"όλη η ζωή .. μικροί ταξιδεμοί.. κάθε σου βήμα ..κάθε σου βλέμμα..

το βιβλίο που θα διαβάσεις.. η μουσική που θα ακούσεις..

οι σκέψεις και τα όνειρα που θα κάνεις..

οι επιλογές και οι αποφάσεις σου..

ακόμα και οι μικρές ή οι μεγάλες σου αναπνοές ..ταξίδι είναι..

ταξιδεύουν το οξυγόνο.. σε κάθε σου κύτταρο..

και η μνήμη.. μνήμη μου.. ένα ταξίδι στο χρόνο..είναι..

απόλαυσε λοιπόν κάθε ταξιδεμό..

και μη σταματάς ποτέ να ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ.."

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Ένας Ήρωας..






πως να μιλήσει κάποιος για έναν ήρωα.. 
πως να τολμήσει να αγγίξει τις λέξεις..
να μείνει ανεπηρέαστος στη σιωπή..
που αφήνει πίσω..

"Χρωστάμε ενός λεπτού κραυγή,
 για κάθε στιγμή που σιωπήσαμε"..
έγραψε η Λιλή Ζωγράφου..

και έχει τόσο δίκιο..

ο σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης
πριν από 8 χρόνια και 14 ημέρες..
πέρασε στο Πάνθεον των Ηρώων..
όχι λόγω "συνωστισμού" στον ουρανό του Αιγαίου.. 
όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο αδερφός του..
σε παλιότερη ομιλία του..
αλλά επειδή
καταρρίφθηκε από την τουρκική πολεμική αεροπορία..
κοντά στη θαλάσσια  περιοχή της Καρπάθου..
υπερασπίζοντας την πατρίδα  του..





εκεί στον παραλιακό δρόμο της Καρπάθου
στέκει  αγέρωχα και ατενίζει το πέλαγος ..
το μνημείο προς τιμήν του 
"Αετού της Κρήτης"..

έχει τη μορφή ενός κύματος..
συμβολίζει τη ζωή του Κωνσταντίνου Ηλιάκη..
γεννήθηκε στη γη...
έφτασε ως ορμητικό κύμα ψηλά στους αιθέρες..
και κατέληξε ..στην αγκαλιά της "γαλαζοαίματης" θάλασσας..

κάθε φορά που περνάς
απ΄το Μνημείο..
τα μάτια γεμίζουν δάκρυα..
λες και το ήξεραν... όταν το ρίζωναν εκεί...
διαβάζοντας μελλούμενα...
και έτσι σκάλισαν μια μαντινάδα
σε  μια λευκή μαρμάρινη επιγραφή..

"Διαβάτη που θ'ακροσταθείς
μπροστά στον ανδριάντα..
Μην κλαις,
Γιατί αυτή η γη ..
ήρωες βγάζει πάντα"

όταν ζεις στο Αιγαίο..
είναι καθημερινό φαινόμενο να ακούς τα μαχητικά αεροσκάφη..
να σκίζουν τους ουρανούς..
περήφανα όλοι σηκώνουμε το βλέμμα ψηλά
και μια προσευχή.. σχηματίζουνε τα χείλη..
να τα φυλάει τα παλικάρια μας ο Θεός, η Μάνα Παναγιά
και ο Ταξιάρχης να τα προστατεύει στις φτερούγες του..



 -ΑΙΓΑΙΟ -

ο Αιγαίας βάφτισε το πέλαγος τούτο... με τη θλίψη του...
ακόμα θρηνεί τον υιό του... στα αφρισμένα του νερά ...
τα δάκρυά του χύνονται ...υπόγεια.. και γεννά ρεύματα...

στις σοροκάδες του Χειμώνα αν σωπάσεις...
θα τον ακούσεις να σου μιλά.. 
όχι άλλους...φωνάζει...
ως πατέρας .. θρηνεί για κάθε παιδί του..
που έχασε εκεί.. τον Νικόλα, τον Κωστή,
τον Χριστόδουλο, τον Παναγιώτη, τον Έκτορα...

Φευ! ‘Οχι άλλες θυσίες ... στον Μινώταυρο των αρχόντων σας..
βαρύ φόρο αίματος πληρώνετε στον “Μίνωά σας”...
αυτό το πέλαγο είναι δικό μου και το φυλάω εγώ...
και στον αιώνα των αιώνων θα είμαι εδώ...
και θα στοιχειώνω κάθε εχθρό που τρώει τα παιδιά μου!


αθάνατη η μνήμη σου σμηναγέ Ηλιάκη!


υποκλίνομαι ταπεινά
Ιω


Υ.Γ. ευχαριστώ την καλή μου φίλη Γιώτα για τις φωτογραφίες

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου