"όλη η ζωή .. μικροί ταξιδεμοί.. κάθε σου βήμα ..κάθε σου βλέμμα..

το βιβλίο που θα διαβάσεις.. η μουσική που θα ακούσεις..

οι σκέψεις και τα όνειρα που θα κάνεις..

οι επιλογές και οι αποφάσεις σου..

ακόμα και οι μικρές ή οι μεγάλες σου αναπνοές ..ταξίδι είναι..

ταξιδεύουν το οξυγόνο.. σε κάθε σου κύτταρο..

και η μνήμη.. μνήμη μου.. ένα ταξίδι στο χρόνο..είναι..

απόλαυσε λοιπόν κάθε ταξιδεμό..

και μη σταματάς ποτέ να ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ.."

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

μ 'αντάμωσε ένα τραγούδι..




τι κι αν αγκαλιάζεις τις χαρές..
τι κι αν ομορφαίνουν την ψυχή σου..
οι λύπες..είναι αυτές..που την σμιλεύουν..
που της δίνουν..μορφή..
σχήμα..

είναι φορές..που νιώθεις..
να κουβαλάς..μέσα σου τον πόνο..του κόσμου ολάκερου..

μια τέτοια..φορά..λοιπόν..
μ'αντάμωσε..ένα τραγούδι..

ήρθε και με βρήκε..
κι έμεινα..ακίνητη..
με ανάσα κρατημένη μη και χάσω..μια νότα..
μια ανάσα..ένα γύρισμα της φωνής..
μια νοτισμένη αστραπή του νου..

 έμεινα..να ακούω..
δεν καταλάβαινα..
δεν γνώριζα τη διάλεκτο..
με τα κουτσά μου ιταλικά..παλεύοντας...
μα τσουκ..
τίποτε..ούτε και με αυτά..
 δεν καταλάβαινα..
 ένιωθα..τον πόνο..

γέμισα δάκρυα..
απ΄την ομορφιά..
ναι..αυτήν την ηδονή.. του πόνου..

"θα έλεγε κανείς ότι ο πόνος δίνει σε ορισμένες ψυχές ένα είδος συνειδήσεως"..
υποστήριζε..ο Γάλλος συγγραφέας Paul-Jean Toulet

ένα είδος συνειδήσεως..
ένα εισιτήριο..για ταξιδεμούς..άλλους..
μια συνωμοσία ..μαγική..
ένα "σουσάμι άνοιξε".. 
για κόσμους..πειρατές..

όχι..δεν είναι κατάθλιψη..
είναι άλλο..φρούτο..
είναι..πονάω..
γιατί είμαι ζωντανός..
αγαπάω..
είμαι άνθρωπος..
πονάω..
εύχομαι..
ταξιδεύω..
τραγουδάω..
θρηνώ..
ελπίζω..
φωνάζω..

είναι όταν δεν έχεις..ανάσες άλλες..
κι εκτιμάς..τον αέρα..
κι αναπνέεις..βαθύτερα μετά..

είναι η Τέχνη..
και κάθε μορφή τέχνης..
που σου θυμίζει την ανθρωπιά σου..
είναι εικόνες.. λέξεις..μουσικές..
που με μαγικές αδιόρατες χορδές..
ενώνουν..τους ανθρώπους..
της συνομοταξίας..αυτής..
της συνειδήσεως του πόνου..

κι όταν σαλεύει..η μουσική..ή η εικόνα..ή η λέξη..τούτη..
ανασαλεύει..η χορδή..και κινεί..την καρδιά σου..
τα χέρια..σου..
λιώνει τους πάγους της ψυχής..
τα μάτια..ξεκινούν να στάζουν..



Amare me - μουσική Nino Rota - ερμηνεία Σοφία Αβραμίδου

αυτό είναι..το τραγούδι..λοιπόν..
Amare me ..ή Maremaje

"Το τραγούδι  αναφέρεται ότι γράφτηκε από άγνωστο στιχουργό στην περιοχή Αbruzzo , της κεντρικής – νότιας  Ιταλίας τον 17ο αιώνα και πρόκειται για το μοιρολόι μιας χήρας  που έχασε τον άνδρα της στη θάλασσα (πρόκειται δλδ για ένα ιταλικό fado).
Οι στίχοι είναι γραμμένοι σε μία τοπική διάλεκτο που μιλούσαν τότε στην περιοχή ,κάτι ανάμεσα σε Ναπολιτάνικα και Γενοβέζικα, γι αυτό και είναι πολύ δύσκολη η μετάφραση του τραγουδιού ακόμα και από Ιταλούς στις μέρες μας..
Το 1973 ο τεράστιος Ιταλός συνθέτης Νino Rota συνθέτει την μουσική της ταινίας με τίτλο Film d'Amore e d'Anarchia (στα ελληνικά «Ταινία του έρωτα και της αναρχίας») και ντύνει τους πρωτότυπους στίχους .


""Ευχαριστώ για την τραγωδία σας. Τη χρειάζομαι για την τέχνη μου". 
έλεγε ο Kurt Combain..

και νιώθεις..γιατί..



AMARA ME 

Maremma' le scure maie 
Tu si morte io che fazze 
Comme strazze trezze n'fazze 
Come cede n'chel eta 
E maremma maremma maremma 
E scure ma scur ma scur ma 
E mo' m' accido mo' m' accido mo' m' accido 
Un gol altar. 

Son 'na pachira spergiuta 
Lu muntum m' ha lassate 
Lu guaggiu non simpre abbaie 
Per la fare vo sarraie 
E maremma maremma maremma 
E scure ma scur ma scur ma 
E mo' m' accido mo' m' accido mo' m' accido 
Un gol altar. 

Io tine' na caseniella 
Or sun sola e abbandunata 
Sinza casa a sinza letto 
Sinza pane e compenaie 
E maremma maremma maremma 
E scure ma scur ma scur ma 
E mo' m' accido mo' m' accido mo' m' accido 
Un gol altar. 


ΘΑ Μ' ΑΓΑΠΑΣ 

Βαλτοτόπια και μαύρη θάλασσα 
εσύ είσαι πεθαμένος κι εγώ τι θ' απογίνω 
σαν κουρέλια οι πλεξίδες μου 
πέφτουν στο πρόσωπό μου 
τα βαλτοτόπια τα βαλτοτόπια 
κι η μαύρη, μαύρη θάλασσα 
κι εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ 
να χαθώ. 

Είμαι μια ψυχή χαμένη 
ο άνθρωπός μας μ' άφησε για πάντα 
το σκυλί πια δεν γαυγίζει 
τα παραθύρια κλείσαν 
τα βαλτοτόπια τα βαλτοτόπια 
κι μαύρη, μαύρη θάλασσα 
κι εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ 
να χαθώ. 

Είχα κάποτε ένα καλυβάκι 
τώρα είμαι μόνη κι έρημη 
δίχως σπίτι και κρεβάτι 
δίχως ψωμί και συντροφιά 
τα βαλτοτόπια τα βαλτοτόπια 
κι μαύρη, μαύρη θάλασσα 
κι εγώ να σκοτωθώ, να σκοτωθώ, να σκοτωθώ 
να χαθώ.



"η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο.. η θλίψη πιο δίκαιο.."
ψιθυρίζει..ο Τάσος Λειβαδίτης στα αυτιά μου..

πήρε χρόνια..να καταλάβω 
τι εννοούσε ο ποιητής..

μα άξιζε..τον κόπο..
τον χρόνο..
κάθε δευτερόλεπτο σιωπής..

την κάθε αμυχή..

και ξέρω..γιατί μπορώ να χαμογελώ..
διάπλατα..
ξανά..


να πονάς..
να αγαπάς..
να παλεύεις για το δίκιο..

Ιω


Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

αποχαιρετισμός...


 ο χρόνος.. λένε.. φέρνει δώρα..
ναι.. απλόχερα..
μα παίρνει.. κιόλας..
παίρνει..
παίρνει ανθρώπους αγαπημένους..
στους στερεί..
τη φυσική τους παρουσία τουλάχιστον..
γιατί..
αν αγαπάς..όπως είπαμε..
τους κουβαλάς..πάντα μέσα σου..
και νικάς τον χρόνο..

έφυγε..η γιαγιά..
πλήρης ημερών..
ήρεμα και ήσυχα στον ύπνο..
όπως "τους πρέπει"..τους καλούς ανθρώπους..

τον σέβομαι τον θάνατο..
δεν δυσανασχετώ..
δεν μ'αρέσουν τα κλάματα.. οι οδυρμοί..
σαν ίσος προς ίσον..
τον κοιτώ στα μάτια..
τον υπολογίζω και τον θαυμάζω εξίσου..
όσο αγαπώ τη ζωή..
χωρίς..αυτόν..η ζωή δεν θα υπήρχε..
δεν θα άξιζε μία..
κοσμικός..νόμος..οι αντιθέσεις..
κι εδώ..
μεγαλύτερη αντίθεση..δε θα βρεις..
χωρίς..θλίψη λοιπόν..
με χαμόγελο μεγάλο..
σε αποχαιρετώ γιαγιά..


είναι δύσκολο να ζεις μακριά..
κυρίως κάτι τέτοιες στιγμές..
τελευταία σε είδα τον Αύγουστο..
σε έναν μήνα..θα ήμουν πάλι εκεί..
δεν πρόλαβα..

σε φέρνω στο μυαλό μου..
περιεργάζομαι..όλες αυτές τις λεπτομέρειες..
που κάνουν..τα μικρά που αγαπάς..
πάνω σε έναν άνθρωπο..μεγάλα...

και γράφω..
όχι από ψώνιο..όχι από συνήθεια..
όχι να μοιραστώ..όχι να δεχθώ..συλλυπητήρια..
μα..από ανάγκη..
να σε καταγράψω..στην αιωνιότητα..
"τα γραπτά..μένουν"..
ίσως..τα δισέγγονα..λησμονήσουν..κάποτε..
και..το μετά..απ' το μετά..ακόμη πιο πολύ..
μα έτσι..
θα μείνεις..εδώ..
με λεξούλες..φωναχτές..
σε σελίδες λευκές...
με γράμματα που θα χοροπηδούν..
πάντα...μόλις..ξαναδιαβαστούν..

και θα θυμούνται..όλοι..

ορφανή από μάνα..από μικρή..
με τη δίδυμή σου αδερφή..νεκρή στη γέννα
με έναν πατέρα σκληρό..σαν πέτρα..
και μικροπαντρεμένη.. με έναν σύζυγο..καλό..
μα λίγο..."τζαναμπέτη"..όπως συχνά..
άκουγα να αποκαλούν τον παππού στο σπίτι..
λίγο..νευρικό..
 με εμάς τα εγγόνια..πάντα μελιστάλαχτος..
και με χαμόγελο..γενναίο..
"έφυγε"..πολύ πιο νωρίς..20 χρόνια πριν..
και σε άφησε..
σε μια ησυχία..δύσκολη στην αρχή..
δεν είχες μάθει..χωρίς.."ζυγό"..
μα καλοδεχούμενη..μετά..
σχεδόν..απολαυστική..

μαθημένη στη σκληρή δουλειά των χωραφιών..
στυλάκι...μινιόν..μια ζωή..κιλά 47..
και μέχρι..ένα χρόνο πριν..
στο πόδι...δουλειές..ψώνια..επισκέψεις..
μέχρι και περμανάντ..στα μαλλάκια σου έκανες..κοκέτα..
να είσαι πάντα περιποιημένη..
-Αχ γιαγιά..πάντα στην τρίχα..έτοιμη να σε ξαναπαντρέψουμε..
σε πειράζαμε..
-Αχάαα ξέρεις..τώρα..εγώ...σιγά...9 δισέγγονα έχω..
και χασκογελούσες..."κάτω απ'τα μουστάκια" σου..




κάθε που ερχόμασταν επίσκεψη..στο χωριό..
πάντα μας περίμενες έξω..στο μπαλκόνι..
να μας προϋπαντήσεις..
με χαμόγελο..πλατύ..

η διαδικασία..που ακολουθούσε
ίδια..και απαράλλαχτη...αιώνες τώρα...
φοντάν..λικέρ..δεύτερο κέρασμα..
και χυμό με κρακεράκια..για τα δισέγγονα..
αυτά τα αλμυρά..με τα ζώδια..επάνω...
μμμ πιο πολύ..νομίζω τα περίμενα εγώ..
απ'ότι τα παιδιά..

μετά..συζητήσεις...τα νέα μας..
γέλια..φωνές... αστεία..
και ο χρόνος έτρεχε..νερό..

πάντα αδικημένη..στο χρόνο
που σου διαθέταμε..
γιορτές..αργίες..καλοκαίρια..
κατοικοεδρεύαμε..
στην πάνω..γιαγιά..της μαμάς..
εκεί..ήταν η βάση μας..

έτσι συνήθως δεν γίνεται..
στην ελληνική "οικογένεια"..;
η μαμά..της μαμάς..λιγάκι..πιο..κοντά..
και η μαμά..του μπαμπά..
η "πεθερά"..λιγάκι πιο κείθε..
σε απόσταση ασφαλείας..
μα τα παιδιά..είναι παιδιά..
αγαπούν..
ξέχωρα..απ'τις λογικές των μεγάλων..

έτσι..σε σένα..κάναμε..
επισκέψεις..
είτε..να φάμε..το υπέροχο γιουβέτσι σου..
τον απίθανο μπακλαβά σου..στις γιορτές..
είτε..να πιούμε απογευματινό καφέ..

και κάθε..που εμφανιζόσουν..
στο οπτικό πεδίο..του μπαμπά..
το βλέμμα του άστραφτε...
άλλαζε...χαμογελούσε ολόκληρος..

αυτός..είναι..ο σημαντικότερος..λόγος..
που σ'αγαπώ..πολύ..
κι ας μην στο έλεγα συχνά..

σ'αγαπώ..γιατί έκανες..τον μπαμπά μου
να λάμπει..όταν σε έβλεπε..

όταν ερχόταν η ώρα να επιστρέψουμε
πίσω στη Θεσσαλονίκη
πάντα..μας ξεπροβοδούσες
μέχρι..την αυλόπορτα..
είτε με χιόνι είτε με κρύο ή με βροχή..
εσύ εκεί..όρθια..
να μας σταυρώνεις..στοργικά
και να φωνάζεις..
"Το χαντάκι..πρόσεχε το χαντάκι.."
(κάνοντας στροφή το αυτοκίνητο
να βγει από την αυλή στο δρόμο
υπήρχε παράλληλα..στην άκρη του δρόμου
ένα χαντάκι, ένα μέτρο βαθύ
για να μαζεύει τα βρόχινα νερά..)

αυτή..η τελευταία σου έννοια..πάντα..
το χαντάκι..

αντίο γιαγιά..!
καλό παράδεισο..
φεύγεις..τώρα..που τα χαντάκια της ζωής..
γινήκαν πιο πολλά..και πιο βαθιά..
μα μη σε μέλλει..
είμαι σίγουρη πως η αγάπη
και η ευχή σου..
θα μας ακολουθεί..
όσα χαντάκια..
κι αν βρεθούν στο διάβα μας..



να χαμογελάς..
να θυμάσαι..

να έχεις πίστη βαθιά..

αντίο!


Ιω



Ludovico Einaudi - Fly

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

μικρές φιλοσοφίες.. σε φόντο γαλανό..



καθισμένες αγκαλιά στην παραλία με τη μικρή μου..
αγναντεύοντας ορίζοντες γαλάζιους..
ψάχνοντας το σημείο που ενώνονται..
 η Θάλασσα κι ο Ουρανός..

-Μαμά, ξέρεις ότι κάποια πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται ;
- Τι εννοείς, χαρά μου ;
-Να κοίτα.. η Θάλασσα..το νερό..φαίνεται μπλε μα δεν είναι..
το νερό είναι διαφανές..
Ο Ουρανός φαίνεται γαλάζιος..μα δεν είναι..ο αέρας είναι διαφανής..
όμως εμείς νομίζουμε και λέμε ότι είναι μπλε..

-Πολύ σωστή παρατήρηση αγάπη μου..
(άρθρωσα..μόλις μπόρεσα να κλείσω το στόμα μου από την έκπληξη..
μιλάμε για ένα παιδί.. εννέα ετών..)
και συνέχισα..



- Είναι πολλά μικρό μου αυτά που φαίνονται αλλιώς απ'ότι είναι πραγματικά..
άλλα βλέπουμε..άλλα ακούμε..άλλα καταλαβαίνουμε..
άλλα νιώθουμε..
άλλα λέμε..
κι έτσι..υπάρχουν όλες αυτές..οι παρανοήσεις..οι παρεξηγήσεις..
και η έλλειψη συνεννόησης..φέρνει..συχνά..
τη δυστυχία..την μοναξιά..την απογοήτευση..την απομόνωση..

είναι πολλά αυτά που φαίνονται αλλιώς..από αυτό που είναι αληθινά..
τα μάθαμε έτσι..
και πρέπει να τα ξεμάθουμε
και να τα ξαναμάθουμε αλλιώς..
για να κατανοήσουμε τη ζωή..

-Πες μου ένα άλλο.. μαμά..
ένα άλλο που είναι αλλιώς απ'ότι το ξέρουμε..

-Ας πούμε..η αγάπη μάτια μου..
-Η αγάπη..; Τι εννοείς..;
-Σκέψου μέσα σου τι εννοείς εσύ αγάπη..
-Αγάπη είναι ..τα ζωάκια..η αγκαλιά..

-Για σένα αγάπη είναι αυτό..
για κάποιον άλλον..αγάπη είναι οι άνθρωποι..
για άλλον ο εαυτός του..
η δουλειά του..
για άλλον η αγάπη έρχεται και φεύγει..
για άλλον η αγάπη είναι κάτι που τελειώνει..

Τελειώνει ποτέ η αγάπη ..μικρή μου..;

-Δεν τελειώνει.. μαμά; Όταν κάτι που αγαπάς σταματά..τελειώνει..
-Για σκέψου καλύτερα..
ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι..;
το αγαπάς μόνο..τη στιγμή που το ακούς..;
-Όχι το αγαπάω και μέσα στο μυαλό μου..
-Πολύ σωστά..το αγαπάς..και όταν αυτό παύει να υπάρχει..
είπες..τη μαγική λέξη.."μέσα"..στο μυαλό..
μέσα..λοιπόν..
μέσα στην ψυχή..στην καρδιά..στο μυαλό..

Ό,τι αγαπάμε.. είναι μέσα μας..
το κουβαλάμε μέσα μας..και δεν τελειώνει ποτέ..
κανείς δεν μπορεί να μας το πάρει..

-Ναι ίσως..αλλά όταν δεν έχουμε αυτό που αγαπάμε
είμαστε δυστυχισμένοι.. 
όπως όταν χάσαμε τη σνόου (τη γατούλα)..
τώρα είμαι στεναχωρημένη χωρίς τη σνόου..

Σίγουρα νιώθεις στεναχώρια και πόνο..
αλλά η αγάπη είναι άλλο πράγμα..μην τα μπερδεύεις..
Δεν μπορείς να πεις.. "Δεν σ'αγαπώ γιατί δεν σε έχω"..
η αγάπη δεν είναι κτήμα..
αυτό που νιώθεις..είναι εγωισμός..
είναι η έλλειψη της ικανοποίησης της ανάγκης σου
να είσαι με αυτό που αγαπάς..

Η αγάπη δεν είναι κτήμα..
είτε μιλάμε για άνθρωπο..είτε για έννοια..είτε για αντικείμενο..είτε για ζώο..
αγαπώ..δεν σημαίνει έχω..
κανείς..δεν είναι κανενός..
καθένας είναι κύριος του εαυτού του..
η αγάπη δεν είναι κτήμα..
 αγάπη είναι η γνώση της ύπαρξης αυτού που αγαπάς..
ξέρεις ότι υπάρχει απλά..
και ξεχειλίζεις από αγάπη..
ακόμη κι όταν αυτό παύει να υπάρχει..
η αγάπη σου δεν θα πάψει να υπάρχει ποτέ..

είναι μέσα σου..
φτάνει να είναι αληθινή..
όχι καπρίτσιο...όχι εγωισμός..
αληθινή..ατόφια..πως να στο πω..

η αγάπη ενώνει..τα βάθη μας.. 
με τα σπλάχνα της Γης
και το βλέμμα του Θεού..

και μέσα σε αυτό το τρίγωνο..
σε αυτό το "γήπεδο"..
παλεύουν οι αντιθέσεις μας..



νικητής..υπάρχει μόνον..
όταν νικήσει η αγάπη..
μόνον..


-όταν νιώσεις αγάπη μου αυτό που σου λέω..
τότε θα βρεις τις δόσεις ευτυχίας που χρειάζεσαι
για να ζήσεις τη ζωή σου όπως αξίζει..

γιατί αυτό που αγαπάς..δεν θα τελειώνει ποτέ..
θα αγαπάς..ανθρώπους..μουσικές..ποιήματα..χρώματα..
πίνακες..τόξα Ουράνια..γατούλες..φιλίες..γεύσεις..μυρωδιές..
θα τα κουβαλάς μέσα σου..
προσεκτικά..
πολύτιμα..
με αγάπη..




ακόμη..κι όταν εγώ..δε θα είμαι τριγύρω..
θα ξέρεις..
θα νιώθεις..
ότι δεν θα έχω φύγει ποτέ
γιατί σε αγαπώ και με αγαπάς..
γιατί ποτέ δεν θα σταματήσουμε
η μια..να κουβαλά..μέσα της την άλλη..


όπως η Θάλασσα κι ο Ουρανός..
όπως οι μουσούδες και τα χρώματα που αγαπάς..
όπως τα λόγια του Ελύτη..που αγαπώ..

"Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη
Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή
Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος
Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα
Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα"*


- Τι είναι αυτά που λες μαμά, κουνήσου από τη θέση σου
εσύ δε θα φύγεις ποτέ..
(και με αγκαλιάζει σφιχτά)
- Βρε μικρό μου.. τι λέγαμε τόση ώρα.. ; 
το ποτέ..δεν υπάρχει στην αγάπη..
έλα, μη μου ταράζεσαι..
..δεν έχω σκοπό να φύγω σύντομα..
άλλωστε..έχεις ακόμη..
τόσα πολλά να μου μάθεις..!!


να νιώθεις..
να ακούς..

να κοιτάς Ουρανό..

να αγαπάς..αδιάκοπα..

Ιω


*Οδ.Ελύτης - Ηλιος ο πρώτος (1943) - ΙΙ Σώμα του καλοκαιριού 


Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

ταξιδεμός..άλλος..



στα μάτια του φούσκωνε η θάλασσα..ξανά..και ξανά..
η απώλεια..η απόγνωση..η αλμύρα..
γινήκανε χρόνια χίλια
και χύμηξαν απάνω του..
φορτώθηκαν εκεί..
να σέρνονται..ες αεί..
σε ρυτίδες..
σε συσπάσεις..
σε βλέμματα χαμένα..

ήταν φοιτητής ιατρικής πίσω στην πατρίδα του..
έμοιαζε κατά πολύ μεγαλύτερος..
μόνος.. 
με χέρια αμήχανα..να κρατούν ένα διαβατήριο..
στην αναμονή..
σε σειρά..προτεραιότητας..
για μια ζωή που δικαιούται..
που δεν έκλεψε..
που δεν..επέλεξε..
που..
έχασε..με βία..

κάθε που απασφάλιζε..
το στόμα του όπλο..
λέξεις..δεμένες..μπαρούτι 
να βρίσκουν ..στόχο..
καρδιά..μυαλό..
κοιμισμένες..συνειδήσεις..
να κάνει..την γκρίνια σου.. να ντρέπεται..
να ντρέπεται..
να γονατίζει..
γιατί εσένα σου φαίνονται όλα μαύρα..
με τα "ελάχιστα"..που νομίζεις πως περνάς..
κι αυτός..να στέκεται εκεί μπροστά σου..
αξιοπρεπής..
με τη ζωή του όλη στοιβαγμένη..σε ένα σακίδιο..
μια τσάντα πλαστική..
κι ένα κινητό..γεμάτο..με όσα έχασε..

-Κοίτα, αυτό ήταν το σπίτι μου..πριν..από..
μου έδειξε στο κινητό την φωτογραφία..μιας μεζονέτας..
σαν τη δική σου...
σαν τη δική μου..που άφησα πίσω στη δική μου"πατρίδα"..
με γκαζόν..με χρώματα..ζωής..αληθινής..
ευτυχισμένης..
-Έτσι, έγινε μετά τον βομβαρδισμό..
και τα μάτια μου αντίκρισαν..ερειπωμένες..πληγές..
-Αυτός..ήταν ο πατέρας μου, τον σκότωσαν..
αυτή ήταν η μητέρα μου, πνίγηκε..
πήγαινε σε συγγενείς..στη Γερμανία..

Τα χέρια του..ήταν σταθερά
η φωνή του..ακόμα πιο σταθερή..
ένιωθα..το δάπεδο..να ανεβοκατεβαίνει..
όση αστάθεια..του κέρδισε ο πόνος..
τόση καταλάμβανε εμένα..
με πρωτόγνωρη..υπόσταση..
σάστισα..
-Που πηγαίνεις;..ψέλλισα..
-Γερμανία..με τη βοήθεια του Θεού..
-Υπάρχει;
-Παρακαλώ;

-Υπάρχει ;..(διστάζω)..ο Θεός..υπάρχει;;

-Είμαι εδώ και σου μιλώ..
σίγουρα υπάρχει..
και δείχνει..με το βλέμμα του..
τη μικρή μου..δίπλα μου..που κοίταζε με μάτια ορθάνοιχτα..
είχε απλώσει τα χεράκια της..και του έδινε..το χυμό της..
Σ'ευχαριστώ μικρή μου!
-Καλή τύχη!
-Ευχαριστώ!
 και σε σένα!

............

για κάποιους..οι πρόσφυγες..είναι εικόνες στο γυαλί..
αριθμοί..που ενοχλούν..
για εμάς στα νησιά
είναι..η πραγματικότητά μας..
το ξύπνημα της συνείδησης..
μια ανάμνηση παρελθόντος..
μια μελλοντική πιθανότητα..
το χαστούκι!

τα βήματά της καθημερινότητάς μας..
βαφήκανε πορτοκαλί από τα σωσίβια..
τα μάτια μας γινήκαν ποταμοί από τον πόνο..
και κάποιων (ελαχίστων)..
πήραν το χρώμα του χρήματος..
δυστυχώς..υπάρχουν και αυτοί..

(Σταύρο σε ευχαριστώ που κόντεψες να δείρεις 
τον "ψιλικατζή" (όνομα και πράμα)..
που ήθελε να πουλήσει μπροστά σου, 5 ευρώ το 1.5 λίτρο..εμφιαλωμένο νερό..
σε έναν πρόσφυγα, και μάλιστα του το κέρασες εσύ!με ένα ευρώ φυσικά!!...)


δυστυχώς υπάρχουν και οι γελοίοι..
που κατοικοεδρεύουν στις τηλεοράσεις 
και στις μικρές ζωές μας..
οι γελοίοι..που παραπονιούνται..για "ύψη"..ανεμοδαρμένα..

ρε γελοίοι..
το ύψος μπορεί να το δίνει ο Θεός..
αλλά το ανάστημα το φτιάχνουμε μόνοι μας..

και εσείς..είστε νάνοι..
γελοίοι..
νάνοι..ενός..παραμυθιού..
που δε λέει..να τελειώσει..

φτάνει..ως εδώ..

να χτυπάς το χέρι στο τραπέζι!
να ραγίζει το τραπέζι..
να ραγίζει το χέρι..
να μη ραγίζει..άλλο η ψυχή..

βάστα γερά!
Ιω

Cache Cache - Ludovico Einaudi

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Λέω ΟΧΙ γιατί... Ενιαία Κίνηση Bloggers



Έφτασε η ώρα να μιλήσει ο λαός.
Θα πρέπει με την ψήφο του να αποδείξει αν έχει αντιληφθεί
το βάρος της ιστορικής ευθύνης, αν αγαπάει τη χώρα του,
αν σέβεται αυτά που διδάχτηκε.
Με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου αποφασίζω
για τη ζωή που θέλω να ζήσω, αλλά πολύ περισσότερο,
αποφασίζω για την Ελλάδα που θα παραδώσω στις επόμενες γενιές.

Λέω ΟΧΙ γιατί βάζω την πατρίδα μου πάνω και πέρα
από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή συνθήκη
Λέω ΟΧΙ γιατί εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία και η Ελευθερία της σκέψης.
Δεν θα τις θάψω με την ψήφο μου.

Λέω ΟΧΙ γιατί η μακραίωνη Ιστορία της πατρίδας μου
είναι γεμάτη από ΟΧΙ, αντίσταση και αγώνες. Όποτε είπε ΝΑΙ πόνεσε περισσότερο
Λέω ΟΧΙ γιατί εκατομμύρια Έλληνες πριν από μένα πότισαν με το αίμα τους αυτά τα χώματα. Δεν έχω το δικαίωμα να παραδώσω ούτε μέτρο λιγότερης Ελλάδας
Λέω ΟΧΙ γιατί αυτό θα έλεγαν και ο Μεγαλέξανδρος, ο Λεωνίδας,
ο Καραϊσκάκης, οι ήρωες της Πίνδου
Λέω ΟΧΙ γιατί το χρωστώ στην Ιστορία της πατρίδας μου.
Αυτή δεν μου χρωστάει τίποτα.

Λέω ΟΧΙ γιατί γεννήθηκα και θα πεθάνω Έλληνας. Δεν γεννήθηκα Έλληνας
για να πεθάνω Γερμανός, ή Ολλανδός, ή Φιλανδός ή ό,τι αποφασίσετε
Λέω ΟΧΙ γιατί η τιμή και η υπερηφάνεια της πατρίδας μου
και του λαού της είναι αξίες αδιαπραγμάτευτες
Λέω ΟΧΙ γιατί έμαθα να στέκομαι στα πόδια μου και να κοιτώ τον ουρανό.
Αρνούμαι να ζήσω σκλάβος.

Λέω ΟΧΙ γιατί θέλω να κοιτάω τα παιδιά μου στα μάτια και να μη ντρέπομαι
Λέω ΟΧΙ γιατί δεν σκύβω, δεν εκβιάζομαι, δεν υποτάσσομαι,
δεν υποχωρώ σε κανενός τις απειλές.
Λέω ΟΧΙ γιατί αγωνίζομαι για κάθε Ευρωπαίο πολίτη.
Θα σας ταράξω στη Δημοκρατία!
Λέω ΟΧΙ γιατί χωρίς ευρώ έζησα και θα συνεχίσω να ζω.
Χωρίς αξιοπρέπεια δεν μπορώ να ζήσω στιγμή!
Δεν είμαι δεξιός, δεν είμαι αριστερός, δεν είμαι κεντρώος.

Είμαι Έλληνας!
Ακόμη και χωρίς κανένα νόμισμα θα παραμείνω Έλληνας.
Συμμετέχω στο δημοψήφισμα
γιατί δεν φοβάμαι να αναλάβω την ευθύνη

ΨΗΦΙΖΩ ΟΧΙ
Σηκώνω την Ελλάδα στις πλάτες μου


-------------------------------
Ενιαία Κίνηση Bloggers

Μοιράζομαι..
Αναδημοσιεύω..

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

η δική μου σφαίρα..


η δική μου σφαίρα 
στη θαλάμη
του δικού μου όπλου...

σκοτώνω τον φόβο

στέλνω το δικό μου μήνυμα

ΟΧΙ

δεν φοβάμαι
δεν σιωπώ
δεν υποδουλώνομαι

ένας λαός
μια ιστορία
μια λέξη

ΟΧΙ


να μάχεσαι..
να ελπίζεις..
να κρατάς το κεφάλι ψηλά!



ξαναθυμάμαι..εδώ..


τα λόγια πετούν..
τα γραπτά μένουν..

οι πράξεις όμως 
ΓΡΑΦΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!


Ιω

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Νόσος Νάξος: Το Έργο Ενός Σπουδαίου Έλληνα...





Νίκος Πρωτονοτάριος


Υπάρχουν νέα που δεν μπαίνουν στις ειδήσεις των 8 από τα μεγάλα κανάλια. 
Υπάρχουν Έλληνες επιστήμονες που δίνουν την ψυχή τους στο έργο τους, 
κάνουν έρευνες, έχουν εξαιρετικά αποτελέσματα, βραβεύονται
σε Διεθνή Επιστημονικά Συνέδρια, 
η φήμη τους φθάνει σε ολόκληρο τον κόσμο
αλλά εδώ, στην πατρίδα μας, προβάλλονται μόνο
οι οικονομικές ή ασήμαντες ειδήσεις.

Ο Καρδιολόγος Νίκος Πρωτονοτάριος 
κι η σύζυγός του παιδίατρος κα Ανταλένα Τσατσοπούλου, 
βραβεύτηκαν για το ερευνητικό τους έργο 
σε διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο 
που πραγματοποιήθηκε το διήμερο 20-21 Μαρτίου 2014, 
στο Πανεπιστήμιο Palazzo del Bo της Πάντοβα της Ιταλίας.

 Στις 25 Σεπτεμβρίου 2014, έξι μήνες μετά την βράβευση
και την παγκόσμια αναγνώριση, ο Νίκος "έφυγε" από κοντά μας.

Ο Νίκος δεν ήταν ένας ακόμη καρδιολόγος, 
αλλά ένας εξαίρετος επιστήμονας 
και ένας υπέροχος άνθρωπος. 
Όσοι τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν,
ή έζησαν κοντά του, τον περιγράφουν 
με λόγια ευγνωμοσύνης
λόγια συγκίνησης και δάκρυα στα μάτια.

Ο Νίκος κι η σύζυγός του, όταν ξεκίνησαν την έρευνα 
πάλεψαν χωρίς μέσα και χρηματοδότηση. 
Το όραμα και το μεράκι δεν χρειάζονται κονδύλια. 
Δυνατή καρδιά και μεγάλη ψυχή χρειάζονται. 
Να μη μιζεριάζεις, να μη σκύβεις το κεφάλι, 
να μη τα παρατάς στα δύσκολα
Χρειάζεται το σθένος ώστε οι αντιξοότητες 
αντί να σε απογοητεύουν να σου χαλυβδώνουν τη θέληση.

Το διήμερο 22-24 Μαΐου 2015 
πραγματοποιήθηκε στα Χανιά
διεθνές Καρδιολογικό Συνέδριο 
για τις Σπάνιες Καρδιαγγειακές Παθήσεις, 
στο οποίο προβλήθηκε 
και το παρακάτω βίντεο - αφιέρωμα 
στον Νίκο Πρωτονοτάριο.

Παρακαλώ να αφιερώσουμε 23 μόλις λεπτά από τη ζωή μας 
για να παρακολουθήσουμε το βίντεο 
"η ζωή και το έργο του Νίκου Πρωτονοτάριου"
και να ενημερωθούμε
 για το σπουδαίο έργο αυτού του ανθρώπου
Πρόκειται για την διαθήκη που άφησε ο Νίκος σε όλους μας.

Ευχαριστούμε από καρδιάς την δική μας Αννούλα της Πάρου, 
που μας έστειλε αυτό το συγκινητικό βίντεο.
Την ευχαριστούμε ακόμη περισσότερο που μας άνοιξε τα μάτια και 
γνωρίσαμε το έργο και την προσφορά αυτών των ανθρώπων.
Κλείνοντας, μεταφέρουμε τα λόγια της Άννας μας:

"Ο Νίκος, με την ζωή του μας δίδαξε ότι καμία δύναμη 
δεν είναι μεγαλύτερη από την θέληση. 
Κι ότι καμία δικαιολογία δεν είναι αρκετή για να αποφύγουμε 
να δώσουμε στην Ζωή τον καλύτερο εαυτό μας. 
Αν αυτό μπορέσουμε να το κάνουμε πράξη,
τότε κι εκείνος δεν θα πάψει ποτέ να ζει ανάμεσά μας."

Ενιαία κίνηση bloggers.
Το θέμα ξεκίνησαν και δημοσιεύουν σήμερα τέσσερα blogs.
Ας γίνουμε περισσότεροι!
Αν θέλετε και μπορείτε αναδημοσιεύστε!
Βοηθήστε στη μετάδοση ειδήσεων που συμβάλουν 
στην πρόοδο, στην εξέλιξη, στην καλυτέρευση των πάντων γύρω μας.
Πληροφορίες για τη Νόσο Νάξος εδώ
# "Νόσος Νάξος": μια μορφή Αρρυθμιογόνου Μυοκαρδιοπάθειας που προσβάλλει -κυρίως- αθλητές.  
Η ανακάλυψη αυτή έχει τεράστια σημασία, αν αναλογιστούμε πως είναι η πρώτη φορά στην ιστορία 
της κλινικής καρδιολογίας όπου εφαρμόστηκε η γενετική επιστήμη στην αντιμετώπιση μιας καρδιοπάθειας. 
...................................................................................................



Ευχαριστούμε πολύ Πέτρα!!!

καλημέρα
Ιω