ακούς..;

ακούς..;

"Παντού το εφήμερο γκρεμίζεται σ’ ένα βαθύ Είναι. 

Διότι δικό μας καθήκον είναι να εγχαράξουμε την προσωρινή, 

την εύθραυστη τούτη γη τόσο βαθιά, 

με τόσο πόνο και τόσο πάθος μέσα μας, 

ώστε η ουσία της να αναστηθεί και πάλι μέσα μας «αόρατη». 

Είμαστε οι μέλισσες του αόρατου. 

Αέναα συλλέγουμε το μέλι του ορατού, 

για να το συσσωρεύσουμε στη μεγάλη χρυσή κυψέλη του αόρατου."

Ρ.Μ.Ρίλκε

.....

απολαμβάνοντας τη γύμνια της ψυχής της..

ντυμένη κατάσαρκα όλα τα χρώματα του δειλινού τούτου..

ύψωσε χέρια και βλέμμα στον Ουρανό..

"στέκομαι.. εδώ εμπρός σου..

μέχρι σήμερα πάλευα να έχω τον έλεγχο των πάντων..

σήμερα κατανόησα ..

κοινώνησα την ουσία..

τίποτε δεν κατέχω..

ό,τι με αγάπη ..κόπο.. και σεβασμό συλλέγω..

 το συσσωρεύω σε σένα..

στο αόρατο..

και μέσα από σένα ξαναζώ..
αέναα..

ακούς..;

"Είμαστε οι μέλισσες του αόρατου"

σ'ευχαριστώ για την Εντέλεια & το Φως.."

είπε..

και μέσα της..
ο κάθε Ιούλης που έζησε..

χαμογέλασε κι έστησε έναν μικρό νικητήριο χορό..

καλό καλοκαίρι!

να γελάς στο αόρατο..!

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=JQUNTJob078

Madrugada - Honey Bee

σημ1.: φωτογραφία από το διαδίκτυο.

σημ.2: απόσπασμα από το βιβλίο "Η σοφία του Ρίλκε" - Baer, U. - Εκδ. Πατάκης 

..και μετά..;

και..μετά.. και μετά;;

ρωτούσε ανυπόμονα..χοροπηδώντας σαν παιδί..

και μετά..;

ρωτούσε..τα παιχνίδια..

τα βήματα..

τη μέρα..τον ήλιο..

ενοχλούσε..τον Ουρανό της..τα σύννεφα..

ζητούσε να μάθει..απ΄τα αστέρια..

το Φεγγάρι..

και..μετά..;

ρωτούσε..τη θάλασσα..την άμμο..

τα ζώα..τα λουλούδια..

τις λέξεις..

τους ήχους..τους ανέμους..

σπάνια..ρωτούσε τους ανθρώπους..
δεν καταλάβαινε..τη γλώσσα τους..

και..μετά..;

κάποτε..ο χρόνος μόνον απάντησε..
"και..μετά..δεν υπάρχει μετά..μόνο τώρα.."

έπρεπε να φτάσει..στο "ποτέ"..
για να μάθει..το μετά..

τώρα ξέρει..
μα ακόμη και τώρα..
συχνά..ξεχνιέται..
..χοροπηδά..
και μέσα της
μια πείνα..
αχόρταγα..ρωτάει..

..και μετά..;;

"Αυτό" - Στίχοι: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Μουσική: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Διονύσης Σαββόπουλος

να αναρωτιέσαι
να χοροπηδάς
να ξεχνιέσαι

Ιω

Δεκέμβρης..χαρτί και καλαμάρι..

ένα ματσάκι..νάρκισσους 

βρήκα..στο μαξιλάρι..

ανοίγοντας  τα μάτια ..

υπέροχους..ποιητικούς..εύοσμους..

με λευκά..και κίτρινα άνθη..

στόλισα τα μαλλιά μου εκείνο το πρωί..

και είχες σταθεί στην πόρτα..

περιμένοντας..

ανυπόμονα σαν παιδί..

να με καλωσορίσεις..
είδες που δεν ξυπνούσα..
και άρχισες να ξεροβήχεις..

καλόκαρδε Δεκέμβρη..

που θα 'ρχόσουν με άδεια χέρια..

με τη στολή σου ολόλευκη..
σαν τα χιονισμένα..μαλλιά σου..
και έναν κατακόκκινο..γιορτινό..σάκο..
φορτωμένο..με χίλια δυο καλούδια..
κρατούσες δυο κόλλες χαρτί..στο χέρι..

-Τί είναι αυτά.;.σε ρωτάω
-Θα δεις..θα δεις.. μου απαντάς "μελωμένα"..
Φέρε μολύβι...μπόλικη αγάπη..
και έλα..στο τραπέζι..να τα πούμε..

Με πιάνεις..απ΄το χέρι..όλα γυρίζουν..
κλείνω τα μάτια..
κρατιέμαι σφιχτά..πάνω σου...

-Μη φοβάσαι..περπάτα..απλώς..

-Μα αυτό..δεν είναι το σπίτι μου..
Αυτή είναι η κουζίνα στο σπίτι που γεννήθηκα..
εκεί..που μεγάλωσα...
Μα τι γίνεται..που είμαστε..;

Το τραπέζι..στρωμένο..γιορτινά.. αχνιστός..καφές...
(καφές...Πέτρα μου, ..όχι κεφτές...:pppp)..
τσάι..και βουτήματα...λογιών λογιών..
όλα νηστίσιμα..πορτοκαλιού..κανέλας..
με ταχίνι..μουστοκούλουρα..
και οι μυρωδιές..να χορεύουν στον αέρα..
παρέα..με χιονονιφάδες.. και χριστουγεννιάτικες μουσικές..
Στο βάθος..μια γυναίκα..στην κουζίνα..
να φτιάχνει.. διάφορα..γλυκίσματα
και μπροστά..στην σόμπα..στο φως απ΄τις φλόγες..
ένα μικρό κοριτσάκι.. να κόβει πολύχρωμα
χαρτόνια..και να φτιάχνει καμπανούλες..αγγελούδια..
χριστουγεννιάτικα δέντρα..και αστέρια..
σε όλα τα χρώματα..
και οι φιγούρες..να ζωντανεύουν στις φλόγες..
τρεμοπαίζοντας..

-Δεν μπορούν να μας δουν..ούτε να μας ακούσουν..
Κάθισε..δίπλα μου..έλα..

Έχω μείνει μαγεμένη να κοιτάω..

-Έρχονται..μέρες γιορτινές..
αυτή..και άλλες τριάντα..
θα σου φέρουνε..θύμισες..και σκέψεις..
θα σου..δώσουν..αλλά..θα σου πάρουν κιόλας...
θα γελάσεις..θα χαρείς..θα κλάψεις..
θα χαρίσεις..θα δωρίσεις..
θα "κλέψεις".. θα στερηθείς..

θα ευχηθείς..στη Βαρβάρα..
στον Σάββα..στον Νικόλα..
στη γατούλα σου..που μέρα σαν και κείνη..τη βρήκες..
..γιορτινό δώρο..και αυτή..
στις 9.. η Αννούλα του χιονιά..
θα κεράσει..γλυκά..
στις 12 του Αγίου Σπυρίδωνα..
θα χαμογελάσεις..κοιτώντας
έξω απ'το παράθυρο..να δεις..
αν μεγάλωσε..ένα σπυρί η μέρα...

του Αγίου Ελευθερίου..15..
σηματοδοτεί..τα μισά της διαδρομής..
θα ανεβάσεις μανίκια..
θα φτιάξεις..κουλουράκια..
να μοσχομυρίσει το σπίτι..
μελομακάρονα και κουραμπιέδες..

στις 24 θα γεμίσεις..τις χούφτες
με καραμέλες..και σοκολατάκια..
να γλυκάνεις..τις παιδικές φωνούλες
που θα λένε τα κάλαντα..
"Τρίγωνα κάλαντα..σκόρπισαν παντού..
κάθε σπίτι μια γωνιά..του μικρού Χριστού.."
Χεέέέιιιιι..φωνάζουν.δυνατά..

Ξημερώματα στην εκκλησία..
όπως..στο παραμύθι..
με τα αρκουδάκια που "ρουφούσες" μικρή..
έξω..νύχτα..
και εκατοντάδες φαναράκια..να φέγγουν..
το δρόμο..σαν την ελπίδα..
σαν την προσμονή στα μάτια των πιστών..
"Άγια Νύχτα..σε προσμένουν.. με χαρά οι χριστιανοί.."
δοξολογίες..ύμνοι αγγέλων..
θα ζητήσεις συγχώρεση..και θα μεταλάβεις..
"σώμα και αίμα"..

θα κάτσεις δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..
με κλειστά..όλα τα φώτα..
με ένα ποτήρι..κόκκινο κρασί..
και τα λαμπιόνια..θα βάφουν με χρώματα τις σκέψεις σου..

θα στείλεις γράμμα στον Αϊ Βασίλη..
θα φτιάξεις..καρτούλες..
θα τυλίξεις..προσεκτικά..
τα δωράκια για τα αγαπημένα σου πρόσωπα..

θα ξαναπείς τα κάλαντα..
παραμονή Πρωτοχρονιάς..
και το ίδιο βράδυ..
με μοσχοβολιστή βασιλόπιτα..
με επιτραπέζια παιχνίδια..
με γλέντια..και χαρές..
θα μου τραγουδήσεις...
"Γέρε χρόνε..φύγε τώρα..πάει η δική σου η σειρά.."

και έτσι..θα με αποχαιρετήσεις..
με ένα φιλί..και τρεις ευχές στα χείλη..
ζαλισμένη απ'το κρασί..και τον αχό..

-Δεν μου είπες.. όμως..
τι είναι οι δυο κόλλες που κρατάς..;

-Ααα οι δυο κόλλες χαρτί..
η μια γραμμένη...η άλλη άγραφη..

"το καλαμάρι..έγραφε..τη μοίρα του την έλεγε..
και το χαρτί..ομίλει..."

στη μια..είναι γραμμένα..όλα όσα έκανες..τη χρονιά αυτή..
όλα..μικρά.. μεγάλα..φωτεινά..σκοτεινά..
αξίας..ή μηδαμινά..
να τα διαβάσεις..να τα θυμηθείς...ξανά..
να σκεφτείς..
τι σου έδωσε ο γέρος..χρόνος..που σε λίγο..εκπνέει..
έχεις..τη δυνατότητα..να αλλάξεις..
ένα... από αυτά..
αν πραγματικά το θέλεις..
αν το ευχηθείς..από καρδιάς..

Το βράδυ της 31ης Δεκέμβρη..ότι επιλέξεις..
να μην έχει συμβεί..δε θα έχει συμβεί..
αλλά στο μυαλό σου..θα υπάρχει πάντα..
και δεν θα το ξεχάσεις ποτέ..
όσα χρόνια και να περάσουν..

-Πω..πω.. αυτό είναι παράξενο..
αλλοπρόσαλλο..
θέλει..πολλή σκέψη..
ψιθυρίζω..σκυθρωπή..

-Η άλλη κόλλα..είναι λευκή επίτηδες..
για να κάτσεις να τη γεμίσεις..
με όλα όσα θέλεις..
να πραγματοποιήσεις..
τη χρονιά που θα έρθει..
αποφάσεις..ταξιδεμούς..
όνειρα..
μελωδίες..
αφές..

σαν σελίδα...που τη γεμίζεις..με αράδες..έμπνευσης..
έτσι...γέμισε και αυτήν εδώ..
τη χρονιά..που θα ανατείλει..

με έμπνευση..
με πνεύμα..
με αυθεντικότητα..

με πράξεις καλλιγραφίας..
με όμορφες..εικόνες..
με λέξεις..
που θα ακουμπούν..όχι μόνον γραμμές..
αλλά..και ψυχές..

Σηκώνεσαι..και μου απλώνεις το χέρι..
-Έναν τελευταίο χορό.. σε έναν γέρο..χρόνο..;
-Μετά χαράς...
υποκλίνομαι..και βάζω το χέρι στη χούφτα  σου..
Ξαφνικά..έχω γίνει εκείνο..το μικρό κοριτσάκι..της τρίτης δημοτικού..
που έκοβε..πολύχρονα χαρτόνια..
στροβιλίζομαι..ρυθμικά..
τα μαλλιά γεμίζουν..αστερόσκονη..
το μυαλό θύμισες..
τα μάτια..με δάκρυα χαράς..

ο χορός τελειώνει..ανοίγω τα μάτια..
ξαπλωμένη στο κρεββάτι..μου..
δίπλα στο μαξιλάρι μου ένα ματσάκι..νάρκισσοι..
χαμογελώ..


-Καλό μήνα Δεκέμβρη μου!
Σε ευχαριστώ..για τα δώρα..


Καλό Μήνα!

να χαμογελάς..
να ελπίζεις..
να ονειρεύεσαι..

Ιω


Υ.Γ.Αυτόν την μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
Μανταρίνια, πορτοκάλια, λεμόνια, μήλα, αχλάδια, καρότα, σπανάκι, λάχανα, κουνουπίδι, σέλινο, ραδίκια, πατάτα φθινοπωρινή, σταφίδες, ξερά σύκα, φουντούκια, αμύγδαλα, κάστανα,
ευχές..κάλαντα..και αγάπη..

μια..στο εκατομμύριο..

(Δεκαπενταύγουστος στην Όλυμπο Καρπάθου -

 ο κος Αντώνης Ζωγραφίδης στην τσαμπούνα, ο κος Μιχάλης Ζωγραφίδης στη λύρα

και ο κος Μανώλης Φιλιππάκης στις μαντινάδες)

προχωρούσε.. με αυτό τα χαρακτηριστικό του βάδισμα..

το χοροπηδηχτό..σαν να πετούσε..

..αέρας..

αυτό θυμάμαι..πρώτο..

όλα βιαστικά πάνω του..

να μην τα πιάνει ο χρόνος..

να μην μπορεί να αγγίξει τίποτε.. 

τη μοναδικότητα..

το ταλέντο..

απ'τις πρώτες γνωριμίες μας..

στη λατρεμένη Κάρπαθο..

ένας ακόμη λόγος..

να αγαπήσεις σαν δικό σου ..

αυτό το νησί..

τα μάτια του αστράφτανε φωτιές..

σου μιλούσε και μπορούσες να δεις

τις συνάψεις των νευρώνων.. 

να κεραυνοβολούν τις λέξεις..και τις παύσεις..

αρχιτέκτων, αγιογράφος, μουσικός,

κατασκευαστής παραδοσιακών μουσικών οργάνων, 

μαντιναδόρος άφταστος και γλεντζές..περίτρανος..

γνήσιο τέκνον Ολύμπου γέννας..

όταν πρωτογνώριζε κάποιον..

τη χειραψία..ακολουθούσε πάντα η ίδια ερώτηση..

"Από που είσαι..;"

και όταν έπαιρνε την απάντηση..

έκανε τους συνειρμούς στο μυαλό του..

και κατέληγε..στο συμπέρασμά του..

"Μάλιστα.. εκεί έχετε κέδρο..τέλεια..

αν βρεις ένα κομμάτι 1,00 x 1,00

θα μου το στείλεις..;"

άλλοτε αναζητούσε..καρυδιά..μουρνιά..

ασφένδαμο..

σου μιλούσε με στίχους του Καβάφη..

με ρήσεις αρχαίων..

σε συμπόσια..μαγικά..

τα λεπτά..της ώρας..εξαφανιζόταν..

με το που άνοιγε..το στόμα του..

και εσύ..παρακαλούσες..

να' χες..άλλες δυο - τρεις ζωές..

να μάθεις.. κι άλλα..

ιστορίες απ'την Όλυμπο..

περιγραφές.. από εποχές..

που έχουν χαθεί..

πως διένυε καθημερινά δεκάδες χιλιόμετρα

για να πάει σχολειό στο Απέρι..

πως γλεντούσαν παλιά..

ιστορίες από την Οξφόρδη..

που δίδασκε η γυναίκα του..

καθηγήτρια ανθρωπολογίας και ζωγράφος..

λόγια περηφάνιας για τον υιό..

που πέτυχε στην Αγγλία..

(είναι ο Γιάννης Φιλιππάκης 

του δημοφιλούς..ελπιδοφόρου..

 αγγλικού συγκροτήματος..

FOALS..)

παρέα συνήθως..με τον κο Μιχάλη

αχτύπητο δίδυμο..

αντίδοτο σε καιρούς μίζερους..

στις παρέες.. στα πανηγύρια..

έπαιζε μουσική..χόρευε μπροστά στον κάβο..

και αν δε σε παρέσερνε το χιόνι του χρόνου στα μαλλιά του..

θα έβαζες στοίχημα..

πως ήταν συνομήλικος..

πως έκανε συμφωνία μαγική..με τους καιρούς που περνούσαν..

ένας παντοτινός φίλος 

άνθρωπος..αλλιώτικος..

γεμάτος..

και κάθε που θα έρχεται στο μυαλό μου

θα μου θυμίζει..

πως μια.. στο εκατομμύριο..

βγαίνουν κάτι πλάσματα .. στον κόσμο τούτο..

μοναδικά..

με όλα τα ταλέντα και τα κάλλη που θα μπορούσε

να στολίσει ο Θεός..

όχι..γιατί τον πέτυχαν σε τρελά κέφια..

αλλά γιατί είχαν τη δύναμη τη γενναιότητα και την τόλμη

να διεκδικήσουν..

τα πάντα τους..

μέχρι τελευταίας... ρανίδας... ύπαρξης..

καλή σου ώρα εκεί στο νησί της Καρπάθου..κύριε Μανώλη..

έχεις πάντα την αγάπη και την εκτίμησή μας..

Χαίρε,

Ιω

..οικείες διαδρομές..

καλημέρα 

με καλοκαιρινή διάθεση ..

δεν είμαι εδώ.. 

έχω "φύγει"..

μαζί με τους "επισκέπτες" μου..

..αναμνήσεις..

δικοί μου "ταξιδεμοί"..

πολύτιμοι ταξιδιώτες .. κουβαλούν τα μπαγκάζια τους ..

και ακούραστα "πηγαινοέρχονται" σε οικείες διαδρομές..

μόλις αυτές προσγειωθούν στο τώρα.. 

αυτόματα σχεδόν μαγικά εσύ απογειώνεσαι για το χθες..

έτσι και γω..είμαι στο χθες..

Ethnic..ακτή Τριστινίκα..

beach bar.. 

https://farm9.staticflickr.com/8451/8024367038_c25bdab6d0.jpg

απ'το πρωί..με καφέ μπάνιο...

ατελείωτη μουσική..χορό...

siesta..στις αιώρες..

πολύχρωμες φρουτοσαλάτες..

το δέρμα να σε τραβάει απ'την αλμύρα..

 να μη σε νοιάζει τίποτα..

το πιο ξεχωριστό ηλιοβασίλεμα στον λόφο...

οι levitation να σε προτρέπουν..

"να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι ...από ποτέ.".

το βράδυ..η μυρωδιά από τα σουβλάκια..

της ψησταριάς..να σου γαργαλάει τα ρουθούνια..

τα πολύχρωμα λαμπιόνια περιμετρικά του μαγαζιού..

να δίνουν τον τόνο της ψυχής σου..

πολύχρωμη..και ξένοιαστη..

οι "μαργαρίτες"..τα "μοχίτο"..

κάνουν τις κινήσεις σου πιο ελεύθερες..

χορός και συζήτηση ως το πρωί...

υπνόσακος...κάτω απ΄τα αστέρια..

ροδαυγή...

πρωινή βουτιά βαμμένη χρώματα..

καφεδάκι...

και πάλι απ΄την αρχή... 

όχι... δε μελαγχολώ..

"γεμίζω"..

"γενναίες  οι δόσεις..του χθες..

 το σήμερα όμως .. αδημονεί..

να μου μάθει..

νέες περπατησιές.."

φύγαμε..

Ιω