"όλη η ζωή .. μικροί ταξιδεμοί.. κάθε σου βήμα ..κάθε σου βλέμμα..

το βιβλίο που θα διαβάσεις.. η μουσική που θα ακούσεις..

οι σκέψεις και τα όνειρα που θα κάνεις..

οι επιλογές και οι αποφάσεις σου..

ακόμα και οι μικρές ή οι μεγάλες σου αναπνοές ..ταξίδι είναι..

ταξιδεύουν το οξυγόνο.. σε κάθε σου κύτταρο..

και η μνήμη.. μνήμη μου.. ένα ταξίδι στο χρόνο..είναι..

απόλαυσε λοιπόν κάθε ταξιδεμό..

και μη σταματάς ποτέ να ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ.."

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Καλή Ψήφο..





"Μας ξέρει τούτο το τραγούδι. Το ξέρουμε. Χιλιάδες κόσμος έχει βάλει την καρδιά του μέσα σε τούτο τον απλό σκοπό. Η πίστη, τ” όνειρο, ο αγώνας. Μια μεγάλη ιστορία. Πολύ καρδιοχτύπι, πολύ αίμα, πολλή ελπίδα κι ενθουσιασμός. Ακούμε τούτο το τραγούδι, κυττάμε τους ψαράδες, θυμόμαστε κείνους τους άλλους ψαράδες, πίσω απ” τα χρόνια, θυμόμαστε κείνον το γέρο περβολάρη που μοχτούσε ως τα στερνά του, κλαδεύοντας τα δέντρα, φυτεύοντας τα νια βλαστάρια, ποτίζοντας.
 - Παππού, του λέγαμε. Δεν κάθεσαι μια σταλιά να ξανασάνεις; 
- Ετσι ξανασαίνω, γιε μου. 
- Και δεν κουράζεσαι; 
- “Αμα κάθουμαι κουράζομαι. Σα βουληθεί ο Θεός θα σταματήσω. Μα και κει πάνου λέω ναν του ζητήσω να μ” αφήκει να περιποιέμαι τα δέντρα του. Και δε θα “βγει ζημιωμένος. Θαν του φτιάξω, μάτια μ’, κάτι δεντρά που θαν του σπάνε τα ρουθούνια απ” τη μοσκοβολιά τους.
 - Και πού το ξέρεις, παππού, πως εκεί πάνου έχει δέντρα;
 - Αμ” δα στραβός είμαι και δε γλέπω; Τι άλλο, μαθές, είναι τ” αστέρια πάρεξ τα λουλούδια που “χουνε τα δέντρα τ” ουρανού; Πες λεμονιές, πες αχλαδιές, πες μηλίτσες. Και δεν σε παίρνει κάθε βράδυ η μοσκοβολιά που “ρχεται από κει ψηλά; Το μεσονύχτι που κοιμάσαι στην ταράτσα σου περουνιάζουνε τα σπλάχνα τούτες οι ευωδιές. Μα κι αν δεν έχει πάλι, θα φυτέψω εγώ. Θα πάρω κάμποσους σπόρους στο μαντήλι μου.
 Πότιζε το περβόλι και κουβέντιαζε. Καμάρωνε τα νιόβγαλτα δεντράκια. Επλενε τα φύλλα. Στύλωνε τα στραβά κορμιά. Κάτι μουρμούριζε. Το νοτισμένο χώμα ευώδιαζε. Μια λεμονίτσα τέντωνε γυαλιστερά τα δυνατά της φύλλα. 
- Τη βλέπεις τούτη δω την κοπελίτσα. Ξεφάντωσε. Να, να. Πέρσι ήταν μια σταλίτσα, τόση δα. Μ” έφτανε ίσαμε δώ, λίγο πιο πάνου απ” το γόνα. Τώρα τραβάει τ” αψήλου, μου “γινε της παντρειάς. Κοντεύει να με ξεπεράσει. Ε, έ, κυρά, μη βιάζεσαι. Βλέπεις, θέλει να διεί όξω απ” τη μάντρα. Καλά. Σώπα. Του χρόνου πια ποιος μας κρατάει; Έτσι να, κάθε κλαδάκι που φυτρώνει λέω πως κέρδισε ο ντουνιάς μια ζωή. Και περφανεύουμαι του λόου μου πως βόηθηξα και γω το Θεό σε κάτι. Κάθε που ξεμυτίζει ένα καινούριο φύλλο λέω και ξεμυτίζει ένα φτερό στη ράχη μου. Θαρρώ σε λίγο πως φτερό με το φτερό θα μου δεθούν φτερούγες και θα πετάξω ανάλαφρος πάνου απ” τα δέντρα. Μην το γελάς. Τι “τανε πέρσι τούτο δα; Μια σπιθαμή πράμα. Τώρα μου δίνει κάθε μεσημέρι δυο οργιές ίσκιο. Μπορούνε να σταλιάσουν μια χαρά δυο προβατίνες κάτου του. Του χρόνου θα κοιμάμαι γω στη σκιά του. Κι απέ θα δώσει και λουλούδι και καρπό. Κάτι μεγάλα ζουμερά λεμόνια. Θα φτιάχνουν σούπες που θα γλείφουνε τα χείλια τους. Ε, και σα λείψω εγώ τούτο το δέντρο το δικό μου θα μείνει. “Αλλοι θα κάτσουνε στον ίσκιο του, άλλοι θα φάνε τα λεμόνια του, κι ας μη με συλλογιούνται εμένα, εγώ θα βρίσκουμαι ολοσούσουμος μέσ” στη χαρά τους, μέσα στον ίσκιο, μέσα στο λεμόνι. Ναι, ναι και μέσα στο λεμόνι που οι άλλοι, λέω τ” αδέρφια μου, θα τρώνε και θα χαίρουνται. Και γω θα χαίρουμαι. Μη δα είναι λίγο τούτο να;"

Απόσπασμα από "Το δικό μας χαμόγελο"  - Γ.Ρίτσος







Μη ξεχνάς... την Υποχρέωσή σου απέναντι σε τούτον τον Τόπο.. 

"Άλλοι θα κάτσουνε στον ίσκιο του, άλλοι θα φάνε τα λεμόνια του, κι ας μη με συλλογιούνται εμένα, εγώ θα βρίσκουμαι ολοσούσουμος μεσ'στη χαρά τους, μέσα στον ίσκιο, μέσα στο λεμόνι"...

Μη ξεχνάς την αγάπη σου.. σε τούτο το "γωνιακό οικόπεδο"...

Ψήφισε Υπεύθυνα..

Ιω

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου