"όλη η ζωή .. μικροί ταξιδεμοί.. κάθε σου βήμα ..κάθε σου βλέμμα..

το βιβλίο που θα διαβάσεις.. η μουσική που θα ακούσεις..

οι σκέψεις και τα όνειρα που θα κάνεις..

οι επιλογές και οι αποφάσεις σου..

ακόμα και οι μικρές ή οι μεγάλες σου αναπνοές ..ταξίδι είναι..

ταξιδεύουν το οξυγόνο.. σε κάθε σου κύτταρο..

και η μνήμη.. μνήμη μου.. ένα ταξίδι στο χρόνο..είναι..

απόλαυσε λοιπόν κάθε ταξιδεμό..

και μη σταματάς ποτέ να ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ.."

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

κοίτα..."βραδείο"




πήρα το πρώτο μου "βραδείο"..που έλεγε και η μικρή μου..μικρότερη..
καλέεε βραβείο...πρώτο...γειτόνοι..
σαν στα όσκαρ αισθάνομαι..
κάτσε να βγάλω...λίστα,,

γκουχ..γκουχ.. λοιπόν..

είναι τιμή μου..που το πρώτο..αυτό..παρθενικό..
βραβείο..μου το χάρισε απλόχερα..
η γκαρντασίνα μου Χριστίνα -Ανδρομέδα..


την ευχαριστώ..από καρδιάς..
και εύχομαι..
να συνεχίσει..να μας χαρίζει 
το χιούμορ..το πνεύμα της..
και τη ζεστή της παιδική ψυχή..

για να δούμε...τι θα δούμε...
πάμε παρακάτω..η πανάσχετη..
τώρα...
ανάκριση...προβολέας...
ναι...


Το Ερωτηματολόγιο:

1) Γιατί ξεκινήσατε το blog;

για να μπορώ..να εκφράζομαι..
για μένα..
μάλλον εγωιστικό..
μμμ αλλά αληθινό..
γιατί συχνά..οι σκέψεις..μου ήταν χείμαρρος..
και η έκφρασή τους..εδώ μέσα...ράφτινγκ.. 

2) Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;

οι λέξεις..
οι μουσικές..
οι εικόνες..
η μυρωδιά του καφέ και της βροχής..
και οι άνθρωποί μου..οι αγαπημένοι..


3) Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο;

γιατί...νιώθεις..ότι άγγιξες...
έδωσες..προσέφερες..
ένα κομματάκι..ψυχής στον άλλον..
που μπορεί..να το πήρε...
και να το πήγε παραπέρα..
σαν συγκοινωνούντα δοχεία..
αδειάζει...κάποιος...γεμίζει..απ'τον άλλον..
και τούμπαλιν..

4) Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;

για τις σκέψεις..που γεννούνται..
για αισθήσεις..αισθήματα..ανησυχίες...
για την αγάπη..την προσφορά..
τη δημιουργία..
για τον άνθρωπο..
γιατί...όπως είπε και ο Αντρέ Μπρετόν: 
«Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση»


5) Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά;

Ναι φιλικές σχέσεις..και μάλιστα με τόσο γλυκά συναισθήματα φιλίας
που συχνά εύχομαι και προσεύχομαι γι'αυτούς..
προσωπικά όχι..είμαι του βουνού..
εδώ..και χρόνια πήρα τα βουνά..
που να σκαρφαλώσει..άνθρωπος εδώ..:pp

6) Πώς φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει / να αλλάζει και με ποιο τρόπο;

θα ακολουθήσω..το ένστικτο..και την ψυχή μου..
ότι..διατάξει...
θα γίνει..


7) Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;

Ά... δεν μπορώ να σου πω..είναι προσωπικό..
χαχαχαχαχαχχα..
λοιπόν..
όπως έλεγε ο εθνάρχης..
"δεν έχω συνηθίσει..να ομιλώ δια το άαατοομόον μου"..
οπότε αφήνω να μιλήσουν οι αναγνώστες..
για μένα..
εγώ..θα κρυφακούω..

8) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;

μμμ δυστυχώς..ο χρόνος..γίνεται ά-χρονος..εδώ μέσα..
θα μπορούσα να κοιμάμαι..γράφοντας..
αλλά...όλες οι άλλες υποχρεώσεις..τρέχουν..
και απαιτούν..
μακάρι..να είχα κι άλλο χρόνο..!!

9) Πώς γεννιούνται τα post σας;

πολύ καλή ερώτηση..
γεννιούνται...όπως το λες...
κάποια στιγμή..φυτεύεται..η σύλληψη..μέσα...στο μυαλό..
και μόλις..ωριμάσει..η ιδέα..
μόλις είναι έτοιμη για την πρώτη ανάσα..
δίνει μια σκουντιά..
και πολλές φορές..σε ξυπνά..ακόμη
και απ'τον ύπνο..
τσουπ...επίμονη..και συχνά..επίπονη..
μέχρι..να γίνει..αράδες..στο χαρτί..


10) Ευχές για τον αναγνώστη.

να ζει..να προσφέρει..να δημιουργεί..
με αγάπη & ταπείνωση..
να μην βλάπτει..κανέναν..
να μην ψάχνει τη λύση ούτε δεξιά..ούτε αριστερά..
μέσα του...βαθιά μέσα..
να προσέχει τον εαυτό του και να τον αγαπά..
να νιώθει ευγνωμοσύνη για την ίδια τη ζωή..
για τα μικρά και ασήμαντα..
να εκφράζεται..
να ταξιδεύει...έστω και νοερά..
να ΧΑΜΟΓΕΛΑ..


ουυυφ!..τέλος η ανάκριση..
τώρα..ξέρετε..πολλά..
πρέπει να πεθάνετε..

πάω για το όπλο..


με τη σειρά μου δίνω απλόχερα 
το βραβείο


και με τη σειρά..την καρέκλα.. για ανάκριση...
χι χι χι..


στα κάτωθι ιστολόγια..







σας ευχαριστώ..για την ανοχή...
και το χρόνο σας..

καλή δύναμη σε όλους!!

Ιω

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

γροθιές..ατόφιες..ενωμένες..





με λερωμένα χέρια ..τ'όνειρο δεν το ακουμπάς..

μόνον με δάχτυλα.. απάνεμα..πλεγμένα.
με..γροθιές..ατόφιες.. ενωμένες..
σε ψυχές.. φουρτουνιασμένες θάλασσες.

μόνον έτσι..η μάχη..κερδίζεται..
ξανά..
και γίνεται..η ταραχή..
 απάγκιο..

τότε πλανεύονται..
..αργά..
και..χρόνοι..και πρόσωπα..και εγκλίσεις..
σε δάχτυλα..που καίνε..
σαν φωτιά..
σε..χέρια ..καθαρά.. σαν συνειδήσεις..

και..τ'όνειρο.
μπορούν..να
αγγίξουν..πάλι..


καλή ψήφο!

Ιω

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

σκέψεις..παλιές..γραμμένες..




(σκέψεις..παλιές..γραμμένες .. 2012 -Κάρπαθος..)

..από το μπαλκόνι μου βλέπω
το γαλάζιο του Αιγαίου.. και συμφωνώ με τον Ελύτη.:
<< Θεέ μου πόσο γαλάζιο ξόδεψες.. 
για να μην μπορούμε να Σε δούμε....>>
παίρνω μια βαθιά ανάσα και βυθίζομαι στις
σκέψεις μου...

.. τι να πεις και τι να κάνεις όταν νιώθεις πως σου κόψαν τα φτερά..
που να βρεις ανάσα να φωνάξεις.. που να βρεις τη δύναμη να πετάξεις ψηλά..
να φτάσεις Θεό... να του απλώσεις το χέρι... να ψιθυρίσεις...
 που Είσαι?
.. απλά περιμένεις... υπομένεις τα πάντα... προσποιείσαι ότι ζεις...
και σαν σκιά κινείσαι ανάμεσα σε πρόσωπα και πράγματα..
με τις υποσχέσεις ταξιδεύεις..

πως να εξηγήσεις τ'ανεξήγητα..
πως να πεις τ'ανείπωτα..
πως..

 κλείνεις τα μάτια και εύχεσαι... εύχεσαι κάτι να έχει μείνει
από τους πόθους που σε καίγανε  παλιά...
 τώρα φαντάσματα γινήκαν και στοιχειώνουν το μυαλό σου...
 μένουν εκεί βουβά.. χωρίς να μιλούν... χωρίς να κινούνται...
ντυμένα με λευκά σεντόνια, δεμένα με αλυσίδες...
κρυμμένα απ'όλους...
 ακόμα και από τον ίδιο σου τον εαυτό...
σαν να μην υπάρχουν... και αναρωτιέσαι...
πως έκλεισε ο κύκλος.. ;
πως μπήκες εσύ μέσα..;
πως παγιδεύτηκες εκεί χωρίς διέξοδο..;
και πως ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει εκεί έξω...
και συ να μην υπάρχεις...;

 εσύ που θα κάνεις την αρχή...
εσύ που θα εμπνεύσεις... που θα δώσεις την σπίθα
που θα βάλει τη φωτιά...

ψάξε να με βρεις και να μου δώσεις το χέρι... 
να με τραβήξεις ΕΞΩ...
να με πάρεις αγκαλιά και σαν μωρό να με ησυχάσεις..
να μου μάθεις απ'την αρχή...
 τις λέξεις να μιλήσω... 
τα βήματα να περπατώ...
τον τρόπο για να ζήσω...

Ξυπνώ από τις σκέψεις... τα μάτια μου αστράφτουν..
πως παρασύρθηκα...έτσι..;
πως αφέθηκα στη δίνη.;
πως έσφαλα τόσο καιρό... με τα μάτια της ψυχής τυφλά..

 τώρα.. βλέπω.. καθαρά..

Εσύ υπάρχεις.. Εσύ θα κάνεις την αρχή.. 
Εσύ θα εμπνεύσεις... Εσύ θα δώσεις τη σπίθα
Εσύ θα βάλεις τη φωτιά..
 Εσύ θα απλώσεις το χέρι... να τραβηχτείς ΕΞΩ...


Εσύ θα μάθεις απ΄την αρχή.. τις λέξεις να μιλήσεις... 
τα βήματα να περπατάς..
τον τρόπο για ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ...


Μην περιμένεις να το κάνει άλλος για σένα...
νομίζω ότι περίμενες αρκετά... 
Εσύ...


Εσύ... Εγώ... ο καθένας... ΕΜΕΙΣ...


Τα σέβη μου

Ιω

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

άνθρωποι..γυάλινοι..



 άνθρωποι γυάλινοι... ραγισμένοι..
με καρδιές κλεψύδρες..
αν δεις μέσα βαθιά..
αν δεις..
όχι αν κοιτάξεις..
θα διακρίνεις..το μαγικό υλικό της υπόστασής τους..
να χύνεται.. στα τοιχώματα ..
γλείφοντας χίλιες πληγές..
και μόλις..και ο τελευταίος κόκος ..πιάσει πάτο..
με μια αναπνοή..
 δίνουν μια..και γυρνούν τη ζωή τους ..τούμπα..
να αρχίσει..να κυλάει..ο χρόνος ξανά..
στην κλεψύδρα της καρδιάς..

άνθρωποι "Γκρίνουιτς"..
δυο κατευθύνσεων..
δυο κόσμων..
με το ένα πόδι στη γη..το άλλο...στον ουρανό..
να αποζητούν διαρκώς..
να ορίσουν το δικό τους σημείο..
που ο χρόνος και η απόσταση..
ξεκινούν να μετρούν..

άνθρωποι..αέρας...
διάφανα..στέκουν ..
άλλοτε... σιμά..
πότε..μακριά σου..
και είναι η ανάσα τους..
δροσιά..σε μεσημεριανό λιοπύρι καλοκαιριού..
η σκέψη..τους..ομπρέλα σε μπόρα ξαφνική..
και η αφή τους..
χέρι μητέρας.. πρώτη μέρα στο σχολείο..

με τέτοιους ανθρώπους ..
να αγαπήσεις τη ζωή ..
κι όταν τους βρεις..
και απιθώσουν στις παλάμες σου..
την κλεψύδρα τους..
μην ξαφνιαστείς..
σημαίνει..ότι το μέτρημα..
δεν τους αγγίζει..πλέον..
έχουνε κλείσει το λογαριασμό τους..
στην τράπεζα του χρόνου..

μονάχα..να τους αγαπάς..!!
και να χτυπά..διπλά η καρδιά σου..



να είσαι ευγνώμων..
να εύχεσαι..
να χαμογελάς!

Ιω







Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

αναμνήσεων..υφαντά..



πολύχρωμα κουβάρια στις παλάμες κρατώ..
αναμνήσεις..υφαίνω..
να'χω να ανασαίνω..σε καιρούς χαλεπούς..
με τη ρόκα..τ'αδράχτι ..γνέθω..τα νήματα του χρόνου
κάνω χτένι το νου..γυρεύοντας..κόμπους.. λυγμούς..
την καρδιά..σαϊτα.. στολίζω με θηλιές..αναφιλητά..
τα χέρια μου παίρνουν φωτιά..

σχέσεις ζωής.. δεσμούς συμπαντικούς..
να τους φορώ..πάνω μου κατάσαρκα..μαντήλι..μεταξένιο..

γιατί.τι άλλο να'ναι οι άνθρωποι..
αν όχι ενωμένοι..με τα υλικά των άστρων..

σε αναμνήσεις.. κατοικούν..
με αυτές ταξιδεύουν..
και αυτές τους δένουν..μέχρι..την ζωή την άλλη..την επόμενη..
και σιγοτραγουδούν..

ως γνώση πολύτιμη..η ανάμνηση αποκτιέται..
και χρόνο..δε φοβάται..σαν είναι αληθινή..
ούτε απόσταση.. 
ούτε φθορά..
ούτε κρίση..
αντίθετα..στο άπειρο...
πλανιέται..
ακόμη και το θάνατο..νικά..

σε  φίλους καρδιακούς..
σε αδέρφια ..
σε συντρόφους...
στους ανθρώπους της ζωής μας..
κομμάτια της καρδιάς μας..
που με μια λέξη ή ένα βλέμμα μπορεί..
να μοιραστούμε ..ταξιδεμούς μυστικούς..
χωρίς..κανείς άλλος 
να μπορεί..
να νιώσει..
το πως..
το γιατί..

να χαμογελάς!
Ιω


Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

1η Γενάρη 2015..





πρώτες πρωϊνές ώρες..1ης Ιανουαρίου 2015..
το ρεβεγιόν τελείωσε..
τα τραγούδια..οι χαρές..οι ευχές..
δώσαν τη θέση τους 
σε μια απολαυστική ησυχία..
όλοι..κατάκοποι..και "γεμάτοι"
παραδόθηκαν,
στις υποσχέσεις του Μορφέα..

λίγο πριν τους ακολουθήσω και εγώ..
κάθισα..στον καναπέ..
με συντροφιά.. τα φωτάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..
έμεινα..να αφουγκραστώ..
αυτήν την υπέροχη γαλήνη..
των πρώτων στιγμών...ενός νεογέννητου χρόνου..



άνοιξε την πόρτα ..σιγά σιγά..
 αθόρυβα σχεδόν.. ήρθε και κάθισε δίπλα μου..
ήταν ένας υπέροχος νέος..
ο Ιανουάριος..

-καλή πρωτοχρονιά Ιω..
 ψιθύρισε..
μην ξυπνήσει κανέναν ..
δίνοντας.. ένα φιλί στο μάγουλο..
-καλή πρωτοχρονιά και σε σένα Γενάρη

σαν πρίγκιπας παραμυθιού, ντυμένος σε βελούδα και μετάξια..
ευγενής και ολόλαμπρος..
όπως το φεγγάρι του ..
-ήρθα να σου αφήσω τις ευχές μου..
και να φύγω..

365 φλόγες.. στην καρδιά ..
365 ανάσες..στην ψυχή..
365 όνειρα..στο μυαλό..

είπε..με ηρεμία στη φωνή..

εύχομαι..

να 'ναι οι στιγμές γόνιμες..
μελωδικές..σαν κάλαντα ..
η τύχη σου..μοναδική σαν το φλουρί..της πίτας..
οι μέρες..αλκυονίδες..
οι νύχτες.. ταξιδεμοί με  έλκηθρο στ' αστέρια
κάνοντας..μαγικά..το γύρο της γης..
το πνεύμα σου εναργές..
να γεμίζει.."Φώτα.. και φωτισμούς.."
η πίστη σου.. ζωντανή..
να εμπνέεται
από μορφές αγιοσύνης..
ασκητισμού.. 

το πείσμα σου..
βάπτισμα..ξανά..
και πάλι..
σε χούφτες προσφοράς..
σε βλέμματα αγάπης..

οι αναμνήσεις που θα δημιουργήσεις..
στιχάκια ποιητών..
πλεγμένα ατόφια..
στα φύλλα της καρδιάς
και οι λέξεις...
νερό να κυλούν..
στο μύλο
του χρόνου..

δίνοντας δύναμη στο κορμί..
να αγκαλιάσει..
ότι αρχίζει...
και ότι τελειώνει..
μαγικά..
να ξαναβρίσκεται..
στην αρχή του..πάντα..*

είπε..και έγινε καπνός..
αφήνοντας στη θέση του..
μια πένα..
και ένα σημείωμα..

"στο διάβα σου να βρίσκεις..
πένες..που η ψυχή σου
ποθεί ... να διαβάσει..
έτσι..
θα μπορείς..
να βρίσκεις μελάνι..
να ξεδιψάς..
με τη σειρά σου..
 μάτια.. άνυδρα..καθρέφτες.."


οι ευχές του Γενάρη ευχές μου..
να ακουμπήσουν..
στα μύχια.. της ψυχής ..

καλή χρονιά!

Ιω


"Ο χρόνος του Γενάρη" - στίχοι Ηλίας Κατσούλης
μουσική- ερμηνεία Παντελής Θαλασσινός


Υ.Γ. 1.* Οδυσσέα Ελύτη," Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα που από τη ρίζα αρδεύουμε τη γύρη της καλοκαιριάς"..

2. αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
πορτοκάλια, λεμόνια, μανταρίνια, γκρέιπ φρουτ, μήλα, λάχανα, κουνουπίδι, μαρούλι, καρότα, σέλινο, σταφίδες(μελαχρινές ή ξανθές), καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα.