"όλη η ζωή .. μικροί ταξιδεμοί.. κάθε σου βήμα ..κάθε σου βλέμμα..

το βιβλίο που θα διαβάσεις.. η μουσική που θα ακούσεις..

οι σκέψεις και τα όνειρα που θα κάνεις..

οι επιλογές και οι αποφάσεις σου..

ακόμα και οι μικρές ή οι μεγάλες σου αναπνοές ..ταξίδι είναι..

ταξιδεύουν το οξυγόνο.. σε κάθε σου κύτταρο..

και η μνήμη.. μνήμη μου.. ένα ταξίδι στο χρόνο..είναι..

απόλαυσε λοιπόν κάθε ταξιδεμό..

και μη σταματάς ποτέ να ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ.."

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

φυλλοροώντας..




φυλλομετρώντας καρδιά μου.. σπιθαμή προς σπιθαμή..
κάθε γωνίτσα συναισθήματος  που φώλιασε  σε εσέ..
κάθε αξία "δανεική" που πέρασε γελώντας..
κάθε αντανάκλαση ιδανικών.. πότε θολή... πότε καθάρια..
στις λίμνες των δακρύων  μου..  
η ένδειξη της μέτρησης έβαψε κόκκινο..
το φωτάκι ασφαλείας..
η στάθμη υποχώρησε ...
κρούοντας.. ρυθμικά τον κώδωνα κινδύνου..
"φτιάξε ψυχή μου μια κιβωτό... "
μου μήνυσε ψιθυριστά το κουδουνάκι...
"μικρούλα.. τόση δα..
ίσα ίσα να χωρά.. δυο τρεις σταγόνες..αισιοδοξίας..
λιγάκι αξιοπρέπεια.. μια δόση αδελφοσύνης..
μερικές μεζούρες..αλτρουισμού..
μια οκά ανθρωπιάς.. κόκκους..αυτοθυσίας..
στάλες.. αλήθειας..προσφοράς..χαράς ...ενθουσιασμού..
ρανίδες..δικαιοσύνης..γενναιότητας..πίστης...
μια νότα.. ελευθερίας..πάθους..
μια αγκαλιά....θαυμασμού..
ευγνωμοσύνης..
ένα δάκρυ αγάπης.."

κράτησέ τα εκεί.. ζεστά φυλαγμένα..
και κάθε που ξοδεύεσαι 
φυλλοροώντας..
κάθε που στερεύεις.. 
πολεμώντας..
να απλώνεις το χέρι του μυαλού..
και να παίρνεις.. το κατιτίς σου..
λίγο από εδώ.. 
λιγάκι.. από το άλλο...

και ό,τι περίσσιο.. να το δίνεις..
καρδιά μου..
μέσα σε μια απλοχεριά..
που κάνει τ'άστρα του Ουρανού..
να μοιάζουν ψίχουλα....
μπροστά..
στο μεγαλείο του Ανθρώπου..
που συλλογάται..που συναισθάνεται..
που "μοιράζεται"..
κάθε κομμάτι.. προσευχή..
κάθε ευχή ..αχτίδα..

και δε σταματά σε τίποτε..
εκτός εάν με Φως..
πλημμυρίσει η οικουμένη..




Ανθρώπων έργα - στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική Σταμάτης Κραουνάκης
ερμηνεία Άλκηστις Πρωτοψάλτη


"Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό.
Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ' εκατό.
Έτσι ανάποδα λυγάω το βράδυ αυτό
του νου τη βέργα.

Λες και η στάθμη της αγάπης πάει να βρει
πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί.
Πώς κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί
γι' ανθρώπων έργα."
(Ανθρώπων έργα -στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου)


να λυγάς..
να τεντώνεις..
μα.. να μη σπάζεις..

να χαμογελάς
Ιω

2 σχόλια:

  1. τεντώνω...λυγάω...μα δε σπάω...
    χαίρομαι πραγματικά να σε διαβάζω Ιώ μου!

    πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πάντα με τον καλό σου λόγο Ψυχούλα..:))
    σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου..

    και χαίρομαι να ανακαλύπτω κοινά σημεία.. με ανθρώπους καλοσυνάτους
    αληθινούς..ευαίσθητους..

    τα φιλιά μου - καληνύχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή