χρόνος παρών
στον υπερθετικό της παρακμής
ακίνητος μοιάζει ο χρόνος
σ' ένα κιχ την ανάσα του κρατά
μην σπαταλήσει ούτε βήμα
με σένα απών
δυο φορές ολόγυρα ελέγχει
αν σταματήσανε τα ψέματα να βγει
για να μπορέσει ξανά
σαν χρόνος να κυλήσει
ούτε σαν νερό
μήτε σαν πέτρα
σαν χρόνος παρών
Ιω
https://www.youtube.com/watch?v=bF0jf19on30
Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο
νυγμός
ένα κάτι ανάμεσα
κι αρχινά
σαν καταιγίδα
ένας νυγμός
και προχωρά
γίνεται σώμα
επάνω του σκαρφαλώνουν
βουνά διψασμένα - λέξεις πελάγη
αγρίμια πουλιά
επάνω του κυλάει
ο χρόνος
η σκέψη μου
φορά τα δικά μου χέρια
φλογίζει της μνήμης τα σχήματα
φωνάζει τη δική μου σιωπή
τα μάτια του βλέπουν
την αρχαία ιστορία
σε χρόνο ενεστώτα
κι εγώ
στον ναό
των καθαρών Θεών
του φτιάχνω
δρόμο
πέτρα
θρόνο
Ιω
https://www.youtube.com/watch?v=TesXLLT-KIA
https://www.youtube.com/watch?v=u-O7xeH4_0w
Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο
Η σπασμένη πολυθρόνα
Το ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μες στη μέση του χειμώνα.
Έβλεπα έτσι από μπροστά μου να περνάνε
κάτι σπασμένοι ουρανοί με χελιδόνια.
Κάτι κλαδιά να εξαπλώνονται σαν χρόνια,
μέσ' στην ομίχλη το καραβάνι.
Το ωραιότερο τραγούδι που 'χω ακούσει
το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει:
"Το πιο ωραίο, το πιο ωραίο,
το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι..."
Έτσι ταξίδεψα μακριά στην Ισπανία
ένα απόγευμα που είχε λιακάδα.
Όλη η Μεσόγειος μια παραλία,
μία κυρία περπατάει στη Γρανάδα.
Τα μαλλιά της είναι άσπρα,
το μαντήλι είναι λευκό,
μα η ματιά της είναι μαύρη.
Από μικρό παιδί το γιο της είχε στείλει
στο μέρος που μουγκρίζουνε οι ταύροι.
Παραπατάει ο ταυρομάχος στην αρένα
αλλά κι ο ταύρος τώρα πια παραπατάει.
Μπρος στα ρουθούνια του λιβάδια ανθισμένα,
το πλήθος όρθιο χειροκροτάει.
Μες στην αρένα που μαζεύτηκαν τα πλήθη
να ξαναδούν απ' την αρχή το ίδιο τέλος
ένα κορίτσι ακονίζει με το νύχι
πίσω απ' την πλάτη μας του έρωτα το βέλος.
Ο ταυρομάχος παίρνει φόρα και χτυπάει
όλοι νομίζουν ότι ζουν σε παραμύθι.
Αυτή ακίνητη στα μάτια τον κοιτάει
τη χαιρετάει, θα τον πετύχει.
Το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας
θα εξημερώσει αυτή τη νύχτα άλλο ένα κτήνος.
Ποιάς Ισπανίας ουρανός και ποιάς Ελλάδας;
Σε πολυθρόνα σαν κι αυτή τώρα ίσως κάθεται και 'κείνος.
Και βλέπει από μπροστά του να περνάει
το καραβάνι που ξεκίνησε και πάλι.
Αυτό το βέλος απ' την καρδιά του
ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να το βγάλει.
Το ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μες στη μέση,
μες στη μέση του χειμώνα.
Παύλος Παυλίδης
https://www.youtube.com/watch?v=jgvAMYDyb6E&ab_channel=PavlosPavlidis-Topic
φχαριστώ!
ποιος σου είπε πως δεν μπορείς να ταξιδέψεις ;
Ιω
Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
(13 Νοεμβρίου στις 2:09 μ.μ. · Απο Κυρία: Νίνα Γεωργιάδου)
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ στο σχολείο τα φορτώσαμε ένα βαρύ σάκο, γεμάτο άχρηστες πληροφορίες, να μη μάθουν ποτέ την ουσία του κόσμου, να γείρουν, πριν την ώρα τους, οι παιδικοί ώμοι και να μιλούν μια γλώσσα σακατεμένη και ακατάληπτη. Κι αντί να δούμε πως καταντήσανε ρακοσυλλέκτες, καμαρώναμε για τη βαριά κι ασήκωτη (συμ)μόρφωση. Στο χρόνο τους, φορτώσαμε έναν αγώνα δρόμου, σπίτι-φροντιστήριο, ανταγωνισμό, λαχάνιασμα, για να εκπληρώσουν τις προσδοκίες μιας σκάρτης καταξίωσης, να μάθουν γρήγορα ‘ο θάνατός σου, η ζωή μου’, να μη έχουν διερωτήσεις, αναζητήσεις, ερωτικά σκιρτήματα, να μη γδαρτούν τα γόνατά τους στην αλάνα που τσιμεντώσαμε κι όταν γδάρτηκε το μυαλό τους, είπαμε, έτσι είμαστε όλοι, με γδαρμένα μυαλά. Όταν ο ΜΑΤατζής τα ξυλοφόρτωνε και σφύριζε στο αυτί τους,‘πού είναι ο Αλέξης τώρα, ρε;’ όλο που βρήκαμε να πούμε, ‘κοίταζε τη δουλειά σου’ και κοιτώντας την ανεργία του, έγινε ντελιβεράς με πτυχίο και αποδημητικό πουλί και πάλι τότε, εμείς στήναμε ξώβεργες σε άλλα χελιδόνια. Αφήσαμε να φορτώσουν τα παιδιά των “άλλων”, των κυνηγημένων, με αυτοκτονικά σύνδρομα, και δε σκεφτήκαμε πως σ’ ένα κόσμο που τα παιδιά θέλουν να πεθάνουν, όλος ο κόσμος έχει κάνει χαρακίρι. Αφήσαμε να τα φορτώσουν, πριν βάλουν μακριά παντελόνια, με κατηγορίες κακούργου γιατί ζήτησαν στο σχολείο τα αυτονόητα, και ανεχτήκαμε να συρθούν στα δικαστήρια με χειροπέδες. Εδώ ανεχτήκαμε να δολοφονούν με ωμή σωματική βία το Γιάννη Μάγγο και να φορτώνουν στο νεκρό παιδί, μέρες μετά το φόνο, κατηγορίες για ‘διασάλευση της τάξης. Τώρα, τα απολειφάδια που ασκούν μια εξουσία θανάτου, καταβροχθίζοντας, χλευάζοντας και απειλώντας, φορτώνουν στα παιδιά το πιο βαρύ φορτίο που μπορεί να σηκώσει άνθρωπος. Τα καταγγέλουν ως πατροκτόνους, τους φορτώνουν τη διασωλήνωση της μάνας τους και το θάνατο του παππού. Παίζοντας με το φόβο του θανάτου, πυροδοτούν, οι αλήτες, έναν ιδιότυπο εμφύλιο. Για να μη φτάσει σ’ αυτούς ο αναπόφευκτος μεγάλος θυμός, στήνουν στον τοίχο τα παιδιά μας. Η δήλωση του πρώτου πραιτοριανού, “Η βασική αιτία διασποράς του κορονοϊού σε Ελλάδα και Ευρώπη ήταν η διασκέδαση των νέων ανθρώπων” είναι το κουκούλωμα των φονικών τους ευθυνών και η μετατροπή της νιότης σε πεδίο βολής. Αν περάσουν κι εδώ, όπως σήμερα στη Γαλλία, το νόμο για απαγόρευση δημοσίευσης φωτογραφιών των μπάτσων ‘εν ώρα καθήκοντος’, τα παιδιά θα γίνονται στους δρόμους κιμάς, και το έγκλημα θα μπαίνει σε περιτύλιγμα, ‘για την υγεία όλων μας και το κοινό καλό. Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν πριν οι μεγάλες έγκλειστες νύχτες που ξεκινούν σήμερα, γίνουν καθεστώς.
selana
πηγή:
φχαριστώ!
τα σέβη μου.
Ιω
https://www.youtube.com/watch?v=M_ciiCyxOJA&ab_channel=mchughjo
Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο
Eκείνοι που δεν δείχνουν σημεία ανισορροπίας, δεν εξεγείρονται ποτέ διότι δεν τους είναι χρήσιμο Οι λεγόμενοι «υγιείς», εκείνοι που δεν δείχνουν σημεία ανισορροπίας, εκείνοι που είναι ενταγμένοι για τα καλά στο σχολείο, στη δουλειά, στην οικογένεια, στην κοινωνία, δεν εξεγείρονται ποτέ διότι δεν τους είναι χρήσιμο ή δεν τους βολεύει, και δεν ονειρεύονται ποτέ γιατί θα έχαναν το χρόνο τους. Είναι πάντα απασχολημένοι με «σοβαρά» πράγματα, να κάνουν καριέρα, να βγάλουν χρήματα. Σίγουροι ότι η ευτυχία βρίσκεται εκεί, στη συσσώρευση θέσεων, τιμών, εξουσίας.
Δόξες μέτριες για ανθρώπους μέτριους, για τους οποίους κανένας δε θα θυμάται ποτέ τίποτα. Θλιβεροί, τρελοί, ανίκανοι να κατανοήσουν την ουσία εκείνης της μεγάλης, σύντομης τρέλας που είναι η ζωή. Μια εκπληκτική φευγαλέα ευκαιρία, που πρέπει να πιάνει κανείς στον αέρα, και να βουτήξει μέσα της με χαρά και ελευθερία.
Ντάριο Φο,
απόσπασμα από το βιβλίο του "Ο κόσμος μου"
εκδ. Καστανιώτη, 2013
πηγή:
https://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=spg14700
φχαριστώ!
https://www.youtube.com/watch?v=4bqWLgjMvjk&ab_channel=deeper4minds2
Ιω
Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο
Η ζωή παραμένει ολοκληρωμένη με το να μην είναι υποταγμένη σε κάποιον ορισμένο σκοπό που την ξεπερνά. Kαθένας από εμάς μαθαίνει πικρά πως το να παλεύει για την ελευθερία του σημαίνει καταρχήν να την αλλοτριώνει.
Η ολότητα είναι μέσα μου αυτή η πληθωρικότητα: δεν είναι παρά μια κενή προσδοκία, μια δυστυχής επιθυμία να κατασωτεύεσαι χωρίς άλλο λόγο από την ίδια την επιθυμία να φλέγεσαι.
Αυτή η πληθωρικότητα είναι η όρεξη για γέλιο,
αυτό το άχτι για ηδονή,
για αγιοσύνη, για θάνατο.
Κατά βάθος, ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν είναι παρά ένα ον όπου καταλύεται η υπερβατικότητα, το οποίο δεν απέχει από τίποτε πια:
λιγάκι καραγκιόζης, λιγάκι Θεός, λιγάκι τρελός...
είναι η διαφάνεια.
Ορισμός του ολοκληρωμένου ανθρώπου: ο άνθρωπος που η ζωή του είναι μια γιορτή «δίχως κίνητρο» και γιορτή με όλες τις έννοιες της λέξης -γέλιο, χορός, όργιο, που δεν υποτάσσονται ποτέ, μια θυσία που χλευάζει σκοπούς και υλικούς και ηθικούς.
Η κορυφή αντιστοιχεί στην υπερβολή, την πληθωρικότητα των δυνάμεων. Φέρει στο μέγιστο την τραγική ένταση. Συνδέεται με τις άμετρες δαπάνες ενέργειας, με την παραβίαση της ακεραιότητας των όντων.
Γειτνιάζει λοιπόν περισσότερο με το κακό παρά με το καλό. Ο ξεπεσμός -αντιστοιχώντας στις στιγμές εξάντλησης, κόπωσης- προσδίδει όλη την αξία στη μέριμνα για τη συντήρηση και τον εμπλουτισμό του όντος. Απ' αυτήν πηγάζουν οι ηθικοί κανόνες.
Η κορυφή δεν είναι «αυτό που πρέπει να κατακτήσουμε». Ο ξεπεσμός, «αυτό που πρέπει να εξαλείψουμε».
Όπως και η κορυφή δεν είναι εντέλει παρά το απρόσιτο, ο ξεπεσμός είναι εξαρχής το αναπόφευκτο.
Ζω στο έλεος γέλιων που με τέρπουν, σεξουαλικών διεγέρσεων που με κάνουν να αγωνιώ.
Το σύμπαν, συγκρινόμενο με το ερωμένο ον, μοιάζει φτωχό και κενό: δεν είναι στο «παιχνίδι», καθώς δεν είναι «φθαρτό».
Μεθάω με το να μην επιθυμώ τίποτα και να μην είμαι εξασφαλισμένος. Δοκιμάζω μια αίσθηση ελευθερίας.
Μπροστά σε αυτούς που διαθέτουν ένα κίνητρο, ένα λόγο, δεν μετανιώνω για τίποτε, δεν ζηλεύω κανέναν. Τους πιέζω, αντίθετα, να μοιραστούν την τύχη μου.
Νιώθω ευτυχισμένο το μίσος μου για τα κίνητρα και ευτυχισμένη την εύθραυστη φύση μου.
Η ακραία δυσκολία της κατάστασής μου είναι η τύχη μου.
Μεθώ μ' αυτήν.
Ζωρζ Μπατάιγ
πηγή: https://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG7760
μεθώ
έναστρο σύμπαν κερνά
χρόνο
φως και σκοτάδι
ξέφωτα
αψέντι
δρόμους
γέφυρες
στην άκρη της μέθης
γυαλί να ρωτήσω
"καθρέφτη καθρεφτάκι μου
είμαι εδώ;"
Ιω
https://www.youtube.com/watch?v=Y_V6y1ZCg_8&ab_channel=TheBeatles-Topic
Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο
