ακούς..;

ακούς..;

"Παντού το εφήμερο γκρεμίζεται σ’ ένα βαθύ Είναι. 

Διότι δικό μας καθήκον είναι να εγχαράξουμε την προσωρινή, 

την εύθραυστη τούτη γη τόσο βαθιά, 

με τόσο πόνο και τόσο πάθος μέσα μας, 

ώστε η ουσία της να αναστηθεί και πάλι μέσα μας «αόρατη». 

Είμαστε οι μέλισσες του αόρατου. 

Αέναα συλλέγουμε το μέλι του ορατού, 

για να το συσσωρεύσουμε στη μεγάλη χρυσή κυψέλη του αόρατου."

Ρ.Μ.Ρίλκε

.....

απολαμβάνοντας τη γύμνια της ψυχής της..

ντυμένη κατάσαρκα όλα τα χρώματα του δειλινού τούτου..

ύψωσε χέρια και βλέμμα στον Ουρανό..

"στέκομαι.. εδώ εμπρός σου..

μέχρι σήμερα πάλευα να έχω τον έλεγχο των πάντων..

σήμερα κατανόησα ..

κοινώνησα την ουσία..

τίποτε δεν κατέχω..

ό,τι με αγάπη ..κόπο.. και σεβασμό συλλέγω..

 το συσσωρεύω σε σένα..

στο αόρατο..

και μέσα από σένα ξαναζώ..
αέναα..

ακούς..;

"Είμαστε οι μέλισσες του αόρατου"

σ'ευχαριστώ για την Εντέλεια & το Φως.."

είπε..

και μέσα της..
ο κάθε Ιούλης που έζησε..

χαμογέλασε κι έστησε έναν μικρό νικητήριο χορό..

καλό καλοκαίρι!

να γελάς στο αόρατο..!

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=JQUNTJob078

Madrugada - Honey Bee

σημ1.: φωτογραφία από το διαδίκτυο.

σημ.2: απόσπασμα από το βιβλίο "Η σοφία του Ρίλκε" - Baer, U. - Εκδ. Πατάκης 

αποχαιρετισμός...

 ο χρόνος.. λένε.. φέρνει δώρα..

ναι.. απλόχερα..

μα παίρνει.. κιόλας..

παίρνει..

παίρνει ανθρώπους αγαπημένους..

στους στερεί..

τη φυσική τους παρουσία τουλάχιστον..

γιατί..

αν αγαπάς..όπως είπαμε..

τους κουβαλάς..πάντα μέσα σου..

και νικάς τον χρόνο..

έφυγε..η γιαγιά..

πλήρης ημερών..
ήρεμα και ήσυχα στον ύπνο..
όπως "τους πρέπει"..τους καλούς ανθρώπους..

τον σέβομαι τον θάνατο..

δεν δυσανασχετώ..

δεν μ'αρέσουν τα κλάματα.. οι οδυρμοί..

σαν ίσος προς ίσον..

τον κοιτώ στα μάτια..

τον υπολογίζω και τον θαυμάζω εξίσου..

όσο αγαπώ τη ζωή..

χωρίς..αυτόν..η ζωή δεν θα υπήρχε..

δεν θα άξιζε μία..

κοσμικός..νόμος..οι αντιθέσεις..

κι εδώ..

μεγαλύτερη αντίθεση..δε θα βρεις..

χωρίς..θλίψη λοιπόν..

με χαμόγελο μεγάλο..

σε αποχαιρετώ γιαγιά..

είναι δύσκολο να ζεις μακριά..
κυρίως κάτι τέτοιες στιγμές..
τελευταία σε είδα τον Αύγουστο..
σε έναν μήνα..θα ήμουν πάλι εκεί..
δεν πρόλαβα..

σε φέρνω στο μυαλό μου..
περιεργάζομαι..όλες αυτές τις λεπτομέρειες..
που κάνουν..τα μικρά που αγαπάς..
πάνω σε έναν άνθρωπο..μεγάλα...

και γράφω..

όχι από ψώνιο..όχι από συνήθεια..

όχι να μοιραστώ..όχι να δεχθώ..συλλυπητήρια..

μα..από ανάγκη..

να σε καταγράψω..στην αιωνιότητα..

"τα γραπτά..μένουν"..

ίσως..τα δισέγγονα..λησμονήσουν..κάποτε..

και..το μετά..απ' το μετά..ακόμη πιο πολύ..

μα έτσι..

θα μείνεις..εδώ..

με λεξούλες..φωναχτές..

σε σελίδες λευκές...

με γράμματα που θα χοροπηδούν..

πάντα...μόλις..ξαναδιαβαστούν..

και θα θυμούνται..όλοι..

ορφανή από μάνα..από μικρή..

με τη δίδυμή σου αδερφή..νεκρή στη γέννα

με έναν πατέρα σκληρό..σαν πέτρα..

και μικροπαντρεμένη.. με έναν σύζυγο..καλό..

μα λίγο..."τζαναμπέτη"..όπως συχνά..

άκουγα να αποκαλούν τον παππού στο σπίτι..

λίγο..νευρικό..

 με εμάς τα εγγόνια..πάντα μελιστάλαχτος..

και με χαμόγελο..γενναίο..

"έφυγε"..πολύ πιο νωρίς..20 χρόνια πριν..

και σε άφησε..

σε μια ησυχία..δύσκολη στην αρχή..

δεν είχες μάθει..χωρίς.."ζυγό"..

μα καλοδεχούμενη..μετά..

σχεδόν..απολαυστική..

μαθημένη στη σκληρή δουλειά των χωραφιών..

στυλάκι...μινιόν..μια ζωή..κιλά 47..

και μέχρι..ένα χρόνο πριν..

στο πόδι...δουλειές..ψώνια..επισκέψεις..

μέχρι και περμανάντ..στα μαλλάκια σου έκανες..κοκέτα..

να είσαι πάντα περιποιημένη..

-Αχ γιαγιά..πάντα στην τρίχα..έτοιμη να σε ξαναπαντρέψουμε..

σε πειράζαμε..

-Αχάαα ξέρεις..τώρα..εγώ...σιγά...9 δισέγγονα έχω..

και χασκογελούσες..."κάτω απ'τα μουστάκια" σου..

κάθε που ερχόμασταν επίσκεψη..στο χωριό..

πάντα μας περίμενες έξω..στο μπαλκόνι..

να μας προϋπαντήσεις..

με χαμόγελο..πλατύ..

η διαδικασία..που ακολουθούσε

ίδια..και απαράλλαχτη...αιώνες τώρα...

φοντάν..λικέρ..δεύτερο κέρασμα..

και χυμό με κρακεράκια..για τα δισέγγονα..

αυτά τα αλμυρά..με τα ζώδια..επάνω...

μμμ πιο πολύ..νομίζω τα περίμενα εγώ..

απ'ότι τα παιδιά..

μετά..συζητήσεις...τα νέα μας..

γέλια..φωνές... αστεία..

και ο χρόνος έτρεχε..νερό..

πάντα αδικημένη..στο χρόνο

που σου διαθέταμε..

γιορτές..αργίες..καλοκαίρια..

κατοικοεδρεύαμε..

στην πάνω..γιαγιά..της μαμάς..

εκεί..ήταν η βάση μας..

έτσι συνήθως δεν γίνεται..

στην ελληνική "οικογένεια"..;

η μαμά..της μαμάς..λιγάκι..πιο..κοντά..

και η μαμά..του μπαμπά..

η "πεθερά"..λιγάκι πιο κείθε..

σε απόσταση ασφαλείας..

μα τα παιδιά..είναι παιδιά..

αγαπούν..

ξέχωρα..απ'τις λογικές των μεγάλων..

έτσι..σε σένα..κάναμε..

επισκέψεις..

είτε..να φάμε..το υπέροχο γιουβέτσι σου..

τον απίθανο μπακλαβά σου..στις γιορτές..

είτε..να πιούμε απογευματινό καφέ..

και κάθε..που εμφανιζόσουν..

στο οπτικό πεδίο..του μπαμπά..

το βλέμμα του άστραφτε...

άλλαζε...χαμογελούσε ολόκληρος..

αυτός..είναι..ο σημαντικότερος..λόγος..

που σ'αγαπώ..πολύ..

κι ας μην στο έλεγα συχνά..

σ'αγαπώ..γιατί έκανες..τον μπαμπά μου

να λάμπει..όταν σε έβλεπε..

όταν ερχόταν η ώρα να επιστρέψουμε

πίσω στη Θεσσαλονίκη

πάντα..μας ξεπροβοδούσες

μέχρι..την αυλόπορτα..

είτε με χιόνι είτε με κρύο ή με βροχή..

εσύ εκεί..όρθια..

να μας σταυρώνεις..στοργικά

και να φωνάζεις..

"Το χαντάκι..πρόσεχε το χαντάκι.."

(κάνοντας στροφή το αυτοκίνητο

να βγει από την αυλή στο δρόμο

υπήρχε παράλληλα..στην άκρη του δρόμου

ένα χαντάκι, ένα μέτρο βαθύ

για να μαζεύει τα βρόχινα νερά..)

αυτή..η τελευταία σου έννοια..πάντα..

το χαντάκι..

αντίο γιαγιά..!

καλό παράδεισο..

φεύγεις..τώρα..που τα χαντάκια της ζωής..

γινήκαν πιο πολλά..και πιο βαθιά..

μα μη σε μέλλει..

είμαι σίγουρη πως η αγάπη

και η ευχή σου..

θα μας ακολουθεί..

όσα χαντάκια..

κι αν βρεθούν στο διάβα μας..

να χαμογελάς..

να θυμάσαι..

να έχεις πίστη βαθιά..

αντίο!

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=411iOnRcjAU

Ludovico Einaudi - Fly

Μαγιού..μαγεία

Καλό μήνα!

καλό Μάη..


"Δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει"

"Ο Μάης έχει μυστικά - στίχοι Ηλίας Κατσούλης, μουσική-ερμηνεία Π.Θαλασσινός
https://www.youtube.com/watch?v=zUK8s-tvvlk


 γελάς..
και γελώντας..μυρίζει..άνοιξη..
και υψώνεις πλακάτ..
και σοβαρεύεις..

"τότε οι ζωές ενώθηκαν .. ποθούσαν τρία οχτάρια..
τώρα.. τρεκλίζεις..μοναχός.. πεθαίνεις..σε δυάρια.."

-Καλό μήνα Ιω!

-Καλό μήνα Μάη μου
τους  αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς..
Μωρέ...μάγια σου κάνανε; Τι έπαθες;
Κατεβαίνεις σε πορεία;;;

-Εκφράζω απορία..

κάποτε..ο άνθρωπος..διεκδικούσε
8 ώρες..εργασίας
8 ώρες..ψυχαγωγίας..
8 ώρες..ανάπαυσης..

 άλλαξαν οι καιροί..
άλλαξαν..και οι αριθμοί..
από απλά..ψηφία..στο χαρτί.
γινήκανε..δυνάστες..
μόδιστροι..Υψηλής Ραπτικής...
κόψε..από την ψυχαγωγία..
ράψε..στην εργασία..
ξήλωσε...απ'την ανάπαυση..
μπάλωσε..την περηφάνια..

δεν τους καταλαβαίνω..
αντί να είναι όξω..ξανά..
να γυρεύουν..τα "χαμένα"..τους..
κλείνονται..μονάδες..στα δυάρια..
και δίνουν κι άλλα..
κάθε..αχτίδα ψυχής που τους έμεινε...
κέρασμα στην τσέπη..των σκοταδόψυχων..
τέλος..πάντων..
Πώς είσαι εσύ;

- Ξεμυαλισμένη Μάη μου..ο νους..μου είναι..έξω..
δεν μπορώ..να τον κλείσω μέσα στους τοίχους..

Τώρα..που μεγαλώνει η μέρα..
μεγαλώνει.. θαρρείς..και το ανάστημά μας..
ψηλώνουμε..να φτάσουμε ουρανό..
και ως πιο "ψηλοί"...
"πεινάμε"..περισσότερο..
"διψάμε"..πιο πολύ..
πονούν τα σωθικά μας..
απ'το νιώσιμο τούτο..το βαθύ..

και.το μυαλό ξεγελά..το άτιμο..
λες...και αυξήθηκαν οι ώρες..όχι μόνο το Φως..
και τρέχουμε..να προλάβουμε..όλα τα "οχτάρια" του κόσμου..

-Θα με βοηθήσεις να φτιάξουμε στεφάνι;

-Ναι..μα θέλω..να μου πεις..την όμορφη ιστορία..

που μου λες κάθε χρόνο..αιώνες τώρα..

-Ιω..μα πάλι;

Δεν βαρέθηκες..χρόνια τώρα..;

-Εσύ βαριέσαι..να έρχεσαι κάθε χρόνο.. Μάη;

εγώ..γιατί να βαρεθώ.. τα μέσα..μου.. που κουβαλώ;

Σαν..αναστενάρισσα..με σθένος..και τρέλα..

θα χοροπηδώ.. στα αναμμένα  "κάρβουνα"..

που πυρώνουν..κάθε..κύτταρο..της ύπαρξής μου..

και θα γελώ..ακούς;

θα γελώ..το γέλιο δεν θα μου το πάρουν..

ακούς..;;

ούτε την τρέλα..ούτε τον ήλιο..ούτε εσένα..Μάη..

ακούς;;;

-Πιάσε ένα μπουκέτο..τριαντάφυλλα Ιω

και πασχαλιές..και κρίνα..

κατακόκκινες παπαρούνες..ανύποπτα χαμομηλάκια..

ερωτευμένες..μαργαρίτες..

πιάσε..και το γέλιο..σου..

και..το βλέμμα σου..που χάνεται στις θάλασσες..

βάλε..και γαλάζιο του Ουρανού..

και δάκρυ..απ'το χαμό..

και όνειρα..μεγάλα..

άρπαξε..και τρεις..ευχές..απ΄των παιδιών τα χείλη..

 λίγη τρέλα..απ΄των αφελών τα βήματα..

χρώματα απ΄της φωτιάς το πανηγύρι..

λέξεις..από ποιητές..που καίνε..

πιάσε και το "γιατί"..που το'σκασε..

κι έλα..

έλα να πλέξουμε στεφάνι..

το πιο όμορφο..που είδε ανθρώπου μάτι..

να το κρεμάσουμε

στην εξώπορτα της ζωής μας..

καθένας που μπαίνει..

να καταλαβαίνει..που πάει..

καθένας που βγαίνει..

να νιώθει..τι αφήνει..

να το κρεμάσουμε..εκεί..έξω..

να ξαποσταίνει..

ο Νους..σαν ξεπορτίζει..

και γιομάτος..ήλιο  επιστρέφει...

ξανά..

και πάλι..

να χαμογελάς..

να ξεπορτίζεις..

να μαγεύεσαι..

Καλό Μήνα!!

Ιω

Υ.Γ, Αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε: καλοκαιρινά πορτοκάλια(βαλένσια), φράουλες, κεράσια, αρακάς, αγκινάρες, κολοκύθια, παντζάρια,
κρεμμύδια φρέσκα, πατάτα ανοιξιάτικη, βλίτα.

έχει ήλιο..

καλημέρα..

έχει βγει ένας ήλιος δυνατός..επιβλητικός..

βασιλιάς..ξέρεις..

διατάζει..

και εσύ υπακούς..

αυτό είναι το δικό μου φιλί..ζωής..

να  δίνει ανάσες..στις ασφυξίες των καιρών..

έχει ήλιο ..

αυτό μου φτάνει..

με γεμίζει και με κάνει να χαμογελώ..

τα δέντρα μου έξω..και τα φυτά μου..

κάθησα λίγο μαζί τους..

τα έβλεπα..χαρούμενα..καταπράσινα..
να πολυλογούν μεταξύ τους..
πω.πω..ψίθυροι...χαχανητά..κουτσομπολιά..
τα νέα..της ημέρας..
ίσως της νύχτας που πέρασε..

ξεπρόβαλαν  ανθάκια..απ'τη μανταρινιά τη χιώτικη..

μοσχοβολά το Σύμπαντο...

με ενα πέπλο..πάνω τους από ζουζούνια μέλισσες..

παιχνιδιάρικα..τρυγούν...μέλι..
η δάφνη..γέμισε μωβ "τσαμπιά"..
να ομορφαίνει η πλάση..
η μουσμουλιά...φορτωμένη..καρπούς..
και τα πιτσιρίκια..να ξερογλείφονται ..από κάτω..
τα κλαδιά της λεμονιάς..έχουν αρχίσει να γέρνουν
από το βάρος..
και τα λεμόνια..σαν στήθη μάνας..
στέκονται..περήφανα..
περιμένοντας.."τα παιδιά" της..να τρυγήσουν χυμούς..

σε λίγο θα είναι έτοιμα..και τα κρίνα που φυτέψαμε..
να..θυμίζουν..μια αγνότητα άλλη..χαμένη..
μια Μαρία..που περιμένει..
ένα πλήθος..που υπομένει..

τα μυρωδικά..αυξάνουν και πληθαίνουν..
με το φασκόμηλο..πρώτο και καλύτερο..
να περηφανεύεται..μπρος
στο βασιλικό..στη ρίγανη...στο δεντρολίβανο..
"άκου..μυρωδιά...άκου..να μαθαίνεις..."

η Έλλη η χελώνα..κόβει βόλτες ανενόχλητη..
με "ταχύτητες φωτός"..
και οι γάτες ολόγυρά..
την κάνουν χάζι..

εκεί..έξω..άλλος κόσμος..

τι καλά..

δεν τους νοιάζει..τίποτε..

ούτε θεσμοί..ούτε..πρωτόκολλα..ούτε συμβόλαια...
ούτε πράξεις..νομοθετικού περιεχομένου..

μονάχα..μυρωδιές..πλεγμένες..

με ακτίνες..

μια σπιθαμή γης...δεκάδες μεσημβρινοί..

να συμβιώνουν..

πετούμενα..στεκούμενα..κρεμούμενα..έρποντα..

έβγαλα..αθλητικά..κάλτσες..

ακούμπησα...τα πόδια..στο χορτάρι..

έγειρα λίγο ..πίσω το κεφάλι..

να με χτυπά..ο ήλιος στο πρόσωπο..

ήπια εκεί..τον πρωινό καφέ..

με τη Φι..στα πόδια μου..

να συζητάμε..

να γουργουρίζουμε και οι δυο..

να αντέχεις..

να πεισμώνεις..

να βρίσκεις..το νόημα..ακούς ;

ακόμη..κι αν τίποτε δε βγάζει νόημα..

Ιω

Απρίλης..στ'αλήθεια..

καλό μήνα Απρίλη μου..

σαν ψέμα ..μπήκες..

σαν φάρσα..

όπως όταν ήμασταν μικρά..

και μετακομίζαμε.. τάξεις ολάκερες..

για να γελάσουμε τους δασκάλους..

τώρα..μετακομίζουμε τις μικρές ζωές μας..

 σαν φάρσες..μοιάζουν οι ίδιες..

και ξεγελάμε..εαυτούς..

φάρσα μας..κάνει..και η άνοιξη..

ντυμένη χειμωνανθός..
αντί..για πασχαλιά..
να γιορτάσουμε Χριστούγεννα..

- Έλα μη μου θυμώνεις..
δε σε λέω..ψεύτη..
έλα, κάθισε δίπλα μου..έχεις τόσα να μου πεις..
-Τι να σου πω..;
όλο με πειράζεις..

- Πες μου για τη μεγαλοβδομάδα..
που συνήθως κρύβεις..στα σπλάχνα σου..
πες μου για την κορύφωση των παθών του Θεανθρώπου..
 για..τον αγώνα..τιθάσευσης..των παθών των ανθρώπων..
πες μου για την ακολουθία του Νυμφίου..
 για το τροπάριο της Κασσιανής..
για την τελετή του Νιπτήρος
για τα 12 Ευαγγέλια..
για τα κόκκινα αυγά..που τα περνούν λαδάκι..να γυαλίζουν..
πες μου..για το κόκκινο πανί..που θα κρεμάσουν..έξω..ως ένδειξη πένθους..
πες μου για την περιφορά του Επιταφίου..
για τον πένθιμο χτύπο..της καμπάνας..
για την Ανάσταση..
για τη νίκη της ζωής..πάνω στον θάνατο..
για τις ευχές..τις χαρές..
τους υπέροχους ύμνους του Μεγ.Σαββάτου..
για τη μετάνοια..την Θεία κοινωνία..
για το Άγιο Φως..που φαναράκια..
θα φέρουν στο σπίτι..
και ευλαβικά θα το φυλάν..για σαράντα μέρες..μη τυχόν σβήσει..
για την πεντανόστιμη.. μπελαλίδικη μαγειρίτσα..
για το γλέντι..της Κυριακής του Πάσχα..
το σούβλισμα..του οβελία..
τα κουλουράκια της Λαμπρής..
για τον Άι-Γιώργη και τον δράκο..

πες μου όλα όσα..θυμάμαι..
όλα όσα..ξεχνώ..
όλα..όσα πάντα με κάνουν να δακρύζω..
όσα..σαν παιδί με κάνουν..να χαμογελώ..
όσα μου δίνουν τη δύναμη..
να συνεχίζω..να κρατώ..τη φλόγα άσβεστη..

-Ιω, πιστεύεις στα θαύματα;

-Με την καρδιά μου..

-Μην το ξεχνάς..
να το θυμάσαι..

-Να βρεις ξανά..τα βήματα..που θα σε φέρουν εδώ..
"Απρίλη με τα λούλουδα"..ναι..
και θα'ναι..από μόνο του θαύμα.. κάθε φορά..
που θα χτυπάς..την πόρτα μου..

καλό μήνα!

Ιω

Υ.Γ. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
μήλα, φράουλες, αγκινάρες,κρεμμύδια φρέσκα,καρότα, μαρούλια

καλή σαρακοστή!

βρήκα τις σκέψεις σου..

να καθρεφτίζονται στην ψυχή μου..

τις έδεσα στην ουρά ενός χαρταετού..

μαζί με το μεγαλύτερο χαμόγελό μου..

τα ταξίδεψα στους ουρανούς..

έβγαλα και εγώ.."φτερά"..

καλή σαρακοστή!

Ιω

κοίτα..."βραδείο"

πήρα το πρώτο μου "βραδείο"..που έλεγε και η μικρή μου..μικρότερη..

καλέεε βραβείο...πρώτο...γειτόνοι..

σαν στα όσκαρ αισθάνομαι..

κάτσε να βγάλω...λίστα,,

γκουχ..γκουχ.. λοιπόν..

είναι τιμή μου..που το πρώτο..αυτό..παρθενικό..

βραβείο..μου το χάρισε απλόχερα..

η γκαρντασίνα μου Χριστίνα -Ανδρομέδα..

http://andromeda-mygalaxy.blogspot.gr/

την ευχαριστώ..από καρδιάς..

και εύχομαι..

να συνεχίσει..να μας χαρίζει 

το χιούμορ..το πνεύμα της..

και τη ζεστή της παιδική ψυχή..

για να δούμε...τι θα δούμε...

πάμε παρακάτω..η πανάσχετη..

τώρα...

ανάκριση...προβολέας...

ναι...

Το Ερωτηματολόγιο:

1) Γιατί ξεκινήσατε το blog;

για να μπορώ..να εκφράζομαι..

για μένα..

μάλλον εγωιστικό..

μμμ αλλά αληθινό..

γιατί συχνά..οι σκέψεις..μου ήταν χείμαρρος..

και η έκφρασή τους..εδώ μέσα...ράφτινγκ.. 

2) Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;

οι λέξεις..

οι μουσικές..

οι εικόνες..

η μυρωδιά του καφέ και της βροχής..

και οι άνθρωποί μου..οι αγαπημένοι..

3) Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο;

γιατί...νιώθεις..ότι άγγιξες...

έδωσες..προσέφερες..

ένα κομματάκι..ψυχής στον άλλον..

που μπορεί..να το πήρε...

και να το πήγε παραπέρα..

σαν συγκοινωνούντα δοχεία..

αδειάζει...κάποιος...γεμίζει..απ'τον άλλον..

και τούμπαλιν..

4) Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;

για τις σκέψεις..που γεννούνται..

για αισθήσεις..αισθήματα..ανησυχίες...

για την αγάπη..την προσφορά..

τη δημιουργία..

για τον άνθρωπο..

γιατί...όπως είπε και ο Αντρέ Μπρετόν: 

«Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση»

5) Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά;

Ναι φιλικές σχέσεις..και μάλιστα με τόσο γλυκά συναισθήματα φιλίας

που συχνά εύχομαι και προσεύχομαι γι'αυτούς..

προσωπικά όχι..είμαι του βουνού..

εδώ..και χρόνια πήρα τα βουνά..

που να σκαρφαλώσει..άνθρωπος εδώ..:pp

6) Πώς φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει / να αλλάζει και με ποιο τρόπο;

θα ακολουθήσω..το ένστικτο..και την ψυχή μου..

ότι..διατάξει...

θα γίνει..

7) Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;

Ά... δεν μπορώ να σου πω..είναι προσωπικό..

χαχαχαχαχαχχα..

λοιπόν..

όπως έλεγε ο εθνάρχης..

"δεν έχω συνηθίσει..να ομιλώ δια το άαατοομόον μου"..

οπότε αφήνω να μιλήσουν οι αναγνώστες..

για μένα..

εγώ..θα κρυφακούω..

8) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;

μμμ δυστυχώς..ο χρόνος..γίνεται ά-χρονος..εδώ μέσα..

θα μπορούσα να κοιμάμαι..γράφοντας..

αλλά...όλες οι άλλες υποχρεώσεις..τρέχουν..

και απαιτούν..

μακάρι..να είχα κι άλλο χρόνο..!!

9) Πώς γεννιούνται τα post σας;

πολύ καλή ερώτηση..

γεννιούνται...όπως το λες...

κάποια στιγμή..φυτεύεται..η σύλληψη..μέσα...στο μυαλό..

και μόλις..ωριμάσει..η ιδέα..

μόλις είναι έτοιμη για την πρώτη ανάσα..

δίνει μια σκουντιά..

και πολλές φορές..σε ξυπνά..ακόμη

και απ'τον ύπνο..

τσουπ...επίμονη..και συχνά..επίπονη..

μέχρι..να γίνει..αράδες..στο χαρτί..

10) Ευχές για τον αναγνώστη.

να ζει..να προσφέρει..να δημιουργεί..

με αγάπη & ταπείνωση..

να μην βλάπτει..κανέναν..

να μην ψάχνει τη λύση ούτε δεξιά..ούτε αριστερά..

μέσα του...βαθιά μέσα..

να προσέχει τον εαυτό του και να τον αγαπά..

να νιώθει ευγνωμοσύνη για την ίδια τη ζωή..

για τα μικρά και ασήμαντα..

να εκφράζεται..

να ταξιδεύει...έστω και νοερά..

να ΧΑΜΟΓΕΛΑ..

ουυυφ!..τέλος η ανάκριση..

τώρα..ξέρετε..πολλά..

πρέπει να πεθάνετε..

πάω για το όπλο..

με τη σειρά μου δίνω απλόχερα 

το βραβείο

και με τη σειρά..την καρέκλα.. για ανάκριση...

χι χι χι..

στα κάτωθι ιστολόγια..

http://nikolastsaras.blogspot.gr/

http://acrovatodas-stis-siopes-tis-psyxis.blogspot.gr/

http://aoratigonia.blogspot.gr/

http://pistos-petra.blogspot.gr/

http://taxidistooneiro.blogspot.gr/

σας ευχαριστώ..για την ανοχή...

και το χρόνο σας..

καλή δύναμη σε όλους!!

Ιω

Αγάπης..ευχές..

χρόνια πολλά..

κεντημένα με αστέρια αγάπης..ζεστασιάς..

συχνά..η αγάπη..κρύβεται..

στα πιο απίθανα μέρη..

μέρη που ούτε θα φανταζόσουν ποτέ..

να την αναζητήσεις..

άλλοτε..στην τσέπη σου..καθώς..βγάζεις..

ένα κέρμα ψυχής..να το αφήσεις στα χέρια 

μιας ύπαρξης λιγότερο.."ευνοημένης"..από σένα..

άλλες φορές..στην κουβερτούλα..του καναπέ..

καθώς χέρια οικεία ..σκεπάζουν τρυφερά..το κορμί σου..

έτσι όπως σε πήρε γλυκά ο ύπνος..

συχνά..στην κουτάλα..που ανακατεύει..

μέσα στην κατσαρόλα..το φαγητό που έφτιαξες..

για να θρέψεις..με αγάπη στόματα δικά σου..

μέσα στα καλώδια του ΟΤΕ...

έτσι πως μελώνει η φωνή στο άκουσμα 

ενός ταπεινού "μου έλειψες"..

στα πατήματα μιας ψιψίνας..που άφησε το χουζούρι της..

για να σε ακολουθήσει κατά πόδας..από δωμάτιο σε δωμάτιο..

απλά και μόνο..για να είναι εκεί..μαζί σου..

μέσα σε μια σχολική σάκα..

αφήνοντας..μια καραμέλα...για να την βρουν δυο παιδικά χέρια

και να αστράψουν τα μάτια από χαρά..

σε ένα χάδι..στο μάγουλο...

βγάζοντας..μια τούφα απ'τα μαλλιά που έπεσε..

στο πρόσωπο..και σε ενοχλεί..

σε αυτόν τον ίλιγγο που νιώθει το στομάχι σου..

κάθε που μαθαίνεις..ότι ένα λατρεμένο σου άτομο..

έχει πληγωθεί..

μα υπάρχουν και οι φορές..

που νιώθεις ότι η αγάπη..σε εγκαταλείπει..

κυρίως όταν παρακολουθείς τα δυο σου παιδιά να μαλώνουν διαρκώς..

να φωνάζουν..να μην ανέχονται το ένα το άλλο..

λες και μισιούνται θανάσιμα..

και εκεί που λες..

πάει...η αγάπη..δεν κατοικεί πια εδώ..

ακούς τον παρακάτω διάλογο..

μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..

- Τι δώρο θα σου φέρει φέτος ο Αϊ-Βασίλης;

(ρωτά η 8χρονη μικρή τον 13χρονο αδελφό της)

- Φέτος..δεν θα μου φέρει..δώρο..έχω μεγαλώσει αρκετά..

(τότε πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του..με μάτια φωτιές..ακούγεται..)

-Μη στεναχωριέσαι..μπορείς να πάρεις το δικό μου..θα το έχουμε μαζί..

μην ανησυχείς..

και..τότε..λες..

ναι..

η αγάπη..δεν έφυγε ποτέ..

απλά..είχε κρυφτεί..στα κλαδιά..του έλατου..

για να παίξει..λιγάκι..

με καρδιές..λέξεις..

και ευχές..

  χρόνια πολλά .. 

χρόνια αγάπης..

όσο και να μας κρύβεται..

εμείς..θα την ψάχνουμε..συνεχώς..

να χαμογελάς..

Ιω

σταγόνες..

ο ήλιος πρωινό φιλί..σήμερα

οι λέξεις..
απεγνωσμένα..

 ψάχνουν τις ακτίνες του.. να λιαστούν..

να στεγνώσουν..

έβρεχε συνεχόμενα μια εβδομάδα..

σταγόνες.. υγρασίας..

σαν να τα δάκρυα που κρύβουν..

μέσα τους οι δυστυχισμένοι..του κόσμου όλου..

σταγόνες..υπνωτικού..
πέφτοντας.. να βαυκαλίζουν..το πνεύμα..
και να βάζουν για ύπνο..
όλα μου τα "θέλω"..

να ποτίζουν..
τη μελαγχολία..
που κυρίευε..
μέρα τη μέρα..
κάθε..εξαρτημένο κύτταρο..

δε στέγνωνε τίποτα..
ούτε έξω..
ούτε εντός..
ένας πράσινος μανδύας υγρασίας..
σκέπαζε..
ακόμη και τη πιθανότητα..
να φτάσει.. λίγο φως..
στα μέσα μου..

πόσο μου έλειψε ο ήλιος..οι ακτίνες του..
να ζεσταίνουν..το πρόσωπο..

νομίζω..ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς ήλιο..

θα σταματούσα να αναπνέω..
την επόμενη μέρα..

μόνον τα ζεστά..φιλιά  του.. στους ώμους..

θυμίζουν.. στο μυαλό..πως είναι..

να νιώθεις...
ζωντανός..

μόνον αυτά..
σου δίνουν χίλιες αφορμές..
να χτίσεις..
χαμόγελα..
πάνω σε θεμέλια..υγρά..
από σταγόνες..
που παλεύουν..
να στεγνώσουν..

μόνον στο φως..
θα ξόδευα ..το πνεύμα ..μου..
σταγόνες..ήλιου..
να πίνω..
να μεθώ..


να χαζεύω..τόξα ουράνια..
και ξωτικά..να ψάχνουν
θησαυρούς στην άκρη του..
και να κερνώ..
χαμόγελα..


να λιάζεσαι..
να χαμογελάς..
να κερνάς..

Ιω

Σπίτι..είναι..εκεί που η ιστορία σου..ξεκινά..

τελειώνοντας τη δουλειά..

πριν πάρω το δρόμο της επιστροφής..

περπατούσα στους δρόμους τις Θεσσαλονίκης..

κατέβαινα την Κατούνη

διέσχιζα τα λαδάδικα..

έφτανα παραλία στο λιμάνι..

χάζευα..το υπέροχο ηλιοβασίλεμα..

και ψιθύριζα στον εαυτό μου..

"Αυτήν την πόλη..δεν θα την αφήσω..

για τίποτε στον κόσμο.."

Χα!.. τι μας λες...

λένε πως..όταν εσύ κάνεις σχέδια..

"Το Αφεντικό"...επάνω.. γελάει..

και στην περίπτωσή μου...

ξεκαρδιζόταν..

στέλνοντας..μπόλικες..

ακτίνες φωτός..

να γαργαλήσουν..και εμένα..

έτσι τα έφεραν...η μοίρα..και τα χρόνια..

να γίνω.. και εγώ..

οικονομική μετανάστρια..

εσωτερικού..

πως..λέμε..

"παίρνω το καπελάκι.. μου..

και φεύγω"..;;

έτσι ακριβώς...

παρατηρούσα.. τους ανθρώπους..

χωρίς ησυχία..και ύπνο..

να βυθίζονται..στα προβλήματά τους..

 και..

η κατάθλιψη.. να ελλοχεύει..

να χώνεται στα βάθη..

των ματιών τους..

και από..εκεί..στη ψυχή..

όχι κοπελιά..

όχι εγώ..δε θα σε "παίξω"..

 μαύρα..δεν τα βάφω..

και ας μου πάνε..

άντε τα βάφω μπλε..απ'τις θάλασσες..

και φύγαμε..

λεμόνια..πετούσε ο Θεός.;

εγώ..θα έφτιαχνα.. λεμονάδα..

κρύα..δροσερή..

νησιώτικη..

απ'αυτή που τα λεμόνια..

τα κόβεις απ'τον κήπο σου..

και τα στύβεις..

να μοσχοβολήσει το Σύμπαν..

ήδη μετρούσα 4 μετακομίσεις..στο ενεργητικό μου..

μια ως παιδί.. μια ως έφηβη..

δυο ως ενήλικη..

τραβήξαμε..για τα νησιά..

άλλες δυο.. εκεί..

και βλέπουμε..

το είδα έτσι...το είδα αλλιώς..

τελικά.. μου άρεσε..

κάθε τι που σου δίνεται..είναι ευλογία..

είναι ευκαιρία..

ευκαιρία..για ταξιδεμούς..

δύσκολοι καιροί..ναι

αλλά... νέες ομορφιές..

εξερευνήσεις..σε ήθη..έθιμα...παραδόσεις..μουσικές..

καινούργιοι άνθρωποι..

εικόνες..αρχής..

χρώματα..ανανέωσης..

νέα τοπία..

όνειρο..ζωής να ζήσω σε νησί..

μακρινό ίσως..

αλλά..να ..που τα όνειρα..

αν τα ποθείς αληθινά..

καμιά φορά..βγαίνουν..

-"Πώ, πω..σε λυπάμαι...

πάλι..μετακόμιση..;

λέγανε.."εμψυχωτικά"..οι καλοθελητάδες..

- Ναι ωρέ..γιατί..;;;

εσύ..θα τα κουβαλήσεις.. και κόπτεσαι έτσι..;

..μείνε εσύ.. βιδωμένος..

στον μικρόκοσμό σου..

"στα όρια που σ'έχουν φυλακίσει"

χωρίς..να ξεμυτίζεις..ρούπι..

απ'όσα..έχεις μάθει..

και σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής..

και άσε με εμένα..

-Τι..όλα αυτά θα τα πάρεις μαζί σου...;

τι τα θες..δε σου χρειάζονται..

πάρε μόνον τα απαραίτητα..

αφού θα ξαναγυρίσεις...

-Και να ζω..σαν φοιτήτρια..

σε έναν χώρο..που δεν είμαι εγώ...;

μπααα.. όλα θα τα πάρω..

όλα..

όλα όσα αγαπώ..

όλα όσα.. με γεμίζουν..

όλα όσα...μου θυμίζουν...

όλα όσα.. με φυλάνε..

και με προστατεύουν

και ας φύγω..όποτε φύγω..

κάθε σπίτι είναι

ένας ζωντανός οργανισμός..

παίρνει από σένα..

και δίνει σε σένα..

θέλει..αγάπη...

θέλει..μεράκι..

θέλει τη φροντίδα σου..

να το στολίσεις..

να το γεμίσεις..με στιγμές σου..

με σένα..

να το γεμίσεις από σένα..

κι όσο το αγαπάς..

τόσο καλόκαρδο..και ανοιχτόκαρδο..

θα είναι αυτό μαζί σου...

θα σε προσέχει..

στην αγκαλιά του..

θα σου χαρίζει..

όμορφες..εικόνες..

μνήμες..που κάποτε..

θα ξαναζείς..

χαμόγελα..

που θα φωτίζουν το πρόσωπό σου..

να στέκεσαι να το αφουγκράζεσαι..

να νιώθεις..τι χρειάζεται..

αέρα..φως.. ζεστασιά..

θόρυβο..φασαρία..

ζωντάνια..

ηρεμία..

άσε να σου μιλήσει..

το αποπαίρνεις..συνεχώς..

μια το κατηγορείς..ότι είναι μικρό..

και δε χωρά τίποτα..

μια ότι είναι μπελάς..

και σκοτώνεσαι..να το καθαρίσεις...

μια ότι έγινε...φυλακή..

και σε έκλεισε..μέσα..

τι θέλεις.. επιτέλους..;

ξέρεις;;

συνεργάσου μαζί του..

αγάπησέ το...

είτε είναι δώμα..

είτε..ανάκτορο..

είτε..ερείπιο..

είτε..δανεικό..

είναι η φωλιά σου..

το καταφύγιο...

η θαλπωρή..

το κάστρο σου.

το κουκούλι...

που τυλίγει..

με προστασία..

το σώμα...και τη ψυχή σου..

το σπίτι σου.. σου μοιάζει..λένε..

"σπίτι..είναι εκεί..που η ιστορία σου ξεκινά.."

και θα είναι..σπίτι σου...

όσο..έχει..να σου πει..μια ιστορία..

όταν..δε θα'χει πλέον..τίποτε να σου πει..

όταν θα στέκει..βουβό..

θα ξέρεις.. ότι ήρθε ο καιρός..

να ξαναγράψεις...

νέες ιστορίες..

ίσως.. σαν κι αυτές..

για  "τζίντες"..

που δε μένουν σταθερές..

που μετακινούνται συνεχώς..

με φλέβα από τζίντες...

και εγώ..

θα ξαναφτιάχνω..

το σπιτικό μου..

εκεί..

όπου..έχω..μια ιστορία..να πω..

να χαμογελάς..

Ιω