" η πάλη και ο ελλανόδικος"

Η πάλη και ο ελλανόδικος

Πάλεψα με τη μοίρα σώμα με σώμα.

Προσπαθούσε να μου αφαιρέσει το πρόσωπο.

Και τόσο πολύ χτυπήθηκα, που,

όπως βάδιζα ακούγονταν

σαν σπασμένα γυαλιά τα κόκαλα μέσα μου.

Αυτή τη στιγμή δεν ξέρω σε ποιο σημείο

βρισκόμαστε σε νίκη ή σε ήττα.

Άλλωστε ο ελλανόδικος ήλιος

μας κρίνει ακόμη. 

Γιατί, ως την ώρα, κανείς από τους δυο μας 

δεν παραδόθηκε.

Νικηφόρος Βρεττάκος - Εκκρεμής Δωρεά -  

να ακούς..

να παλεύεις..

Ιω

ο καιρός των βροχών..

σε κάποια νησιά..

το καλοκαίρι..δεν βρέχει ποτέ..

πιάνεις Ιούνη..

και ξεκινά η "δίψα"..

ούτε σταγόνα.. ούτε χάδι..ούτε μυρωδιά..

ούτε ουράνια τόξα..

και οι μέρες περνούν..στεγνές..

λιάζοντας ψυχή και κορμί..

σε σχοινιά..κρεμασμένα..

στου Αιγαίου τις μπουγάδες..

και φτάνεις.. Οκτώβρη..

ευλογημένος μήνας..

ανοίγεις..τα μάτια ένα πρωί..

και η μυρωδιά βρεγμένου χώματος

σου χαϊδεύει τα ρουθούνια..

επιτέλους ψιθυρίζεις..

επιτέλους θα πιω..

θα ξεδιψάσω..

αισθήσεις μηνών κρυμμένες..

και κλείνεις τις μουσικές..

να ακούσεις άλλες.. μελωδικότερες..

και κρατάς ορθάνοιχτα τα μάτια..

μη τυχόν και χάσεις κάποια απόχρωση του Ουρανού..

σαν χύνεται στη θάλασσα..

φοράς γαλότσες..

και βγαίνεις έξω..

να νιώσεις τις σταγόνες στο πρόσωπο..

στα χείλη..

να αισθανθείς..

να μυρίσεις..

βρεγμένο ξύλο..

βρεγμένα φύλλα..

βρεγμένες...ψυχές.. χαμένες..

και κουλουριάζεσαι στην πιο ζεστή γωνιά σου..

 ξαναδιαβάζεις..τα πιο αγαπημένα βιβλία...

ξαναγεύεσαι τους πιο γευστικούς αχνιστούς καφέδες...

αποτραβιέσαι...

στην αδήριτη ανάγκη..να κοιτάξεις.. μέσα σου..

σε χώρους κρυπτικούς..

να αφεθείς.. 

σε αφύσικες παραξενιές.. να ξαναβρεθείς..

χωρίς καν την επιθυμία ..

να γράψεις..

να κρυφτείς.. πίσω.. από συντακτικά σχήματα..

και λέξεις..που γλιστρούν..

στα χέρια..

ώσπου...

να βγεις.. στην επιφάνεια.. ξανά..

σύμμετρος.. πλέον..

έχοντας.. μέσα...

στον καιρό των βροχών..

.. ορίσει.. εκ νέου..

εαυτό..

ήρθε.. ο καιρός των βροχών..

για μένα..

θα πάρει.. όσο πάρει...

εις το επανιδείν..

Ιω

νύχτα ιερή..

κόσμος παράξενος..

νύχτα ιερή..

έξω ακόμη τραγουδούν τα τριζόνια 

καντάδα μυστική στο παράθυρο..

γεμίζει  μουσική τους Ουρανούς..

και το μυαλό.. με "θέλω"..

"θέλω"..που μάλλον..

ποτέ δε θέλησα αρκετά..

ζεστά φυλαγμένα

στης λήθης τα πέπλα..

και η Ειμαρμένη να γελά..

"σαν στήνει χορό με τη ζωή σου"..

να χαμογελάς..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο και ταξιδευτή Γιάννη Π. για την υπέροχη φωτογραφία

"Υπέροχο"..

ΚΑΝΤ

ΥΠΕΡΟΧΟ (ΥΨΗΛΟ)

(απόσπασμα) 

 "το αίσθημα του Υπέροχου (Υψηλού) συνεπάγεται το βίωμα του μη πεπερασμένου. Αυτό που προκαλεί το αίσθημα αυτό είναι η αγριότητα, το χάος, η αταξία και η ερήμωση."

Ονομάζουμε υπέροχο (Υψηλό) αυτό που είναι απόλυτα μεγάλο. Η ικανότητα της φαντασίας να αντιληφθεί ολόκληρη την παράσταση με μία και μόνη εποπτεία έχει ένα ανώτερο όριο. Το αντικείμενο του οποίου το αισθητό ή το νοητό μέγεθος ωθεί την ικανότητα της φαντασίας ως τα όριά της είναι απόλυτα μεγάλο( υποκειμενικά): φτάνει στα όρια που νιώσαμε και εμφανίζεται σαν να ήταν άπειρο.

 Η "φύση" λέει ο Καντ" είναι υπέροχη σε εκείνα τα φαινόμενα της, των οποίων η εποπτεία παρέχει 

την Ιδέα της απειρότητάς τους". Όταν γεννιέται αυτή η Ιδέα, ο Λόγος απαιτεί να αποδοθεί ως ολοκληρωμένη ολότητα, να παρασταθεί ως δυνατή εμπειρία. Προσπαθώντας να το ικανοποιήσει, η φαντασία φτάνει στα όρια των δυνατοτήτων της, αποκαλύπτει την αποτυχία και την ακαταλληλότητά της, όταν συγκρίνεται με τις απαιτήσεις του Λόγου, και μας κάνει αντιστικτικά να αντιληφθούμε τη μεγαλοπρέπεια του ίδιου του Λόγου. Έτσι γεννιέται το αίσθημα του Υπέροχου (Υψηλού).

Η χαρά και η ανάταση που νιώθουμε στην παρουσία του Υπέροχου (Υψηλού) είναι η φυσική ανθρώπινη ηδονή που νιώθουμε όταν μας υπενθυμίζουν ότι διαθέτουμε "μια νοητική ικανότητα που υπερβαίνει κάθε μέτρο της αίσθησης". Το συναίσθημα του Υπέροχου (Υψηλού) εμπεριέχει μια οδύνη, τη συναίσθηση της διαφοράς ανάμεσα στη φαντασία και το Λόγο, αλλά μετασχηματίζεται σε ηδονή, επειδή αντανακλά τη μεγαλοσύνη του Λόγου. Έτσι το Υπέροχο (Υψηλό) μας συγκινεί, δεν μας φέρνει σε κατάσταση "ήρεμης θέασης" όπως το ωραίο. Το συναίσθημά μας έχει κάποια ομοιότητα με το σεβασμό μας για τον ηθικό νόμο. Το "υπέροχο αντικείμενο, μολονότι το ίδιο δεν έχει καμία τελικότητα  μας γνωστοποιεί μια υποκειμενική τελικότητα στη χρήση της γνωστικής λειτουργίας μας". Ο Λόγος δεν μας παρέχει υπεραισθητές γνώσεις, αλλά παίζει το ρόλο του ρυθμιστή των πράξεων της διανοίας πάνω στην αίσθηση, απαιτώντας να υπάρξει στο σύστημα των γνώσεων μας μια πληρότητα που θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνον αν ξεπερνούσαμε τα όρια του φαίνεσθαι και φτάναμε ως τα πράγματα καθ' εαυτά. Η μεγαλοσύνη μας, ως έλλογων όντων, είναι ότι εκτιμάμε και χαιρόμαστε το Υπέροχο (Υψηλό).

(Παρατηρήσεις πάνω στο αίσθημα του ωραίου και του υπέροχου. Μετάφρ. Χάρης Τασάκος.
 "Printa", Αθ. 1999)

πηγή: http://www.netschoolbook.gr/solomos/kant.html

Το ωραίο γοητεύει...
απλά..

το ΥΠΕΡΟΧΟ.. ταράσσει.

επέμενε..ο Ιμμάνουελ Καντ

κάνοντας εμάς.. τους "αδαείς."

να αναφωνούμε..

"υπέροχο"..;



να βρίσκεις το χρόνο..
να ανακαλύπτεις.. το "υπέροχο"..
όχι απλά το ωραίο..

Ιω

"μέχρι η Γης ν'αλλάξει.."

δυο τρία εκατοστά.. μέσα μου..
 έξω..

ψάχνω να σταθώ..

πουθενά δε χωράω..

η μορφή μου έκλεισε..

σκληρή σαν πέτρα..

μα η ψυχή
απ'τις θύμησες
λείανε..
και έγινε σαν βότσαλο
στρογγυλό..
αιώνες τώρα περιμένει να βραχεί..
στην αμμουδιά του χρόνου
μα μόνον πέλματα γυμνά τη συντροφεύουν..
 ευχή ψελλίζει ..στα κρυφά..
"ένα χεράκι παιδικό να 'ρθει..
να με αρπάξει..
 να με πετάξει στη θάλασσα..με ορμή
να κάνω γκελ στην επιφάνειά της..
στα σπλάχνα της να βυθιστώ..
πιάνοντας.. πάτο..
και εκεί να μείνω..
μέχρι η Γης να αλλάξει.."


να "επιπλέεις".. συχνά..
να "πατώνεις".. όταν χρειαστεί..

https://www.youtube.com/watch?v=bTqTbSD8JNo

Ιω

μέσα απ'τις λέξεις..

εμένα τα χέρια μου είναι λερωμένα.. με λέξεις..

αυτές έχω..μόνο..

αυτές τις ανυπόφορες κουκκίδες στο χαρτί..

αυτό το μελάνι τυράνιας..

αυτές.. που χωρίς ησυχία και αναπαμό..

τρυπώνουν στα βάθη του μυαλού..

και ρέουν.. άτακτα..

οδηγώντας .. σε έκσταση.. εγκεφαλική..

Σέβομαι τις λέξεις..

εκείνες τις ευγενικές..

τη διακριτικότητά τους..

τη μελωδία της ανατροπή τους..

τις λέξεις.. που αγγίζουν..που νιώθουν..

αυτές που οριοθετούν.. και ταυτόχρονα απελευθερώνουν..

Χρειάζομαι τις λέξεις..

τις αποζητώ.. τις ψάχνω..

πίσω..μπρος.. ανάμεσα..

γδυτές.. η ντυμένες..

τα κόμματα.. τις διακοπές.. τις ανάσες τους..

τον αντικατοπτρισμό τους..

Ξελογιάζομαι από τις λέξεις..

από τον λόγο..

πότε ολβιόδωρος..

πότε αδυσώπητος.. πότε εναργής... πότε οικείος..

πάντα..μα πάντα...

να "γαλβανίζει".. 

κάθε κρυμμένο μέταλλο της ψυχής μου..

Ντύνομαι με τις λέξεις..

με εκείνες.. που έχουν μάθει..

να αγαπούν τη γύμνια τους..

τη πείνα .. τη δίψα..

τη μοναξιά και την απόγνωσή τους..

Τρέφομαι με τις λέξεις..

ψωμί.. μαζί και αλάτι.. στις πληγές..

Αναπνέω.. το οξυγόνο τους..

Σιωπώ.. μέσα από τις λέξεις..

λυγίζω.. 

κραυγάζω.. μέσα από τις σιωπές μου..

ξανασηκώνομαι..

ζω.. μέσα από τις λέξεις..

Ιω

Υ.Γ. ευχαριστώ τον φίλο και ταξιδευτή Γιάννη Π. που με αφήνει να "ταξιδεύω"..τις φωτογραφίες του.. όποτε.. το νιώθω..

"Όλος ο κόσμος, ένας κόσμος, γύφτος"..

απόσπασμα από

Ο Δωδεκάλογος Του Γύφτου

ΛΟΓΟΣ   Ζ'

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΚΑΚΑΒΑΣ

...

Κι αν µας έλεγες:«Γύφτοι, θα γυρίσετε

στην πρώτη σας κοιτίδα την ξεχειλιστή

απ' τη ζωή που δίχως µετρηµό διαβαίνει

και σύνορα δεν έχει, ανάκατα όλα της,

απ' τα βουνά ώς τα χόρτα, όλα γιγάντικα,

κι όλα ένα ξαφνισµα σα να τα δένει,

η πρώτη σας πατρίδα σάς προσµένει εκεί

να σας δώσει τη δόξα την απάντεχη

πόδωκε σε σοφούς και ηρώους, ω σκηνίτες,

θρονιά µαxαραγιάδων να σας στήσει,

και να σας προσκυνήσει λωτοστέφανους

µε τους πανάγιους ασκητές και τους προφήτες.»

Και τότε θα σου κράζαµε:«Δε θέλουµε,

το πανηγύρι µη χαλάς· γιορτάζουµε

το συντριµµό των αλυσίδων,

ό,τι κι αν είναι, από διαµάντια ή από σίδερα·

οι τρανοί λυτρωµένοι είµαστ' εµείς.

Γιούχα και πάντα γιούχα των πατρίδων!»

Κι αν πέσαµε σε πέσιµο πρωτάκουστο

και σε γκρεµό κατρακυλίσαµε

που πιο βαθύ καµιά φυλή δεν είδε ώς τώρα,

είναι γιατί µε των καιρών το πλήρωµα

όµοια βαθύ έν' ανέβασµα µας µέλλεται

προς ύψη ουρανοφόρα.

Το γένος το µοιρόγραφτο είµαστε

που θα σκοτώσει τις πατρίδες·

του κόσµου η Μάγια, η ακριβή του Βράµα,

θα υφάνει µε τα χέρια της, χαρά

κι ανθρώπων και θεών, το έργο της,

το πιο ξαφνιστικό της θάµα.

Όλος ο κόσµος, ένας κόσµος, γύφτος,

σε δόξας θρόνο απάνω, πλάστης,

µε το σφυρί του και µε το βιολί,

της αψεγάδιαστης Ιδέας· η πλάση

σε περιβόλι του Μαγιού ένα πανηγύρι,

και µια πατρίδα η Γη.

Κι ο κόσµος θα διαλέξει κάποιον Άτλαντα

ή κάποιον Άθω να σκαλίσει απάνω του,

µεγαλοφάνταστος τεχνίτης, το άγαλµά µας·

και θ' ανατείλει στ' ουρανού τα τρίσβαθα

πρωτόφαντο άστρο ξενοχάραγο,

κι ο κόσµος θα το πει µε τ' όνοµά µας!»

Κωστής Παλαμάς

η πατρίδα δεν είναι λέξη..

είναι σφυγμός στο αίμα..

χωρίς.. σφυγμό.. μπορείς να ζήσεις..;

τότε γιατί την λησμονείς.. κάθε μέρα..

να αγωνίζεσαι..

να νοιάζεσαι..

να θυμάσαι..

να χαμογελάς..

Ιώ