Έξω - Ζακ Πρεβέρ

ΕΞΩ

Ένα παιδί βαδίζει ονειροπολώντας το όνειρό του τον ακολουθεί χαμο-

γελώντας

όχι σαν όνειρο κατοπινό όταν θα μεγαλώσω

όχι

ένα όνειρο τωρινό αστείο κοντινό και ζωντανό

Και το παιδί γλιστράει και πέφτει και τ’ όνειρό του σπάει και το παιδί

απομακρύνεται κουτσαίνοντας κι αφήνει στο πεζοδρόμιο μια

μικρή κηλίδα αίμα

Φτάνει τότε ο γερο-άποικος που όλοι ακόμα αποκαλούν ο Διοικητής

Παγερός μπρος στην κηλίδα ψέγει επιδεικτικά

Ω αίμα

αίμα παιδιού

αίμα χαμένο

και άδικα σκορπισμένο

δεν έπρεπε να χυθείς παρά στην ώρα σου

και για της Αυτοκρατορίας τη σωτηρία

Όμως το αίμα το δικό του τώρα οργίζεται

το ξινισμένο του αίμα

το ξεθωριασμένο το ξεραμένο το γερασμένο στην υπηρεσία του στρατού

Και

περνώντας σύμφωνα με τους κανονισμούς την αρτηριοσκληρωτική και

τρίχρωμη ιεραρχία

του δίνει άσχημη γεύση προτού χαλάσει

οριστικά

Η γη γυρίζει βίαια κι η άκρη του κράσπεδου όπου υπάρχει ακόμα η

κηλιδούλα απ’ το αίμα υψώνεται ως την κεφαλή

του Διοικητή

Τότε ένας κύριος που σίγουρα είναι κάποιος έρχεται αμέσως με κάτι

πλάκες γυάλινες και σκύβει κι αυτός στο πεζοδρόμιο αλλά με πολλή

ευαισθησία

Λίγο μετά στο αμφιθέατρο μπρος σ’ ένα κοινό εκλεκτό αποδεικνύει στον

κόσμο την αιώνια ομορφιά του ανθρώπινου γένους που επιτρέπει σ’

έναν παλιό στρατιωτικό εξήντα εννιά χρονών να επιστρέψει τη ψυχή του στο Θεό χύνοντας τελικά μόνο λίγο αίμα όμοιο και τούτο αποδεικνύεται

επιστημονικά με ενός μικρού παιδιού

Τότε με μια θερμή κι απίστευτη ορμή νόμιμης περηφάνιας ο κόσμος όλος

κλαίει από συγκίνηση αγκαλιάζεται  χειροκροτεί κι ορθός

Εμπρός παιδιά σαν ένας ψάλλει

Και όλοι μαζί σαν ένας από τη μια κι από την άλλη ένας μόνος έμεινε

καθιστός

ένας παρασκευαστής που ήρθε εδώ από πλήξη

Αυτομάτως και με μιας τον έδειξαν με το δάχτυλο και τον κεραυνοβόλησαν

με το βλέμμα

Συγχωρέστε με νύσταζα

βρίσκω τον πόλεμο θανάσιμα ανιαρό

καταλαβαίνετε λοιπόν

Όμως μην ενοχλείστε

μη σταματάτε το ξεφάντωμά σας

εμπρός εμπρός

εμπρός παιδιά εμπρός εμπρός

αίμα μιαρό ας ποτίζει τα χνάρια σας κι οι σάλπιγγες της Ιεριχούς σε κάθε

τέτοια μεγάλη στιγμή ας γκρεμίζουν τα τείχη

Συγχωρέστε με τέλος που τάραξα αφελώς τις μεγάλες αιματηρές σας

διαχύσεις

Γι αυτό τον πέταξαν έξω ατιμωτικά

Έξω

παρόλο που ο πόλεμος κι ο θάνατος είναι χαραγμένα μέσα στο μυαλό του

έξω σαν κάθε μέρα

τρέχει στο ερωτικό του ραντεβού

Γι αυτόν

το αίμα είναι πάντα

ο πιο θερμός της ζωής εραστής

Όσο υπάρχει ένα βαρέλι κόκκινο κρασί πίσω απ’ το μαγαζί του

φεγγαριού

Όσο υπάρχει μια καράφα δροσερό νερό στη βεράντα

του ήλιου

Όσο υπάρχει ένα σμάρι ψάρια σε κάθε θαλάσσιο κύμα

Όσο υπάρχει

Ένα κορίτσι ανήσυχο μπροστά στον ημεροδείχτη

Που καρτερεί δίχως λέξη να πει το αίμα να φανεί.

Ζακ Πρεβέρ «Βροχή και λιακάδα», 

Μετάφραση: Γιάννης Θηβαίος, Πρόλογος: Μάρω Βαμβουνάκη, εκδ. Καλέντη

(προδημοσίευση)

Πηγή: http://fractalart.gr/vroxi-kai-liakada-prodimosieysi/

Όσο..

για όσο..

https://www.youtube.com/watch?v=VVIWGo4SGzU

Ιω

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

Αλέξανδρος Φωσταίνης - Ποιητής

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Στ’ όνομα του φωτός

και του νερού

και του θλιμμένου σου βλέμματος

Αλέξανδρος Φωσταίνης

Από τη συλλογή «ΥΠΕΡΘΥΡΟ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ», Διάττων 2008

«Έργο κι αυτό:

παίρνω φως κι επιστρέφω λέξεις

που συχνά θυμίζουν σκοτάδι»

Αλέξανδρος Φωσταίνης

http://fostainis.blogspot.com/

να αφαιρείς

να αφαιρείσαι

να επιστρέφεις

φύσει και θέσει

στο υπέρθυρο του εαυτού

 προσμένει ο χρόνος

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=JWnUItw1ElU

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

Το γεύμα

Το γεύμα

Η ζωή γευματίζει τα λάθη 

τραπέζι στρωμένο για δυο 

Τα χέρια τεμαχίζουν στιγμές 

τα δόντια λέξεις 

Μάτια αχόρταγα στο άκουσμα

ώτα αδηφάγα στα ρουθούνια

Ο ορίζοντας χαϊδεύει τον χιτώνα

πόδια γυμνά στης λήθης τη λίμνη

Ορέγεσαι.. πεινάς πάλι

ένα στομάχι γιομάτο σύννεφα

Ο ήλιος στο πιάτο

κι αν μάταιο μοιάζει

πετάς.

Ιώ

  

https://www.youtube.com/watch?v=OpuVa6Kh2-c

ManMan - Feathers

   Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

   Υ.Γ.1 : Να 'χεις τρόπους.. Μη μιλάς με γεμάτο στόμα ..  Μάσα αργά ..       
             Συχνά και μικρά γεύματα..  Να απολαμβάνεις τα λάθη σου..
             Σήκω πριν χορτάσεις..

   Υ.Γ.2 : "Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης" (Εκκλησιαστής 1, 2).
              Η πιστή απόδοσή του έχει ως εξής: "Πνοή ανέμου, είπε ο εκκλησιαστής,
              πνοή ανέμου, πνοή ανέμου, τα πάντα είναι πνοή ανέμου."
              Εκκλησιαστής, μτφρ. Αλέξανδρος Ίσαρης, εκδ. Ολκός.

δέουσα λέξη

δέουσα λέξη

Περιφέρω τον επιτάφιο χρόνο μου·

σημείο στα μέσα μου αποζητώ να αναπαυθεί εν ειρήνη

 Χωμάτινο σώμα σπαρμένο ερωτήματα 

  σκιάχτρο από φως διώχνει τους άρπαγες απαντήσεων

Στην ησυχία τη δέουσα λέξη αναζητώ 

να με 'βρει σε χρόνο που ανασαίνει

μνήμη παλιά εντός μου να σπαρθεί

 να γεννηθεί ψυχωμένα σιωπή ή το βήμα.  

Ιω 

https://www.youtube.com/watch?v=ViKFHj_4S88

Asaf Avidan & the Mojos - Small Change Girl

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

"Αγγίζοντας" - Ν.Καρούζος

Αγγίζοντας

Μ’ ένα φύλλο στα χέρια μου πάλι θλίβομαι

κρήνη βαθύτερη το νέο φθινόπωρο

άλλα νερά πιο κρύσταλλα

η σιωπή απ’ το δέρμα μου

απ’ τα νικημένα πια μάτια.

Βυθίζομαι στα φύλλα τόσο πεσμένα για πάντα.

Χάνομαι

αυτή την ώρα

προβάλλει αιωνιότητα το έρημο κλαδί

αν μένεις

ποιος

χάνεται

το

πρόσωπο μου

στο τζάμι που το σχίζουν οι στάλες της βροχής

χάνεται…

Άλλος δρόμος είναι να γυρίσεις.

Φεύγοντας τη μεταμόρφωση

στου καφενείου τον κλειστό χώρο που ασφαλίζει

πίνω τον καφέ του πανικού

αρχίζει το ζεστό φλιτζάνι την αφή μου.

Γλυκειά ερήμωση του στήθους

η αγωνία βαραίνει στα σπλάχνα μου ευχάριστα.

Δε θα μπορούσα δίχως θάνατο.

Επάγγελμα: η ψυχή μου

ηλικία: –

Ν. Καρούζος
  Τα ποιήματα Α’ (1961-1978). Αθήνα: Ίκαρος εκδοτική εταιρία, 2013.





 οι αείφυλλες ψυχές

προσμένουν το φθινόπωρο..

οι άλλες.. οι αβλάστητες..

 το "φτηνόπωρο"..


μήνα καλό

Ιω

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

Και πάλι τα χέρια μου - Κωστής Παλαμάς

Και πάλι τα χέρια μου

Τα χέρια μου είναι για τα μάγια

που υπάκουα τα τραβάνε τα στοιχιά,

τα χέρια μου είναι στέφανα, είναι αρπάγια,

παρακάλια ή προστάσματα τραχιά.

Τα χέρια μου είναι σα να σκάφτουν

να θάψουν ή να βρουν κάτι ακριβό,

τα χέρια μου είναι σα να τον ξανάφτουν

με φλογόγλωσσα νέα καημό βουβό.

Τα χέρια μου τα ίδια για να δέρνουν,

και να τη βαλσαμώνουν τη χτυπιά.

Τα χέρια μου είναι αλέτρια, σκίζουν, σπέρνουν

το πράσινο και τη χερσοτοπιά.

Τα χέρια μου, και αργά, δε στέκοντ’ άδεια,

ξόβεργα, καρτεράνε τα πουλιά.

Μεστά και αρματωμένα από τα χάδια,

κι απάνου από τα λόγια είναι φιλιά.

Μ’ άλλα χέρια τα χέρια μου σα σμίγουν,

της αγάπης πώς γίνονται κλειδιά!

Την κλεισμένη καρδιά πώς την ανοίγουν,

πώς τρικιμύζουν τη γλυκιά βραδιά!

Μα για σένα τα χέρια μου ποτήρια

για το κρασί που σε μεθάει, Ψυχή,

τα χέρια μου για σένα θυμιατήρια

για τη λατρεία και για την προσευχή.

Δεφτέρια είναι τα χέρια μου, και μία

Πυθία σ’ αυτά πεντάλφες μαγικά,

θαμπά, δυσκολοδιάβαστα σημεία

χάραξε, τα δικά μου ριζικά.

Μα ό,τι κι αν γράφη απάνω τους η Μοίρα,

κι όποια από κείνη μέλλεται σπορά,

τα χέρια αγγίζοντάς σε, ως να είσαι λύρα,

κι απάνου από τα χάδια, είναι φτερά.

Κωστής Παλαμάς

8.2.35

https://www.youtube.com/watch?v=5NDfRVe7LYs
Small Hands - Keaton Henson


τα χέρια σου φέρουν τη δήλωση..
στ' αυλάκια τους χύνεται ζεστή η ψυχή
να κερνάς χάδια αφές
να ξαποσταίνεις..
να μην ξοδεύεσαι
να αγγίζεις τις λέξεις..
τις γραφές και τα γραμμένα
τα ζωντανά..
λίγη τροφή.. λίγο νερό
μπέσα πολλή
να γνέφεις  στ' άγραφα..
χειραψία σφιχτή
παρών / παρούσα.

Ιω

Σημ.: Φωτογραφία από το διαδίκτυο

Νερτέρα πλαξ

Νερτέρα πλαξ

Νερτέρα πλαξ

αποφυγή συνθήκης

στάρι ανάμεσα και σίδιο * 

Χους κοιμίζει Χάη

γραφή εγχάρακτη εντός

πιο μόνιμα

πεθαίνεις..

https://www.youtube.com/watch?v=I6TAuSsxTHg

να "γλεντάς"..
Ιω

*ρόδι

  Σημ.: Φωτογραφία από το διαδίκτυο

Υ.Γ.«Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό κι εμείς θα το γλεντήσουμε το βράδυ,όσοι έχουμε το μάτι μας ογρό και μέσα μας τον άδη».
Κ.Καρυωτάκης