..και μετά..;

και..μετά.. και μετά;;

ρωτούσε ανυπόμονα..χοροπηδώντας σαν παιδί..

και μετά..;

ρωτούσε..τα παιχνίδια..

τα βήματα..

τη μέρα..τον ήλιο..

ενοχλούσε..τον Ουρανό της..τα σύννεφα..

ζητούσε να μάθει..απ΄τα αστέρια..

το Φεγγάρι..

και..μετά..;

ρωτούσε..τη θάλασσα..την άμμο..

τα ζώα..τα λουλούδια..

τις λέξεις..

τους ήχους..τους ανέμους..

σπάνια..ρωτούσε τους ανθρώπους..
δεν καταλάβαινε..τη γλώσσα τους..

και..μετά..;

κάποτε..ο χρόνος μόνον απάντησε..
"και..μετά..δεν υπάρχει μετά..μόνο τώρα.."

έπρεπε να φτάσει..στο "ποτέ"..
για να μάθει..το μετά..

τώρα ξέρει..
μα ακόμη και τώρα..
συχνά..ξεχνιέται..
..χοροπηδά..
και μέσα της
μια πείνα..
αχόρταγα..ρωτάει..

..και μετά..;;

"Αυτό" - Στίχοι: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Μουσική: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Διονύσης Σαββόπουλος

να αναρωτιέσαι
να χοροπηδάς
να ξεχνιέσαι

Ιω

μέρες ζητιάνες..

μέρες ζητιάνες..

με χέρια απλωμένα..

απαιτητικές..

όλο..ζητούν..

"Δώσε καλέ κυρία...

δώσε...μου καλέ κύριε..

πεινάω... δώσ'μου τροφή...

διψάω..δώσε μου...σκέψη..

δώσ'μου..ανάσες...

δώσε μου στιγμές..δώσ'μου χρόνο..

δώσ'μου όνειρο..να ντυθώ..

κρυώνω..δώσ'μου το μυαλό σου..

το ταλέντο σου...

τις χαρές σου..όλες..

δώσ'μου χαμόγελο..

δώσε εαυτό.."

όλο ρουφούν..

αχόρταγα..

όλο ζητούν..

μέρες..ζητιάνες..

με χέρια απλωμένα..

περνάς...ανάμεσα..

και περνώντας.."στεγνώνεις"..

δεν έχεις τίποτε άλλο να δώσεις..

αυτό..νιώθεις.. τουλάχιστον..

ψάχνεις τσέπες..

ψάχνεις..καβάτζες..ξεχασμένες..

τίποτα..

ανοίγεις..βηματισμό..

να περάσουν..οι μέρες..

να 'ρθουν...οι νύχτες..

να πάψουν..να ζητούν..

μα αυτές.. οι νύχτες σου..

βασίλισσες..τσιγγάνες..

μάγισσες..

 όνειρα σου..τάζουν..

με οράματα σε ξεγελούν..

και πάνω..απ'την παλάμη σου γελάνε..

ξάφνου σταματούν.. μόλις την απόγνωση..

αντικρίσουν..

πονετικά..

σου στέλνουν όνειρο..

να πιεις..

 ονειρεύεσαι.. τη θάλασσα..

και βουτάς..να ξεδιψάσεις...

να σε αγκαλιάσει..

να χαθείς..μέσα της..

είναι η μόνη που δε ζητά τίποτε..

μόνο δίνει..

απλόχερα..

άνωση...να κρατηθείς..ψηλά..

ώθηση...κυματισμό...να βρεις ακτή..

ιώδιο..τροφή..

δροσιά...και αλμύρα..

μόνο δίνει..η γιάτρισσα..

και όσο δίνει..τόσο γεμίζει..

αστείρευτη..αιώνες..τώρα..

 από εκεί..που ήσουν στεγνός..

γεμίζεις σταγόνες..

πολύτιμες..ζωηρές..ζωογόνες..

σταγόνες..

να αντιμετωπίσεις..τις μέρες..ζητιάνες..

και είναι πολλές..οι άτιμες...

και ο καθένας... ένας ..μοναχά..

μα..όχι..μόνος..


να κοιτάς ψηλά!
Ιω

"λικνίζοντας..το άπειρό σου.."

"Ο γύρος της φυλακής"

(μια μικρή επισκόπηση.. του βιβλίου..)

 "... Ο Καβάφης", γράφει η Γιουρσενάρ, "θυμίζει στον ταξιδιώτη του 

ότι δεν θα βγει από τον τόπο της καταγωγής του, ότι όπου κι αν πάει, 

η πόλη του θα τον ακολουθεί. 

Ο άνθρωπος του Μπωντλέρ, όπου και αν πηγαίνει, 

απλώς λικνίζει το άπειρό του 

στις πεπερασμένες θάλασσες ...

όμως ο ίδιος αυτός Μπωντλέρ που τόσο συχνά περιφρονεί το ταξίδι, 

αναγνώρισε τη σχεδόν άλογη επιθυμία που υπολανθάνει 

σε όλους μας...

 μια ανάγκη αποδημίας, μια ζωτική ανάγκη να νιώσει 

ότι βρίσκεται αλλού..

.Αλλά πραγματικοί ταξιδευτές είναι μονάχα εκείνοι που φεύγουν ..

Για να φύγουν- ανάλαφρες καρδιές που μοιάζουν με μπαλόνια... 

Από τη μοίρα τους ποτέ δεν ξεφεύγουν..."

 Όλοι μας ταξιδεύουμε. Το θέμα είναι τι βλέπουμε, τι γυρεύουμε σ ένα ταξίδι 

και τι αποκομίζουμε απ αυτό. 

Λίγα χρόνια πριν από το θάνατό της η Γιουρσενάρ ένιωσε την ανάγκη να ταξιδέψει, 

"να κάνει το γύρο της φυλακής της"...

Μαργκερίτ Γιουρσενάρ* - Ο γύρος της φυλακής

 Η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (φιλολογικό ψευδώνυμο-αναγραμματισμός του επωνύμου της, το πραγματικό της όνομα ήταν Marguerite Ghislaine Cleenewerck de Crayencour) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας και ποιήτρια. Μάλιστα ήταν η πρώτη γυναίκα ακαδημαϊκός.(αναγορεύτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1980). Έτρεφε μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό.

Προτεινόμενα έργα της: Φωτιές, 1936, - Τα όνειρα και οι μοίρες, 1938,  - Διηγήματα της Ανατολής, 1938, - Η χαριστική βολή, 1939, -Αδριανού Απομνημονεύματα, 1951,  -Θέατρο Ι και ΙΙ (1971),  -

Η άβυσσος, 1976, - Τί; Η αιωνιότητα, 1988

πηγή:http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%84_%CE%93%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CF%83%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81

ταξιδεμός.. 

πάντα θα "φεύγω"..για να βρίσκω χίλιους δύο ..λόγους.. να επιστρέφω..

πάντα.. ως άλλος άνθρωπος..του Μπωντλέρ..

"θα λικνίζω το άπειρό μου..στις πεπερασμένες..θάλασσες..

υποκύπτοντας..σε άλογες επιθυμίες.. και ζωτικές ανάγκες.."

μα..πάντα οι θάλασσες..θα με γυρίζουν..

στην ίδια ακρογιαλιά..

χρόνια τώρα..

να ταξιδεύεις..

να χαμογελάς..

να εύχεσαι..

Ιω

ο καιρός των βροχών..

σε κάποια νησιά..

το καλοκαίρι..δεν βρέχει ποτέ..

πιάνεις Ιούνη..

και ξεκινά η "δίψα"..

ούτε σταγόνα.. ούτε χάδι..ούτε μυρωδιά..

ούτε ουράνια τόξα..

και οι μέρες περνούν..στεγνές..

λιάζοντας ψυχή και κορμί..

σε σχοινιά..κρεμασμένα..

στου Αιγαίου τις μπουγάδες..

και φτάνεις.. Οκτώβρη..

ευλογημένος μήνας..

ανοίγεις..τα μάτια ένα πρωί..

και η μυρωδιά βρεγμένου χώματος

σου χαϊδεύει τα ρουθούνια..

επιτέλους ψιθυρίζεις..

επιτέλους θα πιω..

θα ξεδιψάσω..

αισθήσεις μηνών κρυμμένες..

και κλείνεις τις μουσικές..

να ακούσεις άλλες.. μελωδικότερες..

και κρατάς ορθάνοιχτα τα μάτια..

μη τυχόν και χάσεις κάποια απόχρωση του Ουρανού..

σαν χύνεται στη θάλασσα..

φοράς γαλότσες..

και βγαίνεις έξω..

να νιώσεις τις σταγόνες στο πρόσωπο..

στα χείλη..

να αισθανθείς..

να μυρίσεις..

βρεγμένο ξύλο..

βρεγμένα φύλλα..

βρεγμένες...ψυχές.. χαμένες..

και κουλουριάζεσαι στην πιο ζεστή γωνιά σου..

 ξαναδιαβάζεις..τα πιο αγαπημένα βιβλία...

ξαναγεύεσαι τους πιο γευστικούς αχνιστούς καφέδες...

αποτραβιέσαι...

στην αδήριτη ανάγκη..να κοιτάξεις.. μέσα σου..

σε χώρους κρυπτικούς..

να αφεθείς.. 

σε αφύσικες παραξενιές.. να ξαναβρεθείς..

χωρίς καν την επιθυμία ..

να γράψεις..

να κρυφτείς.. πίσω.. από συντακτικά σχήματα..

και λέξεις..που γλιστρούν..

στα χέρια..

ώσπου...

να βγεις.. στην επιφάνεια.. ξανά..

σύμμετρος.. πλέον..

έχοντας.. μέσα...

στον καιρό των βροχών..

.. ορίσει.. εκ νέου..

εαυτό..

ήρθε.. ο καιρός των βροχών..

για μένα..

θα πάρει.. όσο πάρει...

εις το επανιδείν..

Ιω

"μέχρι η Γης ν'αλλάξει.."

δυο τρία εκατοστά.. μέσα μου..
 έξω..

ψάχνω να σταθώ..

πουθενά δε χωράω..

η μορφή μου έκλεισε..

σκληρή σαν πέτρα..

μα η ψυχή
απ'τις θύμησες
λείανε..
και έγινε σαν βότσαλο
στρογγυλό..
αιώνες τώρα περιμένει να βραχεί..
στην αμμουδιά του χρόνου
μα μόνον πέλματα γυμνά τη συντροφεύουν..
 ευχή ψελλίζει ..στα κρυφά..
"ένα χεράκι παιδικό να 'ρθει..
να με αρπάξει..
 να με πετάξει στη θάλασσα..με ορμή
να κάνω γκελ στην επιφάνειά της..
στα σπλάχνα της να βυθιστώ..
πιάνοντας.. πάτο..
και εκεί να μείνω..
μέχρι η Γης να αλλάξει.."


να "επιπλέεις".. συχνά..
να "πατώνεις".. όταν χρειαστεί..

https://www.youtube.com/watch?v=bTqTbSD8JNo

Ιω

το τέλειο έγκλημα..

πάντα σε σένα θα γυρνώ..
 ασήμαντη.. να στέκομαι στα ακροδάχτυλά σου..
να ξαποσταίνω τις σκέψεις μου..
να ρουφώ τον ήλιο που πέφτει πάνω σου..
θυσία..
να σπάει σε χιλιάδες καθρεφτάκια..
και συ να ανατριχιάζεις..

πάντα σε σένα θα γυρνώ..
σαν  δολοφόνος που επιστρέφει
 στου εγκλήματος τον τόπο..
εσύ.. το τέλειο έγκλημά μου..
μόνο μέσα σου..
μπορώ να πνίξω..
κάθε τι που πονάει..
μόνο μέσα σου..
δεν μπορεί κανείς να με δει να κλαίω..
γιατί
γίνομαι ολόκληρη μια σταγόνα...
χωρίς αποτυπώματα..

πάντα σε σένα θα γυρνώ..
κάνω συλλέκτη την ψυχή..
της εικόνας σου.. της μυρωδιάς..των ήχων..
της φωτιάς σου..
γεμίζω..από σένα..
και σαν πυρωμένο σίδερο
σβήνω τη ψυχή μου στο νερό..
να γίνει ατσάλι..
να πάρει πάλι τη μορφή..
που της πρέπει..


https://www.youtube.com/watch?v=srZafJbeBRM

Πες μου θάλασσα - στίχοι Ελένη Ζιώγα, μουσική Αντώνης Μιτζέλος

ερμηνεία Άλκηστις Πρωτοψάλτη


να γεμίζεις..
καλημέρες..

να χαμογελάς..

Ιω

"μικρό"...

καλημέρα, καλή εβδομάδα

"Κι άλλο καλοκαίρι πέρασε
Ήλιο και φιλί με κέρασε
Μια μικρή φωλιά θα χτίσω
Χελιδόνι γύρνα πίσω

Κι άλλο καλοκαίρι πέρασε
Ήλιο και φιλί με κέρασε
Μια μικρή φωλιά θα χτίσω
Χελιδόνι γύρνα πίσω..."

"Μικρό" - στίχοι μουσική ερμηνεία Βαγγέλης Γερμανός

τι γίνεται στην περίπτωση.. 

που ανακαλύπτεις μέρη μαγικά.. 

και το "μικρό" μεταμορφώνεται σε "μεγάλο"..;

μπαίνεις στο τριπάκι  .. να αναρωτηθείς αν τελικά το"μέγεθος" μετράει..;

ή συνεχίζεις να υποστηρίζεις..

ότι αυτό που μετράει είναι η ένταση.. η εφευρετικότητα..το πάθος..

ο χρόνος που διαθέτεις.. σε αυτό που αγαπάς..;

εδώ λοιπόν στα νησιά..

ανακαλύπτεις μιαν άλλη χώρα..

 που αν και Φθινόπωρο ..ο ήλιος συνεχίζει με την ίδια ένταση

 να χαϊδεύει το κορμί σου..

να τρέφει την ψυχή σου..

ακόμη και μια βιαστική βουτιά στη θάλασσα.. αρκεί

να φυλακίσει το καλοκαίρι..

εφευρίσκεις τρόπους.. να κάνεις τη μέρα μεγαλύτερη..

τη στιγμή.. ά-χρονη..

ξεμυαλισμένοι..όλοι τριγυρνάμε

κρύβοντας μακριά τα ρολόγια..

και μετράμε το χρόνο..

αναποδογυρίζοντας τα παπούτσια μας να τρέξει η άμμος..

σαν κλεψύδρα..

το βλέμμα συνεχίζει να κοιτά ψηλά στον αιθέρα..

δε βρίσκει εμπόδια στα σύννεφα..

μόνο γαλάζιο..

και σταγόνες νερού.. δε πέφτουν από τον Ουρανό..

αλλά από μάτια κλαμένα.. για ό,τι τους λείπει..

το μόνο παράταιρο στα σοκάκια..

είναι κάτι παράξενα πλάσματα..

που πλέον σηκώνονται νωρίς.. 

και όλο τρέχουν.. 

φορτωμένα με μια σάκα..

να προλάβουν το χρόνο....

να τη γεμίσουν.. με κάτι που ονομάζεται.. "γνώση"..

λες και από μόνα τους δεν κρύβουν μέσα τους όλην τη γνώση του κόσμου..

φωνές.. ζωντανές.. ματιές σπινθηροβόλες...

κάνουν τα πρωινά.. μελίσσι πολύβουο..

- Τι έχει μέσα της η σάκα καρδιά μου και είναι ασήκωτη..;

- Τα γνωστά μαμά.. .Γλώσσα, Μαθηματικά, Ιστορία... αντηλιακό, πετσέτα, μαγιό..

έχουμε τετράωρο και μετά θα πάμε κατευθείαν για μπάνιο με τα παιδιά..:pp

σας λέω .. ότι εδώ.. γίνεται κάτι μαγικό..

αν υπάρχει τελικά οδηγός αισιοδοξίας..

βάλτε πρώτο στη λίστα..

μιαν νέα αρχή.. σε ένα...μικρό..ή μεγάλο.. νησί...

εκεί.. θα το νιώσεις..

το μέγεθος δε μετράει... είναι μύθος..

να χαμογελάς

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον καλό μου φίλο-ταξιδευτή Γιάννη Π.για την "φωτεινή" φωτογραφία.

"Ιδανικά.."ανάξια".. γαλάζια"..

"Θεέ μου,

πόσο μπλε.. 

ξοδεύεις..

για να μη σε βλέπουμε"..

(Οδυσσέας Ελύτης, από τη "Μαρία Νεφέλη")

 "Θα μείνω πάντα ιδανικός και ανάξιος εραστής..

των μακρυσμένων ταξιδιών..

και των γαλάζιων πόντων"..

Νίκος Καββαδίας, Mal du depart

να ονειρεύεσαι..

να αναρωτιέσαι..

ιδανικά

"ανάξια"

γαλάζια..

να ταξιδεύεις..

Ιω

υπόσχεση συνάντησης..

η υπόσχεση για συνάντηση είχε δοθεί .. εδώ και μέρες..

τα χέρια σφράγισαν τη συμφωνία..

"πανσέληνος & νυχτερινό μπάνιο"..

 έτσι χαλαρά..

κάποιος έβαλε τον χώρο..

κάποιος έβαλε το μαγκάλι με τα κάρβουνα..

άλλος.. τα χτένια..

άλλος τα χταπόδια..

κάποιος τις σαλάτες..

εμείς το τσίπουρο..για αρχή..

το παγωμένο λιμοντσέλο.. για το τέλος..

άλλος τις μουσικές...

... το πιο σημαντικό ...

 η νύχτα έβαλε την πανσέληνο..

"ζωγραφίζοντας"..

κάνοντας τους πίνακες του Van Gogh..

να μοιάζουν παιδικές ζωγραφιές μπροστά της..

και όλοι μαζί.. το κέφι ..το χαμόγελο.. την τρέλα..

μικροί, μεγάλοι και κατοικίδια..

 γουλιά και "γεια μας" ...

μπουκιά και "όπα"...

οι ατάκες πήγαιναν και ερχόταν..

όπως τα κύματα στην άκρη του γιαλού..

απαραίτητη προϋπόθεση..

το νυχτερινό μπάνιο...

στο φως του φεγγαριού..

κοιταχτήκαμε όλοι συνωμοτικά..

και αρχίσαμε να τραγουδάμε..

"πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι"..;

https://www.youtube.com/watch?v=nApmryw80-0#

κάπως έτσι..

ανανεώσαμε την υπόσχεση συνάντησης..

στο επόμενο.. κάλεσμα του φεγγαριού..

και μια φωνή.. που φαίνεται 

πέρασε καλύτερα απ'ότι περίμενε..

φώναξε στον αποχαιρετισμό...

"και γιατί να περιμένουμε

την πανσέληνο...

υπάρχει και η νέα σελήνη..!"

κάνοντας μας όλους

να σκάσουμε στα γέλια..:)

να "υπόσχεσαι"..

να μοιράζεσαι..

να γελάς..

καληνύχτα

Ιω

Άνωση..

8.50' ακρογιαλιά..
ο ήλιος έδυσε τόσο αργά..αισθησιακά..πετώντας από πάνω του αχτίνα αχτίνα..
 τα τελευταία του ρούχα.. βουτώντας στο νερό..
ο Ουρανός κοκκίνισε από ντροπή..
η θάλασσα  με καλούσε..για μια τελευταία βουτιά..
όπως το προσωπικό των αγγλικών παμπς..
χτυπώντας το κουδούνι
προειδοποιούσαν
..."last call.. last order"...
έτρεξα πειθήνια..να ικανοποιήσω το θέλημά της..
μια βουτιά..
μια ανάσα..
ένα δροσιστικό αντίδοτο στους 33 βαθμούς..που έδειξε νωρίτερα
το θερμόμετρο του αυτοκινήτου..
βυθός..
και μετά άνωση..
επέπλεα στην επιφάνεια του νερού..
το μυαλό μου έπαιζε με τις λέξεις..
άνωση..ανανέωση..άνω..ανάσα..ένωση
και η θάλασσα..
αυτή η γιάτρισσα.. τα πήρε όλα..
κούραση..σκοτούρες..βάρη...
ήμουν ένα πούπουλο..σ'όλον  τον υδάτινο ορίζοντα..
μόνο το μισό πρόσωπο..ήταν έξω απ'το νερό..
η υπόλοιπη βυθισμένη..

τα αυτιά μου μου μαρτυρούσαν..κάθε "συριγμό"..κάθε υπόγεια φλέβα..νερού..
κάθε ανάσα..των μακρινών Ωκεανών..κάθε ποταμιού..
 που ενώθηκε ποτέ μαζί της..
κάθε κρυφής μνήμης..
απ'αρχής του κόσμου τούτου..
το βλέμμα μου περιπλανιόταν στον ουρανό.. στη σελήνη..που έψαχνε το Παν..της..
για να γίνει ολοστρόγγυλη..
 οι σκέψεις..λες και με άφηναν.. πετούσαν ψηλά και αυτές..
στροβιλίζονταν..περνούσαν τη σελήνη..
και χάνονταν στο σύμπαν..




κάθε σκέψη πήγαινε στον αποδέκτη της..να του "φορτωθεί"..
να γαντζωθεί πάνω του...
γι'αυτό έπρεπε να είμαι διπλά προσεκτική..
 είτε..θα του έδινε φτερά.. αν ήταν θετική..
είτε θα γινότανε βαρίδι να τον τραβήξει κάτω..αν ήταν αρνητική..
ώσπου..άδειασα..από σκέψεις..
και γέμισα.. από θάλασσα..



αχ! η θάλασσα..
αυτή..

"η άσπιλη..γαλαζοαίματη..ταξιδεμένη.."*
μου έδωσε ευθύς..την καθαρότητα της..
η σκέψη μου έγινε διαυγής..
μου 'δωσε χρώμα, να ντύσω βλέμμα ..και ψυχή
 το αίμα που έτρεχε στις φλέβες μου θαρρώ πως ήταν μπλε..κι αυτό..
μου χάρισε έναν ταξιδεμό..αλλιώτικο..
"κατάδυση" ..στα μύχια  του πιο βαθιού γαλάζιου..

Blue Blood - Foals **


να "βυθίζεσαι"..
να "αναδύεσαι"..
να "επιπλέεις"..

Ιω


Υ.Γ. * στίχος από ποίημα του Γ.Θέμελη -"Ραψωδία σε θάλασσα του Αιγαίου".
** Foals  -αγαπημένο βρετανικό γκρουπ.. ο τραγουδιστής τους είναι Έλληνας ,ο Γιάννης Φιλιππάκης
από την Όλυμπο της Καρπάθου και γιος πολυαγαπημένου μας φίλου του Μανώλη- ο οποίος Μανώλης..μελλοντικά θα "γεμίσει" μια ανάρτηση από μόνος του..!

"τώρα ξέρω τι έχω.."

διαβάζοντας...

"Και θυμήθηκε τις ταράτσες των σπιτιών στα νησιά

μπροστά στη θάλασσα με το σύρμα ν'αστράφτει στον

ήλιο και τα ρούχα ν'ανεμίζουν σαν πουλιά μαγκωμένα

σε μανταλάκια, μπροστά στη θάλασσα, που τη βλέπεις

απέραντη και λες..

"τώρα ξέρω τι έχω, είμαι ερωτευμένος με τον κόσμο"...

και φουσκώνει το στήθος σου, λες και 

μεταφέρθηκε μέσα εκεί...

ολόκληρη η θάλασσα...."

(απόσπασμα από "Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων" - Μυρτώ Κοντοβά)

εύχομαι ο σημερινός ταξιδεμός..

να σε βρει.. 

να νιώθεις...

έτσι.. γεμάτος...

και ακόμα περισσότερο..

να λες.. "αγαπώ όλον τον κόσμο.."

What a wonderful World - The Innocence Mission

να νιώθεις..

καλό μεσημέρι

Ιω

Αναμέτρηση

..αναμέτρηση..

Ο άνεμος έφερνε τις σταγόνες της θάλασσας στο πρόσωπο

τα κύματα  μπορούσαν να σου μιλήσουν

Αναμετριόμασταν  με τις λέξεις…

μα νίκησε η θάλασσα…

Αχ η θάλασσα…

“Ασπίλωτη… Γαλαζοαίματη… Αγναντεμένη”*

Πες μου θάλασσα -στίχοι Ελένη Ζιώγα, μουσική Αντώνης Μιτζέλος

ερμηνεία Άλκηστις Πρωτοψάλτη

"ίδια εγώ με σένα"..

να ημερεύεις..

Ιω

Υ.Γ. *  στίχος από ποίημα του Γ.Θέμελη - "Ραψωδία σε θάλασσα του Αιγαίου

..οικείες διαδρομές..

καλημέρα 

με καλοκαιρινή διάθεση ..

δεν είμαι εδώ.. 

έχω "φύγει"..

μαζί με τους "επισκέπτες" μου..

..αναμνήσεις..

δικοί μου "ταξιδεμοί"..

πολύτιμοι ταξιδιώτες .. κουβαλούν τα μπαγκάζια τους ..

και ακούραστα "πηγαινοέρχονται" σε οικείες διαδρομές..

μόλις αυτές προσγειωθούν στο τώρα.. 

αυτόματα σχεδόν μαγικά εσύ απογειώνεσαι για το χθες..

έτσι και γω..είμαι στο χθες..

Ethnic..ακτή Τριστινίκα..

beach bar.. 

https://farm9.staticflickr.com/8451/8024367038_c25bdab6d0.jpg

απ'το πρωί..με καφέ μπάνιο...

ατελείωτη μουσική..χορό...

siesta..στις αιώρες..

πολύχρωμες φρουτοσαλάτες..

το δέρμα να σε τραβάει απ'την αλμύρα..

 να μη σε νοιάζει τίποτα..

το πιο ξεχωριστό ηλιοβασίλεμα στον λόφο...

οι levitation να σε προτρέπουν..

"να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι ...από ποτέ.".

το βράδυ..η μυρωδιά από τα σουβλάκια..

της ψησταριάς..να σου γαργαλάει τα ρουθούνια..

τα πολύχρωμα λαμπιόνια περιμετρικά του μαγαζιού..

να δίνουν τον τόνο της ψυχής σου..

πολύχρωμη..και ξένοιαστη..

οι "μαργαρίτες"..τα "μοχίτο"..

κάνουν τις κινήσεις σου πιο ελεύθερες..

χορός και συζήτηση ως το πρωί...

υπνόσακος...κάτω απ΄τα αστέρια..

ροδαυγή...

πρωινή βουτιά βαμμένη χρώματα..

καφεδάκι...

και πάλι απ΄την αρχή... 

όχι... δε μελαγχολώ..

"γεμίζω"..

"γενναίες  οι δόσεις..του χθες..

 το σήμερα όμως .. αδημονεί..

να μου μάθει..

νέες περπατησιές.."

φύγαμε..

Ιω

Τον έκτο τον καλό..

Τον έκτο μήνα τον πιο καλό

"Σ’ ένα πηγάδι δροσερό βαθιά κοιμάται το νερό
σκύβει κορίτσι αμίλητο αγόρι ψάχνει αφίλητο

Τον έκτο μήνα τον καλό, καράβι πάει γιαλό γιαλό
νύχτα περνάει το Σούνιο, και φέρνει τον Ιούνιο

Λάμπει στου χρόνου μια στιγμή τ’ αεροσκέπαστο κορμί
πουκαμισάκι αέρινο, στα μάτια φως αστέρινο."

Στίχοι Ηλίας Κατσούλης

Μουσική - Ερμηνεία Παντελής Θαλασσινός

... και να τος ο Ιούνιος..

ήρθε πονηρά.. μια Κυριακή.. ντυμένος Οκτώβρης..

να μας ξεγελάσει..

έφερε μαζί του σταγόνες βροχής και ουράνια τόξα..

αστέρια του ουρανού παρέα με αστέρια του γιαλού..

μα ήταν τόσο όμορφος και καθαροπλυμένος..

που άστραφτε στου μεσημεριανού τη ραστώνη..

και σε έκανε να ζηλεύεις..

έβγαλε από την τσέπη του ένα μαντήλι..

και όπως έλυσε τον κόμπο..

ξεχύθηκαν τα όμορφά του δώρα..

ένα ψάθινο καπέλο.. 

λίγα στάχυα κίτρινα ..

δυο ζευγάρια ζουμερά κεράσια για σκουλαρίκια..

μια παρέα τζιτζικιών που κάνουν "φασαρία"..

μια ευχή για την Πεντηκοστή..

μια φλόγα απ'του Αΐ-Γιάννη τις φωτιές

και όνειρα γεμάτα φως και αλμύρα...

Καλό μήνα

μη σταματάς να χαμογελάς..

Ιω

Υ.Γ. Για να είμαστε εντός εποχής τον Ιούνιο τρώμε: 

Βερίκοκα(πρώιμα), κεράσια, φράουλες, ροδάκινα(πρώιμα), φασολάκια, αγγούρια, βλίτα, κρεμμύδια φρέσκα, ντομάτες(πρώιμες), πατάτα ανοιξιάτικη.

Αγνή Θεά..

Σήμερα ο Ουρανός ολάκερος "κατεβαίνει" στη γή..

όλες οι αποχρώσεις του γκρι.. χύνονται στη θάλασσα..

το παράθυρο... διαδραστικός πίνακας..

Ουρανός και Θάλασσα.. σμίγουν .. χορεύουν.. 

ο βαθύφωνος.. και η κοντράλτο...

μπροστά σου.. η καλύτερη "όπερα" των αιώνων...

συνθέτης... ο πιο ευφάνταστος Δημιουργός...

σκηνικά.. μουσική ... λιμπρέτο... άριες...πλοκή... πρωταγωνιστές...

και εγώ στο παράθυρο ... σιωπηλή "κομπάρσα".. παραμονεύω..

την κατάλληλη "πράξη"... να 'βγω..

χαμογέλα.. Ουρανέ..

μάζεψε τα δάκρυά σου..

"αγνή Θεά" η θάλασσα.. δε στερεύει ..

https://www.youtube.com/watch?v=7rjGwS20V94

Ιω

"Ανοίγω τα μάτια μου.."

"ανοίγω τα μάτια μου να σε χωρέσω κι όλο κάτι μου ξεφεύγει, ένας κήπος απ'τη μια,

 λίγη θάλασσα απ΄την άλλη, καθρεφτίζομαι στη θάλασσά σου και το πιο πολύ που θέλω, 

να'μαι κι εγώ ένας τόσος καθρέφτης, τόσος σαν αναστεναγμός,

ν'αποτυπώσω την εικόνα σου, της άνοιξης και του χειμώνα, του φθινοπώρου 

και του ζεστού καλοκαιριού, που υπάρχουν γιατί υπάρχεις δικαιολογώντας την ύπαρξη 

όλων των ωραίων πραγμάτων αυτής εδώ της πλάσης.

Βουίζεις και συ, χαρά μου, από μακριά, αλλά εγώ σ'ακούω και σε βλέπω κιόλας.

Ευτυχώς σε βλέπω..."

(Απόσπασμα από "Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων" - το πρώτο βιβλίο 

της Μυρτούς Κοντοβά  -ένα από τα μηνύματα του Ουρανού στη Γη)

-

λίγο ακόμη μπλε..;

μια τεράστια γαλάζια καλημέρα!

να χαμογελάς..

Ιω