είσαι ο "καλός σπορέας"... είσαι ο Φυτευτής της ζωής..

έχεις μια.. αποστολή..

αν εσύ δεν έδινες τα σπόρια.. να τα παραχώσουν στη γη οι αγρότες..

αν δεν έδινες απλόχερα..τις πολύτιμες.. βροχές σου.. να δέσει ο σπόρος..

να φυτρώσει..να μεγαλώσει..

αν δεν έδινες το σήμα στους κτηνοτρόφους..

ν'αφήσουν τα καλοκαιρινά λημέρια.. να πάνε τα κοπάδια τους στα χειμαδιά ..

να ξεχειμωνιάσουν..

..τι θα κάναν οι επόμενοι μήνες..χωρίς εσένα.;

τίποτε.. θα καθόταν άπραγοι.. να μετρούν τις μέρες...

τι θα κάναν οι άνθρωποι.. χωρίς εσένα..

 διψασμένοι και νηστικοί.. με στομάχια να γουργουρίζουν..

θα γκρινιάζανε ακόμη πιο πολύ....

Σηκώνεται απότομα.. ξαναβάζει όλα τα πράγματα στις τσέπες του..

-Φεύγω!.. έχω τόσες πολλές δουλειές να κάνω...

μην αργήσω..θα με περιμένουν..

..την ευχή μου να'χεις κόρη μου.. σε χαιρετώ..

-Καλό μήνα παραπονιάρη...

να περνάς.. κάθε χρόνο..

θα σε περιμένω..

Ο Οκτώβρης σημαία στα μπαλκόνια -στίχοι Ηλίας Κατσούλης,
 μουσική -ερμηνεία Παντελής Θαλασσινός

καλό μήνα να έχουμε!

να χαμογελάς..

Ιω

Υ.Γ. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής τρώμε
Σταφύλια, ρόδια, μήλα, μαρούλια, καρότα, σπανάκι, σταφίδες, αμύγδαλα, καρύδια

πόλεμος.. ιερός..

η εκκλησία μισογεμάτη..

το φως τεντωνόταν..σε ευθείες..παίζοντας με τη σκόνη..

το αυστηρό βλέμμα των Αγίων στις εικόνες

εξερευνούσε τα πρόσωπα..και τις σιωπές..

η φωνή των ψαλτών 

εξιστορούσε την ύπαρξη..

η μικρή..είχε γείρει νυσταγμένα στην αγκαλιά μου..

η μυρωδιά των φρεσκολουσμένων της μαλλιών

με έκανε να νιώθω.. ακόμα πιο οικεία..

βυθιζόμουν σε σκέψεις..

τις έδιωχνα συνεχώς..

αυτές εκεί... επίμονες..

ενοχλητικές..

προσπαθούσα να προσευχηθώ..

να Του πω όλα αυτά 

που περίμενε.. να ακούσει..

όχι..όχι.. δεν το παίζω καλή χριστιανή..

έχω πολλές "εργατοώρες" ακόμη.. έστω να πλησιάσω..

και ο συχνός "εκκλησιασμός" αδύνατο σημείο..

η ματιά μου πέφτει.. σε ένα πιτσιρίκι..

γύρω στα 8.. 

το μαλλί του σαν τον ήλιο και ανάκατο..

στα πόδια φορούσε παντόφλες καλοκαιρινές..

ένα σορτσάκι αθλητικό... και ένα ταλαιπωρημένο αμάνικο μπλουζάκι..

έπιασα τον εαυτό μου να "επικρίνει"..

αλλάζω αμέσως..ματιά.. σκοπιά..

ε..και;

εντάξει..ήταν ένα θέαμα ασυνήθιστο..για τους πολλούς..

αλλά ήταν ένα παιδί.. τι σημασία έχει τι φορούσε...

ένα υπέροχο..αληθινό..ζωντανό παιδί...

με μάτια που βγάζαν σπίθες..

πηγαινοερχόταν συνέχεια..μέσα στην εκκλησία..

μπρος..μέχρι την Ωραία πύλη..

κοντά στα άλλα.. παιδιά..

που έμοιαζαν σαν να βγήκαν από σελίδα περιοδικού..

φροντισμένα.. όμοια..στρατιωτάκια..σωστά..

ξανά πάλι πίσω..

στους διαδρόμους... 

το χαμόγελό του ζεστό.. η ικανοποίησή του έκδηλη..

η περηφάνια ..ταϊσμένη..

ξαφνικά.. μια ηλικιωμένη κυρία..σηκώνεται..

το αρπάζει απ'τη μπλούζα..και αρχίζει να του μιλάει..

ήμουν μακριά δεν μπορούσα να ακούσω..

μόνο παρακολουθούσα..την εικόνα..

το ένα χέρι..γραπωμένο στην μπλούζα.. και το άλλο 

με τεντωμένο..το δείκτη..να πηγαινοέρχεται..με μανία..

το στόμα της πολυβόλο..

λέξη και σφαίρα...

και οι σφαίρες..βροχή..

σίγουρα στα μάτια του παιδιού..

φαινόταν  σαν μάγισσα παραμυθιού..

με μυτερά νύχια..και πηγούνι..

το γουρλωμένο βλέμμα του παιδιού

άρχισε σιγά σιγά.. να σκοτεινιάζει..

να συρρικνώνεται.. να σβήνει..

το κεφάλι του..σαν να μαράθηκε και αυτό..

 έγειρε.. ταπεινωμένο καταγής..

το χαμόγελο.. έγινε.. δυο χείλη σφιγμένα..

τρεμόπαιζαν.. 

τα μάτια του βούρκωσαν..

 κρατιόταν με νύχια..και με δόντια.. να μην κλάψει..

όταν η περιποιημένη "κυρία" 

με την εξωφρενικά...απεριποίητη..ψυχή..

τελείωσε τον "εξάψαλμο"..

το αγόρι..έτρεξε ..πίσω..

στην είσοδο της εκκλησία..πάνω στην αγκαλιά της μαμάς του..

η μαμά..συζητούσε με τη διπλανή της..

δεν είχε οπτική επαφή... με το κλαμένο πρόσωπο του παιδιού ..

δεν έδωσε καμιά σημασία.. 

όπως δεν έδωσε σημασία.. ούτε στο ντύσιμό του..

ούτε.. στο να το κρατήσει γλυκά.. δίπλα της

στην ώρα του εκκλησιασμού..

μάλλον δεν έμαθε ποτέ..τι έγινε..

 το παιδί..φορτωμένο με τύψεις και ντροπή..

βυθίστηκε..στη σιωπή..

έμεινε.. πετρωμένο.. και  πικραμένο

για κάτι που μόνο το ίδιο...δεν ευθύνεται... 

δε θα με εκπλήξει.. αν δε ξαναπατήσει... το πόδι του εκεί..

εύχομαι μόνον να αγαπά το Θεό..

άσχετα με ανθρώπους..

Θεέ μου..ήμουν τόσο θυμωμένη..

υποτίθεται..έπρεπε..να είμαι..ήρεμη..

να προσευχηθώ...

όχι να περνούν απ'το μυαλό μου όλα 

τα "κοσμητικά" επίθετα του λεξικού..

ήμουν τόσο θυμωμένη...

όχι με την "καθωσπρέπει  κυρία"... όχι..

αυτή και οι πράξεις..της είναι "δουλειά" Αλλουνού..

ήμουν θυμωμένη με μένα..

με τον εαυτό μου.. με τη δειλία μου.. 

με αυτήν την καταραμένη..διακριτικότητα..

"τους τύπους".. τα πρέπει...

έπρεπε..να σηκωθώ..

να αγκαλιάσω το αγόρι ..

και να βάλω την "κυρία" στη θέση της..

στο ποτισμένο ναφθαλίνη..ταγεράκι της..

"τη κατάντια  μου..μέσα"..

έπρεπε να προστατεύσω..την αθωότητα.. 

την ελπίδα..

και όχι .. 

το σεβασμό.. στο χώρο..στην ηλικία.. στη σήψη..

η ανάγκη για προσευχή.. πιο επιτακτική..από ποτέ..

"Κύριε.. καταλάγιασε το θυμό μέσα μου..

δώσε μου δύναμη.."

δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου..

αυτό σημαίνει.. "πόλεμο"..

με οτιδήποτε στερεί..

απ'το παιδικό πρόσωπο..

το χαμόγελο που του πρέπει..

και εφόσον δόθηκε σε χώρο ιερό..

και ο πόλεμος μου.. θα είναι ιερός.. 

Αυτοί παιδί μου δεν -στίχοι  Μ.Γκανάς - μουσική Μ. Καλογεράκης 

ερμηνεία Μ&Π. Καλογεράκης

είχε πει ο Μαχάτμα Γκάντι...

"Μου αρέσει ο Χριστός σας.. δεν μ'αρέσουν οι χριστιανοί σας..

είναι τόσο διαφορετικοί απ΄τον Χριστό.."

να πολεμάς..

να αντιστέκεσαι

να μένεις "πιστός"..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο μου ταξιδευτή Γιάννη Π.για τη φωτογραφία..

και για τη μοναδική.."ματιά" του.

βγάλε με έξω.. απόψε

"βγάλε με έξω απόψε.."
- σου ψιθύρισα.. -
"πήγαινέ με οπουδήποτε.. δε με νοιάζει.."

The Smiths - There is a light that never goes out

"οπουδήποτε..θέλω να χορέψω.."
και εσύ με έπιασες απ'το χέρι..
και με πήγες .. εκεί που θα τριγυρνώ πάντα..
στους δρόμους του Λονδίνου..

λίγο το σκηνικό του καιρού.. λίγο οι εικόνες απ'την ταινία του Χάρι Πότερ..
λίγο οι τύψεις του Μορφέα.. που με "έστησε" ακόμη ένα βράδυ..
μου χάρισαν.. ένα μαγευτικό όνειρο..
δεν ήθελα και πολύ..

ντυμένοι ζεστά..
τυλιγμένοι στα πλεκτά.. μέχρι πάνω..
με περπατησιές άνετες..
ξεγελούσαμε έναν παγωμένο Νοέμβρη..
χέρι..χέρι..
βλέμμα .. βλέμμα..
μια συνωμοσία Συμπαντική..
ανάμεσα.. σε στεριές.. και Ωκεανούς.

προχωρούσαμε δίπλα στον Τάμεση..
στο ύψος της πινακοθήκης Tate Britaine..
με κοιτάς στα μάτια..
μου λες..
"Όλα καλά θα πάνε senorita .. θα δεις"..

γελάω.. με σφίγγεις περισσότερο..
-το τελευταίο βαρκάκι.. για Tate Modern... το χάσαμε
"είδες..όλα καλά θα πάνε..ουυυ".. σε κοροϊδεύω..
με τραβάς..
-"έλα.. με τα πόδια.. κερνάω καυτό "αμερικάνο".. στο κοινοβούλιο"

ο ήχος της καμπάνας από το ρολόι του πύργου του κοινοβουλίου ..
 μας υποδέχτηκε.. κάνοντας τη σιωπή χίλια κομμάτια..
όπως αξίζει.. σε μια στιγμή "γενναία"  που θα περάσει στην αιωνιότητα..

πήραμε τον καφέ στο χέρι.. και περάσαμε τη γέφυρα Westminster..

τα λόγια πολλά... εγκάρδια..θερμά..
σαν τον καφέ που μας έκανε..παρέα..
καίγοντας τα ακροδάχτυλα..

η ματιά μας συνάντησε.. τη "ματιά "του..
το βλέμμα γέμισε χρώματα..
το London Eye..

- ανεβαίνουμε;
-πού;
-στους 7 Ουρανούς..
- μα νόμιζα ότι ήμασταν ήδη..

η θέα του Λονδίνου από ψηλά μαγική..
η τύχη μας ακόμη περισσότερο..
ήταν η βραδιά του Γκάι Φωκς..
πυροτεχνήματα  και κροτίδες
καρφωνόταν στην καρδιά
της νύχτας..
και κάναν το στερέωμα..γιορτή

- τι σκέφτεσαι;
-τον χρόνο..
-γιατί;
-είναι κλέφτης.. άδικο
ένα πυροτέχνημα.. είναι.. παφ.. και τέλος..
-γιατί;
-3 μέρες μόνο.. και μετά;
-δεν υπάρχει μετά..
3 μέρες .. μια αιωνιότητα..
γελάς..

τώρα οι Smiths δώσαν τη θέση τους
στους Foals.
"late night"..

δικό μου το όνειρο..
δικές μου οι μουσικές..
συνεχίζω..

περιπλανηθήκαμε στο Σίτυ..
φωτογραφίζοντας.. το κτίριο αυγό..

επισκεφθήκαμε την Tate Modern..
θαυμάζοντας τα έργα των Warhol,
 Πόλοκ, Ματίς,Νταλί ,Πικάσο

Andy Warhol



"ακολούθησέ με" .. σου φωνάζω..
και τρέχω μπροστά..
"θα περάσουμε απέναντι
απ΄τη γέφυρα της Χιλιετίας..
θα δούμε τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου..
θα αφήσουμε τις "υποσχέσεις" μας
στον "τρούλο των ψιθύρων"..

θα κατηφορίσουμε την Strand street..

θα σου δείξω το μοναδικό κτίριο  της Strand που επιβίωσε
της μεγάλης πυρκαγιάς του Λονδίνου..

θα  συνεχίσουμε στην Fleet street..
εκεί θα σου φανερώσω το κτίριο
που ο δαιμόνιος κουρέας Sweeney Todd
κούρευε για στερνή φορά την κόμη και τα όνειρα των θυμάτων του..

το κρύο διαπεραστικό..
σαν το βλέμμα και τη λεπίδα που θυμάμαι..
απ'την ταινία..

- το βασίλειό μου για λίγο αλκοόλ..

-πάμε να το πουλήσουμε.. ξέρω μια καλή παμπ..στο νούμερο 145!
αν είσαι καλό παιδί θα σου πω ιστορίες για τους διάσημους θαμώνες της..
τον Βολταίρο, τον Μπόσγουελ.. και τον  Κάρολο Ντίκενς.. που τα έπιναν εκεί..

"Ye Olde Cheshire Cheese.."

ιστορική και δαιδαλώδης..
σκοτεινή και μυστηριώδης ..
σαν τα ξενύχτια που άφησαν αποτυπώματα στον αέρα της..
έχουν "ποτίσει" τους τοίχους..
και κάνουν μάρτυρες..τα ρουθούνια σου..

ανάβεις τσιγάρο και με κοιτάς.. μου προσφέρεις το πακέτο..
(πάρε χαζούλα.. όνειρο είναι .. ας το έκοψες χρόνια τώρα..)
η πρώτη ρουφηξιά.. καίει το λαιμό..
κάνει τους πνεύμονες.. να επαναστατούν..
πνίγεσαι και βήχεις..
- μια μαύρη Guiness..για μένα..παρακαλώ..
εσύ επιλέγεις ένα malt ιρλανδέζικο..

-θέλω να χορέψω..
- μόνο;
-και να μεθύσω..
-μόνο;

-..και να μην ξυπνήσω..

η νύχτα γίνεται μέρα..
ο χρόνος τρέχει..
κλέφτης.. που τον κυνηγούν οι στιγμές..
να τον φυλακίσουν εκεί..
στο όνειρο.. για πάντα..
πάνω από υπαίθριες αγορές

στο Spitafields .. στο Camden..στο Portobello..

σε παμπς .. σε θέατρα.. σε τζαζ μπαρ..

στους δρόμους του..
σε ό,τι  κόκκινο.. πιάνει η ματιά σου..

σε αυτό.. που δεν μπορείς..να έχεις..

- χα! ώστε εδώ είναι η φωλιά τους..
σου φωνάζω και αρπάζω τη φωτογραφική μηχανή..

-είσαι όνειρο.. το ξέρεις; ..

-ναι.. κλείσε τα μάτια.. σε λίγο ξημερώνει..




καλημέρα

Ιω

βασανίζοντας το χαρτί..

το παρελθόν σε βρίσκει έξω.. στο δρόμο..

"Ενεος & παραμυθιού" γωνία..

να ανασαίνεις λέξεις.. και παύσεις.. και σιωπές..

στο κάλεσμα ενός καιρού βροχερού..

σαν Ουρανός που ρουφά τα σύννεφα

αλλάζεις διαθέσεις και μορφές..

αίφνης σηκώνεσαι.. "σιάζεις" τα ρούχα σου..

και γίνεσαι βέλος.. 

στο τεντωμένο τόξο του χρόνου..

εκτινάσσεσαι ψηλά.. και ταξιδεύεις..

στο Σύμπαντο*..που έλεγε μια ψυχή..

προσγειώνεσαι.. και καρφώνεσαι στο έδαφος..

παίρνεις την πένα σου..

ν'αποτυπώσεις όσα είδες.. εκεί πάνω..

βασανίζεις το χαρτί..

με μουτζούρες..βελάκια..υπογραφές.. κουκκίδες..

τίποτε..

μόνο η σιωπή σου ψιθυρίζει..

υποτάσσοντας..την πένα..

να χαράξει γραμμές..

σαν τη μοίρα σε απλωμένη παλάμη..

"μην τις μειώνεις.. δε θα' χω αναπνοές

φύγε γρήγορα.. έτσι πρέπει.."

αφήνεις κάτω την πένα..

δένεις τα κορδόνια απ'τα αθλητικά σου..

φοράς τη θήκη στο μπράτσο.. 

κινητό ..κλειδιά..ακουστικά..

και γίνεσαι αγέρας..

τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς..

απομακρύνεσαι.. για λίγο..

απ'τα "έτσι πρέπει..και τα μη"..

μη στεναχωριέσαι.. είναι για λίγο..

επιστρέφοντας..

πάλι εκεί θα τα βρεις στο χαλάκι..

να σε περιμένουν και να σ'ακολουθούν πιστά..

σαν τον Άργο..

ναι..

χρόνια τώρα..

Μάσκες - Σαν Όνειρο, στίχοι-μουσική Νίκος Ιωακειμίδης

να ξεφεύγεις..

να ονειρεύεσαι..

να επιστρέφεις..

σαν τα κύματα στην άκρη του γιαλού..

έτσι..πρέπει..

καλημέρα

Ιω

Υ.Γ. * Σύμπαντο..έτσι αποκαλούσε ο Καζαντζάκης το Σύμπαν..

θεωρία της πράξης..

κλείσαμε τις πράξεις.. στα κλουβιά..

απαιτώντας .. το τελειότερο κελάηδισμα..

μόνο σιωπή.. και φτερά σπασμένα ..

αφήσαμε τις θεωρίες.. λεύθερες.. ανεξέλεγκτες..

γέμισε ο τόπος.. κουτσουλιές..

λες.. και μας ανήκουν όλα..

Το πέταγμά σου - στίχοι-μουσική Γιώργος Καζαντζής. ερμηνεία Δημήτρης Ζερβουδάκης

μη ξεχάσεις πως πετούν..

ίσως κάποτε..ξεχαστεί..το πορτάκι.. ανοιχτό..

Ιω