ταξιδεμός..άλλος..

στα μάτια του φούσκωνε η θάλασσα..ξανά..και ξανά..

η απώλεια..η απόγνωση..η αλμύρα..

γινήκανε χρόνια χίλια

και χύμηξαν απάνω του..

φορτώθηκαν εκεί..

να σέρνονται..ες αεί..

σε ρυτίδες..

σε συσπάσεις..

σε βλέμματα χαμένα..

ήταν φοιτητής ιατρικής πίσω στην πατρίδα του..

έμοιαζε κατά πολύ μεγαλύτερος..

μόνος.. 

με χέρια αμήχανα..να κρατούν ένα διαβατήριο..

στην αναμονή..

σε σειρά..προτεραιότητας..

για μια ζωή που δικαιούται..

που δεν έκλεψε..

που δεν..επέλεξε..

που..

έχασε..με βία..

κάθε που απασφάλιζε..

το στόμα του όπλο..

λέξεις..δεμένες..μπαρούτι 

να βρίσκουν ..στόχο..

καρδιά..μυαλό..

κοιμισμένες..συνειδήσεις..

να κάνει..την γκρίνια σου.. να ντρέπεται..

να ντρέπεται..

να γονατίζει..

γιατί εσένα σου φαίνονται όλα μαύρα..

με τα "ελάχιστα"..που νομίζεις πως περνάς..

κι αυτός..να στέκεται εκεί μπροστά σου..

αξιοπρεπής..

με τη ζωή του όλη στοιβαγμένη..σε ένα σακίδιο..

μια τσάντα πλαστική..

κι ένα κινητό..γεμάτο..με όσα έχασε..

-Κοίτα, αυτό ήταν το σπίτι μου..πριν..από..

μου έδειξε στο κινητό την φωτογραφία..μιας μεζονέτας..

σαν τη δική σου...

σαν τη δική μου..που άφησα πίσω στη δική μου"πατρίδα"..

με γκαζόν..με χρώματα..ζωής..αληθινής..

ευτυχισμένης..

-Έτσι, έγινε μετά τον βομβαρδισμό..

και τα μάτια μου αντίκρισαν..ερειπωμένες..πληγές..

-Αυτός..ήταν ο πατέρας μου, τον σκότωσαν..

αυτή ήταν η μητέρα μου, πνίγηκε..

πήγαινε σε συγγενείς..στη Γερμανία..

Τα χέρια του..ήταν σταθερά

η φωνή του..ακόμα πιο σταθερή..

ένιωθα..το δάπεδο..να ανεβοκατεβαίνει..

όση αστάθεια..του κέρδισε ο πόνος..

τόση καταλάμβανε εμένα..

με πρωτόγνωρη..υπόσταση..

σάστισα..

-Που πηγαίνεις;..ψέλλισα..

-Γερμανία..με τη βοήθεια του Θεού..

-Υπάρχει;

-Παρακαλώ;

-Υπάρχει ;..(διστάζω)..ο Θεός..υπάρχει;;

-Είμαι εδώ και σου μιλώ..

σίγουρα υπάρχει..

και δείχνει..με το βλέμμα του..

τη μικρή μου..δίπλα μου..που κοίταζε με μάτια ορθάνοιχτα..

είχε απλώσει τα χεράκια της..και του έδινε..το χυμό της..

Σ'ευχαριστώ μικρή μου!

-Καλή τύχη!

-Ευχαριστώ!

 και σε σένα!

............

για κάποιους..οι πρόσφυγες..είναι εικόνες στο γυαλί..

αριθμοί..που ενοχλούν..

για εμάς στα νησιά

είναι..η πραγματικότητά μας..

το ξύπνημα της συνείδησης..
μια ανάμνηση παρελθόντος..

μια μελλοντική πιθανότητα..

το χαστούκι!

τα βήματά της καθημερινότητάς μας..

βαφήκανε πορτοκαλί από τα σωσίβια..

τα μάτια μας γινήκαν ποταμοί από τον πόνο..

και κάποιων (ελαχίστων)..

πήραν το χρώμα του χρήματος..

δυστυχώς..υπάρχουν και αυτοί..

(Σταύρο σε ευχαριστώ που κόντεψες να δείρεις 

τον "ψιλικατζή" (όνομα και πράμα)..

που ήθελε να πουλήσει μπροστά σου, 5 ευρώ το 1.5 λίτρο..εμφιαλωμένο νερό..

σε έναν πρόσφυγα, και μάλιστα του το κέρασες εσύ!με ένα ευρώ φυσικά!!...)

δυστυχώς υπάρχουν και οι γελοίοι..

που κατοικοεδρεύουν στις τηλεοράσεις 

και στις μικρές ζωές μας..

οι γελοίοι..που παραπονιούνται..για "ύψη"..ανεμοδαρμένα..

ρε γελοίοι..

το ύψος μπορεί να το δίνει ο Θεός..

αλλά το ανάστημα το φτιάχνουμε μόνοι μας..

και εσείς..είστε νάνοι..

γελοίοι..

νάνοι..ενός..παραμυθιού..

που δε λέει..να τελειώσει..

φτάνει..ως εδώ..

να χτυπάς το χέρι στο τραπέζι!

να ραγίζει το τραπέζι..

να ραγίζει το χέρι..

να μη ραγίζει..άλλο η ψυχή..

βάστα γερά!

Ιω

Cache Cache - Ludovico Einaudi

Νοέμβρης μήνας..

με τοπάζι και χρυσάνθεμα..

βγαίνω να σε πάρω απ΄το χέρι..

ευεπίφορα..με οδηγείς..

"30 μέρες".. - μου ψιθυρίζεις.. - 

"έχεις να μου δώσεις..30 από τις μέρες σου..";

"δεν είμαι μόνον βροχή..

έχω μερικά διάκενα Φωτός.. για σένα.."

και με τραβάς.. να με ταξιδέψεις..

να μου τα δείξεις.. όλα..

όλα όσα αγαπάς..

έχει νυχτώσει..

μου δείχνεις πάνω στον ουρανό..

"Κοίτα -  μου λες.. σαν παιδί.. -  οι Πλειάδες..

κοίτα.. πως λάμπει..η Πούλια..

κοίτα..

μπορείς να δεις φτερούγες..και σπαθιά

να αστράφτουν στο σκοτάδι..
Έλα οι Ταξιάρχες μας καλούν..
πάμε Μυτιλήνη..
 εκεί που άφησες..τα πρώτα σου χρυσά σκουλαρικάκια..
εκεί..στο προσκεφάλι του..
στην μορφή..από χώμα και αίμα..

αντέχεις.;"

Mε πας.. κοντά στο Διαφάνι..στην Κάρπαθο..

ο Άγιος Μηνάς.. το πανηγύρι του..
σκαρώνουμε μαντινάδες..με τσαμπούνες και λύρες..κουδουνάτες..
με λαούτα..και γλεντζέδες..ξακουστούς..

με το κεφάλι να γυρίζει...
ξανά..πάλι.. με τραβάς..
όπα... μια στάση Αθήνα..
"Εδώ Πολυτεχνείο" ..μου λες..
και μου δίνεις..το πιο κόκκινο γαρύφαλλο που έχω δει ποτέ..

στον ουρανό.. μια καταιγίδα Λεοντιδών
ντύνει με φως την πορεία μας..

με ανεβάζεις βόρεια..στην πατρίδα μου..
εκεί..που βροχή σημαίνει..ανάσα..
εκεί..που μυρίζει ..  σπιτικό..
εκεί που τα Εισόδια της Παναγίας..
σου φέρνουν μνήμες..και προσευχές..

"δώσε ένα φιλί..στους ανθρώπους σου..
πες τους θα ξανάρθεις..
κάποια μέρα.."

"Κλείσε τα μάτια ..
 - εξωανθρώπινη η αίσθηση.. -
και τώρα..
κάπου που δεν έχεις πάει ποτέ..
το άφησα για το τέλος.."
Ανοίγω τα μάτια στην Πάτρα..
-Μα..πως.. ;
-Nαι, είναι του Αγίου Ανδρέα..
φτάσαμε 30η ..μέρα..
αύριο φεύγω..

-Ένα αστέρι.. έπεσε..το είδες..;
- Ναι.. το πρόλαβα..- σου απαντώ-
- Έκανες ευχή..;
- Έκανα..και ευχή..
- Θα μου την πεις.. ή δεν κάνει..;
-Θα στην πω.. δε με νοιάζει..
-Κι αν δεν βγει..;
-Είμαι σίγουρη ότι θα βγει..
εσύ δεν μετράς.. είσαι αέρας..
- Λοιπόν..;
- Να ευχήθηκα..τα λόγια του Ελύτη..

"Ό,τι αγαπώ...να γεννιέται αδιάκοπα..
ό,τι αγαπώ..να βρίσκεται..
στην αρχή του πάντα.."

για όσο..

-Τι σκέφτεσαι.;
- Μια σκέψη ανόητη...
αναρωτιέμαι..
αν ο Ελύτης επέλεξε..ο ίδιος..
να βγει απ'τα σπλάχνα της μάνας του..
 στην αγκαλιά σου..
να σε γιορτάζει..
κάθε χρόνο...

-Πρέπει να φύγω.. ραντεβού του χρόνου..;
- Ναι..θα είμαι εδώ..τριγύρω..
-Να σε αφήσω κάπου..φεύγοντας..;
- Σε όποια θάλασσα του Αιγαίου βρεις πρώτη..
..φτάνει να βλέπω θάλασσα..

Καλό μήνα!

να χαμογελάς..

Ιω


Υ.Γ. Αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής προτιμάμε
Αχλάδια, μήλα, ρόδια, λεμόνια, μανταρίνια, πορτοκάλια

ο καιρός των βροχών..

σε κάποια νησιά..

το καλοκαίρι..δεν βρέχει ποτέ..

πιάνεις Ιούνη..

και ξεκινά η "δίψα"..

ούτε σταγόνα.. ούτε χάδι..ούτε μυρωδιά..

ούτε ουράνια τόξα..

και οι μέρες περνούν..στεγνές..

λιάζοντας ψυχή και κορμί..

σε σχοινιά..κρεμασμένα..

στου Αιγαίου τις μπουγάδες..

και φτάνεις.. Οκτώβρη..

ευλογημένος μήνας..

ανοίγεις..τα μάτια ένα πρωί..

και η μυρωδιά βρεγμένου χώματος

σου χαϊδεύει τα ρουθούνια..

επιτέλους ψιθυρίζεις..

επιτέλους θα πιω..

θα ξεδιψάσω..

αισθήσεις μηνών κρυμμένες..

και κλείνεις τις μουσικές..

να ακούσεις άλλες.. μελωδικότερες..

και κρατάς ορθάνοιχτα τα μάτια..

μη τυχόν και χάσεις κάποια απόχρωση του Ουρανού..

σαν χύνεται στη θάλασσα..

φοράς γαλότσες..

και βγαίνεις έξω..

να νιώσεις τις σταγόνες στο πρόσωπο..

στα χείλη..

να αισθανθείς..

να μυρίσεις..

βρεγμένο ξύλο..

βρεγμένα φύλλα..

βρεγμένες...ψυχές.. χαμένες..

και κουλουριάζεσαι στην πιο ζεστή γωνιά σου..

 ξαναδιαβάζεις..τα πιο αγαπημένα βιβλία...

ξαναγεύεσαι τους πιο γευστικούς αχνιστούς καφέδες...

αποτραβιέσαι...

στην αδήριτη ανάγκη..να κοιτάξεις.. μέσα σου..

σε χώρους κρυπτικούς..

να αφεθείς.. 

σε αφύσικες παραξενιές.. να ξαναβρεθείς..

χωρίς καν την επιθυμία ..

να γράψεις..

να κρυφτείς.. πίσω.. από συντακτικά σχήματα..

και λέξεις..που γλιστρούν..

στα χέρια..

ώσπου...

να βγεις.. στην επιφάνεια.. ξανά..

σύμμετρος.. πλέον..

έχοντας.. μέσα...

στον καιρό των βροχών..

.. ορίσει.. εκ νέου..

εαυτό..

ήρθε.. ο καιρός των βροχών..

για μένα..

θα πάρει.. όσο πάρει...

εις το επανιδείν..

Ιω

"τώρα ξέρω τι έχω.."

διαβάζοντας...

"Και θυμήθηκε τις ταράτσες των σπιτιών στα νησιά

μπροστά στη θάλασσα με το σύρμα ν'αστράφτει στον

ήλιο και τα ρούχα ν'ανεμίζουν σαν πουλιά μαγκωμένα

σε μανταλάκια, μπροστά στη θάλασσα, που τη βλέπεις

απέραντη και λες..

"τώρα ξέρω τι έχω, είμαι ερωτευμένος με τον κόσμο"...

και φουσκώνει το στήθος σου, λες και 

μεταφέρθηκε μέσα εκεί...

ολόκληρη η θάλασσα...."

(απόσπασμα από "Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων" - Μυρτώ Κοντοβά)

εύχομαι ο σημερινός ταξιδεμός..

να σε βρει.. 

να νιώθεις...

έτσι.. γεμάτος...

και ακόμα περισσότερο..

να λες.. "αγαπώ όλον τον κόσμο.."

What a wonderful World - The Innocence Mission

να νιώθεις..

καλό μεσημέρι

Ιω

καλημέρα.. με θέα

Μες στου μυαλού σου την επίπονη φυγή

παίρνει ανάσα και γεννιέται μιαν ιδέα

ψάχνει το χρώμα των ματιών σου να ντυθεί

ψάχνει τον ήχο της φωνής σου για παρέα

Μην την αφήσεις να περάσει, να χαθεί

είναι μια στάλα και δεν ξέρει που να πάει

δειξ' της τον ήλιο, τα πουλιά ,τη χαραυγή

δωσ' της το σχήμα της καρδιάς σου που χτυπάει

Αγκάλιασέ την τρυφερά, γίνε παιδί

κουβάλησέ την στου ορίζοντα τη θέα..

άνοιξ' τα αυτιά σου

μη βιαστείς να απαλλαγείς

ίσως να θέλει απλά να πει

μια καλημέρα..

Ιω

("Αυτό το φως δε λιγοστεύει" ,στίχοι Μιχάλης Γκανάς, μουσική Νίκος Αντύπας)