είναι οι αριθμοί Αλίκη.. στις χώρες των θαυμάτων..

είναι οι αριθμοί Αλίκη.. στις χώρες των θαυμάτων..

«Όταν χρησιμοποιώ ένα νούμερο» είπε με μάλλον περιφρονητικό ύφος ο Χάμπτι Ντάμπτι στην Αλίκη «η σημασία του είναι ακριβώς αυτή που διαλέγω εγώ – τίποτα λιγότερο και τίποτε περισσότερο». «Το θέμα είναι» προσπάθησε να απαντήσει η Αλίκη «αν πράγματι μπορείς να δίνεις στους αριθμούς τόσο διαφορετικές σημασίες».  

«Το θέμα είναι ποιός είναι το αφεντικό – τίποτα άλλο»

κατέληξε αποστομωτικά ο Χάμπτι Ντάμπτι ..

«Πολλά πράγματα έβαλες αυτούς τους αριθμούς να σημαίνουν» είπε η Αλίκη κάπως συλλογισμένα. «Όταν βάζω τα νούμερα να κάνουν τόση δουλειά, τα πληρώνω πάντα κάτι παραπάνω»…

απάντησε ο Χάμπτι Ντάμπι 

"Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" - Λιούις Κάρολ

***

" στο υπαρκτό κρατικό / καπιταλιστικό «matrix» όλα τα νούμερα που έχουν επιστρατευτεί για τον συγκεκριμένο σκοπό είναι «ανύπαρκτα» με την φυσική, κλασσική έννοια· είναι, απλά, μια αντανάκλαση, ένας αντικαπτοτρισμός των πολιτικών χειρισμών των αφεντικών, και καθόλου η αιτία αυτών των χειρισμών. 

Μοιάζουν με αριθμούς· αλλά είναι νοήματα και διαταγές! "

πηγή:

https://www.sarajevomag.gr/wp/2020/03/i-eikoniki-pragmatikotita-einai-idi-edo-2/

(ευχαριστώ)

ποτέ δεν αγαπούσα τους αριθμούς

μια ζωή αγαπούσα ό,τι δεν μπορεί να μετρηθεί

πιάσε το νόημα

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=_bAmaw8kocs

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

Από τα «Σημειωματάρια» του Αλμπέρ Καμί (1913 – 1960) – μέρος β’. (http://eimaistahaimou.blogspot.com/)

Από τα «Σημειωματάρια» του Αλμπέρ Καμί (1913 – 1960)

 (μτφ. Λήδα Παλλαντίου, εκδ. «Εξάντας», 1987) – μέρος β’.

 ΤΕΤΡΑΔΙΟ 3ο

       ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1939 – ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1942

       ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1939

   «Όταν βγήκαμε στο δρόμο, περίμενα τη στιγμή που θα έστρεφε το πρόσωπό της πάνω μου. Μου εμφανίστηκε τότε μια όψη ακτινοβόλα και χλωμή, όπου τα φτιασίδια, ακόμα και η έκφραση, είχαν ολωσδιόλου σβηστεί από τα φιλιά. Το πρόσωπό της ήταν γυμνό. Και την αντίκριζα για πρώτη φορά, αυτήν που την είχα κυνηγήσει τις μακριές και πνιγηρές ώρες του πόθου. Η επιμονή μου να αγαπώ είχε τελικά ανταμειφθεί. Και την άγγιξα βαθιά σ’ αυτό το πρόσωπο με τα χλομότατα χείλη και

 τα άσπρα ζυγωματικά, που τα δικά μου χείλη είχαν ξεθάψει μέσα από το περίβλημα του μακιγιάζ

 και των χαμόγελων.»

   Ο Πόε και τέσσερις προϋποθέσεις της ευτυχίας:

   1)Η ζωή στο ύπαιθρο

   2) Η αγάπη ενός πλάσματος.

   3) Η αποδέσμευση από κάθε φιλοδοξία.

   4) Η δημιουργία.

   Μπωντλαίρ: «Στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ξέχασαν δυο δικαιώματα: της αντίφασης και της φυγής»

    Id. «Υπάρχουν τόσο δυνατά πάθη, που δεν μπορεί παρά 
να είναι αρετές»

       ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

   1)Ο Οιδίποδας καταργεί τη σφίγγα και ξεδιαλύνει τα μυστήρια μόνο με τη γνώση για τον άνθρωπο. Ολόκληρο το σύμπαν του Έλληνα είναι φωτεινό.

   2) Αλλά η μοίρα κατασπαράζει ανελέητα αυτόν τον άνθρωπο: η αδυσώπητη μοίρα του τυφλού λογικού. Φως ανίσκιωτο του τραγικού και του φθαρτού.

   Βλέπε Επίκουρο (δοκίμιο)

   Η σπηλιά της Αγλαύρου στην Ακρόπολη. Το άγαλμα της Αθηνάς γυμνώνεται μόνο μια φορά 

το χρόνο από το ένδυμά του. Πιθανότητα, όλα τα αγάλματα είναι ντυμένα κατ’ αυτόν τον τρόπο.

 Το ελληνικό γυμνό είναι δική μας επινόηση.

   Στην Αθήνα υπήρχε ναός αφιερωμένος στα γηρατειά. Οδηγούσαν εκεί τα παιδιά.

   Κορησός και Καλλιρόη (έργο)*

   Θυσιασμένος, θυσιασμένη. Χτυπιέται ύστερα απ’ αυτή την απόδειξη αγάπης.

*Σημ. Πρόκειται αναμφισβήτητα για τον Κορησό και την  Καλλιρόη, θυγατέρα ενός βασιλιά της Καλυδωνίας. Την αγάπησε ο Κορησός, ιερέας του Διονύσου, αλλά αυτή απέρριψε τις προτάσεις του. Αποτέλεσμα: ο θεός σκόρπισε στους κατοίκους την τρέλα. Το μαντείο της Δωδώνης διέταξε τη θυσία της Καλλιρόης. Ο Κορησός προτίμησε την αυτοκτονία. Συγκινημένη από την τόση αγάπη, η Καλλιρόη δε θέλησε να ζήσει.

    Στη Σικυώνα ο Προμηθέας ξεγέλασε τον Δία. Δυο δέρματα βοδιού· το ένα γεμάτο κρέας, το άλλο κόκαλα. Ο Ζευς διάλεξε το δεύτερο. Γι’ αυτό αφαιρέθηκε από τους ανθρώπους η χρήση της φωτιάς. Από ποταπή εκδικητικότητα.

   Η θυγατέρα του αγγειοπλάστη Βουτάδη αγάπησε ένα νέο και χάραξε με το μαχαίρι το περίγραμμα της σκιάς του στον τοίχο. Βλέποντας το σχέδιο ο πατέρας της ανακάλυψε το διακοσμητικό στυλ των ελληνικών αγγείων. Ο έρωτας βρίσκεται στην αρχή των πάντων.

   Στην Κόρινθο δυο ναοί γειτονεύουν: ο ναός της βίας και ο ναός της αναγκαιότητας.

   

       ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΤΟΥ ’39. Ο πόλεμος.

   Υπερβάλλει πάντοτε κανείς ως προς τη σημασία της ατομικής ζωής. Τόσοι άνθρωποι δεν ξέρουν τι να την κάνουν, ώστε δεν είναι εντελώς ανήθικο να τους τη στερήσεις. Άλλωστε, όλα αναβαθμίζονται. Αυτά όμως έχουν λεχθεί. Ο ουσιαστικός παραλογισμός αυτής της καταστροφής δεν αλλάζει διόλου 

τη φύση της. Γενικεύει τον κάπως πιο ουσιαστικό παραλογισμό της ζωής. Τον καθιστά πιο άμεσο και πιο εύστοχο. Αν αυτός 

ο πόλεμος μπορεί να έχει κάποια επίπτωση στον άνθρωπο, αυτή συνίσταται στην ενίσχυση της ιδέας που έχει σχηματίσει για την ύπαρξή του και της κρίσης που εκφέρει σχετικά μ’ αυτήν. Από τη στιγμή που ο πόλεμος αυτός «υπάρχει», κάθε κρίση που δεν μπορεί να τον συμπεριλάβει είναι εσφαλμένη.

 Ο σκεπτόμενος άνθρωπος περνάει κατά κανόνα τον καιρό 

του προσαρμόζοντας την ιδέα που έχει διαμορφώσει για 

τα πράγματα στα καινούρια γεγονότα, που τη διαψεύδουν. 

Σ’ αυτήν την έφεση, σ’ αυτή την απόκλιση της σκέψης, στη συνειδητή αυτή διόρθωση εδράζεται η αλήθεια, δηλαδή η διδασκαλία μιας ζωής. Γι’ αυτό, όσο βδελυρός κι αν είναι τούτος ο πόλεμος, δεν επιτρέπεται να μένει κανείς απ’ έξω. 

Κι αυτό ισχύει φυσικά και κατ’ αρχήν για μένα – που μπορώ

 να διακυβεύσω τη ζωή μου στοιχηματίζοντας για το θάνατο χωρίς ενδοιασμό. Και για όλους εκείνους οι οποίοι, ανώνυμοι και υποταγμένοι, οδεύουν προς αυτή την ασυγχώρητη φονική μηχανή – και που τους νιώθω αδέρφια μου.

       7 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

   Αναρωτιόμασταν τι ήταν ο πόλεμος – η βδελυρότητα που έκλεινε μέσα του.

Και συνειδητοποιούμε τώρα ότι ξέρουμε πού βρίσκεται, ότι βρίσκεται μέσα μας – και για τους περισσότερους είναι αυτή η ενόχληση, αυτή η υποχρέωση επιλογής που τους κάνει να φεύγουν με την ενοχή ότι δεν υπήρξαν αρκετά θαρραλέοι για να απέχουν ή να απέχουν με τη θλίψη ότι δε θα συμμεριστούν το θάνατο των άλλων.

   Βρίσκεται εδώ, όντως εδώ, και τον αναζητούσαμε στο γαλανό ουρανό και στην αδιαφορία του κόσμου. Βρίσκεται στη φριχτή μοναξιά του μαχόμενου και του μη μαχόμενου, στην κοινή σε όλους ταπεινωμένη απελπισία και στην αυξανόμενη βδελυγμία που νιώθουμε να ανεβαίνει στα πρόσωπα καθώς περνούν οι μέρες. Η βασιλεία των κτηνών έχει αρχίσει.

       ΠΑΡΙΣΙ. ΜΑΡΤΙΟΣ ΤΟΥ 1940

   …Απ’ αυτή την άποψη, ο χριστιανισμός κατάλαβε τον άνθρωπο. Και μας άγγιξε πολύ πριν, μέσ’ από το Θεό του που εξανθρωπίστηκε. Όμως η αλήθεια και το μεγαλείο του σταματούν στο σταυρό, και μάλιστα τη συγκεκριμένη στιγμή που φωνάζει την εγκατάλειψή του. Αν ξεχωρίσουμε τις τελευταίες σελίδες του Ευαγγελίου, διαπιστώνουμε ότι μας προτείνεται μια ανθρώπινη θρησκεία, μια λατρεία της μοναξιάς και του μεγαλείου. Ασφαλώς η πικρία της την κάνει αβάσταχτη. Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται η αλήθεια της και το ψέμα όλων των υπολοίπων.

   Με την ίδια λογική, μένοντας για ένα χρόνο μόνος στο Παρίσι  μέσα σ’ ένα φτωχικό δωμάτιο, μαθαίνεις πολύ περισσότερα από ό,τι σε εκατό φιλολογικά σαλόνια και σαράντα χρόνια εμπειρίας της «παρισινής ζωής». Είναι κάτι σκληρό, φριχτό, κάποτε βασανιστικό και πάντοτε πολύ κοντά στην τρέλα. Αλλά με αυτή τη γειτνίαση η σύσταση το ανθρώπου πρέπει να σκληραίνει και να καταξιώνεται – ή να αφανίζεται. Αν όμως αφανιστεί, αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν αρκετά δυνατή για να ζήσει.

       …ΑΠΡΙΛΙΟΣ

    Δεν έχουμε αντιληφθεί επαρκώς ότι στην πολιτική η ισότητα είναι εχθρική προς την ελευθερία. Στην Ελλάδα, υπήρχαν άνθρωποι ελεύθεροι επειδή υπήρχαν σκλάβοι.

   «Είναι πάντοτε μεγάλο έγκλημα να καταστρέφεις την ελευθερία ενός λαού με το πρόσχημα της κακής χρήσης της». (Tocqueville).

      ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

   …Πρέπει να προστεθεί στο Παράλογο το παράθεμα του Τολστόι, ως πρότυπο παράλογης λογικής:

   «Αν όλα τα επίγεια αγαθά για τα οποία ζούμε, αν όλες τις τέρψεις που μας παρέχει η ζωή, τον πλούτο, τη δόξα, τις τιμές, την εξουσία, μας τα στερεί ο θάνατος, αυτά τα αγαθά δεν έχουν κανένα νόημα. Αν η ζωή δεν είναι ατέρμονη, είναι απλούστατα παράλογη και δεν αξίζει τον κόπο να τη ζήσουμε. Πρέπει να απαλλαγούμε απ’ αυτήν το γρηγορότερο δυνατό μέσω της αυτοκτονίας» (Εξομολόγηση)

   Πιο κάτω, όμως, ο Τολστόι ανασκευάζει: 

«Η ύπαρξη του θανάτου μας υποχρεώνει είτε να αποποιηθούμε εκούσια τη ζωή είτε να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας κατά τέτοιο τρόπο ώστε να της δώσουμε ένα νόημα που ο θάνατος 

να μην μπορεί να της το υποκλέψει».

πηγή και το πλήρες κείμενο της ανάρτησης εδώ:

http://eimaistahaimou.blogspot.com/2020/03/1913-1960-1987_22.html

ευχαριστώ, τα σέβη μου

κράτα το..
«Η ύπαρξη του θανάτου μας υποχρεώνει είτε να αποποιηθούμε εκούσια τη ζωή είτε
να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας κατά τέτοιο τρόπο ώστε να της δώσουμε ένα νόημα 
που ο θάνατος να μην μπορεί να της το υποκλέψει». (Τολστόι)

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=5lfInFVPkQs&feature=emb_title

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

Από τα «Σημειωματάρια» του Αλμπέρ Καμί (1913 – 1960) – μέρος α’. (http://eimaistahaimou.blogspot.com/)

Από τα «Σημειωματάρια» του Αλμπέρ Καμί (1913 – 1960)

 (μτφ. Λήδα Παλλαντίου, εκδ. «Εξάντας», 1987) – μέρος α’.

  Από το 1ο τετράδιο (Μάιος 1935 – Σεπτέμβριος 1937)

    15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1937

   …Στο μοναστήρι του San Francesco στο Fiesole, ένα μικρό προαύλιο, περιστοιχισμένο με αψίδες, φορτωμένο κόκκινα λουλούδια (1), ήλιο και κιτρινόμαυρες μέλισσες. Σε μια γωνιά, ένα πράσινο ποτιστήρι. Παντού βουίζουν μύγες. Ψημένος από ζέστη, ο κηπάκος αχνίζει σιγανά. Κάθομαι καταγής και αναλογίζομαι εκείνους τους φραγκισκανούς. Πριν από λίγο είδα τα κελιά τους και τώρα βλέπω τις εμπνεύσεις τους. Αισθάνομαι πως, αν έχουν δίκιο, θα έχουν δίκιο μαζί με μένα. Πίσω από τον τοίχο όπου ακουμπώ ξέρω ότι υπάρχει ο λόφος που κατεβαίνει προς την πόλη και ολόκληρη η Φλωρεντία με τα κυπαρίσσια της. Ωστόσο, τούτη η αίγλη του κόσμου, είναι θαρρείς η δικαιολογία αυτών των ανθρώπων. Συγκεντρώνω όλη την περηφάνια μου στην πίστη πως είναι και η δική μου και όλων των ανθρώπων της φυλής μου – αυτών που ξέρουν ότι ένα ακραίο σημείο φτώχειας συναντά πάντοτε την πολυτέλεια και τον πλούτο του κόσμου. 

Αν αποστερηθούν, αυτό γίνεται για μια μεγαλύτερη ζωή

 (και όχι για μιαν άλλη ζωή). Είναι το μόνο νόημα το οποίο

 δέχομαι να αποδώσω στη λέξη «αποστέρηση». 

Το να «είσαι γυμνός» διατηρεί πάντοτε ένα νόημα φυσικής ελευθερίας και θα ασπαζόμουν ευχαρίστως αυτήν την συμφωνία του χεριού και των λουλουδιών, αυτή την ερωτική συνεννόηση της γης και του ανθρώπου που είναι λυτρωμένος από τα ανθρώπινα, αν δεν ήταν ήδη η θρησκεία μου.

   Σήμερα,  νιώθω ελεύθερος απέναντι στο παρελθόν μου και ό,τι έχασα. Δε θέλω  παρά μόνο αυτό το αγκάλιασμα και αυτό τον κλειστό χώρο – αυτή τη διαυγή και καρτερική ζέση. Και θέλω να κρατήσω τη ζωή μου στα χέρια μου, όπως το ζεστό ψωμί που μαλάζει κάποιος, όπως εκείνοι που έκλεισαν τη ζωή τους σε λουλούδια και κολόνες. Το ίδιο ισχύει και γι’ αυτές τις μακριές νύχτες στο τρένο, που οι άνθρωποι μιλούν  μεταξύ τους και ετοιμάζονται να ζήσουν ενώπιος ενωπίω· και γι’ αυτή την αξιοθαύμαστη υπομονή να συνεχίζουν ιδέες, να τις σταματούν στη φυγή τους, κι ύστερα να προχωρούν ξανά. Να γλείφουν τη ζωή τους σαν ζάχαρη από κριθάρι, να τη διαμορφώνουν, να την ακονίζουν, να την αγαπούν, τέλος, όπως ψάχνει κανείς τη λέξη, την εικόνα, την οριστική φράση, αυτή που συμπεραίνει, που σταματά, αυτή με την οποία θα ξεκινήσει και που στο εξής θα χρωματίζει τη ματιά μας. 

Θα μπορούσα κάλλιστα να σταματήσω εκεί, να βρω επιτέλους την κατάληξη ενός χρόνου ξέφρενης και υπερβολικά κουρασμένης ζωής. Προσπάθειά μου είναι να φτάσω στα άκρα αυτή την παρουσία του εαυτού μου στον εαυτό μου, να τη συγκρατήσω μπροστά σε όλες τις όψεις της ζωής μου – ακόμα και με το τίμημα της μοναξιάς που σήμερα θεωρώ τόσο δυσβάστακτη. 

Δεν πρέπει να υποχωρώ: όλα βρίσκονται εκεί. Να μην συγκατατίθεμαι, να μην προδίδω. Όλη η βία μου με βοηθά σ’ αυτό, και στο σημείο όπου με φέρνει ο έρωτάς μου, και μαζί του, το έξαλλο πάθος για ζωή, που αποτελεί το νόημα των ημερών μου.

   Κάθε φορά που κάποιος (ή εγώ) υποχωρεί στις ματαιοδοξίες του, κάθε φορά που σκέφτεται και ζει για να «φαίνεται», προδίδει. Κάθε φορά, η μεγάλη δυστυχία του να θέλω να φαίνομαι με μείωνε πάντα απέναντι στην αλήθεια. Δεν είναι απαραίτητο να δίνεται κανείς στους άλλους, μόνο σ’ εκείνους που αγαπά. Γιατί τότε δε δίνεται για να φανεί, αλλά για να δώσει. Υπάρχει πολύ περισσότερη δύναμη σ’ εκείνον που δε φαίνεται παρά μόνο όταν είναι ανάγκη. Το να φθάνεις στα άκρα ισοδυναμεί να ξέρεις να κρατάς το μυστικό σου.

   Υπέφερα όντας μόνος αλλά, για να κρατήσω το μυστικό μου, νίκησα τον πόνο της μοναξιάς. Και σήμερα δε γνωρίζω μεγαλύτερη δόξα από το να ζω μόνος και αγνοημένος. Το να γράφω είναι η βαθύτερη χαρά μου! Πρέπει να συγκατανεύω στον κόσμο και στις απολαύσεις – αλλά μόνο απογυμνώνοντάς τα. Δε θα ήμουν άξιος να αγαπήσω τη γύμνια των ακτών, αν δεν ήξερα να μένω γυμνός μπροστά στον εαυτό μου. Για πρώτη φορά η έννοια της λέξης ευτυχία δε μου φαίνεται διφορούμενη. Είναι κατά κάποιον τρόπο το αντίθετο αυτού που εξυπακούεται με το κοινώς λεγόμενο «είμαι ευτυχισμένος».

   Ένα είδος συνέχειας μέσα στην απελπισία γεννά

 στο τέλος τη χαρά. 

Και οι ίδιοι άνθρωποι που, στο San Franceso, ζουν μπροστά στα κόκκινα λουλούδια , έχουν μέσα στο κελί τους τη νεκροκεφαλή που τροφοδοτεί τους λογισμούς τους, τη Φλωρεντία στο παράθυρό τους και το θάνατο πάνω στο τραπέζι. 

Κι εγώ, αν νιώθω τον εαυτό μου σε μια καμπή της ζωής του, δεν είναι εξαιτίας αυτών που απέκτησα, αλλά αυτών που έχασα. Νιώθω μέσα μου δυνάμεις ακραίες και βαθιές. Χάρη σ’ αυτές μπορώ να ζω όπως το αντιλαμβάνομαι. Αν σήμερα βρίσκομαι τόσο μακριά απ’ όλα, είναι γιατί μοναδικές δυνάμεις μου μένουν η αγάπη και ο θαυμασμός. Ζωή με πρόσωπο δακρύων και ήλιου, ζωή δίχως το αλάτι και την καυτή πέτρα, ζωή όπως την αγαπώ και την καταλαβαίνω. Μου φαίνεται ότι, χαϊδεύοντάς την, θα συγκλίνουν όλες οι δυνάμεις μου της απελπισίας και του έρωτα. 
Το σήμερα δεν είναι σαν σταθμός ανάμεσα στο ναι και το όχι. Είναι το ναι και το όχι. Όχι και επανάσταση μπροστά σε οτιδήποτε δεν είναι δάκρυα και ήλιος. 
Ναι στη ζωή μου, που την υπόσχεσή της τη νιώθω για πρώτη φορά να φθάνει. Μια χρονιά καυτή και ακατάστατη, που τελειώνει, και η Ιταλία· η αβεβαιότητα του μέλλοντος, αλλά 

η απόλυτη ελευθερία απέναντι στο παρελθόν μου και στον εαυτό μου. Εκεί βρίσκεται η φτώχεια μου και ο μοναδικός μου πλούτος. Θαρρείς και ξανάρχισα το παιχνίδι· ούτε πιο ευτυχισμένος, ούτε πιο δυστυχισμένος. Αλλά με τη συνείδηση των δυνάμεών μου, την περιφρόνηση των ματαιοδοξιών μου 

κι αυτόν τον διαυγή πυρετό, που με πιέζει 

απέναντι στο πεπρωμένο μου.

  

 Από το 2ο Τετράδιο (Σεπτέμβριος 1937 – Απρίλιος 1939)

    

       10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

   Να αξίζεις ή να μην αξίζεις. Να δημιουργείς ή να μη δημιουργείς. Στην πρώτη περίπτωση, όλα δικαιολογούνται. Όλα, ανεξαίρετα. Στη δεύτερη πρόκειται για πλήρη Παραλογισμό. Απομένει να διαλέξεις την πιο καλαίσθητη αυτοκτονία: γάμο + 40 ώρες ή περίστροφο.

       …25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

   Η φλυαρία – ό,τι πιο ανυπόφορο, ένδειξη ξεπεσμού.

      

       …22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

   Είναι φυσικό να δίνεις λίγη από τη ζωή σου για να μη τη χάσεις ολόκληρη. Έξι ή οχτώ ώρες την ημέρα, για να μην τα τινάξεις από πείνα. Κι ύστερα, όλα είναι όφελος για όποιον θέλει να ωφεληθεί.

       ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

   Η πολιτική και η μοίρα των ανθρώπων διαμορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς μεγαλείο. Όσοι έχουν κάποιο μεγαλείο μέσα τους δεν κάνουν πολιτική. Και ούτω καθεξής. Τίθεται όμως θέμα δημιουργίας μέσα μας ενός καινούριου ανθρώπου. Να γίνουν οι άνθρωποι της δράσης άνθρωποι των ιδανικών και οι ποιητές βιομήχανοι. Θέμα βίωσης των ονείρων μας – και υποκίνησής τους. Άλλοτε, τα απαρνιόμασταν ή χανόμασταν μέσα τους. Δεν πρέπει να χανόμαστε μέσα τους, ούτε όμως και να παραιτούμαστε*.

*ΣΗΜΕΙΩΣΗ: τον απόηχο αυτών των σκέψεων συναντάμε στον «ΚΑΛΙΓΟΥΛΑ»

   Δεν έχουμε το χρόνο να είμαστε ο εαυτός μας. Έχουμε χρόνο μόνο για να είμαστε ευτυχισμένοι.

       …ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΤΟΥ ‘38

   Ό,τι ρυπαρό και αξιοθρήνητο ενυπάρχει στη θέση του εργαζόμενου ανθρώπου και σε έναν πολιτισμό βασισμένο σε εργαζόμενους.

   Το μυστικό είναι να αντέχεις και να μην εγκαταλείπεις την προσπάθεια. Η φυσική αντίδραση είναι πάντοτε η στροφή σ’ ένα χώρο εκτός εργασίας, στη δημιουργία γύρω μας εύκολου θαυμασμού, ενός κοινού, ενός προσχήματος για τις δειλίες και τις κωμωδίες (αυτός είναι ο λόγος δημιουργίας των περισσότερων σπιτικών). Μια άλλη αναπόφευκτη αντίδραση είναι η σύνθεση φράσεων. Κάποτε κολλάνε όλα αυτά, αν προσθέσει κανείς τη φυσική ανεμελιά, την απαιδευσία του σώματος και τη χαλάρωση της βούλησης.

   Κατ’ αρχήν πρέπει κανείς να σιωπά – να καταργεί το κοινό 

και να κάνει την αυτοκριτική του. Να αντισταθμίζει μια προσεκτική εκγύμναση του σώματος με μια προσεκτική συνείδηση του ζειν. Να εγκαταλείπει κάθε φιλοδοξία και να επιδίδεται σ’ ένα διπλό έργο απελευθέρωσης – απέναντι στο χρήμα και απέναντι στις ίδιες τις κενοδοξίες και τις ανανδρίες του. Να ζει σύμφωνα με κανόνες. Δυο χρόνια δεν είναι υπερβολικά σε μια ζωή για να σκεφθεί κανείς γύρω από ένα 

και μόνο θέμα. Πρέπει να απαλλαγεί από όλες τις προηγούμενες καταστάσεις και να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του πρώτα στο να μην ξεμάθει τίποτα κι ύστερα στο να μάθει υπομονετικά.

   Μ’ αυτό το τίμημα υπάρχει μια πιθανότητα στις δέκα να ξεφύγει από την πιο ρυπαρή και αξιοθρήνητη των θέσεων: του εργαζόμενου ανθρώπου.

       …ΜΑΪΟΣ ΤΟΥ ‘38

   «Γίνεται λόγος στην εποχή μας για την αξιοπρέπεια της εργασίας και για την αναγκαιότητά της. Ειδικότερα ο K. Gignoux* έχει ιδέες πολύ συγκεκριμένες επί του θέματος.

   Πρόκειται όμως για απάτη. Αξιοπρέπεια της εργασίας υπάρχει μόνο στην ελεύθερα αποδεκτή εργασία. Μόνο η τεμπελιά είναι ηθική αξία, γιατί μπορεί να χρησιμεύσει ως μέτρο κρίσης των ανθρώπων. Είναι μοιραία μόνο για τις μετριότητες. Αυτό είναι το μάθημα και το μεγαλείο της. Αντίθετα, η εργασία ισοπεδώνει τους ανθρώπους. Δε θεμελιώνει κρίσεις. Θέτει σε λειτουργία μι μεταφυσική της ταπείνωσης. Οι καλύτεροι δεν επιβιώνουν στη μορφή δουλείας που η κοινωνία των ηθικολόγων της δίνει σήμερα…

*: Σύγχρονος φιλελεύθερος οικονομολόγος            

   …Κυνισμός: κοινός πειρασμός για όλους τους ευφυείς.

   Αθλιότητα και μεγαλείο αυτού του κόσμου: δεν προσφέρει αλήθειες αλλά έρωτες.

   Ο Παραλογισμός βασιλεύει και ο έρωτας τον σώζει.

  

       21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1938

   

   …Τα συναισθήματα που νιώθουμε δε μας μεταμορφώνουν, μας υποβάλλουν την ιδέα της μεταμόρφωσης. Έτσι, ο έρωτας δε μας εξαγνίζει από τον εγωισμό, τον κάνει αισθητό και μας δίνει την ιδέα μιας απόμακρης πατρίδας, όπου αυτός ο εγωισμός δε θα είχε πλέον θέση.

πηγή και το πλήρες κείμενο της ανάρτησης εδώ:

   http://eimaistahaimou.blogspot.com/2020/03/1913-1960-1987.html

ευχαριστώ, τα σέβη μου!

......

θα χρησιμοποιήσω την προτροπή του Καμί

τώρα που  έχουμε την ευκαιρία να

" να ξεφύγουμε από την πιο ρυπαρή και αξιοθρήνητη των θέσεων: του εργαζόμενου ανθρώπου"

(για όσο χρειαστεί.. βλέπε #μένω στο κλουβ..εεεε σπίτι#)

"Κατ’ αρχήν πρέπει κανείς να σιωπά – να καταργεί το κοινό 

και να κάνει την αυτοκριτική του. Να αντισταθμίζει μια προσεκτική εκγύμναση του σώματος με μια προσεκτική συνείδηση του ζειν. Να εγκαταλείπει κάθε φιλοδοξία και να επιδίδεται σ’ ένα διπλό έργο απελευθέρωσης – απέναντι στο χρήμα και απέναντι στις ίδιες τις κενοδοξίες και τις ανανδρίες του. 

Πρέπει να απαλλαγεί από όλες τις προηγούμενες καταστάσεις και να συγκεντρώσει τις δυνάμεις

 του πρώτα στο να μην ξεμάθει τίποτα κι ύστερα στο να μάθει υπομονετικά."

"Το σήμερα δεν είναι σαν σταθμός ανάμεσα στο ναι και το όχι. Είναι το ναι και το όχι. 
Όχι και επανάσταση μπροστά σε οτιδήποτε δεν είναι δάκρυα και ήλιος."

...

εκμεταλλεύομαι τον ελεύθερο χρόνο

διαβάζω

ενημερώνομαι (έγκυρα)

η γνώση είναι δύναμη!

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=EE21GW4Xugo&feature=emb_title

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

  

Ταΐζω τα αδέσποτα - Νοιάζομαι για ανθρώπους και ζώα

Ταΐζω τα αδέσποτα - Νοιάζομαι

"Η Κοινωνική Οργάνωση Αντικρίση κάνει έκκληση προς όλους τους κατοίκους της χώρας

 να ταΐζουν  όσα περισσότερα αδέσποτα ζώα μπορούν, 

διότι ειδικά στις αστικές ζώνες μετά τα πρωτοφανή αλλά απαραίτητα για τη διασφάλιση της Δημόσιας υγείας μέτρα 

που επέβαλε η Κυβέρνηση, τα αδέσποτα κινδυνεύουν να πεθάνουν από την πείνα 

αφού τα περισσότερα σιτίζονταν από φιλόζωους επαγγελματίες ή εργαζόμενους που σήμερα λόγω του Κοροναϊού παραμένουν μακριά από τις εργασίες τους. 

 Παρακαλούνται όλοι όσοι μπορούν, να προσφέρουν τροφή στους τετράποδους μας φίλους καθώς και νερό που και αυτό είναι σχεδόν αδύνατο να το βρουν."

πηγή:

https://parallaximag.gr/life/dramatiki-ekklisi-taiste-ta-adespota

αφήνω στο  μπαλκόνι λίγο νερό..

ρίχνω έξω τα ψίχουλα από το τραπέζι

νοιάζομαι

για ανθρώπους που με χρειάζονται

για τους άστεγους

για τα ζώα

παραμένω άνθρωπος

όλοι μια γροθιά

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=drsMyeXzLSo

"I want to live,

I want to give"

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ - "Αν μπορείς"

"Αν μπορείς"

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά όταν γύρω σου όλοι

τον εαυτό τους εχάσαν δειλά, και για τούτο μαζί σου τα βάζουν,

στον εαυτό σου αν μπορείς να ’χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν

μα κι αδιάφορος να ’σαι κι ορθός στις δικές τους μπροστά αμφιβολίες,

αν μπορείς να υπομένεις χωρίς ν’ αποστάσεις ποτέ καρτερώντας,

ή μπλεγμένος με ψεύτες, μακριά να σταθείς, 
αν μπορείς απ’ το ψέμα

κι αν γενείς μισητός, να μη δείξεις στρατί στο δικό σου το μίσος,

κι ούτε τόσο καλός να φανείς κι ούτε τόσο σοφά να μιλήσεις,

αν μπορείς να ονειρεύεσαι δίχως να γίνεις του ονείρου σου σκλάβος,

αν μπορείς να στοχάζεσαι δίχως τη σκέψη να κάνεις σκοπό σου,

αν μπορείς την λαμπρήν ανταμώνοντας Νίκη ή τη μαύρη φουρτούνα,

να φερθείς με τον ίδιο τον τρόπο στους δυο κατεργάρηδες τούτους,

αν μπορείς να υποφέρεις ν’ ακούς την αλήθεια 
που ο ίδιος σου είπες,

στρεβλωμένη από αχρείους, να γενεί μια παγίδα
 για ηλίθιους ανθρώπους,

ή αν τα όσα η ζωή σού έχει δώσει αντικρίσεις συντρίμμια μπροστά σου,

κι αφού σκύψεις, ν’ αρχίσεις ξανά να τα χτίζεις με σκάρτα εργαλεία,

αν μπορείς να σωριάσεις μαζί τ’ αγαθά και τα κέρδη σου όλα,

κι αν τολμήσεις με μια σου ζαριά όλα για όλα να παίξεις

και να χάσεις τα πάντα και πάλι απ’ την πρώτη σου αρχή να κινήσεις,

και να μην ψιθυρίσεις ποτές ούτε λέξη για τα όσα έχεις χάσει,

κι αν μπορείς ν’ αναγκάσεις με βία, την καρδιά σου, τα νεύρα, το νου σου,

να δουλέψουν για σέναν ακόμα κι αφού τσακιστούνε στο μόχθο,

και ν’ αντέξεις σ’ αυτό σταθερά όταν τίποτε εντός σου δεν θα ’χεις

άλλο εξόν απ’ τη θέληση που όρθια θα κράζει σε τούτα «Κρατάτε»,

αν μπορείς να μιλάς με τα πλήθη κι ακέριος στο ήθος να μένεις,

ή αν βρεθείς με ρηγάδες χωρίς τα μυαλά σου να πάρουν αέρα,

κι αν ποτέ, ούτε οι φίλοι ούτε οι εχθροί να σε κάνουν μπορούν να πονέσεις,

τον καθένα αν ζυγιάζεις σωστά και κανέναν πιο πρόσβαρα απ’ άλλον,

αν μπορείς να γεμίζεις το αμείλιχτο ένα λεφτό της κάθε ώρας

στην αξία των εξήντα μοιραίων δευτερόλεφτων της διαδρομής του,

τότε θα ’ναι όλη η Γη σα δικιά σου, ως και κάθε που υπάρχει σε τούτη,

και —περισσότερο ακόμα— 

θε να ’σαι ένας άνθρωπος πλέριος, παιδί μου.

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ 

Μετάφραση: Άγγελος Δόξας

 (https://latistor.blogspot.com/2018/09/blog-post_18.html)

"πλέριος"

άνθρωπος
όχι λεπρός
όχι λειψός
όχι σκιά

μπορείς

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=IsT_PvMR4j4

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

Ζήτω η κοινωνική ευθύνη! (1)(2) - (www.sarajevomag.gr)

Ζήτω η κοινωνική ευθύνη! (1)

Δευτέρα 16 Μάρτη.

Ώστε έτσι, ε; Ήρθε η ώρα να μάθουμε τι είναι η «κοινωνική ευθύνη»! Για την ακρίβεια ήρθε η ώρα να μας διδάξουν το κράτος και οι ειδικοί του το τι είναι «κοινωνική ευθύνη»… Γιατί ως τώρα είμασταν κοινωνικά ανεύθυνοι· σκέτοι αληταράδες! Ως τώρα αν αρρώσταιναν τα γονικά, ή οι παπούδες και οι γιαγιάδες, τους λούζαμε με πετρέλαιο και το ανάβαμε – ε; 

Ευτυχώς που ήρθε ο κύριος κράτος και οι κύριοι ειδικοί του να 

μας τραβήξουν τ’ αυτί και να μας εκπολιτίσουν… 

Το κατάλαβε και η «επανάσταση» – επιτέλους. Τρία ζήτω για το «κοινωνικό» κράτος…Αλήθεια;

 Το κράτος του Έβρου θα μας διδάξει τι είναι «κοινωνική ευθύνη»; Ουπς: ας μην πέσουμε σε «γραφικότητες»! Ας αφήσουμε την γραφικότητα σ’ αυτήν την όλο γλύκα και ενδιαφέρον για την ζωή κινητοποίηση του κράτους, του στρατού, της αστυνομίας. Υπάρχουν ενδιαφέροντα επιχειρήματα και προτροπές. Στην ισπανία, για παράδειγμα, ένα video διδακτικό για το τι είναι η «κοινωνική ευθύνη» κρατικά προσδιορισμένη σήμερα, δείχνει ένα νεαρό ζευγάρι, και λέει: όταν φιλάς την φίλη σου να θυμάσαι την γιαγιά σου· ή κάτι τέτοιο. Διότι τα φιλιά μεταφέρουν τον λαθρεπιβάτη και σαλιάρη covid-19, που καταλήγει στην γιαγιά και στον παπού, οδηγώντας τους στα θυμαράκια.

  Εύγε, λοιπόν, και στο ελληνικό και στο ισπανικό, και στο ιταλικό, και σ’ όλα τα κράτη της γης! Εύγε. Όταν καταφέρουν κάθε ερωτικό φιλί να φέρνει στο μυαλό γιαγιάδες και παπούδες, θα έχουν γίνει οι καλύτεροι προαγωγοί του tinder 2.0 και του ψηφιακού σεξ…

Επιπλέον, ας το θυμίσουμε κι αυτό – επειδή γεμίσαμε τόσο πολύ ηλίθιους ώστε δικαιούμαστε να φωνάζουμε (ελάχιστοι ακούνε). Η «κοινωνική ευθύνη» που σερβίρει το κράτος και οι ειδικοί του είναι απλά οι 2 απ’ τις 3 λέξεις μιας άλλης διάταξης λέξεων: εταιρική κοινωνική ευθύνη· ή η «κοινωνικότητα των αφεντικών». Όποιος νομίζει ότι το καπιταλιστικό κράτος του 21ου αιώνα ζητάει απ’ τους υπηκόους του, σαν «κοινωνική ευθύνη», κάτι άλλο εκτός απ’ την προσαρμογή τους σε συγκεκριμένες νόρμες, ας αρχίσει να φιλιέται με το είδωλό του

 (: selfie). Θα γλυτώσει τις «μολύνσεις».Τι είναι όμως ευθύνη, κοινωνικότητα, κοινωνικές σχέσεις χωρίς την υγιεινιστική τρομοκρατία και την αποδοχή της; Αν δεν κάνουμε λάθος το είδος μας είναι ζώο κοινωνικό εδώ και χιλιετίες. Αν δεν κάνουμε λάθος είμαστε και οι σχέσεις μας· όχι οι public relations, αλλά οι αγάπες και τα μίση, τα φιλιά και οι βλαστήμιες, οι αγκαλιές και οι κλωτσιές, τα αγγίγματα και τα σπρωξίματα, τα βλέμματα, τα λόγια, οι σιωπές, οι αμηχανίες, τα πιασίματα απ’ το μπράτσο, τα χάδια…Αν δεν κάνουμε λάθος ο κατ’ οίκον περιορισμός ήταν ως τώρα ποινή, καταδίκη, απόφαση δικαστηρίου· όχι απόδειξη «κοινωνικής ευθύνης»… Η απαγόρευση κυκλοφορίας ήταν απαγόρευση του να υπάρχεις σαν κοινωνικό και πολιτικό ον… Η απαγόρευση συγκεντρώσεων ήταν καταστολή που έπρεπε να πολεμηθεί…Όλα αυτά, βέβαια, σε πολύ ζόρικες και πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις μπορούν να ανασταλούν σε κάποιο βαθμό – ποιος δεν το ξέρει; Αν ψήνεσαι στον πυρετό ούτε χάδια καταλαβαίνεις, ούτε αγκαλιές. Κι αν βρίσκεσαι στην εντατική δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Όταν όμως οι συγγενείς και οι φίλοι ξεροσταλιάζουν έξω απ’ το χειρουργείο, έχοντας απόσταση δεκάδων μέτρων απ’ τον / την αγαπημένο /

 η τους, δεν το κάνουν επειδή το κράτος όρισε νόρμα ελάχιστης απόστασης μεγαλύτερης απ’ την έκταση των χεριών… 

Και, ανάποδα, όταν οι παρέες αράζουν στις πλατείες φουμάροντας, είναι πολύ κοινωνικότερες απ’ αυτές που τα «σπάνε» στα χοροπηδάδικα… (Αλλά και πάλι ο καθένας διαλέγει αυτό που του ταιριάζει…)Νομίζαμε ότι για την κοινωνικότητα και τις ευθύνες μας είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι. Νομίζαμε ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μάθαμε απ’ τους προηγούμενους την στάση και απέναντι στην υγεία και απέναντι στην αρρώστια. Νομίζαμε ότι είμαστε υπόλογοι όχι απέναντι στο κράτος, το νόμο και την βία του· αλλά απέναντι στη συνείδηση, τα αισθήματα και τις σχέσεις μας. Νομίζαμε ότι είμαστε ενήλικοι… Αλλά όχι. Ο κύριος κράτος, οι βαστάζοι και οι μπιστικοί του ήρθαν να μας κάνουν ανθρώπους…Ανθρώπους είπατε; Ποιό μοντέλο ακριβώς;

Ζήτω η κοινωνική ευθύνη! (2)

Δευτέρα 16 Μάρτη.

  Ο κατ’ οίκον περιορισμός, οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας, το κυνήγι κάθε δημόσιου χώρου συναναστροφών έχουν προελάσει ακαριαία στο όνομα της «μεταδοτικότητας / φονικότητας του covid-19». Στο αρχικό σημερινό σχόλιο με τα νούμερα και τα μεγέθη, φαίνεται ότι το επιχείρημα δεν έχει σχέση με καμμία πραγματικότητα· πέραν των αναγκαιοτήτων της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης καθώς έχει ξεκινήσει η 4η βιομηχανική επανάσταση. Το επιχείρημα περί «ίασης» της «στρεβλής» (ή και ανύπαρκτης) κοινωνικότητάς μας μέσω κατ’ οίκον περιορισμού (μέτρο έκτακτο μεν διδακτικό δε όπως λένε οι υποστηρικτές του) ανήκει στην κατηγορία έχουμε μπροστά μας έναν ασθενή, γι’ αυτό θα τον βάλουμε στο γύψο.

  Η ιστορική μνήμη θα έπρεπε να έχει κτυπήσει όλα τα alarm που διαθέτει· αλλά κάπου την έθαψαν κι αυτήν την κωλόγρια, αφού 

της πήραν την περιουσία – και την κόλλησαν τον «ιό» του ωφελιμισμού.

Ποιές είναι, λοιπόν, αυτές οι αναγκαιότητες; Η «έκτακτη ανάγκη» (για λόγους δημόσιας υγείας) μας αποκοινωνικοποιεί, μας αποκόβει απ’ τις άμεσες κοινωνικές σχέσεις μας, ξαναδιατάσσοντας τον φυσικό χώρο / χρόνο των κοινωνικών σχέσεων μας αποκλειστικά στην οικογένεια (κι εκεί μέσω καραντινών μικροκλίμακας). Κωδικοποιώντας το υπόλοιπο «κοινωνικό» με τους όρους της ενοποιημένης «δημόσιας υγείας / δημόσιας τάξης»: ο Άλλος, ο όποιος Άλλος, είναι αυτός που δεν πρέπει να σε «κολλήσει» και δεν πρέπει να τον «κολλήσεις» – τελεία και παύλα. Είναι ένα πρωτότυπο είδος διανοητικού, χωρικού και χρονικού zoning, ένα ρευστό κινούμενο «απαρτχάιντ» της καθημερινής ζωής.

Όχι μόνον αυτό. Εκείνο που χάνεται (επειδή απαγορεύεται και ποινικοποιείται, εκτάκτως φυσικά, αλλοίμονο – αλλά και διδακτικά) με την φυσική έννοια, μας ξανα-αποδίδεται ψηφιακά, ηλεκτρονικά. Τηλε-εργασία, τηλε-εκπαίδευση, τηλε-αγορές, τηλε-παραγγελίες· και πάνω απ’ όλα τηλε-σχέσεις… Τίποτα απ’ αυτά δεν είναι καινούργιο! Η εξοικείωση έχει πραγματοποιηθεί, άρα η μετάβαση μπορεί να θεωρηθεί «ομαλή». Απ’ τα μισο-οχυρά μισο-τάφους (με την έννοια ότι άγνωστο ποιός θα «κολλήσει» ποιά παράνοια ποιόν απ’ την ώρα που κάπου κοντά στην εξώπορτα παραφυλάει ένας μπάτσος…) μιας ψεύτικης και ήδη απαλοτριωμένης “ιδιωτικότητας” (το “σπίτι”…) μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να στέλνει και να λαμβάνει μηνύματα, εικόνες και video απελπισίας 24ώρες το 24ωρο, για μία βδομάδα, για δύο, για τρεις, για τέσσερεις… Μέχρι να σκάσει, ή μέχρι το κράτος να πει «σας ευχαριστούμε για την πειθαρχία σας» – και να κτυπήσει το κουδούνι για την έξοδο στο προαύλιο…

Γιατί ναι: επειδή είμαστε ακόμα, σε μεγάλο (και ενοχλητικό βαθμό) κοινωνικά όντα με την παλιά έννοια· επειδή η καινούργια έννοια της «κοινωνικότητας» πρέπει να επιβληθεί δια της βίας, καθότι τα δίκτυα 5G δεν θα εγκατασταθούν για να υπολειτουργούν· και επειδή οι εταιρείες έκαναν και κάνουν ό,τι μπορούν αλλά αυτό είναι μερικό και αποσπασματικό, γι’ αυτό λοιπόν η μορφή-κράτος αναλαμβάνει ξανά την παιδαγωγική αποστολή της.

Κάποτε αντικοινωνικοί θεωρούνταν οι «μαλλιάδες». Τώρα θεωρούνται αυτοί που μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι για να παίξουν ή να χαζέψουν μια παρτίδα πρέφα…

Όσο για τους «κοινωνικά υπεύθυνους»; Αυτοί είναι εκείνοι που ήταν πάντα: οι νομιμόφρονες…

(https://www.sarajevomag.gr/wp/2020/03/zito-i-koinoniki-eythyni-1/)

πηγή:

https://anhsyxia.wordpress.com/2020/03/16/%ce%b6%ce%ae%cf%84%cf%89-%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b5%cf%85%ce%b8%cf%8d%ce%bd%ce%b7-12/

κι ένα τιπ ακόμα δωράκι
https://anhsyxia.wordpress.com/2020/03/16/%cf%83%ce%b9%ce%b3%ce%ac-%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%b7%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5/

άντε τώρα..

μαμ..

κακά ..

και νάνι στο ασφαλές κλουβάκι σου..

καληνύχτα

Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=Vo-YsfMKFOo
https://www.youtube.com/watch?v=FMfFeQDJaqM

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο

Θανάσης Δρίτσας - Οι ιογενείς επιδημίες και το τέλος της ιδέας του ελεύθερου ανθρώπου

Οι ιογενείς επιδημίες και το τέλος της ιδέας του ελεύθερου ανθρώπου

(Ο Θανάσης Δρίτσας εξηγεί με αφορμή τη διαχείριση του κορωνοϊού 

γιατί οι πανδημίες είναι μεγάλο τεστ ανθρωπιάς.)

Όποιες δημόσιες απαγορεύσεις εισάγονται, υποτίθεται πάντα με σοβαρή δικαιολογία, συνήθως δεν αποσύρονται ποτέ μετά την αποκατάσταση του προβλήματος που τις γέννησε. 

Θυμάμαι ότι στα πλαίσια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 σε πολλούς μεγάλους δρόμους και λεωφόρους είχε απαγορευτεί η αριστερή στροφή σε κάθετους δρόμους. Αυτό ήταν ένα σχέδιο που (υποτίθεται ότι) θα προσέθετε μεγαλύτερη ασφάλεια όσον αφορά τον περιορισμό πιθανών τρομοκρατικών επιθέσεων. Οι Ολυμπιακοί αγώνες (2004) τελείωσαν δοξαστικά τότε, οι τρομοκρατικές επιθέσεις ευτυχώς δεν έγιναν, οι απαγορεύσεις της κίνησης αριστερά παρέμειναν όμως μέχρι σήμερα. Είμαι βέβαιος ότι το ίδιο θα συμβεί με τους περιορισμούς που θα επιβληθούν στην κοινωνία μας στα πλαίσια της τρέχουσας (αποκαλούμενης) πανδημίας του κορωνοϊού

 (Covid-19).

Μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση του ζητήματος της αποκαλούμενης πανδημίας Covid-19 εκφράστηκε από τον συγγραφέα-δημοσιογράφο Raul Zibechi με τίτλο «Ο ιός και η στρατιωτικοποίηση της κρίσης». Πρέπει να επιστρέψουμε στην εποχή του ναζισμού και του σταλινισμού, πριν από περίπου έναν αιώνα, για να βρούμε παραδείγματα τόσο εκτεταμένου ελέγχου του πληθυσμού όσο εκείνα που λαμβάνουν χώρα σήμερα στην Κίνα με την επιδημία του κορωνοϊού. Οι εικόνες της καθημερινής ζωής που μας φθάνουν από μεγάλες περιοχές της Κίνας, όχι μόνο από την πόλη του Ουχάν και την επαρχία Χουμπέι, όπου ζουν 60 εκατομμύρια άνθρωποι, δίνουν την εντύπωση ενός τεράστιου υπαίθριου στρατοπέδου συγκέντρωσης εξαιτίας της επιβολής καραντίνας για όλους τους κατοίκους. Ερημωμένες πόλεις από όπου διέρχεται μόνο το προσωπικό ασφαλείας και υγείας.

Μετράται η θερμοκρασία για κάθε άτομο που εισέρχεται σε ένα σούπερ μάρκετ, στα εμπορικά κέντρα και τα οικιστικά συγκροτήματα. Εάν υπάρχουν μέλη μιας οικογένειας σε καραντίνα, μόνο ένας από αυτούς έχει το δικαίωμα να βγαίνει κάθε δύο ημέρες για να αγοράσει τρόφιμα. Σε ορισμένες πόλεις, όσοι δεν χρησιμοποιούν μάσκες μπορεί να καταλήξουν στη φυλακή. Συνιστάται η χρήση γαντιών μίας χρήσης και μολύβια για την πίεση των κουμπιών του ανελκυστήρα. Οι πόλεις της Κίνας μοιάζουν με πόλεις-φαντάσματα, μέχρι που, σχεδόν, δεν συναντάς ανθρώπους στο δρόμο στην πόλη Γουχάν. Η συνηθισμένη πρακτική στην ιστορία είναι 

να απομονώνονται οι μολυσμένοι άνθρωποι, ποτέ δεν έχουν απομονωθεί τόσα εκατομμύρια υγιείς άνθρωποι με αυτόν τον τρόπο.

Το Δελτίο 142 του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Πολιτικής Πρόβλεψης (LEAP) έκανε αυτήν την παρατήρηση: «Η Κίνα εξαπέλυσε ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης, πρωτόγνωρου μεγέθους, μετά από μόλις 40 θανάτους σε πληθυσμό ενός δισεκατομμυρίου και 200 χιλιάδων ανθρώπων, γνωρίζοντας ότι η γρίπη σκοτώνει 3.000 άτομα στη Γαλλία κάθε χρόνο». Το 2019, η γρίπη σκότωσε 40.000 ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ιλαρά σκοτώνει 100.000 ανθρώπους το χρόνο παγκοσμίως και επηρεάζει μισό εκατομμύριο. Φαίνεται ότι αντιμετωπίζουμε ένα νέο κοινωνικό μοντέλο διαχείρισης των κρίσεων, το οποίο μπορεί να υπολογίζει στη συγκατάθεση της Δύσης. Η Ιταλία ακολούθησε αυτό το μονοπάτι απομονώνοντας δέκα περιοχές με 50.000 κατοίκους, όταν υπήρχαν μόνο μερικές δεκάδες άνθρωποι που είχαν πληγεί από τον ιό. Η Κίνα ασκεί έναν εξελιγμένο έλεγχο του πληθυσμού, από την βίντεο-παρακολούθηση με 400 εκατομμύρια κάμερες στους δρόμους μέχρι το σύστημα «σημείων κοινωνικής πίστης», με τα οποία ρυθμίζει τη συμπεριφορά των πολιτών. Ο έλεγχος τώρα πολλαπλασιάζεται, συμπεριλαμβανομένης της επί τόπου επιτήρησης με ταξιαρχίες των «εθελοντών» πολιτών σε κάθε γειτονιά.

Επειδή, πιθανά, η Κίνα θα γίνει ο μελλοντικός παγκόσμιος ηγεμόνας οι πρακτικές του κράτους της απέναντι στον πληθυσμό αποκαλύπτουν και τον τύπο της κοινωνίας που κάθε μελλοντική εξουσία επιθυμεί να οικοδομήσει. 

Οι μορφές ελέγχου που εφαρμόζει η Κίνα αποδεικνύονται στην πράξη εξαιρετικά αποδοτικά μοντέλα δράσης για τις κυρίαρχες τάξεις ολόκληρου του πλανήτη, προκειμένου να καταστείλουν αντίθετες απόψεις, διαμαρτυρίες, επαναστάσεις και ανθρώπινα δικαιώματα.

 Ιδιαίτερα στην οικονομικά παρακμάζουσα (δημοκρατική) Ευρώπη τα κινέζικα απολυταρχικά μοντέλα καταστολής θεωρητικά θα αποβούν στο μέλλον χρήσιμα εργαλεία αποστέρησης δικαιωμάτων και εργασιακών κεκτημένων. Είναι ενδιαφέρον ότι ενώ αρχικά η Κίνα παρουσιάστηκε (από τα παγκόσμια ΜΜΕ) ως ο αυτουργός της πανδημίας κορωνοϊού λόγω των ανοιχτών αγορών ελεύθερης κατανάλωσης μικρών ζώων, στη συνέχεια επαινέθηκε η ανάλγητη πολιτική ελέγχου-καταστολής του πληθυσμού της ως η πλέον ιδανική για την προστασία της δημόσιας υγείας ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Πιθανά η «χρυσή μέθοδος της Κίνας» να αποτελεί προάγγελο για το τι ακριβώς θα εφαρμοστεί σε μελλοντικές κρίσιμες καταστάσεις όπως οι φυσικές καταστροφές. Και βέβαια η χρυσή μέθοδος της Κίνας μπορεί θεωρητικά να εφαρμοστεί απέναντι σε μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις οι οποίες (δυνητικά) μπορούν να προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα σε κάθε μορφής πολιτική εξουσία.

Σε πολύ πρόσφατο άρθρο (28 Φεβρουαρίου 2020) της συντακτικής ομάδας του κορυφαίου επιστημονικού περιοδικού New England Journal of Medicine, με τίτλο Covid-19: Navigating the Uncharted, επαινείται με έμφαση η λήψη δραστικών μέτρων που πήρε η Κίνα μαζί με τις ΗΠΑ και η αποτελεσματικότητα της κοινωνικής απομόνωσης ως κύριο μέτρο εναντίον της περίφημης πανδημίας Covid-19. Παραθέτω το ακριβές απόσπασμα από το άρθρο: «Community spread in the United States could require a shift from containment to mitigation strategies such as SOCIAL DISTANCING in order to reduce transmission. Such strategies could include isolating ill persons (including voluntary isolation at home), school closures, and telecommuting where possible».

Η απομόνωση αποτελεί πιθανά αποτελεσματικό μέτρο δράσης σε περιπτώσεις μεταδιδόμενων νοσημάτων. Αποτελεί ένα ακραίο αναγκαστικό μέτρο ιδιαίτερα όταν δεν γνωρίζουμε καλά τους τρόπους και την ταχύτητα μετάδοσης μιας λοίμωξης (σε νέους ιούς όπως ο Covid-19). 

Είναι βέβαιο όμως ότι αυτό το μότο της κοινωνικής απομόνωσης (social distancing) θα μείνει ακόμη και μετά το τέλος της πανδημίας Convid-19 ως υποτιθέμενος εγγυητής ασφάλειας της δημόσιας υγείας επί παντός επιστητού. Είναι επίσης βέβαιο ότι η αποκαλούμενη πανδημία του κορωνοϊού θα τελειώσει αργά ή γρήγορα και τότε οι περισσότεροι από μας μάλλον θα έχουμε παραμείνει ζωντανοί, όσον αφορά τον Covid-19 ως αιτία θανάτου. Όλα όμως τα προληπτικά, απαγορευτικά και επείγοντα μέτρα θα παραμείνουν σίγουρα μαζί μας προκειμένου να διατηρηθεί μια εικονική αίσθηση ασφαλείας η οποία θα μας καθιστά, άπαντες, όντα υπό χρόνιο περιορισμό και καταστολή. Θα είμαστε πλέον τόσο ζωντανοί όσο (απλά) ζωντανοί είναι οι πρωτόγονης δομής στοιχειώδεις βιολογικοί οργανισμοί βλ. οι αμοιβάδες. Θα έχουμε τότε απωλέσει την ιδιότητα του ανθρώπου και το χαρακτηριστικό της ανθρωπιάς, θα ζούμε όπως οι αμοιβάδες.

Μεγάλο τεστ ανθρωπιάς είναι τελικά οι πανδημίες, ιδιαίτερα στην εποχή των social media που οι πανδημίες του φόβου διαδίδονται πολύ πιο γρήγορα από τους ιούς ή τα μικρόβια. 

Βλέπω ήδη γύρω μας μεγάλο κανιβαλισμό, μια κοινωνία έτοιμη να σκοτώσει, να εκκαθαρίσει, να διώξει, να απομονώσει, 

να αρπάξει κομμάτι για τον εαυτό της, να αφανίσει τα μολυσμένα μιάσματα. 

Ο Εαυτός πάνω από όλα, η αποθέωση του αδηφάγου ατομικισμού. Μια τέτοια κοινωνία ανθρωποφαγίας καθίσταται αυτόματα μια ελεγχόμενη κοινωνία δούλων. Μόνη της έχει αναθέσει στην κάθε εξουσία την καθοδήγηση και διαχείριση της τύχης της. Επειδή ακριβώς αντάλλαξε την ελευθερία σκέψης και βούλησης της με μιαν αμφίβολη έννοια ασφαλείας, με μια ουσιαστικά ανύπαρκτη ασφάλεια. Και αν υποθέσουμε ότι μια τέτοια κοινωνία επιβιώνει βιολογικά μέσα από μια πανδημία τότε τι θα πάρει στη συνέχεια μαζί της, τι θα μείνει χωρίς να έχει κρατήσει μαζί της τον «Άνθρωπο»; 

Τίποτε, μόνον σκοτάδι, πάγο, το τέλος της κοινωνίας.

 Το απόλυτο μηδέν χτισμένο πάνω σε ένα ψέμα…

Ο Θανάσης Δρίτσας γεννήθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε το Λύκειο στη Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή. Σπούδασε ιατρική στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδικεύθηκε στην καρδιολογία  στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία Guy’s & Hammersmith Hospital, RPMS, London, UK. Παράλληλα με τις ιατρικές του σπουδές μελέτησε ανώτερα θεωρητικά και σύνθεση με τους Κώστα Κυδωνιάτη και Γιάννη Ιωαννίδη.

πηγή:

https://anhsyxia.wordpress.com/2020/03/15/%ce%bf%ce%b9-%ce%b9%ce%bf%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82/

τα σέβη μου!

οι καιροί παράξενοι

η στροφή επικίνδυνη

μην απομονώνεσαι

ενώσου

το νου σου!

 Ιω

https://www.youtube.com/watch?v=5FQtSn_vak0

θυμάμαι
https://taxidemoi.blogspot.com/2014/12/blog-post_15.html

Σημ.: Φωτ. από το διαδίκτυο