Πυθαγόρας ο Σάμιος

Σε μια άκρη του λιμανιού του Πυθαγορίου στη Σάμο

"ξεκουράζεται " ένα αριστοτεχνικό γλυπτό..

όταν  αντικρίζεις  τον Πυθαγόρα.. εκεί.. ανεβασμένο στο βάθρο 

να δείχνει ψηλά στο Σύμπαν..

αισθάνεσαι ότι ο χρόνος.. πλέον δεν υφίσταται..

έχεις ταξιδέψει στο παρελθόν..

είσαι ένας από τους μαθητές του..

ίσως από τους πιο φανατικούς..

και τον ακούς... 

"αγοράζεις".. τις διδαχές του..

φιλοσόφου.. του διδασκάλου..

του μαθηματικού.. του γεωμέτρη..

του.. μουσικού...

της διάνοιας..

κρατάς σφιχτά.. τα σύνεργά σου..και τις σημειώσεις..

Τα πάντα είναι αριθμοί

Ο αριθμός 3 είναι το κέντρο του σύμπαντος κόσμου

Το σύμπαν κινείται αρμονικά

Η φύση είναι παντού η ίδια στο σύμπαν

Κοσμικός νόμος οι αντιθέσεις

Ο κόσμος άπειρος εστίν

Η Φύση λειτουργεί κατά κύκλους

Αν υπάρχει Θεός θα είναι η απόλυτος αλήθεια ενδεδυμένη με φωτιά.

Τι μεγαλείο!

η επιγραφή..

Πρώτος ο Πυθαγόρας απεκάλεσε «Κόσμο» ...δηλαδή στολίδι.... το Σύμπαν, 

λόγω θαυμασμού για την ευταξία του”....

τι σύλληψη ιδέας .. τι μεγαλείο..

μακάρι μακρινέ μας πρόγονε.. να ήσουν έστω για λίγο τώρα μαζί μας... και με την αστείρευτή σου γνώση... να μας πεις.. πως θα μπορούσαμε... να στείλουμε αυτούς τους αγύρτες που μας γυροφέρνουν... σε άλλο σύμπαν... χωρίς εισιτήριο επιστροφής... 
ώστε ο κόσμος μας να γίνει .."κόσμημα" ...ξανά...”


Υποκλίνομαι ταπεινά!

Ιω

η ευτυχία.. της "έκστασης"..

"Όχι ευτυχισμένος δε θα γίνεις ούτε σαν τρελός ούτε σαν γνωστικός. Στον κόσμο αυτό πρέπει να το πάρεις απόφαση: Και καλλιτέχνης και ευτυχισμένος: αποκλείεται.

 Την ευτυχία ή θα την γευτείς ή θα την προετοιμάσεις για τους άλλους. Και τα δυο μαζί δε γίνεται. 

Η ζωή σε διάλεξε για να την υπηρετήσεις. Όχι για να την απολάψεις. 

Και θα την υπηρετήσεις χωρίς βαρυγγομία και χωρίς αμοιβή.

Είσαι ο αφανής μεταλλωρύχος που δουλεύεις μόνος, ασυντρόφευτος, βαθιά στην πικρή γη, για να βγάλεις το λαμπερό μέταλλο για τους άλλους. Εσύ είσαι ο στρατιώτης, ο χωρίς σχηματισμό, ο μονομάχος, ο Τάνταλος, ο Σαμψών. Θα πάρεις κάστρα, θ’ ανεβάσεις νερό, θ’ αλέσεις αλάτι… κι ύστερα θα υποκλιθείς και θα παρακαλέσεις τους άλλους να περάσουν.

Την προσωπική σου ευτυχία δε θα βρεις υλικά να την φτιάξεις. Θα την ανακαλύψεις μόνος σου μέσα στα ξένα μάτια, στην ξένη χαρά, στο ξένο τραγούδι. Πρέπει να συνηθίσεις ν’ αγαπάς εκείνο που σου λείπει. Να συνηθίσεις ν’ αντέχεις εκείνο που δεν έχεις. 

Να συνηθίσεις στο δικό σου «ψυχικό καθόλου», και στων άλλων το «ψυχικό παν».

Αλλά τότε… Αν είναι έτσι όπως το λες, πως μπόρεσες, εσύ, χωρίς ευτυχία, να σύρεις ως εδώ την ύπαρξη σου; Σήμερα τελειώνει ένας αιώνας. Μήπως ανακάλυψες μέσα απ’ τα ρουμάνια της ζωής, κανένα μονοπάτι που να μπορείς να το περάσεις χωρίς να ξεσκιστείς; Όχι.
 Ανακάλυψες, όμως κάτι άλλο: Τη μέθοδο να δίνεις λίγη ευτυχία στους άλλους. 
Τα λεξικά δεν τη γράφουν έτσι… Τη λένε μαρτύριο, αλλά -ποιος ξέρει;- μπορεί αυτή να είναι η πραγματική -και η μόνη- Ευτυχία." 

Μενέλαος Λουντέμης - Έκσταση

Η ευτυχία είναι αυτό.. στίχοι, μουσική, ερμηνεία -Μανώλης Φάμελος



η ευτυχία.. για τον καθένα.. είναι κάτι διαφορετικό..
με ένα κοινό σημείο...αναφοράς.. προς όλους..
την αναζήτησή της..

εύχομαι..
ο καθένας να βρει το δρόμο της..

καλό απόγευμα

Ιω

η "Μεγάλη Απόκριση"..

Ο Χριστός είναι η Μεγάλη Απόκριση σε όλες τις απορίες· 

όλα ξηγούνται, φωτίζουνται, μπαίνουν σε τάξη,

 κι η ψυχή ησυχάζει.

Ρωτάει, αγωνιάει, χάνει το δρόμο του,

 απελπίζεται 

μονάχα ο άπιστος.

Νίκος Καζαντζάκης - Αναφορά στον Γκρέκο

να εύχεσαι

να ελπίζεις..

Ιω

"κάθε μια νύχτα"..

Κάθε μια νύχτα

Κάθε μια νύχτα είναι μόνο μια σελίδα
μες στο βιβλίο της ζωής μας το κλειστό, 
που κάθε λέξη έχει κλέψει μιαν ελπίδα
κι αντί μελάνι έχει γραφτεί μ’ ένα λυγμό...

Και τι ψυχή έχει μια νύχτα στους αιώνες, 
και τι ψυχή έχεις κι εσύ να μ’ αρνηθείς...
είμαστ’ οι δυο μας μες στον κόσμο δυο σταγόνες, 
κι εσύ μια θάλασσα ζητάς για να χαθείς...

Κάθε μια νύχτα είναι μόνο μια σελίδα
που θέλει θάρρος και κουράγιο να γραφτεί, 
μα συ τρομάζεις, δεν μπορείς την καταιγίδα
κι αφήνεις πίσω τη σελίδα αυτή λευκή...

(Στίχοι Τάσος Σαμαρτζής, μουσική Νότης Μαυρουδής)

Το έχουν τραγουδήσει αρκετοί αξιόλογοι τραγουδιστές-τραγουδοποιοί..

η αγαπημένη μου ερμηνεία είναι νομίζω προφανής..

https://www.youtube.com/watch?v=i_LsHdvyUm8#t=236

 τα βλέφαρα  βαριά

η ψυχή κίνησε να ξεπορτίζει

καληνύχτα

Ιω

"Ποιητική"..

Ποιητική 

"-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς,

Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου

Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον

Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας

Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε

Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους.

-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς

Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια,

Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας

Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια

Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ

Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε.

Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;

Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς.

Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες.

Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Να μην τις παίρνει ο άνεμος."

Μανώλης Αναγνωστάκης

Ακούς..;

"Το τι δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις."

https://www.youtube.com/watch?v=ZDMak5f4zH0

να αγωνίζεσαι

Ιω

καλημέρα.. με θέα

Μες στου μυαλού σου την επίπονη φυγή

παίρνει ανάσα και γεννιέται μιαν ιδέα

ψάχνει το χρώμα των ματιών σου να ντυθεί

ψάχνει τον ήχο της φωνής σου για παρέα

Μην την αφήσεις να περάσει, να χαθεί

είναι μια στάλα και δεν ξέρει που να πάει

δειξ' της τον ήλιο, τα πουλιά ,τη χαραυγή

δωσ' της το σχήμα της καρδιάς σου που χτυπάει

Αγκάλιασέ την τρυφερά, γίνε παιδί

κουβάλησέ την στου ορίζοντα τη θέα..

άνοιξ' τα αυτιά σου

μη βιαστείς να απαλλαγείς

ίσως να θέλει απλά να πει

μια καλημέρα..

Ιω

("Αυτό το φως δε λιγοστεύει" ,στίχοι Μιχάλης Γκανάς, μουσική Νίκος Αντύπας)

"Να λες.. να ξέρεις τι λες"

Η πλειονότητα των ανθρώπων αρρωσταίνει επειδή δεν ξέρει να πει τι βλέπει και τι σκέφτεται.

Λένε πως δεν υπάρχει τίποτα δυσκολότερο από το να ορίσεις με λόγια μια σπείρα.

Είναι απαραίτητο, λένε, να κανείς στον αέρα, με το χέρι και χωρίς φιλολογίες, την κίνηση, που ανεβαίνει στριφογυρίζοντας με κανονικότητα, με την οποία η αφηρημένη μορφή των ελατηρίων ή ορισμένων κλιμακοστάσιων αποκτά υπόσταση στο βλέμμα μας. Αλλά, αν θυμόμαστε πως λέω είναι ανανεώνω, θα ορίσουμε μια σπείρα χωρίς δυσκολία: είναι ένας κύκλος που ανεβαίνει χωρίς ποτέ να κατορθώνει να ολοκληρωθεί. Η πλειονότητα των ανθρώπων, το γνωρίζω καλά, δε θα τολμούσαν αυτό τον ορισμό, γιατί υποθέτουν ότι ορίζω είναι λέω αυτό που οι άλλοι θέλουν να πούμε, και όχι αυτό που πρέπει να πούμε για να δώσουμε τον ορισμό. Θα έλεγα καλύτερα: η σπείρα είναι ένας εν δυνάμει κύκλος που διπλασιάζεται ανεβαίνοντας χωρίς ποτέ να πραγματοποιείται. Αλλά, όχι, πρόκειται ακόμα για έναν αφηρημένο ορισμό. Θα προσπαθήσω με συγκεκριμένες έννοιες και θα γίνει αμέσως φανερό: μια σπείρα είναι ένα φίδι χωρίς φίδι που τυλίγεται κάθετα γύρω από το τίποτα.

Όλη η λογοτεχνία είναι μια προσπάθεια προκειμένου η ζωή μας να γίνει πραγματική. Όπως το γνωρίζουμε όλοι μας, ακόμα κι όταν ενεργούμε χωρίς να το γνωρίζουμε, η ζωή είναι απολύτως μη πραγματική στην άμεση πραγματικότητα της. Οι εξοχές, οι πόλεις, οι ιδέες, είναι πράγματα απολύτως πλασματικά, τέκνα της πολύπλοκης αίσθησης του ίδιου μας του εαυτού. Όλες μας οι εντυπώσεις είναι αμετάδοτες, εκτός κι αν τις κάνουμε λογοτεχνικές. Τα παιδιά είναι πολύ λογοτεχνικά γιατί λένε πώς αισθάνονται και όχι πώς πρέπει να αισθάνεται κάποιος συμφώνα με το πώς αισθάνεται κάποιος άλλος. Μια μέρα άκουσα ένα παιδί να λέει, θέλοντας να πει πως ήταν έτοιμο να κλάψει, όχι "Μου ‘ρχεται να κλάψω", που θα ήταν αυτό που θα έλεγε ένας ενήλικας, δηλαδή ένας ηλίθιος, αλλά "Μου ‘ρχονται δάκρυα". Και αυτή η πρόταση, η απολύτως λογοτεχνική, σε σημείο που θα την αποδίδαμε σε κάποιον φημισμένο ποιητή, αν βρισκόταν κάποιος για να την πει, αναφέρεται σαφέστατα στη θερμή παρουσία των δακρύων που πέφτουν από τα βλέφαρα, τα οποία έχουν πλήρη συνείδηση της υγρής πικράδας. "Μου ‘ρχονται δάκρυα!". Το παιδάκι αυτό όρισε θαυμάσια τη σπείρα του.

Να λες. Να ξέρεις να λες. Να ξέρεις να υπάρχεις μεσ’ από τη γραπτή φωνή και τη νοητική εικόνα!

Η ζωή δεν αξίζει τίποτα παραπάνω: το παραπάνω είναι άντρες και γυναίκες, υποθετικοί έρωτες και ματαιοδοξίες ψεύτικες, προφάσεις της πέψης και της λήθης, άνθρωποι που κινούνται πάνω κάτω, σαν ζώα όταν ανασηκώνουμε μια πέτρα, κάτω από τον μεγάλο αφηρημένο βράχο του γαλάζιου δίχως νόημα ουρανού.

(απόσπασμα από "Το βιβλίο της ανησυχίας "- Fernando Pessoa)

πριν χρόνια πολλά.. το είχε πει .. λίγο διαφορετικά.. 

ένας αγαπημένος Έλληνας λογοτέχνης..

"Ο παπαγάλος"

"Σὰν ἔμαθε τὴ λέξη καλησπέρα 

ὁ παπαγάλος, εἶπε ξαφνικά: 

«Εἶμαι σοφός, γνωρίζω ἑλληνικὰ 

τὶ κάθομαι ἐδῶ πέρα!»

Τὴν πράσινη ζακέτα του φορεῖ 

καὶ στὸ συνέδριο τῶν πουλιῶν πηγαίνει, 

γιὰ νὰ τοὺς πεῖ μιὰ γνώμη φωτισμένη. 

Παίρνει μιὰ στάση λίγο σοβαρή, 

ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα 

καὶ τοὺς λέει: καλησπέρα!

Ὁ λόγος του θαυμάστηκε πολύ. 

Τὶ διαβασμένος, λένε, ὁ παπαγάλος! 

Θἆναι σοφὸς αὐτὸς πολὺ μεγάλος, 

ἀφοῦ μπορεῖ κι ἀνθρώπινα μιλεῖ!

Ἀπ᾿ τὶς Ἰνδίες φερμένος, ποιὸς τὸ ξέρει 

πόσα βιβλία μαζί του νἄχει φέρει, 

μὲ τὶ σοφοὺς ἐμίλησε, καὶ πόσα 

νὰ ξέρει στῶν γραμματικῶν τὴ γλώσσα!

«Κυρ-παπαγάλε, θἄχουμε τὴν τύχη 

ν᾿ ἀκούσουμε τὶ λὲς καὶ πάρα πέρα;» 

Ὁ παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει, 

μὰ τὶ νὰ πεῖ; Ξανάπε: καλησπέρα!"

Ζαχαρίας Παπαντωνίου

σίγουρα δεν έχεις απαιτήσεις από έναν παπαγάλο..

αυτό είναι ξεκάθαρο..

υπάρχουν και άλλα είδη πουλιών..

μην απογοητεύεσαι..

μπορείς να βρεις την ευφυία 

στα πιο απίθανα μέρη..

άκου το "χαζοπούλι"..

και χαμογέλα.. ανήσυχα..

Το χαζοπούλι - Παύλος Παυλίδης & The B-Movies Live 

να διαβάζεις..μουσική..

να ακούς.. λέξεις..

Ιω