"όλη η ζωή .. μικροί ταξιδεμοί.. κάθε σου βήμα ..κάθε σου βλέμμα..

το βιβλίο που θα διαβάσεις.. η μουσική που θα ακούσεις..

οι σκέψεις και τα όνειρα που θα κάνεις..

οι επιλογές και οι αποφάσεις σου..

ακόμα και οι μικρές ή οι μεγάλες σου αναπνοές ..ταξίδι είναι..

ταξιδεύουν το οξυγόνο.. σε κάθε σου κύτταρο..

και η μνήμη.. μνήμη μου.. ένα ταξίδι στο χρόνο..είναι..

απόλαυσε λοιπόν κάθε ταξιδεμό..

και μη σταματάς ποτέ να ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ.."

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

"γι'αυτό στο ξαναλέω.."


Αγία Κυριακή

η πίστη της ζωντανή..είθε να μας δίνει την ευλογία της..
τα λόγια της ..
λόγια  ανδρείας και σοφίας..
θαρρείς..γενναίου πολεμιστή με καρδιά λιονταριού..
και όχι ενός μικρού ανυπεράσπιστου κοριτσιού..
που σκότωσαν τους γονείς της..
που αντιμετωπίζει.. τις ύστατες στιγμές 
πριν το τέλος..

το τέλος.. για εμάς.. τους μικρούς και ανίδεους..
για την ίδια.. 
η αρχή..
η αρχή των πάντων..

«Ούτε στη νεότητα μου, ούτε στην ομορφιά μου δίνω την παραμικρή προσοχή. 
Και τα λαμπρότερα από τα επίγεια πράγματα είναι προσωρινά, όπως τα άνθη και κούφια, 
όπως οι σκιές. Σήμερα, έπαρχε, είμαι όμορφη, αύριο μια άσχημη γριά. 
Να κάνω, λοιπόν, κέντρο της ζωής μου την ομορφιά μου; 
Την αξία της, όμως, τη γνώρισα στις ρυτίδες, που την περιμένουν και στον τάφο που την καλεί. Νόμισες, λοιπόν, ότι θα κάνω την τερατώδη ανοησία, να χάσω την αιώνια λαμπρότητα για να μείνω λίγο περισσότερο στη γη; 
Γι' αυτό στο ξαναλέω, έπαρχε: 
είμαι και θα είμαι στη ζωή και στο θάνατο χριστιανή».





την ευλογία σου Αγία μου Κυριακή..
για όλες τις πονεμένες ψυχές που αγωνίζονται..



Χρόνια πολλά στις/στους εορτάζοντες..


καλή δύναμη σε όλους

να "παραδειγματίζεσαι"
η "Ψυχαγωγός"


Υ.Γ. αν επισκεφθείτε ποτέ την Κάρπαθο (το συνιστώ ανεπιφύλακτα) να ανάψετε ένα κεράκι στη 
χάρη της Αγίας Κυριακής (φωτό)- τόσο το εκκλησάκι..όσο και η θέα θα σας ανταμείψει..
(το καμπαναριό της φωτογραφίας του προφίλ μου είναι από εκεί.. απ'την αγαπημένη μου γωνιά..μιας άσπρης κουκίδας.. στη μέση του Αιγαίου..)

4 σχόλια:

  1. Μου βγήκε ο εξής προβληματισμός. Διωγμούς είχανε τότε, διωγμούς έχουμε και τώρα, μόνο που το στοίχημα είναι διαφορετικό. Τότε ο Χριστός καλούσε τους ανθρώπους να πεθάνουν για να υπερασπιστούν την πίστη τους και τώρα στα δύσκολα χρόνια της κρίσης και της κατάθλιψης ο Χριστός μας καλεί να ζήσουμε. Σε μια εποχή που οι άνθρωποι με τόση ευκολία απελπίζονται κι απαρνιούνται τη ζωή το στοίχημα είναι να ζήσουμε. Γυναίκες αυτοκτονούν επειδή δεν αντέχουν στην ιδέα να γερνάνε, άνθρωποι αυτοκαταστρέφονται γιατί έχουν μπουχτίσει τη ζωή ή γιατί τρομάζουν μπροστά στα βάσανα τις ανέχειας. Το ερώτημα λοιπόν μεταστράφηκε από τον Κύριο. "Θα ζήσεις για μένα;'' Έτσι τουλάχιστον το εισπράττω εγώ. Βοήθειά μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μ'αρέσει ο προβληματισμός σου..
    κάποτε αγωνιζόσουν απλά..να επιβιώσεις... χαιρόσουν που είχες τα βασικά..
    ευγνωμονούσες το Θεό.. που έζησες και τούτη τη μέρα..
    τώρα ..έπειτα από το σκάσιμο της μεγάλης φούσκας.. ξεφούσκωσε και μέσα στον άνθρωπο.. κάθε διάθεση.. για ευγνωμοσύνη..για χαρά.. για αγάπη..
    βλέπεις.. οργή.. θυμό... απάθεια.. ηττοπάθεια..
    "καλομαθημένοι" για μεγάλο χρονικό διάστημα.. τράβηξαν.. το χαλί απότομα.. κάτω από τα πόδια.. και έμεινε ο κόσμος.. πεσμένος..κατάχαμα.. να αναρωτιέται..
    άλλοι κλαίνε ακόμα..άλλοι ακόμα δεν κατάλαβαν τι έγινε...άλλοι σηκώθηκαν ήδη και κάνουν τα πρώτα βήματα..
    άλλοι.. ευγνωμονούν και πάλι.. βλέποντας τη κρίση (πρωτίστως ηθική) ως ευκαιρία.. να αλλάξουν πολλά κακώς κείμενα..
    πολύ "σκοτάδι" τριγύρω.. όποιος αντέχει.. να κρατά.. το..λιγοστό φως αναμμένο..
    θα βοηθήσει.. και τους υπόλοιπους..
    και τότε.. και τώρα.. ένα πράγμα μόνο ζητούσε ο Χριστός από εμάς..
    αγάπη..
    ας ξεκινήσουμε από αυτό..
    ας θυμηθούμε τον τρόπο.. να του μιλούμε ξανά.. να του λέμε "ευχαριστώ"..
    και όλα θα γίνουν..


    μεγάλο κεφάλαιο άνοιξες και θα μπορούσαμε να συνομιλούμε ως αύριο..
    ένα γλυκό φιλί..
    να "προβληματίζεσαι"..να ζωγραφίζεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό βλέπω γύρω μου. Πόσες και πόσες φορές έχω ακούσει από ανθρώπους τη φράση να με πάρει ο Θεός να ησυχάσω, ή κι ακόμα χειρότερα να βάζουν οι ίδιοι το τέλος στη ζωή τους. Ζούμε στην εποχή που ο καρκίνος θερίζει. Γιατί άραγε; Μήπως για να μάθουμε να αγωνιζόμαστε για τη ζωή; Συναντώ ανθρώπους και μου λένε αχ πολύ χαρούμενη είσαι τι σου συνέβη; Τίποτε δε μου συνέβη, χάρηκα που σε είδα και που θα πάμε μια βόλτα μαζί. Ούτε η παρουσία του άλλου δε μας κάνει χαρούμενους. Τι με νοιάζει τι κάνεις εσύ; Εγώ ξέρω ότι έχασα τη δουλειά μου, σου λέει. Και μετά βλέπεις τον άλλο να προτιμά να μένει άστεγος στο δρόμο για να μην καταδειχτεί να ζητήσει βοήθεια από συγγενείς και φίλους.Θα το εξελίξουμε το θέμα εν καιρώ. Σου δίνω την πάσα για μια νέα ανάρτηση! Να ζωγραφίζετε και να κάνετε χειροτεχνίες, είναι σούπερ ξεσκαστικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. έτσι είναι..
    μια ζωή το ποτήρι.. στη μέση...
    εμείς διαλέγουμε αν θα το δούμε.. "μισογεμάτο"..ή "μισοάδειο"..

    για μας τις δυο.. ξέρω την απάντηση:pp
    άσε τους κακοπροαίρετους.. να "μπερδεύουν".. τη χαρά με την αφέλεια..
    χίλιες φορές.. "αφελής".. παρά στραβομούτσουνος.. και με... "λες και τρώω μόνιμα λεμόνια".."δε βρίσκω "σήμα".."ό,τι έχει στο ψυγείο"... φάτσα..

    "πάω".. να χειροτεχνίσω..να ζωγραφίσω.. και γω δε ξέρω τι άλλο... :pp
    τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή