"με έναν τρόπο μυστικό"..

  

όταν πέφτουν στην αντίληψή σου...στα χέρια σου..

πολύτιμα μυστικά..

δεν τα κρατάς για τον εαυτό σου..

τα μοιράζεσαι..

να κάμουν το ταξιδεμό τους στο Σύμπαν..

και να 'ρθουν να σε βρουν..

συνομωτικά..

σχεδόν μαγικά..

να φτάσουν και να γεμίσουν τα μάτια.. τα αυτιά..τα χέρια σου..

αγάπη..

έτσι και εγώ με τη σειρά μου...

παρέλαβα "μυστικό" από τον φίλο μας  -καλλιτέχνη - κεραμίστα - μορφή- υπέροχο άνθρωπο...-θα αποτελέσει μόνος του μια ανάρτηση στο μέλλον - 

είμαι ευγνώμων για τη χαρά της γνωριμίας - τύπο και κάτοικο των παραμυθένιων ορεινών

Μανωλάτων  Σάμου.. τον Γιώργο..

και σπεύδω..να μοιραστώ τη χαρά μου..

μια θαυμάσια καλλιτέχνης.. μουσικός .. η Τατιάνα Ζωγράφου

ένας εξαίρετος ζωγράφος... ο Χρήστος Κεχαγιόγλου

μια καινοτόμος ιδέα..

"Μ'έναν τρόπο μυστικό...όπου η Μουσική συναντά την Ποίηση και τη Ζωγραφική.."

ακούς τη μαγευτική μουσική..

και ταυτόχρονα.. απ΄τις καρτέλες που περιλαμβάνονται..

διαβάζεις τους στίχους..την ποίηση...

και θαυμάζεις τα "στολίδια"  - ζωγραφιές...

τι μοναδική ιδέα.. 

"και η συνάντησή τους αυτή, που δίνει εικόνα στη μουσική και ήχο στη ζωγραφική,..

.. συμβαίνει πάνω σε 17 ποιήματα -στίχους ποιητών της εποχής μας,

 που έχουν γευτεί το άρωμα της ζωής, το νοσταλγούν και το τραγουδούν."

μας "ενημερώνει..το "οπισθόφυλλο"...

και για τους μικρούς.. "καλλιτέχνες" της ζωή μας..

μη ξεχάσω να σας πω..

πως η Τατιάνα Ζωγράφου..

γράφει υπέροχες ιστορίες ..

"Τραγούδια δροσερά, σε ένα μουσικό έργο για παιδιά, με ήρωα έναν κόκκινο γάτο που δεν πείραξε ποτέ κανέναν και το μόνο που ήθελε είναι να γίνει φίλος με τους άλλους γάτους. Μια ιστορία για το δικαίωμα να είμαστε διαφορετικοί και για τον πλούτο που μας χαρίζουν οι διαφορές μας.. 

«Μάλλον σαν ήτανε μωρό, τον τάιζαν ντομάτες, 

γι' αυτό λοιπόν και διέφερε από τις άλλες γάτες!»…

Οι στίχοι και η μουσική της Τατιάνας Ζωγράφου συντροφεύουν το παραμύθι των Κώστα Μάγου και Γεωργίας Γκανάτσιου, σε εικονογράφηση Βασίλη Παπατσαρούχα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εν Πλω. 

«Κοκκίνισε απ’τον πυρετό, είν’ άρρωστος βαριά! Γι’ αυτό να τον κρατήσουμε μακριά, μακριά, μακριά»! Η γατοπαρέα τον αποφεύγει (όπως συνήθως συμβαίνει με εκείνους που είναι διαφορετικοί). Τα τραγούδια της Τατιάνας Ζωγράφου σιγοντάρουν τις περιπέτειες του κόκκινου γάτου πότε με ρυθμό χιπ-χοπ, πότε ως μικρή συμφωνική συναυλία εγχόρδων, πότε με ρυθμό βαλς ή ροκ 'ν' ρολ… Με τη συμβολή των Encardia στον ρόλο της «γατοπαρέας» ένα κομμάτι του δίσκου ακούγεται ως χαρούμενη ταραντέλα."

πηγή:http://www.tatianazografou.gr/enas-gatos-mia-fora.html

να μοιράζεσαι..

να ταξιδεύεις..

να βρίσκεις.. τον τρόπο..τον μυστικό..

Ιω

περί έρωτος.. ο λόγος..

έκαμα την καρδιά μου θάλασσα

την σκόρπισα

την έριξα στις φλόγες

στάχτη

την φύτεψα  κατάχαμα

μα σαν με δεις να κολυμπώ 

στα κύματα σου

να σε χαρώ

 μη μου ψιθυρίζεις 

"κινδυνεύεις να πνιγείς"

λένε

  "όποιου του μέλλει να πνιγεί ποτέ του δεν πεθαίνει.."

 απέθαντη σκιά 

 τριγυρνώ

αιώνες λέξεων 

Ιω

Υ.Γ.ο καύσωνας συχνά ενοχλεί..

συχνά εμπνέει..

στα είπα όλα -  Μίλτος  Πασχαλίδης

πρόσωπα..

πρόσωπα..

καμβάδες της ψυχής

μια πινελιά αιωνιότητας..

"ποίηση".. μεγαλόψυχου Δημιουργού

μια ελιά..δίπλα στα χείλη..

μια ρυτίδα.. ένα λακάκι..

και αυτά τα μάτια..

σελίδες ορθάνοιχτες..γραμμένες..

ή το απόλυτο κενό..

ευγένεια..φωτιά.. ή πάγος..

"εξώφυλλο" και "οπισθόφυλλο" μαζί...

μια μικρή περίληψη "βίου"..

σαν μυθιστόρημα στις βιτρίνες της ζωής..

κοιτάς.. σ'αρέσει..; το πλησιάζεις..

έχει κάτι ενδιαφέρον να σου πει..; το "αποκτάς"..

δε σε ελκύει..;

το αφήνεις.. πίσω στη βιτρίνα..

θα το αγαπήσει ο επόμενος..

πως χώρεσαν εκεί όλες οι αισθήσεις..

σ'ακουμπούν..

τα βλέπεις..συχνά τα ακούς..

με κώδικα μαγικό φτιαγμένο για σένα..

τα "μυρίζεσαι" από μακρυά..

και η γεύση των φιλιών τους..

πότε γλυκιά πότε αλμυρή..

έχει κάτι από Θεό..

κι όταν τα κλείνεις.. κλείνει και ο κόσμος όλος..

και παγιδεύει εντός του..

όλες τις λέξεις.. που έχω.. να μιλήσω..

να κοιτάς..

να αντικρίζεις..

να .. "βλέπεις"..

Ιω

ζει, ζει, ζει...

"οι άγγελοι του καλοκαιριού"..

υπάρχει  χαρακτηριστικότερος καλοκαιρινός ήχος..

απ'αυτόν του "φασαριόζου" τζίτζικα..;

ο άτιμος γνωρίζει.. πόσο αγαπώ τη θάλασσα..

και βάζει τα δυνατά του.. να με κάνει να "προσπεράσω"

τον ήχο των κυμάτων..

και να τον στέψω "βασιλιά" του καλοκαιριού μου..

παρεούλα στον πρωινό καφέ.. στη μεσημεριανή σιέστα..στην αιώρα..

"νοικάρηδες" των δέντρων του κήπου.. μια ορχήστρα..συμφωνική..

τελάληδες τρομεροί ..διαλαλούν στα φιλαράκια τους..

ότι εκεί τριγύρω..υπάρχει ένα ελκυστικό θηλυκό..

ένα μήνυμα χρήσιμο γι'αυτά..

όμως στα δικά μου αυτιά..πάντα θα μου υπενθυμίζει

"ότι ο βασιλιάς ο ήλιος.. ζει..ζει..ζει.."

τα τζιτζίκια, Οδυσσέας Ελύτης

και μαζί με αυτόν..

ζει..το όνειρό.. η ελπίδα... η πίστη..

η ζεστασιά...η απέραντη θάλασσα της αγάπης..

ζουν  όλα τα θέλω.. που θέλω να μοιραστώ..

ζει..το καλοκαίρι..

μπορείς να φανταστείς το καλοκαίρι χωρίς.. αυτά..;

Κ.Βήτα  - Το τζιτζίκι - cicada

"ω, άπλετη αγάπη, η σιωπή σου είναι η φωνή μου

λυπάμαι που δε σ’ ήξερα όταν ζούσα τη ζωή μου.

Τώρα, τώρα τα χέρια μου ζητάνε

αγάπη, δουλειά και μέλι.

Τώρα, τώρα για μια βαθιά βουτιά

πέφτω στα νερά."

(στίχοι Κ.Βήτα - Το τζιτζίκι)

να ονειρεύεσαι..

να τραγουδάς..

να "βουτάς"..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο μου Γιάννη Π. για τη μοναδική φωτογραφία..

διπλή γιορτή..διπλή χαρά..

σαν τα μάτια σου.. να φροντίζεις την Πίστη σου..άνθρωπε..

διπλή γιορτή σήμερα για μένα..

διπλή χαρά..

η Μεγαλομάρτυς Αγία Παρασκευή

η κοπέλα που πούλησε όλη της την περιουσία, μετά τον θάνατο των γονιών της,

και την διένειμε στους χριστιανούς..

η ατρόμητη κοπέλα που πέρασε σκληρά βασανιστήρια

και η δυνατή πίστη την έβγαλε αλώβητη..

η κοπέλα που θανατώθηκε δια αποκεφαλισμού..

η Αγία Παρασκευή ήταν η προστάτιδα Αγία.. του μικρού χωριού καταγωγής μου..

εκεί που περνούσα πάντα όλες τις γιορτές και διακοπές..

η εικόνα οικία από μωρό παιδί..

η γυναίκα που κρατούσε ένα ζευγάρι μάτια..

πάντα ρωτούσα τη γιαγιά...τη μαμά..

λιγάκι με τρόμαζε...

όμως πάντα οι ιστορίες που μου διηγούνταν..

τα τόσα θαύματα.. και αφιερώματα πάνω στην εικόνα της..

τα βιώματα της ίδιας μου της γιαγιάς...

γαλήνευαν τη ψυχή..

το μεγάλο τριήμερο πανηγύρι στο χωριό..

ήταν σήμα κατατεθέν του Ιούλη..

καινούργια φορέματα, βόλτα, παιχνίδια, κόσμος..

σουβλάκια στην πλατεία.. διασκέδαση ως το πρωί...

η παλιά λευκή εκκλησία χτισμένη για τη Χάρη Της..

της οποίας η ιστορία χάνεται στα βάθη των αιώνων..

εκεί οπού βαφτίστηκαν οι γονείς μου..

εκεί όπου ευλόγησαν την ένωσή τους με το μυστήριο του γάμου..

εκεί οπού άκουσα τις πρώτες ψαλμωδίες της ζωής μου..

η πιο αγαπημένη μου γωνιά στο χωριό..

το αγίασμά της.. όπου πάντα η μαμά..

έψαχνε κάποια κλωστούλα στα ρούχα μας..

να την αφήσει εκεί.. να μας προστατεύει..

και  φεύγοντας να ρωτά..

-"Τα ματάκια σας τα βρέξατε..";

το κοιμητήριο.. ακριβώς παραδίπλα..

ένα γαλήνιο περιβόλι ψυχών...

όπου "κοιμούνται".. αγαπημένα πρόσωπα και συγγενείς..

και ξέρω..πως εκεί θα είναι και η δική μου τελευταία κατοικία...

ανάμεσα σε ανθρώπους λατρεμένους..

τελευταία στάση παραδίπλα..

η καινούργια μεγάλη εκκλησία..

πλέον αυτή μόνο λειτουργεί..

σύγχρονη και "πλούσια"..

αλλά ποτέ δε θα μπορέσει να πάρει τη θέση της παλιάς.. στην καρδιά μου..

μεγάλη η Χάρη Της Αγίας Παρασκευής 

να μας ευλογεί όλους και να μεσιτεύει στον Κύριο και στην Παναγία για εμάς..

επίσης σήμερα είναι τα γενέθλια  ενός μοναδικού ανθρώπου για εμένα..

της λατρεμένης μου αδερφής..

διπλή γιορτή..

διπλή χαρά..

αδελφούλα μου να είσαι πάντα γερή ευτυχισμένη χαμογελαστή

και γεμάτη αγάπη..

να μην ξεχνάς  πόσο σε αγαπώ.. και πόσο μου λείπεις..

http://taxidemoi.blogspot.gr/2014/05/blog-post_428.html

διπλές ευχές σήμερα..

πολλαπλά χαμόγελα.. ευτυχίας..

ευγνωμοσύνη που μπορώ να εκφράσω τη χαρά και την αγάπη μου..

να "μοιράζεστε"

να αισθάνεστε

να εύχεστε..

Ιω

"Όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό"

"- Ο άνθρωπος δε μπορεί να δει το Θεό, τυφλώνεται από το Φως. Μόνο οι άγιοι τον βλέπουν αθάμπωτοι. Αγγέλους, όμως είδα. Αυτοί φανερώνονται άμα η ψυχή σου είναι καθαρή. 

Εκεί που καθόμουν, τον όρθρο, στην εκκλησία, βλέπω να περπατούν στο ιερό 

δυο διάφανοι ίσκιοι, σαν πούσι, φωτεινοί - φωτεινοί, 

με κάτασπρα,

 σαν μετάξι δαντελλωτά φτερά που φτάναν ως το πάτωμα.

Θωρώ να γυροφέρνουν την Αγία Τράπεζα και να βοηθάνε τον πάτερ Ηλία, τον γεροντάκο: 

εκείνος ανασήκωνε τα τρεμάμενα χέρια του και προσευχόταν στο Θεό κι αυτοί τον κρατούσαν

 από τις αμασχάλες. Ήταν πολύ γεροντάκος και τυφλός πια, σκόνταφτε παντού. 

Σε λίγο, ύστερ 'απ'αυτό, τον λυπήθηκε ο Θεός και τον πήρε κοντά Του. 

Τότε, σαν τους είδα, πάγωσα κι απόμεινα από τη χαρά, άρχισε να μου σφίγγεται η καρδιά, 

να τρέχουν τα δάκρυά μου - ωχ, τι ωραία που ήταν!

Αχ, Λένκα, ψυχούλα μου καλή, όλα είναι ωραία κοντά στο Θεό, και κει στον ουρανό, 

και δω κάτω στη γη, τόσο ωραία!

-Κι εμείς είμαστε καλά εδώ;

Η γιαγιά μου έκανε το σημείο του σταυρού κι είπε:

-Δόξα στην Υπεραγία Θεοτόκο, και μεις καλά είμαστε!

(απόσπασμα από "Τα παιδικά χρόνια" - Μαξίμ Γκόρκι)

κάποια πράγματα θαρρείς.. και περνούν από γενιά σε γενιά.. ως μνήμη.. μέσα στα κύτταρα ..

ζεστά φυλαγμένα.. και ξυπνούν.. με τα κατάλληλα ερεθίσματα..

και σε τυλίγουν.. σε πλημμυρίζουν.. νιώθοντας τόσο οικεία..

έτσι ξυπνούν και οι δικές μου μνήμες..

"κάθε πρωί η γιαγιά με το ολόλευκο μαλλί της ξέπλεκο.. να  φτάνει μέχρι τη μέση..

σαν φιγούρα από όνειρο.. ήρεμη.. φωτεινή...

να βγαίνει στην μικρή αυλή στο σπίτι στο χωριό.. να γυρίζει στο σημείο της Ανατολής και 

να ευχαριστεί το Θεό που και κείνη την ημέρα την ευλόγησε να αντικρίσει το φως του ήλιου..

έπειτα.. πλενόταν..μάζευε το "μαλλί αγγέλου" κρύβοντάς το στο γνώριμο μαύρο μαντήλι της.. 

άναβε το καντήλι ... έκανε την προσευχή της 

και ριχνόταν στη μάχη..της κουζίνας.. του σπιτιού.. της καθημερινότητας..

σήμερα.. πλησιάζοντας τα 90.. 

κάθε που μιλάμε στο τηλέφωνο και τη ρωτώ..

-Γιαγιάκα μου τι κάνεις πως είσαι.. πως περνάς..;

αυτή.. πάντα πρόσχαρη και χαμογελαστή (το νιώθω στη φωνή της..) ..να απαντά..

-Κορίτσι μου, για τα χρόνια μου καλά είμαι Δόξα το Θεό.. μακάρι και εσείς 

να φτάσετε  τα χρόνια μου και να είστε καλά..

και έπειτα μου περιγράφει..

"Σηκώνομαι.. το πρωί.. (όπως ακριβώς τα θυμόμουν)...

μόνο οι πολλές δουλειές ..ελαττώθηκαν... κάνω ένα πράγμα.. κάθομαι..

ένα ακόμη κάθομαι... Δόξα το Θεό.. μπορώ και προσφέρω ακόμη.."

χωρίς γκρίνιες ...χωρίς παράπονα... ταλαιπωρημένοι άνθρωποι.. βοσκοί.. 

μαθημένοι με τα λίγα...

αλλά πάντα με τον ίδιο λόγο στο στόμα.. με το ίδιο πλατύ χαμόγελο..

και αυτή και ο συγχωρεμένος λατρεμένος παππούς..

" Δόξα το θεό"..

να εύχεσαι..

να χαμογελάς..

να ελπίζεις..

Ιω

ευτυχία..απλά..

ευτυχία..

"Η ευτυχία μοιάζει μικρή όταν την κρατάς στα χέρια σου. 

Άφησέ την να φύγει και θα δεις πόσο μεγάλη και πολύτιμη είναι."

Μαξίμ Γκόρκι

να αισθάνεσαι.. ευτυχία..

χωρίς ιδιαίτερο λόγο...

για όλους τους λόγους..

για τα πιο απλά..

τα ταπεινά..

για ένα γλαστράκι..

φορτωμένο κατακόκκινες καυτερές πιπεριές..

που φύτεψες.. εσύ..

η ευτυχία βρίσκεται στα χέρια σου..

είναι εκεί.. κρυμμένη..

πολύτιμη..

μην περιμένεις.. να χαθεί για να την εκτιμήσεις..

Ρίτσος - Το νόημα της απλότητας

να εύχεσαι..

να νιώθεις..

να ευγνωμονείς..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο μου και ταξιδευτή Γιάννη Π. για την "εμπνευσμένη" φωτογραφία.