"Γκρεμίστε"..

μια προσταγή..

Γκρεμίστε..

http://taxidemoi.blogspot.gr/2014/08/blog-post_5.html

Ιω

Μαγιού..μαγεία

Καλό μήνα!

καλό Μάη..


"Δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει"

"Ο Μάης έχει μυστικά - στίχοι Ηλίας Κατσούλης, μουσική-ερμηνεία Π.Θαλασσινός
https://www.youtube.com/watch?v=zUK8s-tvvlk


 γελάς..
και γελώντας..μυρίζει..άνοιξη..
και υψώνεις πλακάτ..
και σοβαρεύεις..

"τότε οι ζωές ενώθηκαν .. ποθούσαν τρία οχτάρια..
τώρα.. τρεκλίζεις..μοναχός.. πεθαίνεις..σε δυάρια.."

-Καλό μήνα Ιω!

-Καλό μήνα Μάη μου
τους  αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς..
Μωρέ...μάγια σου κάνανε; Τι έπαθες;
Κατεβαίνεις σε πορεία;;;

-Εκφράζω απορία..

κάποτε..ο άνθρωπος..διεκδικούσε
8 ώρες..εργασίας
8 ώρες..ψυχαγωγίας..
8 ώρες..ανάπαυσης..

 άλλαξαν οι καιροί..
άλλαξαν..και οι αριθμοί..
από απλά..ψηφία..στο χαρτί.
γινήκανε..δυνάστες..
μόδιστροι..Υψηλής Ραπτικής...
κόψε..από την ψυχαγωγία..
ράψε..στην εργασία..
ξήλωσε...απ'την ανάπαυση..
μπάλωσε..την περηφάνια..

δεν τους καταλαβαίνω..
αντί να είναι όξω..ξανά..
να γυρεύουν..τα "χαμένα"..τους..
κλείνονται..μονάδες..στα δυάρια..
και δίνουν κι άλλα..
κάθε..αχτίδα ψυχής που τους έμεινε...
κέρασμα στην τσέπη..των σκοταδόψυχων..
τέλος..πάντων..
Πώς είσαι εσύ;

- Ξεμυαλισμένη Μάη μου..ο νους..μου είναι..έξω..
δεν μπορώ..να τον κλείσω μέσα στους τοίχους..

Τώρα..που μεγαλώνει η μέρα..
μεγαλώνει.. θαρρείς..και το ανάστημά μας..
ψηλώνουμε..να φτάσουμε ουρανό..
και ως πιο "ψηλοί"...
"πεινάμε"..περισσότερο..
"διψάμε"..πιο πολύ..
πονούν τα σωθικά μας..
απ'το νιώσιμο τούτο..το βαθύ..

και.το μυαλό ξεγελά..το άτιμο..
λες...και αυξήθηκαν οι ώρες..όχι μόνο το Φως..
και τρέχουμε..να προλάβουμε..όλα τα "οχτάρια" του κόσμου..

-Θα με βοηθήσεις να φτιάξουμε στεφάνι;

-Ναι..μα θέλω..να μου πεις..την όμορφη ιστορία..

που μου λες κάθε χρόνο..αιώνες τώρα..

-Ιω..μα πάλι;

Δεν βαρέθηκες..χρόνια τώρα..;

-Εσύ βαριέσαι..να έρχεσαι κάθε χρόνο.. Μάη;

εγώ..γιατί να βαρεθώ.. τα μέσα..μου.. που κουβαλώ;

Σαν..αναστενάρισσα..με σθένος..και τρέλα..

θα χοροπηδώ.. στα αναμμένα  "κάρβουνα"..

που πυρώνουν..κάθε..κύτταρο..της ύπαρξής μου..

και θα γελώ..ακούς;

θα γελώ..το γέλιο δεν θα μου το πάρουν..

ακούς..;;

ούτε την τρέλα..ούτε τον ήλιο..ούτε εσένα..Μάη..

ακούς;;;

-Πιάσε ένα μπουκέτο..τριαντάφυλλα Ιω

και πασχαλιές..και κρίνα..

κατακόκκινες παπαρούνες..ανύποπτα χαμομηλάκια..

ερωτευμένες..μαργαρίτες..

πιάσε..και το γέλιο..σου..

και..το βλέμμα σου..που χάνεται στις θάλασσες..

βάλε..και γαλάζιο του Ουρανού..

και δάκρυ..απ'το χαμό..

και όνειρα..μεγάλα..

άρπαξε..και τρεις..ευχές..απ΄των παιδιών τα χείλη..

 λίγη τρέλα..απ΄των αφελών τα βήματα..

χρώματα απ΄της φωτιάς το πανηγύρι..

λέξεις..από ποιητές..που καίνε..

πιάσε και το "γιατί"..που το'σκασε..

κι έλα..

έλα να πλέξουμε στεφάνι..

το πιο όμορφο..που είδε ανθρώπου μάτι..

να το κρεμάσουμε

στην εξώπορτα της ζωής μας..

καθένας που μπαίνει..

να καταλαβαίνει..που πάει..

καθένας που βγαίνει..

να νιώθει..τι αφήνει..

να το κρεμάσουμε..εκεί..έξω..

να ξαποσταίνει..

ο Νους..σαν ξεπορτίζει..

και γιομάτος..ήλιο  επιστρέφει...

ξανά..

και πάλι..

να χαμογελάς..

να ξεπορτίζεις..

να μαγεύεσαι..

Καλό Μήνα!!

Ιω

Υ.Γ, Αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε: καλοκαιρινά πορτοκάλια(βαλένσια), φράουλες, κεράσια, αρακάς, αγκινάρες, κολοκύθια, παντζάρια,
κρεμμύδια φρέσκα, πατάτα ανοιξιάτικη, βλίτα.

γροθιές..ατόφιες..ενωμένες..

με λερωμένα χέρια ..τ'όνειρο δεν το ακουμπάς..

μόνον με δάχτυλα.. απάνεμα..πλεγμένα.

με..γροθιές..ατόφιες.. ενωμένες..

σε ψυχές.. φουρτουνιασμένες θάλασσες.

μόνον έτσι..η μάχη..κερδίζεται..

ξανά..

και γίνεται..η ταραχή..

 απάγκιο..

τότε πλανεύονται..
..αργά..
και..χρόνοι..και πρόσωπα..και εγκλίσεις..
σε δάχτυλα..που καίνε..
σαν φωτιά..
σε..χέρια ..καθαρά.. σαν συνειδήσεις..

και..τ'όνειρο.
μπορούν..να
αγγίξουν..πάλι..



Ιω

μια..στο εκατομμύριο..

(Δεκαπενταύγουστος στην Όλυμπο Καρπάθου -

 ο κος Αντώνης Ζωγραφίδης στην τσαμπούνα, ο κος Μιχάλης Ζωγραφίδης στη λύρα

και ο κος Μανώλης Φιλιππάκης στις μαντινάδες)

προχωρούσε.. με αυτό τα χαρακτηριστικό του βάδισμα..

το χοροπηδηχτό..σαν να πετούσε..

..αέρας..

αυτό θυμάμαι..πρώτο..

όλα βιαστικά πάνω του..

να μην τα πιάνει ο χρόνος..

να μην μπορεί να αγγίξει τίποτε.. 

τη μοναδικότητα..

το ταλέντο..

απ'τις πρώτες γνωριμίες μας..

στη λατρεμένη Κάρπαθο..

ένας ακόμη λόγος..

να αγαπήσεις σαν δικό σου ..

αυτό το νησί..

τα μάτια του αστράφτανε φωτιές..

σου μιλούσε και μπορούσες να δεις

τις συνάψεις των νευρώνων.. 

να κεραυνοβολούν τις λέξεις..και τις παύσεις..

αρχιτέκτων, αγιογράφος, μουσικός,

κατασκευαστής παραδοσιακών μουσικών οργάνων, 

μαντιναδόρος άφταστος και γλεντζές..περίτρανος..

γνήσιο τέκνον Ολύμπου γέννας..

όταν πρωτογνώριζε κάποιον..

τη χειραψία..ακολουθούσε πάντα η ίδια ερώτηση..

"Από που είσαι..;"

και όταν έπαιρνε την απάντηση..

έκανε τους συνειρμούς στο μυαλό του..

και κατέληγε..στο συμπέρασμά του..

"Μάλιστα.. εκεί έχετε κέδρο..τέλεια..

αν βρεις ένα κομμάτι 1,00 x 1,00

θα μου το στείλεις..;"

άλλοτε αναζητούσε..καρυδιά..μουρνιά..

ασφένδαμο..

σου μιλούσε με στίχους του Καβάφη..

με ρήσεις αρχαίων..

σε συμπόσια..μαγικά..

τα λεπτά..της ώρας..εξαφανιζόταν..

με το που άνοιγε..το στόμα του..

και εσύ..παρακαλούσες..

να' χες..άλλες δυο - τρεις ζωές..

να μάθεις.. κι άλλα..

ιστορίες απ'την Όλυμπο..

περιγραφές.. από εποχές..

που έχουν χαθεί..

πως διένυε καθημερινά δεκάδες χιλιόμετρα

για να πάει σχολειό στο Απέρι..

πως γλεντούσαν παλιά..

ιστορίες από την Οξφόρδη..

που δίδασκε η γυναίκα του..

καθηγήτρια ανθρωπολογίας και ζωγράφος..

λόγια περηφάνιας για τον υιό..

που πέτυχε στην Αγγλία..

(είναι ο Γιάννης Φιλιππάκης 

του δημοφιλούς..ελπιδοφόρου..

 αγγλικού συγκροτήματος..

FOALS..)

παρέα συνήθως..με τον κο Μιχάλη

αχτύπητο δίδυμο..

αντίδοτο σε καιρούς μίζερους..

στις παρέες.. στα πανηγύρια..

έπαιζε μουσική..χόρευε μπροστά στον κάβο..

και αν δε σε παρέσερνε το χιόνι του χρόνου στα μαλλιά του..

θα έβαζες στοίχημα..

πως ήταν συνομήλικος..

πως έκανε συμφωνία μαγική..με τους καιρούς που περνούσαν..

ένας παντοτινός φίλος 

άνθρωπος..αλλιώτικος..

γεμάτος..

και κάθε που θα έρχεται στο μυαλό μου

θα μου θυμίζει..

πως μια.. στο εκατομμύριο..

βγαίνουν κάτι πλάσματα .. στον κόσμο τούτο..

μοναδικά..

με όλα τα ταλέντα και τα κάλλη που θα μπορούσε

να στολίσει ο Θεός..

όχι..γιατί τον πέτυχαν σε τρελά κέφια..

αλλά γιατί είχαν τη δύναμη τη γενναιότητα και την τόλμη

να διεκδικήσουν..

τα πάντα τους..

μέχρι τελευταίας... ρανίδας... ύπαρξης..

καλή σου ώρα εκεί στο νησί της Καρπάθου..κύριε Μανώλη..

έχεις πάντα την αγάπη και την εκτίμησή μας..

Χαίρε,

Ιω

"Όλος ο κόσμος, ένας κόσμος, γύφτος"..

απόσπασμα από

Ο Δωδεκάλογος Του Γύφτου

ΛΟΓΟΣ   Ζ'

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΚΑΚΑΒΑΣ

...

Κι αν µας έλεγες:«Γύφτοι, θα γυρίσετε

στην πρώτη σας κοιτίδα την ξεχειλιστή

απ' τη ζωή που δίχως µετρηµό διαβαίνει

και σύνορα δεν έχει, ανάκατα όλα της,

απ' τα βουνά ώς τα χόρτα, όλα γιγάντικα,

κι όλα ένα ξαφνισµα σα να τα δένει,

η πρώτη σας πατρίδα σάς προσµένει εκεί

να σας δώσει τη δόξα την απάντεχη

πόδωκε σε σοφούς και ηρώους, ω σκηνίτες,

θρονιά µαxαραγιάδων να σας στήσει,

και να σας προσκυνήσει λωτοστέφανους

µε τους πανάγιους ασκητές και τους προφήτες.»

Και τότε θα σου κράζαµε:«Δε θέλουµε,

το πανηγύρι µη χαλάς· γιορτάζουµε

το συντριµµό των αλυσίδων,

ό,τι κι αν είναι, από διαµάντια ή από σίδερα·

οι τρανοί λυτρωµένοι είµαστ' εµείς.

Γιούχα και πάντα γιούχα των πατρίδων!»

Κι αν πέσαµε σε πέσιµο πρωτάκουστο

και σε γκρεµό κατρακυλίσαµε

που πιο βαθύ καµιά φυλή δεν είδε ώς τώρα,

είναι γιατί µε των καιρών το πλήρωµα

όµοια βαθύ έν' ανέβασµα µας µέλλεται

προς ύψη ουρανοφόρα.

Το γένος το µοιρόγραφτο είµαστε

που θα σκοτώσει τις πατρίδες·

του κόσµου η Μάγια, η ακριβή του Βράµα,

θα υφάνει µε τα χέρια της, χαρά

κι ανθρώπων και θεών, το έργο της,

το πιο ξαφνιστικό της θάµα.

Όλος ο κόσµος, ένας κόσµος, γύφτος,

σε δόξας θρόνο απάνω, πλάστης,

µε το σφυρί του και µε το βιολί,

της αψεγάδιαστης Ιδέας· η πλάση

σε περιβόλι του Μαγιού ένα πανηγύρι,

και µια πατρίδα η Γη.

Κι ο κόσµος θα διαλέξει κάποιον Άτλαντα

ή κάποιον Άθω να σκαλίσει απάνω του,

µεγαλοφάνταστος τεχνίτης, το άγαλµά µας·

και θ' ανατείλει στ' ουρανού τα τρίσβαθα

πρωτόφαντο άστρο ξενοχάραγο,

κι ο κόσµος θα το πει µε τ' όνοµά µας!»

Κωστής Παλαμάς

η πατρίδα δεν είναι λέξη..

είναι σφυγμός στο αίμα..

χωρίς.. σφυγμό.. μπορείς να ζήσεις..;

τότε γιατί την λησμονείς.. κάθε μέρα..

να αγωνίζεσαι..

να νοιάζεσαι..

να θυμάσαι..

να χαμογελάς..

Ιώ

"Τείχη"..

Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.

Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.

A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. 

Κ.Π.Καβάφης

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Πηγή: http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=3&cat=1

έχουμε πολλά σκοτάδια.. να φωτίσουμε..

πολλές σκιές.. να πολεμήσουμε..

πολλούς ανεμόμυλους να διαλύσουμε..

για να βρούμε εαυτό..

να αγωνίζεσαι..

να χαμογελάς..

Ιω

"Η σιγή"...

Η ΣΙΓΗ 

  (απόσπασμα από Ασκητική - SALVATORES DEI )

Νίκος Καζαντζάκης

"Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε

κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: "∆εν µπορώ να σταθώ, δεν µπορώ να

καώ, κανένας δεν µπορεί να µε σβήσει!" 

∆έντρο φωτιά γίνεται ολοµεµιάς το Σύµπαντο. Ανάµεσα από τους καπνούς κι από τις

φλόγες, αναπαµένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αµόλευτο, δροσερό, 

γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως. 

Από την αψηλή τούτη κορυφή κοιτάζω την κόκκινη γραµµή που ανηφορίζει· 

τρεµάµενο αίµατερό φωσφόρισµα, που σούρνεται σαν έντοµο ερωτεµένο µέσα από

τους αποβροχάρικους γύρους του µυαλού µου. 

Εγώ, ράτσα, άνθρωποι, γης, θεωρία και πράξη, Θεός, φαντάσµατα από χώµα και

µυαλό, καλά για τις απλοϊκές καρδιές που φοβούνται, καλά για τις ανεµογγάστρωτες

ψυχές που θαρρούν πως γεννούνε. 

Από που ερχόµαστε; Που πηγαίνουµε; Τι νόηµα έχει τούτη η ζωή; φωνάζουν οι

καρδιές, ρωτούν οι κεφαλές, χτυπώντας το χάος. 

Και µια φωτιά µέσα µου κίνησε ν' απαντήσει. Θα 'ρθει µια µέρα, σίγουρα, η φωτιά να

καθαρίσει τη γης. Θα 'ρθει µια µέρα, σίγουρα, η φωτιά να εξαφανίσει τη γης. Αυτή

είναι η ∆ευτέρα Παρουσία. 

Μια γλώσσα πύρινη είναι η ψυχή κι αγλείφει και µάχεται να πυρπολήσει τον

κατασκότεινο όγκο του κόσµου. Μια µέρα όλο το Σύµπαντο θα γίνει πυρκαγιά. 

Η φωτιά είναι η πρώτη κι η στερνή προσωπίδα του Θεού µου. Ανάµεσα σε δυο

µεγάλες πυρές χορεύουµε και κλαίµε. 

Λαµποκοπούν, αντηλαρίζουν οι στοχασµοι και τα κορµιά µας. Γαλήνιος στέκουµαι

ανάµεσα στις δυο πυρές κι είναι τα φρένα µου ακίνητα µέσα στον ίλιγγο και λέω: 

Πολύ µικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός είναι ο τόπος ανάµεσα στις δυο πυρές, πολύ

οκνός είναι ο ρυθµός ετούτος της ζωής· δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω! 

Βιάζουµαι! 

Κι ολοµεµιάς ο ρυθµός της γης γίνεται ίλιγγος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγµή

στροβιλίζεται, γίνεται αίωνιότητα, το κάθε σηµείο -θες έντοµο, θες άστρο, θες Ιδέα· 

γίνεται χορός. 

Ήταν φυλακή, κι η φυλακή συντρίβεται κι οι φοβερές δυνάµες µέσα λευτερώνουνται

και το σηµείο δεν υπάρχει πια! 

Ο ανώτατος αυτός βαθµός της άσκησης λέγεται: Σιγή. Όχι γιατί το περιεχόµενο είναι

η ακρότατη άφραστη απελπισία για η ακρότατη άφραστη χαρά κι ελπίδα. Μήτε γιατί

είναι η ακρότατη γνώση, που δεν καταδέχεται να µιλήσει, για η ακρότατη άγνοια, πουδεν µπορεί. 

Σιγή θα πει: Καθένας, αφού τελέψει τη θητεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια

στην ανώτατη κορφή της προσπάθειας· πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε

φωνάζει· ωριµάζει αλάκερος σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια µε το Σύµπαντο. 

Αρµοδέθηκε πια, σοφίλιασε µε την άβυσσο, όπως ο σπόρος του αντρός µε το

σπλάχνο της γυναίκας. 

Είναι πια η άβυσσο η γυναίκα του και τη δουλεύει, ανοίγει, τρώει τα σωθικά της, 

µετουσιώνει το αίµα της, γελάει, κλαίει, ανεβαίνει, 

κατεβαίνει µαζί της, δεν την αφήνει! 

Πώς µπορείς να φτάσεις στο σπλάχνο της άβυσσος και να την καρπίσεις; Αυτό δεν

µπορεί να ειπωθεί, δεν µπορεί να στριµωχτεί σε λόγια, να υποταχτεί σε νόµους· 

καθένας έχει και τη λύτρωση τη δική του, απόλυτα ελεύτερος. 

∆ιδασκαλία δεν υπάρχει, δεν υπάρχει Λυτρωτής που ν' ανοίξει δρόµο. 

∆ρόµος ν' ανοιχτεί δεν υπάρχει. 

Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, 

ξεφεύγει από το µικρό, όλο απορίες µυαλό του. "

πηγή:http://www.empapas.gr/files/117/askitiki-kazantzakis.pdf

"∆εν µπορώ να σταθώ, δεν µπορώ να καώ, 
κανένας δεν µπορεί να µε σβήσει!"

να σέβεσαι το "Σύμπαντο"

για να σε σέβεται και αυτό..

Ιω

ο ποιητής..είναι..

Το έργο των ποιητών

"Οι ποιητές κατοικούν έξω απ’το φόβο.

Κι όπως ο ήλιος φωτίζει απ’ευθείας, κι εκείνοι: μιλούν

απ’αυθείας. Παλάμη δεν δύναται να τους κλείσει το στόμα,

να δεσμεύσει το θείο τους πάθος.

Γνωρίζοντας από τί πάστα γίνονται οι βασιλιάδες, ξέρουν

να διαχωρίζουν του Θεού τους νόμους, απ’τους νόμους τους.

Επαναλαβαίνουνε, όπως το σύνθημα οι φύλακες,

την αλήθεια που απαγορεύεται.

Ο ποιητής

είναι το πνεύμα της γης που σηκώνεται όταν

γίνεται σκότος και λάμπει όπως ένα κομμάτι αστραπής
 σε μεγάλο ύψος τη νύχτα."

Ν. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Balmorhea - Truth

να αγαπάς την αλήθεια..
να προσπαθήσεις.. και εσύ.. να "ποιήσεις"..
"ένα κομμάτι αστραπής..στο σκοτάδι.."


με σεβασμό..  

στην Εντέλεια και στο Φως..

Ιω

"Μια προσταγή..Γκρεμίστε"..

Ὁ γκρεμιστής

"Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.

Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.

Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.

Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,

πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.

ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·

τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης

καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι

τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.

Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,

καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,

παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια

ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.

Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει

τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι

δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει

τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει

Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,

καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.

Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι

καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,

καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,

καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;

Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε

γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: 

Γκρεμίστε!"

Κωστής Παλαμάς

πηγή:http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kwsths_palamas/poihmata.htm#Ο_ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ

να "χτίζετε"

να "γκρεμίζετε"..

να "ξαναχτίζετε"

όσες φορές χρειαστεί..

Ιω

"με έναν τρόπο μυστικό"..

  

όταν πέφτουν στην αντίληψή σου...στα χέρια σου..

πολύτιμα μυστικά..

δεν τα κρατάς για τον εαυτό σου..

τα μοιράζεσαι..

να κάμουν το ταξιδεμό τους στο Σύμπαν..

και να 'ρθουν να σε βρουν..

συνομωτικά..

σχεδόν μαγικά..

να φτάσουν και να γεμίσουν τα μάτια.. τα αυτιά..τα χέρια σου..

αγάπη..

έτσι και εγώ με τη σειρά μου...

παρέλαβα "μυστικό" από τον φίλο μας  -καλλιτέχνη - κεραμίστα - μορφή- υπέροχο άνθρωπο...-θα αποτελέσει μόνος του μια ανάρτηση στο μέλλον - 

είμαι ευγνώμων για τη χαρά της γνωριμίας - τύπο και κάτοικο των παραμυθένιων ορεινών

Μανωλάτων  Σάμου.. τον Γιώργο..

και σπεύδω..να μοιραστώ τη χαρά μου..

μια θαυμάσια καλλιτέχνης.. μουσικός .. η Τατιάνα Ζωγράφου

ένας εξαίρετος ζωγράφος... ο Χρήστος Κεχαγιόγλου

μια καινοτόμος ιδέα..

"Μ'έναν τρόπο μυστικό...όπου η Μουσική συναντά την Ποίηση και τη Ζωγραφική.."

ακούς τη μαγευτική μουσική..

και ταυτόχρονα.. απ΄τις καρτέλες που περιλαμβάνονται..

διαβάζεις τους στίχους..την ποίηση...

και θαυμάζεις τα "στολίδια"  - ζωγραφιές...

τι μοναδική ιδέα.. 

"και η συνάντησή τους αυτή, που δίνει εικόνα στη μουσική και ήχο στη ζωγραφική,..

.. συμβαίνει πάνω σε 17 ποιήματα -στίχους ποιητών της εποχής μας,

 που έχουν γευτεί το άρωμα της ζωής, το νοσταλγούν και το τραγουδούν."

μας "ενημερώνει..το "οπισθόφυλλο"...

και για τους μικρούς.. "καλλιτέχνες" της ζωή μας..

μη ξεχάσω να σας πω..

πως η Τατιάνα Ζωγράφου..

γράφει υπέροχες ιστορίες ..

"Τραγούδια δροσερά, σε ένα μουσικό έργο για παιδιά, με ήρωα έναν κόκκινο γάτο που δεν πείραξε ποτέ κανέναν και το μόνο που ήθελε είναι να γίνει φίλος με τους άλλους γάτους. Μια ιστορία για το δικαίωμα να είμαστε διαφορετικοί και για τον πλούτο που μας χαρίζουν οι διαφορές μας.. 

«Μάλλον σαν ήτανε μωρό, τον τάιζαν ντομάτες, 

γι' αυτό λοιπόν και διέφερε από τις άλλες γάτες!»…

Οι στίχοι και η μουσική της Τατιάνας Ζωγράφου συντροφεύουν το παραμύθι των Κώστα Μάγου και Γεωργίας Γκανάτσιου, σε εικονογράφηση Βασίλη Παπατσαρούχα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εν Πλω. 

«Κοκκίνισε απ’τον πυρετό, είν’ άρρωστος βαριά! Γι’ αυτό να τον κρατήσουμε μακριά, μακριά, μακριά»! Η γατοπαρέα τον αποφεύγει (όπως συνήθως συμβαίνει με εκείνους που είναι διαφορετικοί). Τα τραγούδια της Τατιάνας Ζωγράφου σιγοντάρουν τις περιπέτειες του κόκκινου γάτου πότε με ρυθμό χιπ-χοπ, πότε ως μικρή συμφωνική συναυλία εγχόρδων, πότε με ρυθμό βαλς ή ροκ 'ν' ρολ… Με τη συμβολή των Encardia στον ρόλο της «γατοπαρέας» ένα κομμάτι του δίσκου ακούγεται ως χαρούμενη ταραντέλα."

πηγή:http://www.tatianazografou.gr/enas-gatos-mia-fora.html

να μοιράζεσαι..

να ταξιδεύεις..

να βρίσκεις.. τον τρόπο..τον μυστικό..

Ιω

ακόμη και αν λογίζεσαι τρελός..

ΖΩΗ ΜΙΚΡΗ

"η ζωή μικρή..

ακόμα μικρότερη χωρίς συνείδηση...

και τυφλή... χωρίς ΦΩΣ..

ζήσε .. 

μη ¨ξοδεύεις¨" στιγμές... χρόνο.. εαυτό...

ζήσε.. ακόμα και αν λογίζεσαι "τρελός"..

μη σταματάς να χαμογελάς..."

σαν σήμερα.. 20 χρόνια πριν.. 

άφησε τα εγκόσμια.. 

για να μπορεί.. 

να μας "υπηρετεί".. να "προσεύχεται".. για εμάς..

χωρίς τον πόνο της αρρώστιας.. 

σε ένα περιβάλλον.. που του ταιριάζει.. δίπλα στο Φως..

ο γέροντας Παϊσιος 

ακόμη "ζωντανός"..στη συνείδηση και στην καρδιά 

κάθε χριστιανού..κάθε πονεμένου..

συνεχίζει να βοηθά..να αγκαλιάζει.. 

να καθοδηγεί.. 

με απλοχεριά.. με "πνευματική λεβεντιά και αρχοντιά"..

με την χαρακτηριστική απλότητα του..

όποιον του το ζητήσει..

τα λόγια σου.. βάλσαμο..στη  διψασμένη ψυχή..

πυρωμένο κάρβουνο..  στη φλόγα.. της ελπίδας..

 και "βέλος"..

στο "τεντωμένο τόξο" της πίστης ..

" Για να κάνει κανείς προκοπή, πρέπει να έχει παλαβή φλέβα, 

με την καλή έννοια.

Ανάλογα πως θα αξιοποιήσει την φλέβα

 θα γίνει ή άγιος ή ήρωας."

την ευλογία σου γέροντα..

την αγάπη σου..

τη δύναμή σου..

να χαμογελάς πλατιά..

Ιω

Υ.Γ. στο ησυχαστήριό του  στη Σουρωτή.. ένα πολύχρωμο μωσαϊκό από κόσμο..

σήμερα.. θα ανάψει ένα κερί.. θα προσκυνήσει..  θα προσευχηθεί..

υπομονετικά με ευλάβεια.. θα περιμένει ώρες στην ουρά..

για να πλησιάσει τον τάφο του..

αντικρίζοντας τα λόγια..

της ψυχής του..

όποιος μπορέσει να πάει.. ας ανάψει και ένα κεράκι για εμάς..

http://www.agiosarsenios.com/images/Agioi&Gerontes/G.Paisios/16.JPG

"Το παράπονο"..

δε θα μπορούσα να μη "φιλοξενήσω" και εγώ..

στους δικούς μου ταξιδεμούς..

λόγια αγαπημένα.. 

έστω και παραπονεμένα..

με ένα παράπονο.. γλυκό..

που οι περισσότεροι από εμάς..

μουρμουρίσαμε.. μονολογήσαμε..

ή κραυγάσαμε.. κάποια στιγμή στη ζωή μας..

"Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.

Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.

Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές…

Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου .

Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,

την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι 

ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.

Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.

Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς.

Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς…

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.

Μα κάθε μέρα αποτυγχάνω.

Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη Ζωή.

Που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.

Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα,γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα,στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα."

(απόσπασμα από "Το παράπονο" του Οδυσσέα Ελύτη)

Το παράπονο - στίχοι Οδυσσέας Ελύτης, μουσική Δημήτρης Παπαδημητρίου, 

ερμηνεία Ελευθερία Αρβανιτάκη

να διαβάζεις..

να συλλογίζεσαι..

να χαμογελάς..

καλό βράδυ 

Ιω

Τα Δελφικά Παραγγέλματα

οι λέξεις.. στον χρόνο.. θησαυρός

Τα Δελφικά Παραγγέλματα

Τα Δελφικά Παραγγέλματα ήταν λιτά αποφθέγματα ελαχίστων λέξεων και ανήκαν στους 7 σοφούς της αρχαιότητας: Τον Θαλή τον Μιλήσιο, τον Πιττακό τον Μυτιληναίο, τον Βία τον Πρηνεύ, τον Σόλωνα τον Αθηναίο, τον Κλεόβουλο τον Ρόδιο, τον Περίανδρο τον Κορίνθιο και τον Χίλωνα τον Λακεδαιμόνιο.

Ήταν χαραγμένα στον πρόσθιο τοίχο του Πρόναου ή επί των παραστάδων της πύλης του μεγάλου ναού ή επί του υπέρθυρου ή επί των πολλών στηλών ήταν περιμετρικά του ναού.

Ο θαυμασμός των αρχαίων Ελλήνων για τα ανηρτημένα αυτά αποφθέγματα στο Μαντείο των Δελφών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ο λυρικός ποιητής Πίνδαρος (522 π.Χ.) να θεωρεί τους επτά σοφούς, γιους του Ήλιου, που με την ακτινοβολία τους φώτιζαν και καθοδηγούσαν τον άνθρωπο στην οδό της αρετής.

Τα Δελφικά αυτά παραγγέλματα, 147 συνολικά ήταν οι υποθήκες που παρέδωσαν οι Επτά Σοφοί στις επερχόμενες γενιές, ωφελήματα ανθρώποις ες βίον.

Έπου θεώ (Ακολούθα τον θεό)

Νόμω πείθου ( Να πειθαρχείς στο Νόμο)

Θεούς σέβου (Να σέβεσαι τους θεούς)

Γονείς αίδου (Να σέβεσαι τους γονείς σου)

Ηττώ υπέρ δικαίου (Να καταβάλεσαι για το δίκαιο)

Γνώθι μαθών (Γνώρισε αφού μάθεις)

Ακούσας νόει (Κατανόησε αφού ακούσεις)

Σαυτόν ίσθι (Γνώρισε τον εαυτό σου)

Εστίαν τίμα (Να τιμάς την εστία σου)

Άρχε σεαυτού (Να κυριαρχείς τον εαυτό σου)

Φίλους βοήθε (Να βοηθάς τους φίλους)

Θυμού κράτε (Να συγκρατείς το θυμό σου)

Όρκω μη χρω (Να μην ορκίζεσαι)

Φιλίαν αγάπα (Να αγαπάς τη φιλία)

Παιδείας αντέχου (Να προσηλώνεσαι στην εκπαίδευσή σου)

Σοφίαν ζήτει (Να αναζητάς τη σοφία)

Ψέγε μηδένα (Να μην κατηγορείς κανένα)

Επαίνει αρετήν (Να επαινείς την αρετή)

Πράττε δίκαια (Να πράττεις δίκαια)

Φίλοις ευνόει (Να ευνοείς τους φίλους)

Εχθρούς αμύνου (Να προφυλάσσεσαι από τους εχθρούς)

Ευγένειαν άσκει (Να είσαι ευγενής)

Κακίας απέχου (Να απέχεις από την κακία)

Εύφημος ίσθι (Να έχεις καλή φήμη)

Άκουε πάντα (Να ακούς τα πάντα)

Μηδέν άγαν (Να μην υπερβάλλεις)

Χρόνου φείδου (Να μη σπαταλάς το χρόνο)

Ύβριν μίσει (Να μισείς την ύβρη)

Ικέτας αίδου (Να σέβεσαι τους ικέτες)

Υιούς παίδευε ( Να εκπαιδεύεις τους γιους σου)

Έχων χαρίζου (Όταν έχεις, να χαρίζεις)

Δόλον φοβού (Να φοβάσαι το δόλο)

Ευλόγει πάντας (Να λες καλά λόγια για όλους)

Φιλόσοφος γίνου (Να γίνεις φιλόσοφος)

Όσια κρίνε (Να κρίνεις τα όσια)

Γνους πράττε (Να πράττεις με επίγνωση)

Φόνου απέχου ( Να μη φονεύεις)

Σοφοίς χρω (Να συναναστρέφεσαι με σοφούς)

Ήθος δοκίμαζε (Να επιδοκιμάζεις το ήθος)

Υφορώ μηδένα (Να μην είσαι καχύποπτος)

Τέχνη χρω (Να ασκείς την Τέχνη)

Ευεργεσίας τίμα (Να τιμάς τις ευεργεσίες)

Φθόνει μηδενί (Να μη φθονείς κανένα)

Ελπίδα αίνει ( Να δοξάζεις την ελπίδα)

Διαβολήν μίσει (Να μισείς τη διαβολή)

Δικαίως κτω. (Να αποκτάς δίκαια)

Αγαθούς τίμα ( Να τιμάς τους αγαθούς)

Αισχύνην σέβου ( Να σέβεσαι την εντροπή)

Ευτυχίαν εύχου (Να εύχεσαι ευτυχία)

Εργάσου κτητά (Να κοπιάζεις για πράγματα άξια κτήσης)

Έριν μίσει ( Να μισείς την έριδα)

Όνειδος έχθαιρε (Να εχθρεύεσαι τον χλευασμό)

Γλώσσαν ίσχε (Να συγκρατείς τη γλώσσα σου)

Ύβριν αμύνου (Να προφυλάσσεσαι από την ύβρη)

Κρίνε δίκαια (Να κρίνεις δίκαια)

Λέγε ειδώς (Να λες γνωρίζοντας)

Βίας μη έχου (Να μην έχεις βία)

Ομίλει πράως (Να ομιλείς με πραότητα)

Φιλοφρόνει πάσιν (Να είσαι φιλικός με όλους)

Γλώττης άρχε (Να κυριαρχείς τη γλώσσα σου)

Σεαυτόν ευ ποίει (Να ευεργετείς τον εαυτό σου)

Ευπροσήγορος γίνου ( Να είσαι ευπροσήγορος)

Αποκρίνου εν καιρώ ( Να αποκρίνεσαι στον κατάλληλο καιρό)

Πόνει μετά δικαίου (Να κοπιάζεις δίκαια)

Πράττε αμετανοήτως (Να πράττεις με σιγουριά)

Αμαρτάνων μετανόει (Όταν σφάλλεις, να μετανοείς)

Οφθαλμού κράτει (Να κυριαρχείς των οφθαλμών σου)

Βουλεύου χρήσιμα (Να σκέπτεσαι τα χρήσιμα)

Φιλίαν φύλασσε (Να φυλάττεις τη φιλία)

Ευγνώμων γίνου (Να είσαι ευγνώμων)

Ομόνοιαν δίωκε (Να επιδιώκεις την ομόνοια)

Άρρητα μη λέγε ( Να μην λες τα άρρητα)

Έχθρας διάλυε (Να διαλύεις τις έχθρες)

Γήρας προσδέχου ( Να αποδέχεσαι το γήρας)

Επί ρώμη μη καυχώ (Να μην καυχιέσαι για τη δύναμή σου)

Ευφημίαν άσκει (Να επιδιώκεις καλή φήμη)

Απέχθειαν φεύγε (Να αποφεύγεις την απέχθεια)

Πλούτει δικαίως. (Να πλουτίζεις δίκαια)

Κακίαν μίσει. (Να μισείς την κακία)

Μανθάνων μη κάμνε (Να μην κουράζεσαι να μαθαίνεις)

Ους τρέφεις αγάπα ( Να αγαπάς αυτούς που τρέφεις)

Απόντι μη μάχου (Να μην μάχεσαι αυτόν που είναι απών)

Πρεσβύτερον αιδού (Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους)

Νεώτερον δίδασκε (Να διδάσκεις τους νεότερους)

Πλούτω απόστει (Να αποστασιοποιείσαι από τον πλούτο)

Σεαυτόν αιδού (Να σέβεσαι τον εαυτό σου)

Μη άρχε υβρίζων (Να μην κυριαρχείς με αλαζονεία)

Προγόνους στεφάνου ( Να στεφανώνεις τους προγόνους σου)

Θνήσκε υπέρ πατρίδος (Να πεθάνεις για την πατρίδα σου)

Επί νεκρώ μη γέλα ( Να μην περιγελάς τους νεκρούς)

Ατυχούντι συνάχθου (Να συμπάσχεις με το δυστυχή)

Τύχη μη πίστευε (Να μην πιστεύεις την τύχη)

Τελεύτα άλυπος (Να πεθαίνεις χωρίς λύπη)

πηγές:http://www.delphi.gr/ViewShopStaticPage.aspx?ValueId=1932

http://delphika-paragelmata.blogspot.gr/

 τα διδάχθηκες  ποτέ.. σε κανένα σχολείο..

τα συνάντησες ποτέ σε κανένα ελληνικό σχολικό βιβλίο..

στα ανέφερε ποτέ κανένας φωτισμένος.. δάσκαλός σου..;

δε γνωρίζω για σένα.. αλλά εγώ έπρεπε... να διανύσω χιλιόμετρα ζωής..

να φτάσω περίπου στη μέση.. για να μάθω την ύπαρξή τους..

να διαβάζεις..

να ψάχνεις..

να εκτιμάς..

επιτυχία θα είναι να μπορείς να ζεις τη ζωή σου εφαρμόζοντας..

έστω τα μισά από αυτά..

δείξε στα παιδιά σου.. την πεμπτουσία της σοφίας..

Ιω