ακούς..;

ακούς..;

"Παντού το εφήμερο γκρεμίζεται σ’ ένα βαθύ Είναι. 

Διότι δικό μας καθήκον είναι να εγχαράξουμε την προσωρινή, 

την εύθραυστη τούτη γη τόσο βαθιά, 

με τόσο πόνο και τόσο πάθος μέσα μας, 

ώστε η ουσία της να αναστηθεί και πάλι μέσα μας «αόρατη». 

Είμαστε οι μέλισσες του αόρατου. 

Αέναα συλλέγουμε το μέλι του ορατού, 

για να το συσσωρεύσουμε στη μεγάλη χρυσή κυψέλη του αόρατου."

Ρ.Μ.Ρίλκε

.....

απολαμβάνοντας τη γύμνια της ψυχής της..

ντυμένη κατάσαρκα όλα τα χρώματα του δειλινού τούτου..

ύψωσε χέρια και βλέμμα στον Ουρανό..

"στέκομαι.. εδώ εμπρός σου..

μέχρι σήμερα πάλευα να έχω τον έλεγχο των πάντων..

σήμερα κατανόησα ..

κοινώνησα την ουσία..

τίποτε δεν κατέχω..

ό,τι με αγάπη ..κόπο.. και σεβασμό συλλέγω..

 το συσσωρεύω σε σένα..

στο αόρατο..

και μέσα από σένα ξαναζώ..
αέναα..

ακούς..;

"Είμαστε οι μέλισσες του αόρατου"

σ'ευχαριστώ για την Εντέλεια & το Φως.."

είπε..

και μέσα της..
ο κάθε Ιούλης που έζησε..

χαμογέλασε κι έστησε έναν μικρό νικητήριο χορό..

καλό καλοκαίρι!

να γελάς στο αόρατο..!

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=JQUNTJob078

Madrugada - Honey Bee

σημ1.: φωτογραφία από το διαδίκτυο.

σημ.2: απόσπασμα από το βιβλίο "Η σοφία του Ρίλκε" - Baer, U. - Εκδ. Πατάκης 

Φωτιά..

χθες..ο Ουρανός..βάφηκε τα χρώματα της φωτιάς..

μήπως και την ξεγελάσει..

το βλέμμα μου έγινε πλουσιότερο ένα χρώμα..

η ψυχή μου..φτωχότερη..ένα δάσος..

Ιω

Σάμος  - Απρίλιος 2015



καλή σαρακοστή!

βρήκα τις σκέψεις σου..

να καθρεφτίζονται στην ψυχή μου..

τις έδεσα στην ουρά ενός χαρταετού..

μαζί με το μεγαλύτερο χαμόγελό μου..

τα ταξίδεψα στους ουρανούς..

έβγαλα και εγώ.."φτερά"..

καλή σαρακοστή!

Ιω

σταγόνες..

ο ήλιος πρωινό φιλί..σήμερα

οι λέξεις..
απεγνωσμένα..

 ψάχνουν τις ακτίνες του.. να λιαστούν..

να στεγνώσουν..

έβρεχε συνεχόμενα μια εβδομάδα..

σταγόνες.. υγρασίας..

σαν να τα δάκρυα που κρύβουν..

μέσα τους οι δυστυχισμένοι..του κόσμου όλου..

σταγόνες..υπνωτικού..
πέφτοντας.. να βαυκαλίζουν..το πνεύμα..
και να βάζουν για ύπνο..
όλα μου τα "θέλω"..

να ποτίζουν..
τη μελαγχολία..
που κυρίευε..
μέρα τη μέρα..
κάθε..εξαρτημένο κύτταρο..

δε στέγνωνε τίποτα..
ούτε έξω..
ούτε εντός..
ένας πράσινος μανδύας υγρασίας..
σκέπαζε..
ακόμη και τη πιθανότητα..
να φτάσει.. λίγο φως..
στα μέσα μου..

πόσο μου έλειψε ο ήλιος..οι ακτίνες του..
να ζεσταίνουν..το πρόσωπο..

νομίζω..ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς ήλιο..

θα σταματούσα να αναπνέω..
την επόμενη μέρα..

μόνον τα ζεστά..φιλιά  του.. στους ώμους..

θυμίζουν.. στο μυαλό..πως είναι..

να νιώθεις...
ζωντανός..

μόνον αυτά..
σου δίνουν χίλιες αφορμές..
να χτίσεις..
χαμόγελα..
πάνω σε θεμέλια..υγρά..
από σταγόνες..
που παλεύουν..
να στεγνώσουν..

μόνον στο φως..
θα ξόδευα ..το πνεύμα ..μου..
σταγόνες..ήλιου..
να πίνω..
να μεθώ..


να χαζεύω..τόξα ουράνια..
και ξωτικά..να ψάχνουν
θησαυρούς στην άκρη του..
και να κερνώ..
χαμόγελα..


να λιάζεσαι..
να χαμογελάς..
να κερνάς..

Ιω

Νοέμβρης μήνας..

με τοπάζι και χρυσάνθεμα..

βγαίνω να σε πάρω απ΄το χέρι..

ευεπίφορα..με οδηγείς..

"30 μέρες".. - μου ψιθυρίζεις.. - 

"έχεις να μου δώσεις..30 από τις μέρες σου..";

"δεν είμαι μόνον βροχή..

έχω μερικά διάκενα Φωτός.. για σένα.."

και με τραβάς.. να με ταξιδέψεις..

να μου τα δείξεις.. όλα..

όλα όσα αγαπάς..

έχει νυχτώσει..

μου δείχνεις πάνω στον ουρανό..

"Κοίτα -  μου λες.. σαν παιδί.. -  οι Πλειάδες..

κοίτα.. πως λάμπει..η Πούλια..

κοίτα..

μπορείς να δεις φτερούγες..και σπαθιά

να αστράφτουν στο σκοτάδι..
Έλα οι Ταξιάρχες μας καλούν..
πάμε Μυτιλήνη..
 εκεί που άφησες..τα πρώτα σου χρυσά σκουλαρικάκια..
εκεί..στο προσκεφάλι του..
στην μορφή..από χώμα και αίμα..

αντέχεις.;"

Mε πας.. κοντά στο Διαφάνι..στην Κάρπαθο..

ο Άγιος Μηνάς.. το πανηγύρι του..
σκαρώνουμε μαντινάδες..με τσαμπούνες και λύρες..κουδουνάτες..
με λαούτα..και γλεντζέδες..ξακουστούς..

με το κεφάλι να γυρίζει...
ξανά..πάλι.. με τραβάς..
όπα... μια στάση Αθήνα..
"Εδώ Πολυτεχνείο" ..μου λες..
και μου δίνεις..το πιο κόκκινο γαρύφαλλο που έχω δει ποτέ..

στον ουρανό.. μια καταιγίδα Λεοντιδών
ντύνει με φως την πορεία μας..

με ανεβάζεις βόρεια..στην πατρίδα μου..
εκεί..που βροχή σημαίνει..ανάσα..
εκεί..που μυρίζει ..  σπιτικό..
εκεί που τα Εισόδια της Παναγίας..
σου φέρνουν μνήμες..και προσευχές..

"δώσε ένα φιλί..στους ανθρώπους σου..
πες τους θα ξανάρθεις..
κάποια μέρα.."

"Κλείσε τα μάτια ..
 - εξωανθρώπινη η αίσθηση.. -
και τώρα..
κάπου που δεν έχεις πάει ποτέ..
το άφησα για το τέλος.."
Ανοίγω τα μάτια στην Πάτρα..
-Μα..πως.. ;
-Nαι, είναι του Αγίου Ανδρέα..
φτάσαμε 30η ..μέρα..
αύριο φεύγω..

-Ένα αστέρι.. έπεσε..το είδες..;
- Ναι.. το πρόλαβα..- σου απαντώ-
- Έκανες ευχή..;
- Έκανα..και ευχή..
- Θα μου την πεις.. ή δεν κάνει..;
-Θα στην πω.. δε με νοιάζει..
-Κι αν δεν βγει..;
-Είμαι σίγουρη ότι θα βγει..
εσύ δεν μετράς.. είσαι αέρας..
- Λοιπόν..;
- Να ευχήθηκα..τα λόγια του Ελύτη..

"Ό,τι αγαπώ...να γεννιέται αδιάκοπα..
ό,τι αγαπώ..να βρίσκεται..
στην αρχή του πάντα.."

για όσο..

-Τι σκέφτεσαι.;
- Μια σκέψη ανόητη...
αναρωτιέμαι..
αν ο Ελύτης επέλεξε..ο ίδιος..
να βγει απ'τα σπλάχνα της μάνας του..
 στην αγκαλιά σου..
να σε γιορτάζει..
κάθε χρόνο...

-Πρέπει να φύγω.. ραντεβού του χρόνου..;
- Ναι..θα είμαι εδώ..τριγύρω..
-Να σε αφήσω κάπου..φεύγοντας..;
- Σε όποια θάλασσα του Αιγαίου βρεις πρώτη..
..φτάνει να βλέπω θάλασσα..

Καλό μήνα!

να χαμογελάς..

Ιω


Υ.Γ. Αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής προτιμάμε
Αχλάδια, μήλα, ρόδια, λεμόνια, μανταρίνια, πορτοκάλια

νύχτα ιερή..

κόσμος παράξενος..

νύχτα ιερή..

έξω ακόμη τραγουδούν τα τριζόνια 

καντάδα μυστική στο παράθυρο..

γεμίζει  μουσική τους Ουρανούς..

και το μυαλό.. με "θέλω"..

"θέλω"..που μάλλον..

ποτέ δε θέλησα αρκετά..

ζεστά φυλαγμένα

στης λήθης τα πέπλα..

και η Ειμαρμένη να γελά..

"σαν στήνει χορό με τη ζωή σου"..

να χαμογελάς..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο και ταξιδευτή Γιάννη Π. για την υπέροχη φωτογραφία

ταλαντώσεις.. και όρια..

έλυσα τα κορδόνια και έβγαλα τα παπούτσια μου

αφήνοντας τα δίπλα στη σκάλα..

προχωρούσα αργά στο μονοπάτι του κήπου

απολαμβάνοντας το κάθε τι..

τα χρώματα.. τις μυρωδιές..

τον διάλογο.. με τη γη..

η αίσθηση του χώματος στα πέλματά μου

 απολαυστική..

δροσερό.. οικείο.. ιαματικό..

γλιστρώ με μια κίνηση πάνω στην κούνια

τεντώνω τα πόδια μου..

τα λυγίζω..

επαναλαμβάνοντας τη χαρακτηριστική κίνηση

παίρνω φόρα..

ξανά..πάλι..

πιο δυνατά..

οι νόμοι της φυσικής σε όλο τους το μεγαλείο..

ο αέρας έπαιζε με τα μαλλιά μου..

μπροστά.. στο άγνωστο...

πίσω.. στα αναχώματα..

είχα γίνει ένα εκκρεμές.. 

στα χέρια.. του χρόνου..

το γέλιο..έβγαινε αβίαστο.. στο πρόσωπό μου..

η έξαψη.. έκανε τη καρδιά να καλπάζει..

έφτασα.. ψηλά.. ψηλότερα δεν γίνεται..

ή όχι..

που είναι τα όρια.. αναρωτιέμαι..

οι σκέψεις ακροβατούσαν..

στις κορυφογραμμές  των δικών μου ορίων..

μπορούσα να δω.. πέρα απ'τον φράχτη..

θα μπορούσα να δω πέρα..απ'το Αιγαίο..

πέρα..απ΄τη γη..

πέρα απ΄τη σελήνη..

πέρα απ'το Σύμπαν...

"στο άπειρο..και ακόμα παραπέρα.."*

σκέφτηκα δυνατά..

η γάτα με κοιτούσε απορημένη..

"πάει το αφεντικό τρελάθηκε".. θα σκέφτηκε..

τι ξέρεις.. εσύ.."χαζούλα".. τα όρια σου.. είναι 

τα όρια του κήπου.. τίποτα περισσότερο..

άραγε.. το να γνωρίζεις και να αποδέχεσαι τα όριά σου..

είναι πραγματική ευτυχία..;

ή μήπως τα όρια.. περιορίζουν τις δυνατότητές μας..;

οι σκέψεις..πηγαινοέρχονταν.. μαζί μου..

κάνοντας φασαρία...

αυτό είναι το δικό σου οπτικό πεδίο κυρία μου ορίστε..

να.. τα όριά σου.. 

είναι..όμως..και τα όρια του κόσμου..;

τα ξεπέρασες..ποτέ..; 

έκανες καμιά υπέρβαση..;

τα προέκτεινες ποτέ..;

έφτασες στο αδύνατο..;

ο θόρυβος.. από την τριβή των σχοινιών..πάνω στο δέντρο..

έντονος..

το θρόισμα των φύλλων της μουσμουλιάς..

εντονότερο..

τα κλαδιά της..είχαν γίνει..δυο τεράστια χέρια..

και κουνιόταν πέρα δώθε..

σαν φίλος που έρχεται να σε προειδοποιήσει..

"εεε... που πας.. δεν ακούς..

πρέπει να σταματήσεις... έφτασες στα όρια.."

η ψυχή είχε βγει.. και πετούσε και αυτή..

ήθελα.. κι άλλο ..

σαν τα μωρά παιδιά.. 

πιο ψηλά.. να δω που θα φτάσω..

η καρδιά..και αυτή ταξιδιάρα..

ο χτύπος..είχε γίνει..

ενέργεια...

μια επανάληψη στο μοτίβο του Ουρανού.. 

το μυαλό έδωσε εντολή στα πόδια..

να σταματήσουν..

διακοπή κίνησης.. λέμε.. κίνδυνος..

αλλαγή φύλλου πορείας..

στοπ..

το μυαλό ήταν το μόνο..

σε εκείνη τη μαγική στιγμή..

που μπορούσε να με κρατήσει ασφαλή..

η εντολή εδόθη..

την έλαβε..και η ψυχή και η καρδιά..

η κίνηση πιο αρμονική...

ξεκίνησε την αντίστροφη μέτρηση..

για να ενωθούν..τα πόδια με τη γη..

άραγε.. αυτή η πλήρης συμμόρφωση..

η υπακοή..

είναι μειονέκτημα..;

 όταν ένα ανήσυχο.. και ανυπόμονο πνεύμα

 αναγνωρίζει.. τα όρια.. 

και τα αποδέχεται...

πασπαλίζοντάς τα με γενναίες δόσεις υπομονής..

είναι δειλία..;

ή το ένστικτο.. επιβίωσης..

ασφάλειας..

αυτοσυντήρησης...

είναι πιο ισχυρό..;

τις σκέψεις μου διέκοψε..μια φωνή..

-Έλα μαμά.. κατέβα..τόση ώρα περιμένω

να κάνω και εγώ..

άντε ..η κούνια είναι για τα παιδιά.. όχι για μεγάλους..

το "σκασμένο".. είχε ήδη βάλει.. τα "όρια"...

στην έννοια μεγάλος.. και στην κούνια μας..

-Ο.κ. κοπελιά.. έλα να κάνεις...

αλλά το βράδυ.. που θα θελήσεις.. να κάτσεις..

πιο αργά.. γιατί "είσαι μεγάλη"..

να το θυμηθείς.. εντάξει..;

μιας.. και μιλάμε.. για όρια.. 

να χαμογελάς..

να "προεκτείνεσαι"..

Ιω

Υ.Γ. *από την ταινία Toy story (η ιστορία των παιχνιδιών)

καλή ψαριά..

όχι.. όχι ..αποκλείεται..

μα όχι σου λέω κατηγορηματικά..

το σκέφτηκα ..πολύ..

αποκλείεται οι σκέψεις να γεννιούνται στο μυαλό..

είναι τόσο στενάχωρα εκεί μέσα..

γεμάτο αγκάθια.. γεμάτο σκοτεινές γωνιές..

δεν μπορεί εκεί.. να πάρει τις πρώτες ανάσες της μια Μεγάλη Ιδέα..

κάπου αλλού ..πέφτει ο σπόρος...

κάπου .. μεγαλόπρεπα.. ευρύχωρα.. αγνά..

ας.. πούμε..κάπου ψηλά.. στο Σύμπαν.. λόγου χάρη..

φαντάσου..μια μεγάλη δεξαμενή.. εκεί πάνω...

τεράστια.. διαφανή..γεμάτη αιθέρα..

εκεί μέσα.. "κολυμπούν".. μικρές φλόγες.. φωτός..

άλλες φέγγουν αχνά.. άλλες τυφλώνουν..

διάφορες ιδέες.. αξίες..σκέψεις απ'αρχής του κόσμου..

"πετούν"..ειρηνικά.. απλά.. μαγικά...

τα καλά.. και τα κακά..

τα θετικά.. μαζί με τα αρνητικά..

αναλόγως ..τα συναισθήματά που νιώθεις..

τις δονήσεις... που εκπέμπεις..

το "υλικό"..που κυκλοφορεί.. μέσα σου...

αρχίζεις να ελκύεις..

αρχίζεις να έλκεσαι...

στη δεξαμενή..υπάρχει μια μικρή αναταραχή..

σαν κυματάκι.. όταν περνά.. μια βάρκα ανοιχτά..

και τότε.."ψαρεύεις".. ..

την ιδέα..σου... τη σκέψη σου..

τσουπ.. τη βάνεις καλά.. μέσα στο μυαλό σου...

τότε.."φωτίζεσαι"..ή "σκοτεινιάζεις"...

και αρχίζεις να την επεξεργάζεσαι..

της συστήνεσαι.. την περιεργάζεσαι..

την αναλύεις.. της δίνεις όνομα..

σάρκα ..και οστά..

νομίζεις ότι είναι κατάδική σου...

.. είναι εν μέρη...

την επέλεξες.. ανάμεσα σε εκατομμύρια.. άλλες..

συνέπεσε..η κατάλληλη χρονική στιγμή..

οι δονήσεις.. η επιθυμία σου..

-Πω πω τύχη.. αναφωνείς..!

μόνον τύχη δεν είναι..

"τα πάντα εν σοφία εποίησε"..

τίποτε δε γίνεται τυχαία..

ούτε μιαν ανάσα.. δε ξοδεύεται ανώφελα..

"ψαρεύεις.. τρέφεσαι..ταϊζεις.."

"μεγάλα.. ή μικρά ψάρια... γεμάτα βαρέα μέταλλα, δηλητήρια...

ή αγνά θρεπτικά.. "αιγαιοπελαγίτικα"..

από ανάγκη.. ή από χόμπι...

η "πηγή" υπάρχει..

το δόλωμα.. και τη ψαριά.. 

την επιλέγεις.. εσύ..

χρόνια...τώρα...

"Έχω μια σκέψη - Ψαραντώνης - Στρατάκης - Ζερβάκης

καλή ψαριά.. λοιπόν..!!!

Ιω

σσσσσςςςς... καληνύχτα..

το έχω ξαναπεί.. μ'αρέσει η νύχτα..
μ'αρέσει η ησυχία της ..
η σιωπή .. που απλώνεται στον αέρα..
σαν ιστός αράχνης.. παγιδεύοντας με μαεστρία..
κάθε λέξη..που έχεις να μιλήσεις..
για να τραφεί...
αλίμονο στη λέξη..που πιάνεται στα δίχτυα της..
παλεύει  ν'αντισταθεί.. για να ξεφύγει..
κι όσο παλεύει.. τόσο.. μπερδεύεται..
ώσπου ξέπνοη.. να παραιτηθεί..
να θυσιαστεί στο βωμό της..
να περάσει στη λήθη..
μόνο κάτι.. παρεξηγημένοι ήχοι.. γλιτώνουν..
αρχέγονοι..
κοινοί απ'άκρη σ'άκρη..
στον κόσμο ολάκερο..
ένα χασμουρητό.. ένα ροχαλητό..
μετρούν τη νύστα..
δίνοντας  σήμα..
στη ψυχή..
να φύγει από το σώμα..
και να ταξιδέψει..
σε έναστρους ουρανούς..
σε κόσμους φανταστικούς..
σε όνειρα πολύβουα..πολύχρωμα
όπου όλες οι λέξεις έχουν τόσο μεγάλη δύναμη..
που ακούγονται χωρίς να ακουστούν..
από χείλη "ηθοποιών"..
ενός θιάσου.. που παίζει μόνο νύχτες..
στο μεγαλειώδες θέατρο του Ουρανού..
κάπου παραπέρα..στις κερκίδες...
η Σελήνη παρέα με πασατέμπο..
 περνά... τις Ώρες της..
 γελά.. και όσο πιο πολύ..γελά..
τόσο πιο πολύ  φεγγοβολά..

"σα να κάνει πάρτι"..

για να μπορείς εσύ..να τη χαζεύεις...
να ερωτεύεσαι... να δακρύζεις..
να κάνεις ευχές..
να σκαρώνεις στιχάκια..
μέχρι να σε πάρει ο ύπνος...

Το πάρτι -Μανώλης Μητσιάς, στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Kiki Lesendric

να "ονειρεύεσαι"..

καληνύχτα

Ιω

"Ιδανικά.."ανάξια".. γαλάζια"..

"Θεέ μου,

πόσο μπλε.. 

ξοδεύεις..

για να μη σε βλέπουμε"..

(Οδυσσέας Ελύτης, από τη "Μαρία Νεφέλη")

 "Θα μείνω πάντα ιδανικός και ανάξιος εραστής..

των μακρυσμένων ταξιδιών..

και των γαλάζιων πόντων"..

Νίκος Καββαδίας, Mal du depart

να ονειρεύεσαι..

να αναρωτιέσαι..

ιδανικά

"ανάξια"

γαλάζια..

να ταξιδεύεις..

Ιω

Άνωση..

8.50' ακρογιαλιά..
ο ήλιος έδυσε τόσο αργά..αισθησιακά..πετώντας από πάνω του αχτίνα αχτίνα..
 τα τελευταία του ρούχα.. βουτώντας στο νερό..
ο Ουρανός κοκκίνισε από ντροπή..
η θάλασσα  με καλούσε..για μια τελευταία βουτιά..
όπως το προσωπικό των αγγλικών παμπς..
χτυπώντας το κουδούνι
προειδοποιούσαν
..."last call.. last order"...
έτρεξα πειθήνια..να ικανοποιήσω το θέλημά της..
μια βουτιά..
μια ανάσα..
ένα δροσιστικό αντίδοτο στους 33 βαθμούς..που έδειξε νωρίτερα
το θερμόμετρο του αυτοκινήτου..
βυθός..
και μετά άνωση..
επέπλεα στην επιφάνεια του νερού..
το μυαλό μου έπαιζε με τις λέξεις..
άνωση..ανανέωση..άνω..ανάσα..ένωση
και η θάλασσα..
αυτή η γιάτρισσα.. τα πήρε όλα..
κούραση..σκοτούρες..βάρη...
ήμουν ένα πούπουλο..σ'όλον  τον υδάτινο ορίζοντα..
μόνο το μισό πρόσωπο..ήταν έξω απ'το νερό..
η υπόλοιπη βυθισμένη..

τα αυτιά μου μου μαρτυρούσαν..κάθε "συριγμό"..κάθε υπόγεια φλέβα..νερού..
κάθε ανάσα..των μακρινών Ωκεανών..κάθε ποταμιού..
 που ενώθηκε ποτέ μαζί της..
κάθε κρυφής μνήμης..
απ'αρχής του κόσμου τούτου..
το βλέμμα μου περιπλανιόταν στον ουρανό.. στη σελήνη..που έψαχνε το Παν..της..
για να γίνει ολοστρόγγυλη..
 οι σκέψεις..λες και με άφηναν.. πετούσαν ψηλά και αυτές..
στροβιλίζονταν..περνούσαν τη σελήνη..
και χάνονταν στο σύμπαν..




κάθε σκέψη πήγαινε στον αποδέκτη της..να του "φορτωθεί"..
να γαντζωθεί πάνω του...
γι'αυτό έπρεπε να είμαι διπλά προσεκτική..
 είτε..θα του έδινε φτερά.. αν ήταν θετική..
είτε θα γινότανε βαρίδι να τον τραβήξει κάτω..αν ήταν αρνητική..
ώσπου..άδειασα..από σκέψεις..
και γέμισα.. από θάλασσα..



αχ! η θάλασσα..
αυτή..

"η άσπιλη..γαλαζοαίματη..ταξιδεμένη.."*
μου έδωσε ευθύς..την καθαρότητα της..
η σκέψη μου έγινε διαυγής..
μου 'δωσε χρώμα, να ντύσω βλέμμα ..και ψυχή
 το αίμα που έτρεχε στις φλέβες μου θαρρώ πως ήταν μπλε..κι αυτό..
μου χάρισε έναν ταξιδεμό..αλλιώτικο..
"κατάδυση" ..στα μύχια  του πιο βαθιού γαλάζιου..

Blue Blood - Foals **


να "βυθίζεσαι"..
να "αναδύεσαι"..
να "επιπλέεις"..

Ιω


Υ.Γ. * στίχος από ποίημα του Γ.Θέμελη -"Ραψωδία σε θάλασσα του Αιγαίου".
** Foals  -αγαπημένο βρετανικό γκρουπ.. ο τραγουδιστής τους είναι Έλληνας ,ο Γιάννης Φιλιππάκης
από την Όλυμπο της Καρπάθου και γιος πολυαγαπημένου μας φίλου του Μανώλη- ο οποίος Μανώλης..μελλοντικά θα "γεμίσει" μια ανάρτηση από μόνος του..!

καλημέρα.. με θέα

Μες στου μυαλού σου την επίπονη φυγή

παίρνει ανάσα και γεννιέται μιαν ιδέα

ψάχνει το χρώμα των ματιών σου να ντυθεί

ψάχνει τον ήχο της φωνής σου για παρέα

Μην την αφήσεις να περάσει, να χαθεί

είναι μια στάλα και δεν ξέρει που να πάει

δειξ' της τον ήλιο, τα πουλιά ,τη χαραυγή

δωσ' της το σχήμα της καρδιάς σου που χτυπάει

Αγκάλιασέ την τρυφερά, γίνε παιδί

κουβάλησέ την στου ορίζοντα τη θέα..

άνοιξ' τα αυτιά σου

μη βιαστείς να απαλλαγείς

ίσως να θέλει απλά να πει

μια καλημέρα..

Ιω

("Αυτό το φως δε λιγοστεύει" ,στίχοι Μιχάλης Γκανάς, μουσική Νίκος Αντύπας)

Τον έκτο τον καλό..

Τον έκτο μήνα τον πιο καλό

"Σ’ ένα πηγάδι δροσερό βαθιά κοιμάται το νερό
σκύβει κορίτσι αμίλητο αγόρι ψάχνει αφίλητο

Τον έκτο μήνα τον καλό, καράβι πάει γιαλό γιαλό
νύχτα περνάει το Σούνιο, και φέρνει τον Ιούνιο

Λάμπει στου χρόνου μια στιγμή τ’ αεροσκέπαστο κορμί
πουκαμισάκι αέρινο, στα μάτια φως αστέρινο."

Στίχοι Ηλίας Κατσούλης

Μουσική - Ερμηνεία Παντελής Θαλασσινός

... και να τος ο Ιούνιος..

ήρθε πονηρά.. μια Κυριακή.. ντυμένος Οκτώβρης..

να μας ξεγελάσει..

έφερε μαζί του σταγόνες βροχής και ουράνια τόξα..

αστέρια του ουρανού παρέα με αστέρια του γιαλού..

μα ήταν τόσο όμορφος και καθαροπλυμένος..

που άστραφτε στου μεσημεριανού τη ραστώνη..

και σε έκανε να ζηλεύεις..

έβγαλε από την τσέπη του ένα μαντήλι..

και όπως έλυσε τον κόμπο..

ξεχύθηκαν τα όμορφά του δώρα..

ένα ψάθινο καπέλο.. 

λίγα στάχυα κίτρινα ..

δυο ζευγάρια ζουμερά κεράσια για σκουλαρίκια..

μια παρέα τζιτζικιών που κάνουν "φασαρία"..

μια ευχή για την Πεντηκοστή..

μια φλόγα απ'του Αΐ-Γιάννη τις φωτιές

και όνειρα γεμάτα φως και αλμύρα...

Καλό μήνα

μη σταματάς να χαμογελάς..

Ιω

Υ.Γ. Για να είμαστε εντός εποχής τον Ιούνιο τρώμε: 

Βερίκοκα(πρώιμα), κεράσια, φράουλες, ροδάκινα(πρώιμα), φασολάκια, αγγούρια, βλίτα, κρεμμύδια φρέσκα, ντομάτες(πρώιμες), πατάτα ανοιξιάτικη.

Αγνή Θεά..

Σήμερα ο Ουρανός ολάκερος "κατεβαίνει" στη γή..

όλες οι αποχρώσεις του γκρι.. χύνονται στη θάλασσα..

το παράθυρο... διαδραστικός πίνακας..

Ουρανός και Θάλασσα.. σμίγουν .. χορεύουν.. 

ο βαθύφωνος.. και η κοντράλτο...

μπροστά σου.. η καλύτερη "όπερα" των αιώνων...

συνθέτης... ο πιο ευφάνταστος Δημιουργός...

σκηνικά.. μουσική ... λιμπρέτο... άριες...πλοκή... πρωταγωνιστές...

και εγώ στο παράθυρο ... σιωπηλή "κομπάρσα".. παραμονεύω..

την κατάλληλη "πράξη"... να 'βγω..

χαμογέλα.. Ουρανέ..

μάζεψε τα δάκρυά σου..

"αγνή Θεά" η θάλασσα.. δε στερεύει ..

https://www.youtube.com/watch?v=7rjGwS20V94

Ιω

Όταν δύει ο ήλιος..

"Ἡ οὐράνια δαντέλα,

ἡ σχεδὸν κυματίζουσα,

τῶν γραμμῶν σου, θαρρεῖς

ὅταν δύει ὁ ἥλιος

καὶ γιομίζει ἀγγέλους.

Προχωροῦν, ἀνεβαίνουν

ἀπ᾿ τὶς δυὸ παρυφὲς

στὴ μεγάλη κορφή σου.

Συγκεντρώνονται πάνω της

σὰν μιὰ χορωδία.

Ὅσο ποὺ τέλος,

κάποιος ἀπ᾿ ὅλους

ἁπλώνει τὸ χέρι

κι ἀνάβει τὸν ἕσπερο."

(Απόσπασμα από " Ποιήματα για το ίδιο βουνό" - Νικηφόρος Βρεττάκος)

λένε πως αν κάνεις ησυχία.. θα μπορέσεις να ακούσεις τον ήλιο να σβήνει μες στο νερό..

Ιω

Ηλιοταξίδεμα..

καλημέρα στον ήλιο.. καλημέρα στο Φως..

καλημέρα στις καρδιές  των ανθρώπων..

"- Τι ώρα είναι σε παρακαλώ;

- Ρώτα τον ήλιο, το μεγάλο ρολόι.

- Τι ώρα είναι, ήλιε;

- Είναι ώρα για μάθημα.

- Ώρα για μάθημα. Πάμε!"

(Από το βιβλίο  Η Γλώσσα μου - Πρώτη δημοτικού -1982)

μάθε να διαβάζεις... μάθε να ακούς τους ποιητές..

έχουν μελετήσει τον ήλιο..αιώνες πριν από εμάς..

και ο ένας.... στον δικό μου θρόνο των ποιητών..

αυτός που με δένει με το απόλυτο Φως & την Εντέλεια..

χωρίς να θέλω να αδικήσω κανέναν άλλον

είναι ο μοναδικός

Νικηφόρος Βρεττάκος..

"Ήλιο τον ήλιο γκρέμισα,

θόλο το θόλο χάλασα,

και είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,

που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό"

(Απόσπασμα από το ποίημα Μεταρσίωση από τη Συλλογή "Η εκλογή μου" : Ποιήματα 1933-1991)

Ιω

Δείξε μου τη νύχτα..

Δείξε μου τη νύχτα με τα μάτια σου..

Ο Βασίλης Μεταλληνός βάζει την εικόνα..

(ένα καταπληκτικό timelapse video)

Ο Γιάννης Μηλιάδης βάζει τη μουσική..

(μια μαγευτική σύνθεση)

και μας ταξιδεύουν στην "παρέα των αστεριών"

καλόν "ταξιδεμό" τούτη τη  νύχτα..

"ας χτίσουμε μια σκάλα να φτάσουμε στ'αστέρια.."

Καληνύχτα

Ιω

"Ανοίγω τα μάτια μου.."

"ανοίγω τα μάτια μου να σε χωρέσω κι όλο κάτι μου ξεφεύγει, ένας κήπος απ'τη μια,

 λίγη θάλασσα απ΄την άλλη, καθρεφτίζομαι στη θάλασσά σου και το πιο πολύ που θέλω, 

να'μαι κι εγώ ένας τόσος καθρέφτης, τόσος σαν αναστεναγμός,

ν'αποτυπώσω την εικόνα σου, της άνοιξης και του χειμώνα, του φθινοπώρου 

και του ζεστού καλοκαιριού, που υπάρχουν γιατί υπάρχεις δικαιολογώντας την ύπαρξη 

όλων των ωραίων πραγμάτων αυτής εδώ της πλάσης.

Βουίζεις και συ, χαρά μου, από μακριά, αλλά εγώ σ'ακούω και σε βλέπω κιόλας.

Ευτυχώς σε βλέπω..."

(Απόσπασμα από "Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων" - το πρώτο βιβλίο 

της Μυρτούς Κοντοβά  -ένα από τα μηνύματα του Ουρανού στη Γη)

-

λίγο ακόμη μπλε..;

μια τεράστια γαλάζια καλημέρα!

να χαμογελάς..

Ιω