μικρές φιλοσοφίες.. σε φόντο γαλανό..

καθισμένες αγκαλιά στην παραλία με τη μικρή μου..

αγναντεύοντας ορίζοντες γαλάζιους..

ψάχνοντας το σημείο που ενώνονται..

 η Θάλασσα κι ο Ουρανός..

-Μαμά, ξέρεις ότι κάποια πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται ;

- Τι εννοείς, χαρά μου ;

-Να κοίτα.. η Θάλασσα..το νερό..φαίνεται μπλε μα δεν είναι..

το νερό είναι διαφανές..

Ο Ουρανός φαίνεται γαλάζιος..μα δεν είναι..ο αέρας είναι διαφανής..

όμως εμείς νομίζουμε και λέμε ότι είναι μπλε..

-Πολύ σωστή παρατήρηση αγάπη μου..

(άρθρωσα..μόλις μπόρεσα να κλείσω το στόμα μου από την έκπληξη..

μιλάμε για ένα παιδί.. εννέα ετών..)

και συνέχισα..

- Είναι πολλά μικρό μου αυτά που φαίνονται αλλιώς απ'ότι είναι πραγματικά..

άλλα βλέπουμε..άλλα ακούμε..άλλα καταλαβαίνουμε..

άλλα νιώθουμε..

άλλα λέμε..

 έτσι..υπάρχουν όλες αυτές..οι παρανοήσεις..οι παρεξηγήσεις..

και η έλλειψη συνεννόησης..φέρνει..συχνά..

τη δυστυχία..τη μοναξιά..την απογοήτευση..την απομόνωση..

είναι πολλά αυτά που φαίνονται αλλιώς..από αυτό που είναι αληθινά..

τα μάθαμε έτσι..

και πρέπει να τα ξεμάθουμε

και να τα ξαναμάθουμε 

για να κατανοήσουμε τη ζωή..

-Πες μου ένα άλλο.. μαμά..

ένα άλλο που είναι αλλιώς απ'ότι το ξέρουμε..

-Ας πούμε..η αγάπη μάτια μου..

-Η αγάπη..; Τι εννοείς..;

-Σκέψου μέσα σου τι εννοείς εσύ αγάπη..

-Αγάπη είναι ..τα ζωάκια..η αγκαλιά..

-Για σένα αγάπη είναι αυτό..

για κάποιον άλλον..αγάπη είναι οι άνθρωποι..

για άλλον ο εαυτός του..

η δουλειά του..

για άλλον η αγάπη έρχεται και φεύγει..

για άλλον η αγάπη είναι κάτι που τελειώνει..

Τελειώνει ποτέ η αγάπη ..μικρή μου..;

-Δεν τελειώνει.. μαμά; Όταν κάτι που αγαπάς σταματά..τελειώνει..

-Για σκέψου καλύτερα..

ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι..;

το αγαπάς μόνο..τη στιγμή που το ακούς..;

-Όχι το αγαπάω και μέσα στο μυαλό μου..

-Πολύ σωστά..το αγαπάς..και όταν αυτό παύει να υπάρχει..

είπες..τη μαγική λέξη.."μέσα"..στο μυαλό..

μέσα..λοιπόν..

μέσα στην ψυχή..στην καρδιά..στο μυαλό..

Ό,τι αγαπάμε.. είναι μέσα μας..

το κουβαλάμε μέσα μας..και δεν τελειώνει ποτέ..

κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει..

-Ναι ίσως..αλλά όταν δεν έχουμε αυτό που αγαπάμε

είμαστε δυστυχισμένοι.. 

όπως όταν χάσαμε τη Σνόου (τη γατούλα)..

τώρα είμαι στενοχωρημένη χωρίς τη Σνόου..

Σίγουρα νιώθεις στενοχώρια και πόνο..

αλλά η αγάπη είναι άλλο πράγμα..μην τα μπερδεύεις..

Δεν μπορείς να πεις.. "Δεν σ'αγαπώ γιατί δεν σε έχω"..

η αγάπη δεν είναι κτήμα..

αυτό που νιώθεις..είναι εγωισμός..

είναι η έλλειψη της ικανοποίησης της ανάγκης σου

να είσαι με αυτό που αγαπάς..

Η αγάπη δεν είναι κτήμα..

είτε μιλάμε για άνθρωπο..είτε για έννοια..είτε για αντικείμενο..είτε για ζώο..

αγαπώ..δεν σημαίνει έχω..

κανείς..δεν είναι κανενός..

καθένας είναι κύριος του εαυτού του..

η αγάπη δεν είναι κτήμα..

 αγάπη είναι η γνώση της ύπαρξης αυτού που αγαπάς..

ξέρεις ότι υπάρχει απλά..

και ξεχειλίζεις από αγάπη..

ακόμη κι όταν αυτό παύει να υπάρχει..

η αγάπη σου δεν θα πάψει να υπάρχει ποτέ..

είναι μέσα σου..

φτάνει να είναι αληθινή..

όχι καπρίτσιο...όχι εγωισμός..

αληθινή..ατόφια..πως να στο πω..

η αγάπη ενώνει..τα βάθη μας.. 

με τα σπλάχνα της Γης

και το βλέμμα του Θεού..

και μέσα σε αυτό το τρίγωνο..

σε αυτό το "γήπεδο"..

παλεύουν οι αντιθέσεις μας..

νικητής..υπάρχει μόνον..

όταν νικήσει η αγάπη..

μόνον..

-όταν νιώσεις αγάπη μου αυτό που σου λέω..

τότε θα βρεις τις δόσεις ευτυχίας που χρειάζεσαι

για να ζήσεις τη ζωή σου όπως αξίζει..

γιατί αυτό που αγαπάς..δεν θα τελειώνει ποτέ..

θα αγαπάς..ανθρώπους..μουσικές..ποιήματα..χρώματα..

πίνακες..τόξα Ουράνια..γατούλες..φιλίες..γεύσεις..μυρωδιές..

θα τα κουβαλάς μέσα σου..

προσεκτικά..

πολύτιμα..

με αγάπη..

ακόμη..κι όταν εγώ..δε θα είμαι τριγύρω..

θα ξέρεις..

θα νιώθεις..

ότι δεν θα έχω φύγει ποτέ

γιατί σε αγαπώ και με αγαπάς..

γιατί ποτέ δεν θα σταματήσουμε

η μια..να κουβαλά..μέσα της την άλλη..

όπως η Θάλασσα κι ο Ουρανός..

όπως οι μουσούδες και τα χρώματα που αγαπάς..

όπως τα λόγια του Ελύτη..που αγαπώ..

"Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη

Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή

Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος

Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα

Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα"*

- Τι είναι αυτά που λες μαμά, κουνήσου από τη θέση σου

εσύ δε θα φύγεις ποτέ..

(και με αγκαλιάζει σφιχτά)

- Βρε μικρό μου.. τι λέγαμε τόση ώρα.. ; 

το ποτέ..δεν υπάρχει στην αγάπη..

έλα, μη μου ταράζεσαι..

..δεν έχω σκοπό να φύγω σύντομα..

άλλωστε..έχεις ακόμη..

τόσα πολλά να μου μάθεις..!!

να νιώθεις..

να ακούς..

να κοιτάς Ουρανό..

να αγαπάς..αδιάκοπα..

Ιω

*Οδ.Ελύτης - Ηλιος ο πρώτος (1943) - ΙΙ Σώμα του καλοκαιριού 

έχει ήλιο..

καλημέρα..

έχει βγει ένας ήλιος δυνατός..επιβλητικός..

βασιλιάς..ξέρεις..

διατάζει..

και εσύ υπακούς..

αυτό είναι το δικό μου φιλί..ζωής..

να  δίνει ανάσες..στις ασφυξίες των καιρών..

έχει ήλιο ..

αυτό μου φτάνει..

με γεμίζει και με κάνει να χαμογελώ..

τα δέντρα μου έξω..και τα φυτά μου..

κάθησα λίγο μαζί τους..

τα έβλεπα..χαρούμενα..καταπράσινα..
να πολυλογούν μεταξύ τους..
πω.πω..ψίθυροι...χαχανητά..κουτσομπολιά..
τα νέα..της ημέρας..
ίσως της νύχτας που πέρασε..

ξεπρόβαλαν  ανθάκια..απ'τη μανταρινιά τη χιώτικη..

μοσχοβολά το Σύμπαντο...

με ενα πέπλο..πάνω τους από ζουζούνια μέλισσες..

παιχνιδιάρικα..τρυγούν...μέλι..
η δάφνη..γέμισε μωβ "τσαμπιά"..
να ομορφαίνει η πλάση..
η μουσμουλιά...φορτωμένη..καρπούς..
και τα πιτσιρίκια..να ξερογλείφονται ..από κάτω..
τα κλαδιά της λεμονιάς..έχουν αρχίσει να γέρνουν
από το βάρος..
και τα λεμόνια..σαν στήθη μάνας..
στέκονται..περήφανα..
περιμένοντας.."τα παιδιά" της..να τρυγήσουν χυμούς..

σε λίγο θα είναι έτοιμα..και τα κρίνα που φυτέψαμε..
να..θυμίζουν..μια αγνότητα άλλη..χαμένη..
μια Μαρία..που περιμένει..
ένα πλήθος..που υπομένει..

τα μυρωδικά..αυξάνουν και πληθαίνουν..
με το φασκόμηλο..πρώτο και καλύτερο..
να περηφανεύεται..μπρος
στο βασιλικό..στη ρίγανη...στο δεντρολίβανο..
"άκου..μυρωδιά...άκου..να μαθαίνεις..."

η Έλλη η χελώνα..κόβει βόλτες ανενόχλητη..
με "ταχύτητες φωτός"..
και οι γάτες ολόγυρά..
την κάνουν χάζι..

εκεί..έξω..άλλος κόσμος..

τι καλά..

δεν τους νοιάζει..τίποτε..

ούτε θεσμοί..ούτε..πρωτόκολλα..ούτε συμβόλαια...
ούτε πράξεις..νομοθετικού περιεχομένου..

μονάχα..μυρωδιές..πλεγμένες..

με ακτίνες..

μια σπιθαμή γης...δεκάδες μεσημβρινοί..

να συμβιώνουν..

πετούμενα..στεκούμενα..κρεμούμενα..έρποντα..

έβγαλα..αθλητικά..κάλτσες..

ακούμπησα...τα πόδια..στο χορτάρι..

έγειρα λίγο ..πίσω το κεφάλι..

να με χτυπά..ο ήλιος στο πρόσωπο..

ήπια εκεί..τον πρωινό καφέ..

με τη Φι..στα πόδια μου..

να συζητάμε..

να γουργουρίζουμε και οι δυο..

να αντέχεις..

να πεισμώνεις..

να βρίσκεις..το νόημα..ακούς ;

ακόμη..κι αν τίποτε δε βγάζει νόημα..

Ιω

"με έναν τρόπο μυστικό"..

  

όταν πέφτουν στην αντίληψή σου...στα χέρια σου..

πολύτιμα μυστικά..

δεν τα κρατάς για τον εαυτό σου..

τα μοιράζεσαι..

να κάμουν το ταξιδεμό τους στο Σύμπαν..

και να 'ρθουν να σε βρουν..

συνομωτικά..

σχεδόν μαγικά..

να φτάσουν και να γεμίσουν τα μάτια.. τα αυτιά..τα χέρια σου..

αγάπη..

έτσι και εγώ με τη σειρά μου...

παρέλαβα "μυστικό" από τον φίλο μας  -καλλιτέχνη - κεραμίστα - μορφή- υπέροχο άνθρωπο...-θα αποτελέσει μόνος του μια ανάρτηση στο μέλλον - 

είμαι ευγνώμων για τη χαρά της γνωριμίας - τύπο και κάτοικο των παραμυθένιων ορεινών

Μανωλάτων  Σάμου.. τον Γιώργο..

και σπεύδω..να μοιραστώ τη χαρά μου..

μια θαυμάσια καλλιτέχνης.. μουσικός .. η Τατιάνα Ζωγράφου

ένας εξαίρετος ζωγράφος... ο Χρήστος Κεχαγιόγλου

μια καινοτόμος ιδέα..

"Μ'έναν τρόπο μυστικό...όπου η Μουσική συναντά την Ποίηση και τη Ζωγραφική.."

ακούς τη μαγευτική μουσική..

και ταυτόχρονα.. απ΄τις καρτέλες που περιλαμβάνονται..

διαβάζεις τους στίχους..την ποίηση...

και θαυμάζεις τα "στολίδια"  - ζωγραφιές...

τι μοναδική ιδέα.. 

"και η συνάντησή τους αυτή, που δίνει εικόνα στη μουσική και ήχο στη ζωγραφική,..

.. συμβαίνει πάνω σε 17 ποιήματα -στίχους ποιητών της εποχής μας,

 που έχουν γευτεί το άρωμα της ζωής, το νοσταλγούν και το τραγουδούν."

μας "ενημερώνει..το "οπισθόφυλλο"...

και για τους μικρούς.. "καλλιτέχνες" της ζωή μας..

μη ξεχάσω να σας πω..

πως η Τατιάνα Ζωγράφου..

γράφει υπέροχες ιστορίες ..

"Τραγούδια δροσερά, σε ένα μουσικό έργο για παιδιά, με ήρωα έναν κόκκινο γάτο που δεν πείραξε ποτέ κανέναν και το μόνο που ήθελε είναι να γίνει φίλος με τους άλλους γάτους. Μια ιστορία για το δικαίωμα να είμαστε διαφορετικοί και για τον πλούτο που μας χαρίζουν οι διαφορές μας.. 

«Μάλλον σαν ήτανε μωρό, τον τάιζαν ντομάτες, 

γι' αυτό λοιπόν και διέφερε από τις άλλες γάτες!»…

Οι στίχοι και η μουσική της Τατιάνας Ζωγράφου συντροφεύουν το παραμύθι των Κώστα Μάγου και Γεωργίας Γκανάτσιου, σε εικονογράφηση Βασίλη Παπατσαρούχα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εν Πλω. 

«Κοκκίνισε απ’τον πυρετό, είν’ άρρωστος βαριά! Γι’ αυτό να τον κρατήσουμε μακριά, μακριά, μακριά»! Η γατοπαρέα τον αποφεύγει (όπως συνήθως συμβαίνει με εκείνους που είναι διαφορετικοί). Τα τραγούδια της Τατιάνας Ζωγράφου σιγοντάρουν τις περιπέτειες του κόκκινου γάτου πότε με ρυθμό χιπ-χοπ, πότε ως μικρή συμφωνική συναυλία εγχόρδων, πότε με ρυθμό βαλς ή ροκ 'ν' ρολ… Με τη συμβολή των Encardia στον ρόλο της «γατοπαρέας» ένα κομμάτι του δίσκου ακούγεται ως χαρούμενη ταραντέλα."

πηγή:http://www.tatianazografou.gr/enas-gatos-mia-fora.html

να μοιράζεσαι..

να ταξιδεύεις..

να βρίσκεις.. τον τρόπο..τον μυστικό..

Ιω

να σας συστηθώ..

γεια σας! Είμαι η Φίφη..

έτσι με βάφτισε η καλή μου νονά η Γιώτα..

(νονά χαιρετισμούς.. μου λείπεις)

είμαι 1,5 χρονών, το νεότερο μέλος της οικογένειάς μου.. που με λατρεύει..

αν και είναι όλοι τους λιγότερο τριχωτοί από μένα..

έχουν παράξενη γλώσσα.. και είναι  ψηλοί σαν γίγαντες..

 εγώ τους αγαπώ πολύ..

με αποκαλούν.."κοκέτα"..γιατί φοράω αϊ λάινερ στα μάτια..

με αποκαλούν "χουζουρλού".. γιατί μ'αρέσει ο ύπνος..

με αποκαλούν "ψώνιο" γιατί κάνω γιόγκα..

 με αποκαλούν "κουτσομπόλα".. γιατί θέλω να τα ξέρω όλα...

με αποκαλούν "λοκατζή".. γιατί συχνά παίζω.."κάλυψη-απόκρυψη"..

 με αποκαλούν "σκεπτόμενη".. γιατί συχνά χάνομαι στις σκέψεις μου..

θυμάμαι τότε που ήμουν περίπου 2-3 μηνών..αρχές ενός δροσερού Δεκέμβρη..

και είχα χαθεί απ'τη βιολογική μου μαμά..

 έκανε παγωνιά.. έβρεχε.. κρύωνα..πεινούσα..

φοβόμουν..περιπλανιόμουν μέρες.. νηστική.. 

είχα βραχνιάσει απ'το συνεχές νιαούρισμα..έψαχνα τη μαμά..

ήμουν βρώμικη.. χτυπημένη.. βρεγμένη.. έτρεμα..

είχα κρυφτεί σε ένα χωράφι..

δεν ήξερα τι να κάνω..

ευτυχώς για μένα..

με βρήκε ένα αγόρι ο Γιάννης.. με έσωσε..

με πήγε στην κυρία Γιώτα..

η οποία με έβαλε σε μια ζεστή ρομπίτσα..

και μετά με πήγε

στη μελλοντική μου οικογένεια..

εκεί.. με περιποιήθηκαν.. με φρόντισαν..

με γέμισαν χάδια και στοργή..

μου δώσαν την κουβερτούλα τους.. να ζεσταθώ..

την αφοσίωσή τους..

το χρόνο  τους

με κάναν μέλος της οικογένειάς τους..

και ο καιρός περνούσε..

όμορφα...

 και περνούσεεε...

και μεγάλωνα...

όσο όμως και να μεγαλώσω...

πάντα θα απολαμβάνω να μου κρατούν το χέρι..

για να μη φοβάμαι..

 να ονειρεύεσαι..

να νοιάζεσαι..

να αγαπάς..

Ιω