ταξιδεμός..άλλος..

στα μάτια του φούσκωνε η θάλασσα..ξανά..και ξανά..

η απώλεια..η απόγνωση..η αλμύρα..

γινήκανε χρόνια χίλια

και χύμηξαν απάνω του..

φορτώθηκαν εκεί..

να σέρνονται..ες αεί..

σε ρυτίδες..

σε συσπάσεις..

σε βλέμματα χαμένα..

ήταν φοιτητής ιατρικής πίσω στην πατρίδα του..

έμοιαζε κατά πολύ μεγαλύτερος..

μόνος.. 

με χέρια αμήχανα..να κρατούν ένα διαβατήριο..

στην αναμονή..

σε σειρά..προτεραιότητας..

για μια ζωή που δικαιούται..

που δεν έκλεψε..

που δεν..επέλεξε..

που..

έχασε..με βία..

κάθε που απασφάλιζε..

το στόμα του όπλο..

λέξεις..δεμένες..μπαρούτι 

να βρίσκουν ..στόχο..

καρδιά..μυαλό..

κοιμισμένες..συνειδήσεις..

να κάνει..την γκρίνια σου.. να ντρέπεται..

να ντρέπεται..

να γονατίζει..

γιατί εσένα σου φαίνονται όλα μαύρα..

με τα "ελάχιστα"..που νομίζεις πως περνάς..

κι αυτός..να στέκεται εκεί μπροστά σου..

αξιοπρεπής..

με τη ζωή του όλη στοιβαγμένη..σε ένα σακίδιο..

μια τσάντα πλαστική..

κι ένα κινητό..γεμάτο..με όσα έχασε..

-Κοίτα, αυτό ήταν το σπίτι μου..πριν..από..

μου έδειξε στο κινητό την φωτογραφία..μιας μεζονέτας..

σαν τη δική σου...

σαν τη δική μου..που άφησα πίσω στη δική μου"πατρίδα"..

με γκαζόν..με χρώματα..ζωής..αληθινής..

ευτυχισμένης..

-Έτσι, έγινε μετά τον βομβαρδισμό..

και τα μάτια μου αντίκρισαν..ερειπωμένες..πληγές..

-Αυτός..ήταν ο πατέρας μου, τον σκότωσαν..

αυτή ήταν η μητέρα μου, πνίγηκε..

πήγαινε σε συγγενείς..στη Γερμανία..

Τα χέρια του..ήταν σταθερά

η φωνή του..ακόμα πιο σταθερή..

ένιωθα..το δάπεδο..να ανεβοκατεβαίνει..

όση αστάθεια..του κέρδισε ο πόνος..

τόση καταλάμβανε εμένα..

με πρωτόγνωρη..υπόσταση..

σάστισα..

-Που πηγαίνεις;..ψέλλισα..

-Γερμανία..με τη βοήθεια του Θεού..

-Υπάρχει;

-Παρακαλώ;

-Υπάρχει ;..(διστάζω)..ο Θεός..υπάρχει;;

-Είμαι εδώ και σου μιλώ..

σίγουρα υπάρχει..

και δείχνει..με το βλέμμα του..

τη μικρή μου..δίπλα μου..που κοίταζε με μάτια ορθάνοιχτα..

είχε απλώσει τα χεράκια της..και του έδινε..το χυμό της..

Σ'ευχαριστώ μικρή μου!

-Καλή τύχη!

-Ευχαριστώ!

 και σε σένα!

............

για κάποιους..οι πρόσφυγες..είναι εικόνες στο γυαλί..

αριθμοί..που ενοχλούν..

για εμάς στα νησιά

είναι..η πραγματικότητά μας..

το ξύπνημα της συνείδησης..
μια ανάμνηση παρελθόντος..

μια μελλοντική πιθανότητα..

το χαστούκι!

τα βήματά της καθημερινότητάς μας..

βαφήκανε πορτοκαλί από τα σωσίβια..

τα μάτια μας γινήκαν ποταμοί από τον πόνο..

και κάποιων (ελαχίστων)..

πήραν το χρώμα του χρήματος..

δυστυχώς..υπάρχουν και αυτοί..

(Σταύρο σε ευχαριστώ που κόντεψες να δείρεις 

τον "ψιλικατζή" (όνομα και πράμα)..

που ήθελε να πουλήσει μπροστά σου, 5 ευρώ το 1.5 λίτρο..εμφιαλωμένο νερό..

σε έναν πρόσφυγα, και μάλιστα του το κέρασες εσύ!με ένα ευρώ φυσικά!!...)

δυστυχώς υπάρχουν και οι γελοίοι..

που κατοικοεδρεύουν στις τηλεοράσεις 

και στις μικρές ζωές μας..

οι γελοίοι..που παραπονιούνται..για "ύψη"..ανεμοδαρμένα..

ρε γελοίοι..

το ύψος μπορεί να το δίνει ο Θεός..

αλλά το ανάστημα το φτιάχνουμε μόνοι μας..

και εσείς..είστε νάνοι..

γελοίοι..

νάνοι..ενός..παραμυθιού..

που δε λέει..να τελειώσει..

φτάνει..ως εδώ..

να χτυπάς το χέρι στο τραπέζι!

να ραγίζει το τραπέζι..

να ραγίζει το χέρι..

να μη ραγίζει..άλλο η ψυχή..

βάστα γερά!

Ιω

Cache Cache - Ludovico Einaudi

"Γκρεμίστε"..

μια προσταγή..

Γκρεμίστε..

http://taxidemoi.blogspot.gr/2014/08/blog-post_5.html

Ιω

"Πόση ελευθερία δικαιούμαστε;"

"Πόση ελευθερία δικαιούμαστε;"

(απόσπασμα από κείμενο του Σαράντου Καργάκου 

2 Μαρτίου 1984 - Προβληματισμοί Β' τεύχος - εκδόσεις Gutenberg)

....

Αλλά και ο πολίτης δεν είναι δυνατό να λειτουργήσει

ως αληθινός πολίτης σε μια ελευθερία υπό όρους.

"Αληθής πολίτης είναι όποιος ζει με ελευθερίαν ή αποθνήσκει διά την ελευθερίαν",

έγραψε ο Ανώνυμος της "Ελληνικής Νομαρχίας".

Η ελευθερία είναι άναρχη.

Χωρίς όρια.

Αυτό δε σημαίνει την άρνηση κάθε μορφής και λογής νόμου.

Ας μην παρεξηγούμε τα πράγματα: οι νόμοι δεν είναι για τους ελεύθερους,

αλλά για τους ανελεύθερους. Γι'αυτούς που θέλουν να παραβιάσουν τις ελευθερίες

και να υπονομεύσουν τα δικαιώματα των ελεύθερων.

Οι πραγματικά ελεύθεροι δε χρειάζονται νόμους, γιατί νόμος είναι μέσα τους

η συνείδησή τους.

Τα ανελεύθερα καθεστώτα δε φοβούνται τους ανελεύθερους, τους πρόθυμους

 να μεταβαπτισθούν σε νομοταγείς· φοβούνται τους ελεύθερους.

Γι'αυτό συχνά οι νόμοι γίνονται μαστίγιο ή χειροπέδες για την ελευθερία.

Και τότε χρέος του πραγματικού πολίτη είναι ν'αντισταθεί στην ανελευθερία

του νόμου, έστω κι αν το τίμημα που θα πληρώσει είναι βαρύ.

Άλλωστε, όσο πιο βαρύ είναι το τίμημα, τόσο πιο μεγάλη είναι η λευτεριά 

που μπορεί να σηκώσει.

Όταν σ'έναν τόπο η ελευθερία διώκεται, τότε η θέση κάθε ελεύθερου πολίτη είναι στη φυλακή.

Αυτό βέβαια στοιχίζει πολύ.

Αλλ' ο αγώνας ο συνεχής για προσφορά, χορταίνει τη δίψα για ανεξαρτησία

και τη πείνα για ευτυχία.

Ο αγώνας για ελευθερία είναι αγώνας για αξιοπρέπεια.

Άλλοτε ο αγώνας αυτός είναι πολιτικός και μιλάει με τη βραχνή φωνή των ρομαντικών επαναστατών, περνάει τους δρόμους με την κοφτερή σιωπή της διαμαρτυρίας, 

μπαίνει στα σπίτια σαν παράνομη εφημερίδα ή σαν παράνομο μήνυμα ραδιοφώνου.

Άλλοτε ο αγώνας είναι καλλιτεχνικός, για την αποτίναξη κάθε δεσμευτικού ταμπού,

που θέλει την τέχνη θεραπαινίδα πρόσκαιρων σκοπιμοτήτων.

Ο καλλιτέχνης κι όταν ακόμη είναι στρατευμένος,
 πρώτα και πριν απ'όλα είναι

στρατευμένος στο κόμμα της αλήθειας. 

Πολιτική του καλλιτέχνη είναι το έργο του. Πάνω σ'αυτό πρέπει να είναι ανυποχώρητος.

Μερικές φορές πάλι ο αγώνας είναι πιο απλός, πιο βασανιστικός, όμως και πιο απελπισμένος.

Είναι ο αγώνας της νοικοκυράς ν'απελευθερωθεί από τα σύνορα της κουζίνας και τη σκόνη

του ξεσκονόπανου, η αγωνία της, οι φόβοι και οι καβγάδες.

Η ελευθερία της "λογικής", δηλαδή η ελευθερία της υποταγής, είναι αυτή που την κάνει

να παιδεύεται και ν'αλέθεται μέσα σ'αυτό το θαυμάσιο κλουβί, με το οποίο 

την έντυσε ο σύγχρονος πολιτισμός.

Το να ξεπεράσει κανείς τη φυσική του αδυναμία, το να σταθεί κάποια στιγμή αντιμέτωπος 

σε κάποια δυσκολία, αντιμέτωπος ακόμη και με τον ίδιο το θάνατο

και να γνωρίζει πως μπορεί να τον διαλέξει ή να τον αρνηθεί,

το ν'ακουστεί κάποτε και να καταφέρει να συγκινήσει,

το να κοιτάξει για λίγο με θάρρος την αλήθεια και να νικήσει το φόβο

ή την επιθυμία του, το να παλέψει όχι για τον εαυτό του μα για τους άλλους,

το ν'αγαπήσει αυτούς που τον μίσησαν, να κλάψει τέλος γι'αυτά

που δεν πρόλαβε να δει, να πει και να πράξει,

αυτό θα πει ελευθερία,

όχι στη μίζερη καθημερινή έκφρασή της,

αλλά στην απόλυτη, στην πιο ευγενική έκφρασή της.

"Η ανώτατη αρετή δεν είναι να'σαι ελεύθερος παρά

να μάχεσαι για ελευθερία", λέει στην "Ασκητική" ο Νίκος Καζαντζάκης.

Πολλοί είπαν άλλα.

Εμείς ένα θα τολμήσουμε να προσθέσουμε:

Το ν'αγνοήσει κανείς την ελευθερία, χωρίς να πεθάνει ψυχικά,

είναι αδύνατο.

Σαράντος Καργάκος - 2 Μαρτίου 1984

γροθιές..ατόφιες..ενωμένες..

με λερωμένα χέρια ..τ'όνειρο δεν το ακουμπάς..

μόνον με δάχτυλα.. απάνεμα..πλεγμένα.

με..γροθιές..ατόφιες.. ενωμένες..

σε ψυχές.. φουρτουνιασμένες θάλασσες.

μόνον έτσι..η μάχη..κερδίζεται..

ξανά..

και γίνεται..η ταραχή..

 απάγκιο..

τότε πλανεύονται..
..αργά..
και..χρόνοι..και πρόσωπα..και εγκλίσεις..
σε δάχτυλα..που καίνε..
σαν φωτιά..
σε..χέρια ..καθαρά.. σαν συνειδήσεις..

και..τ'όνειρο.
μπορούν..να
αγγίξουν..πάλι..



Ιω

Ελευθερία..χρόνια..τώρα..

σκέψεις .. 

επηρεασμένη απ'τη σημερινή γιορτή..

"Ελευθερία"..

υπάρχει...;

ουσιαστική.. ελευθερία..

ή η ψευδαίσθησή της.. ξεγελά..τόσο υπέροχα..

όσο ακούγεται..η λέξη..;

είσαι ελεύθερος.. 

καθώς..ανοίγεις..το πρωί.. τα μάτια σου..;

 νιώθεις ελεύθερος..

να κάνεις..αυτό που πραγματικά θέλεις..

αυτό που αγαπάς..

αυτό..που λαχταράς..;

είσαι ελεύθερος..να ζήσεις τη ζωή που επέλεξες..;

χα.!.έστω.. να "ψηφίσεις"...αυτούς που επέλεξες..

χωρίς..την απειλή..να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι σου..;

να έχεις.. ΕΣΥ.. την  "ελευθερία" επιλογής..

και όχι  να "παίρνεις πακέτο"..αυτό που άλλοι επέλεξαν για σένα..;

και ..όταν δεν υπάρχει..κάτι να επιλέξεις.. στον κόσμο των τυφλών.;

που πάει..η ελευθερία σου..;

που εξαντλείται..; στον .."μονόφθαλμο"...;

μη βιαστείς να απαντήσεις..

σκέψου..

συλλογίσου..

"όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά"..

είπε ο Ρήγας Φεραίος..

μήπως δεν συλλογιζόμαστε πλέον ελεύθερα..

γι'αυτό.. δεν πάμε καλά..;

μήπως..

η μόνη και ουσιαστική ελευθερία

που μας απέμεινε..

είναι..

σε ποια χωράφια..

θα επιλέξουμε να μπήξουμε..

τους πασσάλους της σκλαβιάς μας..;

Ο Albert Camus έλεγε..

"Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα."

χμμ λες..;

πόσα ψέματα λέμε καθημερινά..;

πόσο παραμυθιάζουμε..

την Αυτού Μεγαλειότης..

τον εαυτό μας..;

πόσα καταπίνουμε..

στο βωμό του ξεβολέματος..;

κλείσε τα πάντα..

καθάρισε το μυαλό σου..

άδειασέ το από τα πάντα..

το μόνο που οφείλεις να κρατήσεις ανοιχτό..

είναι το παράθυρο στη γνώση..

ψάξε..διάβασε.. επιλεξε..

κάνε την αρχή..

ψάχνοντας την αλήθεια..

"η αλήθεια απελευθερώνει.."

ξεκίνα απ'το λάθος...

"Η αλήθεια είναι πάντοτε παράλογος, 

και διά τούτο δεν την λέγουσι ποτέ οι φρόνιμοι και ηλικιωμένοι άνθρωποι, 

αλλά την ομολογούσιν οι μεθυσμένοι, οι τρελλοί, οι άρρωστοι και τα μικρά παιδία."

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,  

(«Οι Έμποροι των Εθνών»)

παιδιά.. να ξαναγίνουμε..δύσκολο..

άρρωστοι...(μακριά από εμάς)..δεν το ευχόμαστε..

μεθυσμένοι.. βλάπτει..στο συκώτι..

μήπως.. να το ρίξουμε λίγο..

στην τρέλα..;

τουλάχιστον ως τρελοί.. 

έχουμε..το ακαταλόγιστο..

να φωνάξουμε ..

"με αρετή και τόλμη"..

Ζήτω.. η ελευθερία..!!

και να το πιστεύουμε..με όλη τη δύναμη..

της ψυχής μας..

Ιω

Πρώτου βαθμού..

παρατηρώ τις ανοχές.. στο βλέμμα των ανθρώπων..
μπορώ να κάθομαι να παρατηρώ..με τις ώρες..
βλέμματα και κινήσεις..
τον τρόπο..που ακουμπούν τα δάχτυλα..στα χείλη..
όταν σκέφτονται..
πως..παίζουν με την άτακτη τούφα των μαλλιών..
σε στιγμές αμηχανίας..
πως ψάχνουν απεγνωσμένα..το κινητό τους..
μόλις η σιωπή..πέσει..

παρατηρώ..
την ενοχή..σε ότι πρωτογενές..
την αγωνία.. σε ότι απαιτεί..λίγο παραπάνω χρόνο..
την αποστροφή..σε ότι υπενθυμίζει..
λίγο..
έλλειμμα..εαυτού..

παρατηρώ και αποτυπώνω..
εικόνες..στο μυαλό..
εικόνες.. που γεννούν σκέψεις..
σκέψεις..που ξυπνούν συναισθήματα..
συναισθήματα..
που συχνά.. αμήχανα..και "άστοχα"
χύνονται..στο χαρτί..

πάνω σε ευθείες γραμμές..
 ακροβατούν..εκεί..
μαζί με
λοξές.. ματιές..
με.. λέξεις.. "κασκαντέρ"..

επιλύουμε με άνεση..εξισώσεις...πρώτου βαθμού..

συχνά..ανεχόμαστε συγγένειες.. πρώτου βαθμού..

γιατρεύουμε..εγκαύματα  πρώτου βαθμού..

διαβάζουμε διψασμένα..λεπτομέρειες..για φόνους πρώτου βαθμού..

και μόλις..

χρειαστεί..

να 

αντιμετωπίσουμε..

αισθήματα..πρώτου βαθμού..

παίρνουμε..κάτω απ'τη βάση..

και εγώ..μαζί..
παρέα.. στην ίδια τάξη..
ξανά..

δισεκατομμύρια ανθρώπινες ψυχές..στριφογυρίζουν
καθημερινά..μαζί..πάνω στη γη..
μια ερώτηση κοινή..
μόλις οι ματιές ανταμώσουν..
"Τί κάνεις..;"
ακούς εκεί..."Τι κάνεις..;"

"Κουκιά σπέρνω..τζιτζίκια πεταλώνω..
ασπιρίνες κατρακυλάω...
Υπομονή και εντύπωση"..
απαντούσαν οι λίγο πιο τολμηροί..
αποζητώντας.. προσοχή..

αντί να ρωτήσουμε..
"Πως είσαι..;..Πως αισθάνεσαι..;..Πως νιώθεις..;"

 η απάντηση...
και αυτή...κοινή...κοινότυπη..
αδιάφορη..
τόσο "φτωχή"..
τη ξεστομίζουμε μηχανικά..
και δεν ντρεπόμαστε..που λέμε ψέμματα κατάμουτρα..
"καλά"..

καλά..;
λες αλήθεια..;
ή το λες..να ξεμπερδεύεις...;
να σου αδειάζουν τη γωνιά..;

γιατί δεν τολμάς..
να πεις αυτό που νιώθεις..
να απαντήσεις αλήθεια..βρε αδερφέ..

"Νιώθω.. απέραντη ευτυχία"..
" Αισθάνομαι χάλια"..
"Μισώ θανάσιμα"..
"Πλήττω αφόρητα"..
"Διψώ..να ζήσω"..
"Δεν αντέχω..άλλο"..
"Πιστεύω.. στα θαύματα"..
"Ζηλεύω αφάνταστα"..
"Συνεχίζω να ελπίζω"..
"Πενθώ τραγικά"..
"Αγαπώ παράφορα"..
"Παλεύω με την κατάθλιψη"..
"Νιώθω αδιάφορα"..
"Έπιασα πάτο"..

αν απαντήσεις..διαφορετικά απ'ότι..περιμένουν..
θα δεις τον τρόμο.. στα μάτια τους..
την έκπληξη...

δοκίμασέ το...
θα διασκεδάσεις..αφάνταστα..

ναι..ναι.. ξέρω..ξέρω..
μετράμε τη ζωή μας..
σε δευτερόλεπτα..λεπτά..
βαθμούς..πτυχία..διακρίσεις..
στόχους.. αξιώματα..
μηδενικά..τραπεζικών καταθέσεων..
μήνες...ανεργίας..

και ξεχάσαμε
να τη μετράμε..σε στιγμές..
σε αξίες..
σε ανάσες..
σε συναισθήματα..

ας τολμήσουμε μια νέα μονάδα μέτρησης ζωής..
ας την πούμε..
αισθήματα βαθμού..
κατά προτίμηση..

πρώτου..

λοιπόν..

"Πως αισθάνεσαι σήμερα..;"


να τολμάς..
να μιλάς..
να αισθάνεσαι..

Ιω

" η πάλη και ο ελλανόδικος"

Η πάλη και ο ελλανόδικος

Πάλεψα με τη μοίρα σώμα με σώμα.

Προσπαθούσε να μου αφαιρέσει το πρόσωπο.

Και τόσο πολύ χτυπήθηκα, που,

όπως βάδιζα ακούγονταν

σαν σπασμένα γυαλιά τα κόκαλα μέσα μου.

Αυτή τη στιγμή δεν ξέρω σε ποιο σημείο

βρισκόμαστε σε νίκη ή σε ήττα.

Άλλωστε ο ελλανόδικος ήλιος

μας κρίνει ακόμη. 

Γιατί, ως την ώρα, κανείς από τους δυο μας 

δεν παραδόθηκε.

Νικηφόρος Βρεττάκος - Εκκρεμής Δωρεά -  

να ακούς..

να παλεύεις..

Ιω

"Υπέροχο"..

ΚΑΝΤ

ΥΠΕΡΟΧΟ (ΥΨΗΛΟ)

(απόσπασμα) 

 "το αίσθημα του Υπέροχου (Υψηλού) συνεπάγεται το βίωμα του μη πεπερασμένου. Αυτό που προκαλεί το αίσθημα αυτό είναι η αγριότητα, το χάος, η αταξία και η ερήμωση."

Ονομάζουμε υπέροχο (Υψηλό) αυτό που είναι απόλυτα μεγάλο. Η ικανότητα της φαντασίας να αντιληφθεί ολόκληρη την παράσταση με μία και μόνη εποπτεία έχει ένα ανώτερο όριο. Το αντικείμενο του οποίου το αισθητό ή το νοητό μέγεθος ωθεί την ικανότητα της φαντασίας ως τα όριά της είναι απόλυτα μεγάλο( υποκειμενικά): φτάνει στα όρια που νιώσαμε και εμφανίζεται σαν να ήταν άπειρο.

 Η "φύση" λέει ο Καντ" είναι υπέροχη σε εκείνα τα φαινόμενα της, των οποίων η εποπτεία παρέχει 

την Ιδέα της απειρότητάς τους". Όταν γεννιέται αυτή η Ιδέα, ο Λόγος απαιτεί να αποδοθεί ως ολοκληρωμένη ολότητα, να παρασταθεί ως δυνατή εμπειρία. Προσπαθώντας να το ικανοποιήσει, η φαντασία φτάνει στα όρια των δυνατοτήτων της, αποκαλύπτει την αποτυχία και την ακαταλληλότητά της, όταν συγκρίνεται με τις απαιτήσεις του Λόγου, και μας κάνει αντιστικτικά να αντιληφθούμε τη μεγαλοπρέπεια του ίδιου του Λόγου. Έτσι γεννιέται το αίσθημα του Υπέροχου (Υψηλού).

Η χαρά και η ανάταση που νιώθουμε στην παρουσία του Υπέροχου (Υψηλού) είναι η φυσική ανθρώπινη ηδονή που νιώθουμε όταν μας υπενθυμίζουν ότι διαθέτουμε "μια νοητική ικανότητα που υπερβαίνει κάθε μέτρο της αίσθησης". Το συναίσθημα του Υπέροχου (Υψηλού) εμπεριέχει μια οδύνη, τη συναίσθηση της διαφοράς ανάμεσα στη φαντασία και το Λόγο, αλλά μετασχηματίζεται σε ηδονή, επειδή αντανακλά τη μεγαλοσύνη του Λόγου. Έτσι το Υπέροχο (Υψηλό) μας συγκινεί, δεν μας φέρνει σε κατάσταση "ήρεμης θέασης" όπως το ωραίο. Το συναίσθημά μας έχει κάποια ομοιότητα με το σεβασμό μας για τον ηθικό νόμο. Το "υπέροχο αντικείμενο, μολονότι το ίδιο δεν έχει καμία τελικότητα  μας γνωστοποιεί μια υποκειμενική τελικότητα στη χρήση της γνωστικής λειτουργίας μας". Ο Λόγος δεν μας παρέχει υπεραισθητές γνώσεις, αλλά παίζει το ρόλο του ρυθμιστή των πράξεων της διανοίας πάνω στην αίσθηση, απαιτώντας να υπάρξει στο σύστημα των γνώσεων μας μια πληρότητα που θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνον αν ξεπερνούσαμε τα όρια του φαίνεσθαι και φτάναμε ως τα πράγματα καθ' εαυτά. Η μεγαλοσύνη μας, ως έλλογων όντων, είναι ότι εκτιμάμε και χαιρόμαστε το Υπέροχο (Υψηλό).

(Παρατηρήσεις πάνω στο αίσθημα του ωραίου και του υπέροχου. Μετάφρ. Χάρης Τασάκος.
 "Printa", Αθ. 1999)

πηγή: http://www.netschoolbook.gr/solomos/kant.html

Το ωραίο γοητεύει...
απλά..

το ΥΠΕΡΟΧΟ.. ταράσσει.

επέμενε..ο Ιμμάνουελ Καντ

κάνοντας εμάς.. τους "αδαείς."

να αναφωνούμε..

"υπέροχο"..;



να βρίσκεις το χρόνο..
να ανακαλύπτεις.. το "υπέροχο"..
όχι απλά το ωραίο..

Ιω

"Τείχη"..

Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.

Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.

A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. 

Κ.Π.Καβάφης

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Πηγή: http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=3&cat=1

έχουμε πολλά σκοτάδια.. να φωτίσουμε..

πολλές σκιές.. να πολεμήσουμε..

πολλούς ανεμόμυλους να διαλύσουμε..

για να βρούμε εαυτό..

να αγωνίζεσαι..

να χαμογελάς..

Ιω

πόλεμος.. ιερός..

η εκκλησία μισογεμάτη..

το φως τεντωνόταν..σε ευθείες..παίζοντας με τη σκόνη..

το αυστηρό βλέμμα των Αγίων στις εικόνες

εξερευνούσε τα πρόσωπα..και τις σιωπές..

η φωνή των ψαλτών 

εξιστορούσε την ύπαρξη..

η μικρή..είχε γείρει νυσταγμένα στην αγκαλιά μου..

η μυρωδιά των φρεσκολουσμένων της μαλλιών

με έκανε να νιώθω.. ακόμα πιο οικεία..

βυθιζόμουν σε σκέψεις..

τις έδιωχνα συνεχώς..

αυτές εκεί... επίμονες..

ενοχλητικές..

προσπαθούσα να προσευχηθώ..

να Του πω όλα αυτά 

που περίμενε.. να ακούσει..

όχι..όχι.. δεν το παίζω καλή χριστιανή..

έχω πολλές "εργατοώρες" ακόμη.. έστω να πλησιάσω..

και ο συχνός "εκκλησιασμός" αδύνατο σημείο..

η ματιά μου πέφτει.. σε ένα πιτσιρίκι..

γύρω στα 8.. 

το μαλλί του σαν τον ήλιο και ανάκατο..

στα πόδια φορούσε παντόφλες καλοκαιρινές..

ένα σορτσάκι αθλητικό... και ένα ταλαιπωρημένο αμάνικο μπλουζάκι..

έπιασα τον εαυτό μου να "επικρίνει"..

αλλάζω αμέσως..ματιά.. σκοπιά..

ε..και;

εντάξει..ήταν ένα θέαμα ασυνήθιστο..για τους πολλούς..

αλλά ήταν ένα παιδί.. τι σημασία έχει τι φορούσε...

ένα υπέροχο..αληθινό..ζωντανό παιδί...

με μάτια που βγάζαν σπίθες..

πηγαινοερχόταν συνέχεια..μέσα στην εκκλησία..

μπρος..μέχρι την Ωραία πύλη..

κοντά στα άλλα.. παιδιά..

που έμοιαζαν σαν να βγήκαν από σελίδα περιοδικού..

φροντισμένα.. όμοια..στρατιωτάκια..σωστά..

ξανά πάλι πίσω..

στους διαδρόμους... 

το χαμόγελό του ζεστό.. η ικανοποίησή του έκδηλη..

η περηφάνια ..ταϊσμένη..

ξαφνικά.. μια ηλικιωμένη κυρία..σηκώνεται..

το αρπάζει απ'τη μπλούζα..και αρχίζει να του μιλάει..

ήμουν μακριά δεν μπορούσα να ακούσω..

μόνο παρακολουθούσα..την εικόνα..

το ένα χέρι..γραπωμένο στην μπλούζα.. και το άλλο 

με τεντωμένο..το δείκτη..να πηγαινοέρχεται..με μανία..

το στόμα της πολυβόλο..

λέξη και σφαίρα...

και οι σφαίρες..βροχή..

σίγουρα στα μάτια του παιδιού..

φαινόταν  σαν μάγισσα παραμυθιού..

με μυτερά νύχια..και πηγούνι..

το γουρλωμένο βλέμμα του παιδιού

άρχισε σιγά σιγά.. να σκοτεινιάζει..

να συρρικνώνεται.. να σβήνει..

το κεφάλι του..σαν να μαράθηκε και αυτό..

 έγειρε.. ταπεινωμένο καταγής..

το χαμόγελο.. έγινε.. δυο χείλη σφιγμένα..

τρεμόπαιζαν.. 

τα μάτια του βούρκωσαν..

 κρατιόταν με νύχια..και με δόντια.. να μην κλάψει..

όταν η περιποιημένη "κυρία" 

με την εξωφρενικά...απεριποίητη..ψυχή..

τελείωσε τον "εξάψαλμο"..

το αγόρι..έτρεξε ..πίσω..

στην είσοδο της εκκλησία..πάνω στην αγκαλιά της μαμάς του..

η μαμά..συζητούσε με τη διπλανή της..

δεν είχε οπτική επαφή... με το κλαμένο πρόσωπο του παιδιού ..

δεν έδωσε καμιά σημασία.. 

όπως δεν έδωσε σημασία.. ούτε στο ντύσιμό του..

ούτε.. στο να το κρατήσει γλυκά.. δίπλα της

στην ώρα του εκκλησιασμού..

μάλλον δεν έμαθε ποτέ..τι έγινε..

 το παιδί..φορτωμένο με τύψεις και ντροπή..

βυθίστηκε..στη σιωπή..

έμεινε.. πετρωμένο.. και  πικραμένο

για κάτι που μόνο το ίδιο...δεν ευθύνεται... 

δε θα με εκπλήξει.. αν δε ξαναπατήσει... το πόδι του εκεί..

εύχομαι μόνον να αγαπά το Θεό..

άσχετα με ανθρώπους..

Θεέ μου..ήμουν τόσο θυμωμένη..

υποτίθεται..έπρεπε..να είμαι..ήρεμη..

να προσευχηθώ...

όχι να περνούν απ'το μυαλό μου όλα 

τα "κοσμητικά" επίθετα του λεξικού..

ήμουν τόσο θυμωμένη...

όχι με την "καθωσπρέπει  κυρία"... όχι..

αυτή και οι πράξεις..της είναι "δουλειά" Αλλουνού..

ήμουν θυμωμένη με μένα..

με τον εαυτό μου.. με τη δειλία μου.. 

με αυτήν την καταραμένη..διακριτικότητα..

"τους τύπους".. τα πρέπει...

έπρεπε..να σηκωθώ..

να αγκαλιάσω το αγόρι ..

και να βάλω την "κυρία" στη θέση της..

στο ποτισμένο ναφθαλίνη..ταγεράκι της..

"τη κατάντια  μου..μέσα"..

έπρεπε να προστατεύσω..την αθωότητα.. 

την ελπίδα..

και όχι .. 

το σεβασμό.. στο χώρο..στην ηλικία.. στη σήψη..

η ανάγκη για προσευχή.. πιο επιτακτική..από ποτέ..

"Κύριε.. καταλάγιασε το θυμό μέσα μου..

δώσε μου δύναμη.."

δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου..

αυτό σημαίνει.. "πόλεμο"..

με οτιδήποτε στερεί..

απ'το παιδικό πρόσωπο..

το χαμόγελο που του πρέπει..

και εφόσον δόθηκε σε χώρο ιερό..

και ο πόλεμος μου.. θα είναι ιερός.. 

Αυτοί παιδί μου δεν -στίχοι  Μ.Γκανάς - μουσική Μ. Καλογεράκης 

ερμηνεία Μ&Π. Καλογεράκης

είχε πει ο Μαχάτμα Γκάντι...

"Μου αρέσει ο Χριστός σας.. δεν μ'αρέσουν οι χριστιανοί σας..

είναι τόσο διαφορετικοί απ΄τον Χριστό.."

να πολεμάς..

να αντιστέκεσαι

να μένεις "πιστός"..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο μου ταξιδευτή Γιάννη Π.για τη φωτογραφία..

και για τη μοναδική.."ματιά" του.

θεωρία της πράξης..

κλείσαμε τις πράξεις.. στα κλουβιά..

απαιτώντας .. το τελειότερο κελάηδισμα..

μόνο σιωπή.. και φτερά σπασμένα ..

αφήσαμε τις θεωρίες.. λεύθερες.. ανεξέλεγκτες..

γέμισε ο τόπος.. κουτσουλιές..

λες.. και μας ανήκουν όλα..

Το πέταγμά σου - στίχοι-μουσική Γιώργος Καζαντζής. ερμηνεία Δημήτρης Ζερβουδάκης

μη ξεχάσεις πως πετούν..

ίσως κάποτε..ξεχαστεί..το πορτάκι.. ανοιχτό..

Ιω

η άλλη φωνή..

Η άλλη φωνή

"Υπάρχουν φωνές που τις όρισε

η μοίρα να είναι ταυτόσημες

με το φως, καθαρές σαν την πρώτη

ύλη που πλάστηκε με αυτήν

στον παράδεισο το πρώτο λουλούδι

(οι φωνές των ποιητών

φωνή του Θεού, που τυχαίνει

σπάνια να ακούγεται)"

Νικηφόρος Βρεττάκος

Αυτό το Φως δε λιγοστεύει - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
στίχοι Μιχάλης Γκανάς, μουσική Νίκος Αντύπας





να γυρεύεις το φως..
Ιω

"Η σιγή"...

Η ΣΙΓΗ 

  (απόσπασμα από Ασκητική - SALVATORES DEI )

Νίκος Καζαντζάκης

"Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε

κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: "∆εν µπορώ να σταθώ, δεν µπορώ να

καώ, κανένας δεν µπορεί να µε σβήσει!" 

∆έντρο φωτιά γίνεται ολοµεµιάς το Σύµπαντο. Ανάµεσα από τους καπνούς κι από τις

φλόγες, αναπαµένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αµόλευτο, δροσερό, 

γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως. 

Από την αψηλή τούτη κορυφή κοιτάζω την κόκκινη γραµµή που ανηφορίζει· 

τρεµάµενο αίµατερό φωσφόρισµα, που σούρνεται σαν έντοµο ερωτεµένο µέσα από

τους αποβροχάρικους γύρους του µυαλού µου. 

Εγώ, ράτσα, άνθρωποι, γης, θεωρία και πράξη, Θεός, φαντάσµατα από χώµα και

µυαλό, καλά για τις απλοϊκές καρδιές που φοβούνται, καλά για τις ανεµογγάστρωτες

ψυχές που θαρρούν πως γεννούνε. 

Από που ερχόµαστε; Που πηγαίνουµε; Τι νόηµα έχει τούτη η ζωή; φωνάζουν οι

καρδιές, ρωτούν οι κεφαλές, χτυπώντας το χάος. 

Και µια φωτιά µέσα µου κίνησε ν' απαντήσει. Θα 'ρθει µια µέρα, σίγουρα, η φωτιά να

καθαρίσει τη γης. Θα 'ρθει µια µέρα, σίγουρα, η φωτιά να εξαφανίσει τη γης. Αυτή

είναι η ∆ευτέρα Παρουσία. 

Μια γλώσσα πύρινη είναι η ψυχή κι αγλείφει και µάχεται να πυρπολήσει τον

κατασκότεινο όγκο του κόσµου. Μια µέρα όλο το Σύµπαντο θα γίνει πυρκαγιά. 

Η φωτιά είναι η πρώτη κι η στερνή προσωπίδα του Θεού µου. Ανάµεσα σε δυο

µεγάλες πυρές χορεύουµε και κλαίµε. 

Λαµποκοπούν, αντηλαρίζουν οι στοχασµοι και τα κορµιά µας. Γαλήνιος στέκουµαι

ανάµεσα στις δυο πυρές κι είναι τα φρένα µου ακίνητα µέσα στον ίλιγγο και λέω: 

Πολύ µικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός είναι ο τόπος ανάµεσα στις δυο πυρές, πολύ

οκνός είναι ο ρυθµός ετούτος της ζωής· δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω! 

Βιάζουµαι! 

Κι ολοµεµιάς ο ρυθµός της γης γίνεται ίλιγγος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγµή

στροβιλίζεται, γίνεται αίωνιότητα, το κάθε σηµείο -θες έντοµο, θες άστρο, θες Ιδέα· 

γίνεται χορός. 

Ήταν φυλακή, κι η φυλακή συντρίβεται κι οι φοβερές δυνάµες µέσα λευτερώνουνται

και το σηµείο δεν υπάρχει πια! 

Ο ανώτατος αυτός βαθµός της άσκησης λέγεται: Σιγή. Όχι γιατί το περιεχόµενο είναι

η ακρότατη άφραστη απελπισία για η ακρότατη άφραστη χαρά κι ελπίδα. Μήτε γιατί

είναι η ακρότατη γνώση, που δεν καταδέχεται να µιλήσει, για η ακρότατη άγνοια, πουδεν µπορεί. 

Σιγή θα πει: Καθένας, αφού τελέψει τη θητεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια

στην ανώτατη κορφή της προσπάθειας· πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε

φωνάζει· ωριµάζει αλάκερος σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια µε το Σύµπαντο. 

Αρµοδέθηκε πια, σοφίλιασε µε την άβυσσο, όπως ο σπόρος του αντρός µε το

σπλάχνο της γυναίκας. 

Είναι πια η άβυσσο η γυναίκα του και τη δουλεύει, ανοίγει, τρώει τα σωθικά της, 

µετουσιώνει το αίµα της, γελάει, κλαίει, ανεβαίνει, 

κατεβαίνει µαζί της, δεν την αφήνει! 

Πώς µπορείς να φτάσεις στο σπλάχνο της άβυσσος και να την καρπίσεις; Αυτό δεν

µπορεί να ειπωθεί, δεν µπορεί να στριµωχτεί σε λόγια, να υποταχτεί σε νόµους· 

καθένας έχει και τη λύτρωση τη δική του, απόλυτα ελεύτερος. 

∆ιδασκαλία δεν υπάρχει, δεν υπάρχει Λυτρωτής που ν' ανοίξει δρόµο. 

∆ρόµος ν' ανοιχτεί δεν υπάρχει. 

Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, 

ξεφεύγει από το µικρό, όλο απορίες µυαλό του. "

πηγή:http://www.empapas.gr/files/117/askitiki-kazantzakis.pdf

"∆εν µπορώ να σταθώ, δεν µπορώ να καώ, 
κανένας δεν µπορεί να µε σβήσει!"

να σέβεσαι το "Σύμπαντο"

για να σε σέβεται και αυτό..

Ιω

ο ποιητής..είναι..

Το έργο των ποιητών

"Οι ποιητές κατοικούν έξω απ’το φόβο.

Κι όπως ο ήλιος φωτίζει απ’ευθείας, κι εκείνοι: μιλούν

απ’αυθείας. Παλάμη δεν δύναται να τους κλείσει το στόμα,

να δεσμεύσει το θείο τους πάθος.

Γνωρίζοντας από τί πάστα γίνονται οι βασιλιάδες, ξέρουν

να διαχωρίζουν του Θεού τους νόμους, απ’τους νόμους τους.

Επαναλαβαίνουνε, όπως το σύνθημα οι φύλακες,

την αλήθεια που απαγορεύεται.

Ο ποιητής

είναι το πνεύμα της γης που σηκώνεται όταν

γίνεται σκότος και λάμπει όπως ένα κομμάτι αστραπής
 σε μεγάλο ύψος τη νύχτα."

Ν. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Balmorhea - Truth

να αγαπάς την αλήθεια..
να προσπαθήσεις.. και εσύ.. να "ποιήσεις"..
"ένα κομμάτι αστραπής..στο σκοτάδι.."


με σεβασμό..  

στην Εντέλεια και στο Φως..

Ιω

"Μια προσταγή..Γκρεμίστε"..

Ὁ γκρεμιστής

"Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.

Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.

Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.

Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,

πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.

ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·

τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης

καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι

τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.

Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,

καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,

παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια

ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.

Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει

τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι

δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει

τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει

Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,

καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.

Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι

καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,

καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,

καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;

Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε

γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: 

Γκρεμίστε!"

Κωστής Παλαμάς

πηγή:http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kwsths_palamas/poihmata.htm#Ο_ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ

να "χτίζετε"

να "γκρεμίζετε"..

να "ξαναχτίζετε"

όσες φορές χρειαστεί..

Ιω

"Πως θα γεννούνε τα σκοτάδια Φως;"..

Η φλογερή καρδιά του Ντανκό

Τον πιο παλιό καιρό ζούσε εδώ μία κοινότητα Ανθρώπων. 

Γύρω απ’ τις τρεις μεριές του οικισμού, ήταν το Μαύρο Δάσος. Και από την τέταρτη,

 η απέραντη στέπα. Για πολύ καιρό ο ήλιος έλαμπε και ο ουρανός ήταν γαλάζιος, 

και έτσι οι Άνθρωποι ήταν γενναίοι και ευτυχισμένοι. 

Μα κάποια μέρα, ήρθανε απ’ την στέπα άλλοι Άνθρωποι, πιο νέοι, 

πιο βάρβαροι, πιο δυνατοί και έδιωξαν τους πρώτους, βαθιά μέσα στο Μαύρο Δάσος.

 Έλη τους περικύκλωσαν και βάλτοι και το σκοτάδι ήτανε πυκνό. 

Άρχισαν να πεθαίνουν, ο ένας μετά τον άλλο, απ’ τα κουνούπια και τον μολυσμένο αέρα.

 
Τότε, γυναίκες και παιδιά, αρχίσανε τους θρήνους και όλοι μαζί καθίσαν να σκεφτούν

 σαν τι θα κάνουν. -Δυο δρόμοι ανοίγονται για μας. Ο ένας, προς τα πίσω. 

Μα εκεί, βρίσκονται οι δυνατοί εχθροί μας. Ο άλλος μπροστά, πέρα απ’ τα Μαύρα Δάση,

 εκεί που τα μεγάλα δέντρα, με τα πανίσχυρα κλωνιά τους αγκαλιάζονται κι οι κόμποι απ’ τις γυμνές τους ρίζες βυθίζονται βαθιά, στη λιπαρή τη λάσπη. Και το σκοτάδι ήταν πυκνό και τα μεγάλα δέντρα –δέντρα πέτρινα- στεκόντουσαν βουβά και ακίνητα, μέσα στο μαύρο θάμπος και πιο σφιχτά πλησίαζαν το να το άλλο, τριγύρω στους Ανθρώπους. Μα εκείνοι είχαν συνηθίσει την απλωσιά της στέπας και πιο πολύ τους στένευε το Δάσος, παρά θηλιά κρεμάλας στο λαιμό τους. 

Και η Ώρα χτύπησε Έντεκα. Και όμως, κάποτε ήταν δυνατοί και θα μπορούσαν να νικήσουν.

 Μα τώρα, κάτω απ’ τα πυκνά κλαδιά, χάθηκε η ψυχή και –ίσως- το σώμα. 

Και οι θρήνοι γέννησαν την Φρίκη. 
Και οι Μάνες κλαίγανε τους πεθαμένους. Και οι ζωντανοί αλυσοδέθηκαν από τον Φόβο. Λόγια δειλίας άρχισαν να ακούγονται μέσα στο Δάσος. Και ήθελαν στους εχθρούς να παν και γονατίζοντας να τους προσφέρουνε τη λευτεριά τους.

 Και είπε ο Ντανκό: -Σύντροφοι, δεν κυλάει η πέτρα με την σκέψη μόνο.

 Όποιος δεν κάνει τίποτε, δεν του συμβαίνει τίποτε. Γιατί να σπαταλιέται η δύναμή μας στον καημό; Πάμε στο Δάσος και ας το περάσουμε ως πέρα. Σίγουρα θα ‘χει κάποιο τέλος.

 Όλα στον Κόσμο έχουν ένα τέλος. Εμπρός λοιπόν!

 -Οδήγησέ μας, με μια φωνή είπανε όλοι. Και ξεκινήσαν. 

Και σε κάθε βήμα, ο Βάλτος –άπληστο σάπιο στόμα- καταβρόχθιζε Ανθρώπους. Σαν φίδια απλωθήκανε παντού οι ρίζες και κάθε βήμα το πληρώνανε με αίμα. 

Περπάτησαν πολύ καιρό και όλο πυκνώναν τα σκοτάδια. 

Κουράστηκαν και άρχισαν να γκρινιάζουν για τον Ντανκό και έλεγαν πως, άδικα, νέος και άπειρος τους έσυρε εδώ κάτω –κι ας είχαν όλοι τους συμφωνήσει. Και κάποτε, στο Δάσος μπόρα ξέσπασε. Και έγινε το σκοτάδι πιο μαύρο και απ’ της Κόλασης τις νύχτες. Μα ο Ντανκό περπατούσε πάντα εμπρός. Και τα κλαδιά των δέντρων τους κυκλώσανε. Και κεραυνοί σκίζανε τον αιθέρα.

 Όλο δυνάμεις και πιο λίγες τους απόμεναν. Μα εκείνος περπατάει πάντα μπρος –«ένας αυτός, και ζει για χίλιους». 
Τσάκισαν και έχασαν το θάρρος τους και ρίξανε το φταίξιμο στον Ντανκό.

 -«Σας οδηγώ εγώ», μας είπες! -Σας οδήγησα. Μα εσείς; Σέρνεστε όλο πιο πολύ στη λάσπη, μπουσουλώντας με τα τέσσερα, σαν ζώα. Σκοτείνιασαν τα μάτια τους και φάνηκε μέσα σ’ αυτά η λάμψη του θανάτου. «Κοίτα τους», μονολόγησε, «πριν όλοι φίλοι, τώρα όλοι τους θηρία» 

και λάμψανε τα μάτια του σαν φάροι. Και βλέποντάς το αυτό, σκέφτηκαν πως τρελάθηκε και πως, γιαυτό -έτσι ζωηρά- φλογίστηκε η ματιά του και φυλάχτηκαν. Και σαν κοπάδι λύκων –που θήραμα μυρίστηκε- μαζεύτηκαν, γιατί περίμεναν πως θα ριχτεί πάνω τους πρώτος.

 Και άρχισε να στενεύει γύρω του ο κλοιός. Και αυτός κατάλαβε τη σκέψη τους 

και η σκέψη γέννησε στην φλογερή καρδιά του το παράπονο. 

Και όλο το Δάσος άρχισε να ψέλνει το μαύρο, πένθιμο τραγούδι του.

 Και ο κεραυνός βροντάει και η βροχή πέφτει ασταμάτητα. 

-«Αν δεν καώ εγώ –αν δεν καείς εσύ- πως θα γεννούνε τα σκοτάδια φως;» φώναξε,

 κι απ’ τη Βροντή πιο δυνατά. Και έσκισε με τα χέρια του το στήθος του και έβγαλε από μέσα την καρδιά του και την κρατάει ψηλά, απ’ τα κεφάλια πάνω των Ανθρώπων. 

Αναλαμπάδιασε η Καρδιά –σαν ήλιος- 

και το σκοτάδι διαλύθηκε μέσα στο φως. 

Και οι Άνθρωποι –κατάπληκτοι- μαρμάρωσαν. -Εμπρός, φωνάζει ο Ντανκό και ρίχνεται μπροστά, στην πρωτινή του θέση, ψηλά κρατώντας την Φλεγόμενη Καρδιά του -που φώτιζε την Μοίρα των Ανθρώπων. Τον ακολούθησαν σαν μαγεμένοι. Το Δάσος αντιβούησε έκπληκτο, μα η βοή του πνίγηκε στον Ήχο των Χρωμάτων. Και τώρα πέθαιναν, μα πέθαιναν δίχως παράπονα και παρακάλια.

 Έτρεχαν γρήγορα μπροστά, με γενναιότητα, το Φως του Φάρου ακολουθώντας –την Καρδιά του.

 Και ο Ντανκό πάντα προχωρούσε προς τα εμπρός και η Φλόγα της Καρδιάς του όλο φούντωνε και φούντωνε. Και τέλειωσε το Δάσος. Και έμεινε πίσω τους, βουβό. Και στα λιβάδια πέρα, στη μεγάλη στέπα σαν ξεμύτισαν, λούστηκαν ξαφνικά από ηλιόφως και καθαρό αέρα ξεπλυμένο απ’ την βροχή. Και έλαμψε ο ήλιος και πέρα, το ποτάμι, σαν φιδίσιο σώμα αντιφέγγισε. 

Σουρούπωνε. Κατά το λιόγερμα, άρχισε να φαντάζει κόκκινο –σαν αίμα- το ποτάμι.

 Και εκείνος, χαμογέλασε περήφανα. Και έγινε η Ώρα, Δώδεκα. Στο χώμα πέφτει και η Μάνα Γη προστάζει, και λουλούδια τον αγκάλιασαν. Και δεν τον πρόσεξε κανείς που ‘πεσε κάτω. Και μόνο η γενναία του Καρδιά ακόμα άναβε. Και ένας, την πρόσεξε. Και –φοβισμένος- με το πόδι του την πάτησε. 

Και η Φλογερή Καρδιά του Ντανκό, χάθηκε για πάντα.

Μαξίμ Γκόρκι - "Η φλογερή καρδιά του Ντανκό και άλλα διηγήματα"

καληνύχτα..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον αγαπητό μου φίλο Γιάννη Π. για τη μαγική φωτογραφία.

"Το δέντρο που φυτέψαμε"..

ένα δέντρο ο άνθρωπος..

σπόρος που φυτεύτηκε.. 

μεγαλώνει.. απλώνει ρίζες..

σε είχα ξαναρωτήσει...

εσύ τι φυτό ή τι δέντρο.. θα επέλεγες να ήσουν..

http://taxidemoi.blogspot.gr/2014/05/blog-post_6366.html

Rooted - Edwin Schaap

γίνε ξανά παιδί.. 

γέμισε.. ξεγνοιασιά

Το δέντρο που φυτέψαμε - Φοίβος Δεληβοριάς ,Αλκίνοος Ιωαννίδης, Γιώργος &Πέτρος Χατζιπιερής, & Χορωδία

να αγαπάς.. τη Φύση..

είσαι μέρος της..

να "νοιάζεσαι"

καλό μεσημέρι

Ιω

"όλος ο κόσμος τους.."

καλημέρα 

μια ιστορία μου ήρθε στο μυαλό.. που διάβασα παλιά..

δε μπόρεσα να τη βρω.. για να αναφέρω την πηγή..

ας με συγχωρήσει ο συγγραφές της..

μνήμη μου βοήθησέ με να τη φέρω εδώ.. μπροστά στο τώρα..

" κάποτε σε μια ακρογιαλιά είχαν ξεβραστεί.. εκατοντάδες αστερίες...

οι κακόμοιροι ασφυκτιούσαν παγιδευμένοι.. περιμένοντας απλά το τέλος.. 

ένα κοριτσάκι που περπατούσε εκεί κοντά..

μόλις είδε τους αστερίες.. 

με δάκρυα στα μάτια..άρχισε να τρέχει με όση ταχύτητα μπορούσε..

και να πετάει έναν έναν τους αστερίες πάλι μέσα στο νερό..

προσπαθούσε πολλή ώρα.. με αγωνία με κόπο..

έριχνε.. δύο στο νερό.. έβλεπε να ξεβράζονται άλλοι τόσοι..

δεν το έβαζε κάτω..

συνέχισε να προσπαθεί.. καταβεβλημένη..

αλλά δεν το έβαζε κάτω..

μια κυρία που περνούσε από εκεί.. και  έβλεπε για αρκετή ώρα..

τι διαδραματιζόταν.. και την "μάταιη" προσπάθεια του κοριτσιού..

της φώναξε..

- κοριτσάκι μου, κοίτα όλους αυτούς τους αστερίες ολόγυρα,έχει γεμίσει ο κόσμος,

δε βλέπεις ότι είναι μάταιο.. θα σώσεις.. μερικούς.. όμως πάλι θα υπάρχουν  

εκατοντάδες που δεν θα τα καταφέρουν..

δε βλέπεις ότι αυτό που προσπαθείς να κάνεις είναι μάταιο.. τι νόημα έχει..;

το κοριτσάκι.. με τα πελώρια μάτια και την ακόμη πιο πελώρια ψυχή..

της απάντησε με όση δύναμη της είχε απομείνει..

- ναι, μπορεί να μην βλέπετε το νόημα.. για όλους τους αστερίες που δεν θα τα καταφέρουν τελικά..

αυτό που κάνω όμως.. για τους ελάχιστους που θα μπορέσω να σώσω..

είναι.. όλος ο κόσμος τους.."

..σίγουρα δεν το απέδωσα.. με την άριστη ποιότητα του/της συγγραφέα..

έκανα όμως την καλύτερη προσπάθεια που μπορούσα..

να προσπαθείς..

να μάχεσαι..

να μην τα παρατάς..

"Ν'αγαπάς την ευθύνη.

Να λες: Eγώ, εγώ μονάχος μου..

έχω χρέος να σώσω τη γης..

Αν δε σωθεί.. εγώ φταίω."

Νίκος Καζαντζάκης - Ασκητική

Birdy - People help the people

να χαμογελάς πλατιά..

να αγαπάς δυνατά..

Ιω

"Το παράπονο"..

δε θα μπορούσα να μη "φιλοξενήσω" και εγώ..

στους δικούς μου ταξιδεμούς..

λόγια αγαπημένα.. 

έστω και παραπονεμένα..

με ένα παράπονο.. γλυκό..

που οι περισσότεροι από εμάς..

μουρμουρίσαμε.. μονολογήσαμε..

ή κραυγάσαμε.. κάποια στιγμή στη ζωή μας..

"Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.

Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.

Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές…

Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου .

Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,

την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι 

ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.

Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.

Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς.

Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς…

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.

Μα κάθε μέρα αποτυγχάνω.

Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη Ζωή.

Που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.

Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα,γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα,στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα."

(απόσπασμα από "Το παράπονο" του Οδυσσέα Ελύτη)

Το παράπονο - στίχοι Οδυσσέας Ελύτης, μουσική Δημήτρης Παπαδημητρίου, 

ερμηνεία Ελευθερία Αρβανιτάκη

να διαβάζεις..

να συλλογίζεσαι..

να χαμογελάς..

καλό βράδυ 

Ιω